Era

Bardzo dobra książka, ciekawy pomysł i świetnie się czytało. Dla mnie lepsza niż Zmorowisko.

Bardzo dobra książka, ciekawy pomysł i świetnie się czytało. Dla mnie lepsza niż Zmorowisko.

Świetna książka! Polecam!

Świetna książka! Polecam!

Ciekawa ksiązka ołówek technologii.

Ciekawa ksiązka ołówek technologii.

„Era” Kamila Piechury to technothriller, który zaskakuje świeżym podejściem do tematu sztucznej inteligencji. Autor, informatyk z wykształcenia, sprawnie łączy wątki technologiczne z kryminalnymi, tworząc wciągającą i pełną napięcia fabułę. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a zwroty akcji trzymają w niepewności do ostatniej strony. To książka, która angażuje emocjonalnie i intelektualnie, oferując czytelnikowi zarówno rozrywkę, jak i refleksję nad przyszłością technologii.

„Era” Kamila Piechury to technothriller, który zaskakuje świeżym podejściem do tematu sztucznej inteligencji. Autor, informatyk z wykształcenia, sprawnie łączy wątki technologiczne z kryminalnymi, tworząc wciągającą i pełną napięcia fabułę. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a zwroty akcji trzymają w niepewności do ostatniej strony. To książka, która angażuje emocjonalnie i...

Pomysł fajny, ale gorzej wykonany.
Dodatkowo odejmuję gwiazdki za głupoty w stylu 'niewiele młodszy rowiesnik', rzekomą karłowatość, bo pielęgniarka źle wpisała przecinek (tę wadę widać jeszcze na USG a już na pewno lekarz i położna rozpoznaliby po narodzinach dziecka po budowie ciała, nie mówiąc już o tym, że wagę wpisuje się w gramach i nie ma tam przecinków). Inna bzdura to nakładanie codziennie maseczki z glinką i kremu pod oczy, zakładanie białej koszuli i zmywanie maseczki w tejże koszuli. Słaba redakcja zatem.
Dodatkowo te wymyślne imiona i nazwiska bohaterów. No nijak nie pasują do obecnych circa 40 Latków, plus nie ma szans aby tyle osób nosiło w Krakowie nazwiska niemiecko brzmiące w tak małym gronie bohaterów.
Zakończenie rozczarowuje.

Pomysł fajny, ale gorzej wykonany.
Dodatkowo odejmuję gwiazdki za głupoty w stylu 'niewiele młodszy rowiesnik', rzekomą karłowatość, bo pielęgniarka źle wpisała przecinek (tę wadę widać jeszcze na USG a już na pewno lekarz i położna rozpoznaliby po narodzinach dziecka po budowie ciała, nie mówiąc już o tym, że wagę wpisuje się w gramach i nie ma tam przecinków). Inna bzdura...

Ależ to była genialna historia. Zaintrygowała mnie już od pierwszych stron, a w historię wkręciłam się niesamowicie mocno. Muszę przyznać, że nawet zarwałam dla niej nockę.
Do gustu przypadł mi styl pisania autora, prosty, który bardzo dobrze się czyta. Książka to thriller technologiczny i nie ukrywam, że na początku obawiałam się, że nie zrozumiem pewnych rzeczy (bo umówmy się - informatykiem nie jestem 😂). Natomiast moje obawy zostały szybko rozwiane - Piechura pisze tak, że nawet ktoś kto nie ma zielonego pojęcia na te tematy zrozumie wszystko.
Postacie były bardzo dobrze wykreowane, część z nich wzbudziła moją sympatię, niektóre już niekoniecznie. Autor tworzy też niesamowicie realistyczne i naturalne dialogi. Całość historii okraszona była humorem.
To nie jest tylko thriller o tym, do czego zdolna jest najnowsza technologia w niewłaściwych rękach. Ta historia pokazuje też co jest w życiu najważniejsze i że czasami nie warto gonić ślepo za ambicjami.
No i jeszcze zakończenie - woda z mózgu. Przyznam, że podczas czytania książki stworzyłam kilka (albo kilkadziesiąt) możliwych rozwiązań historii. I wiecie co? Nawet mi się z jednym udało. A potem przyszedł epilog - no tego to się nie spodziewałam. Po zakończeniu długo jeszcze myślałam o tej historii i o tym, jak autor wpuścił mnie w maliny.
Było to moje pierwsze spotkanie z tworczością Kamila, ale na pewno nie ostatnie. Polecam gorąco!

