Greg Tocchini

Pierwszy tom dosyć pobieżnie pozwolił się zapoznać czytelnikowi ze światem przedstawionym. Przy okazji też od razu pokazano, że scenariusz nie pieści się z bohaterami i w każdej chwili może ich spotkać coś złego. Co ma do zaoferowania drugi tom? Della, zaginiona córka Stel, pracuje w Ministerstwie Myśli w mieście Voldin. Zajmuje się tam eliminacją wszelkich form nadziei. W tym czasie Stel kontynuuje swoją misję w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca na powierzchni. Wątek Delli bardzo przypomina historie o państwie totalitarnym w stylu „Roku 1984” George’a Orwella czy filmu „Brazil”. Bohaterka z jednej strony jest jedną z najwierniejszych sług opresyjnego systemu, ale z drugiej strony sama ma pewne wątpliwości, które mogą być dla niej zgubą. Jest tu jeden szczególnie emocjonujący moment, który być może stanowi element zmiany postawy bohaterki. Trochę szkoda, że pod koniec zastosowano tutaj rozwiązanie w stylu „deus ex machina”. Z kolei wątek Stel zahacza o horror. Bohaterowie spotykają mieszkańców głębin przystosowanych do warunków tam panujących. Trochę szkoda, że bardziej nie urozmaicono tutaj zagrożenia, bo postacie walczą tutaj głównie z ciągle tym samym. Doceniam jednak, że była to okazja do pogłębienia postaci Zem Gotira. Warstwa graficzna bardzo dobrze rozbudowuje świat przedstawiony. Miasto Voldin przywodzi na myśl stereotypową rosyjską metropolię z połowy XX w. Z kolei podwodny horror przypomina starcie z głębinowcami z filmowego „Aquamana”. Trochę jednak przeszkadzało mi niepotrzebne epatowanie kobiecą golizną w niektórych scenach Odnoszę wrażenie, że scenarzysta bardziej skupił się na budowie świata, a czasami trochę nie miał pomysłu jak zakończyć wątek. Ogólnie jednak jest to porządny tom, który wnosi coś nowego do historii.