Ależ to była genialna historia. Zaintrygowała mnie już od pierwszych stron, a w historię wkręciłam się niesamowicie mocno. Muszę przyznać, że nawet zarwałam dla niej nockę.
Do gustu przypadł mi styl pisania autora, prosty, który bardzo dobrze się czyta. Książka to thriller technologiczny i nie ukrywam, że na początku obawiałam się, że nie zrozumiem pewnych rzeczy (bo umówmy...

Choć na co dzień korzystam z dobrodziejstw technologii, daleko mi do komputerowego geeka. Dorastałam jeszcze w świecie bardziej analogowym niż cyfrowym i bywam przez to nieco nieufna w stosunku do zupełnych nowości. Nie dziwi mnie już to, że wyświetlają mi się reklamy rzeczy, o których z kimś rozmawiałam, nawet mi to nie przeszkadza - granicą byłoby dla mnie, gdyby algorytm zaczął czytać mi w myślach. O sztucznej inteligencji wiem tyle, że istnieje, nigdy nie korzystałam z funkcji, które zostały udostępnione do powszechnego użytku, więc ciągle myślę o niej raczej jak o naukowym projekcie niż czymś realnym i być może zagrażającym społeczeństwu.
"Era" to powieść, której postanowiłam poświęcić tak długi wstęp, by podkreślić, że jej fabuła to zupełnie nie mój świat, a mimo to uważam, że książka Kamila Piechury jest jedną z najlepszych pozycji, jakie ukazały się w minionym roku. Naprawdę doceniam styl, pomysł na fabułę i przede wszystkim wiedzę autora, którą potrafił przekazać w przystępny sposób.
Oliwiera Falka poznajemy w chwili, gdy stoi przed życiową szansą. Projekt jego życia jest gotowy, by przedstawić go światu, ale ostatnia kontrola, która powinna być formalnością, stawia wszystko pod znakiem zapytania. Ostatecznie udaje się dokonać prezentacji zgodnie z planem, ale niestety nie bez konsekwencji. Czytelnik może zacząć się zastanawiać, czy bohaterowie mają wciąż wolną wolę, czy jednak ich los leży w rękach ERY, czyli sztucznej inteligencji, którą powołali do życia.
Przyznaje się, że nie zaangażowałam się w tę lekturę od samego początku. Niektóre fragmenty wydawały mi się trochę bez sensu, inne wymagały większego skupienia, ale w którymś momencie jakoś to zaskoczyło i zaczęłam śledzić tę historię z niemal zapartym tchem. Po raz pierwszy czytałam thriller skupiony wokół technologii, więc nie wiedziałam zupełnie, czego się spodziewać i ostatecznie jestem pozytywnie zaskoczona.
Podziwiam autora za to, że zadbał o każdy szczegół, że tak drobiazgowo zaplanował poszczególne wątki, dzięki czemu, gdy połączyły się w jeden, zrobiły tak ogromne wrażenie. Nie jestem jednak pewna, co sądzę o samym zakończeniu. Na pewno jest zaskakujące i przewrotne, ale chyba tak w pełni mnie nie przekonuje.
"Era" to świetny thriller technologiczny, który przypadnie do gustu nawet laikom takim jak ja. Kamil Piechura zadbał o to, by żaden czytelnik nie czuł się wykluczony, wkraczając do zupełnie nowego dla siebie świata i wyjaśnił wszelkie istotne dla fabuły kwestie. Szczerze polecam, bo ta powieść naprawdę daje do myślenia.
Moje 8/10.

Choć na co dzień korzystam z dobrodziejstw technologii, daleko mi do komputerowego geeka. Dorastałam jeszcze w świecie bardziej analogowym niż cyfrowym i bywam przez to nieco nieufna w stosunku do zupełnych nowości. Nie dziwi mnie już to, że wyświetlają mi się reklamy rzeczy, o których z kimś rozmawiałam, nawet mi to nie przeszkadza - granicą byłoby dla mnie, gdyby algorytm...

Jestem w szoku jak bardzo mi się spodobała ta książka. Już od pierwszych stron wiedziałam, że trafi w moje gusta. Autor stosuje prosty język, czasem z ciekawymi sformułowaniami czy odniesieniami do języka i wydarzeń. Pojawia się oczywiście żargon typowy dla branży IT jednak wszystkie zagadnienia były wyjaśnione tak, że jako osoba niezaznajomiona z tematem spokojnie wszystko zrozumiałam.
Akcja może czasami drastyczna ale ciekawie ograna. Zakończenie przyznaję, że lekko mnie zaskoczyło - w sumie to się cieszę, że autor mnie tak wykiwał, aż poczułam ulgę na koniec, że w taki sposób to wszystko się kończy.

Jestem w szoku jak bardzo mi się spodobała ta książka. Już od pierwszych stron wiedziałam, że trafi w moje gusta. Autor stosuje prosty język, czasem z ciekawymi sformułowaniami czy odniesieniami do języka i wydarzeń. Pojawia się oczywiście żargon typowy dla branży IT jednak wszystkie zagadnienia były wyjaśnione tak, że jako osoba niezaznajomiona z tematem spokojnie wszystko...

Ta lektura trafiła w mój gust jak mało która. Ja jej nie przeczytałam, ja ją połknęłam po prostu. Aż żałuję, że skończyłam. Dla mnie była tak wciągająca, że teraz na pewno będę miała problem z wybraniem następnej książki.
Nie jest to książka, która spodoba się każdemu. Po pierwsze zawiera trochę technologicznego żargonu. Po drugie momentami jest drastyczna. Ale kurczę, no tak mi się spodobała, że brak mi słów. I to zakończenie. Zupełne zaskoczenie dla mnie. Odłożyłam na bok logikę, bo oczywiście fabuła nie jest zbyt wiarygodna, i dałam się wciągnąć na maksa. I miałam świetną rozrywkę. A o to przecież chodzi.

Ta lektura trafiła w mój gust jak mało która. Ja jej nie przeczytałam, ja ją połknęłam po prostu. Aż żałuję, że skończyłam. Dla mnie była tak wciągająca, że teraz na pewno będę miała problem z wybraniem następnej książki.
Nie jest to książka, która spodoba się każdemu. Po pierwsze zawiera trochę technologicznego żargonu. Po drugie momentami jest drastyczna. Ale kurczę, no...

Oesuniu...jakie to było dobre...
Ta książka zagrała na moich wszystkich emocjach, i niejeden raz tak ściskała za serce, że aż bolało...
Fabuła jest tak realistyczna, że moja empatia została dosłownie przeczołgana w tej książce...
Każdy z nas, na pewno, zastanawiał się nad sztuczną inteligencją. Autor, tą książką, zmusi Was do jeszcze głębszych refleksji... choć sam napisał, że "To po prostu bajdurzenie faceta o tym, ile złego może spowodować technologia w nieodpowiednich rękach (a także o tym, że czasami nie warto gonić za ideałami, ignorując to, co ma się pod nosem)..."

Oesuniu...jakie to było dobre...
Ta książka zagrała na moich wszystkich emocjach, i niejeden raz tak ściskała za serce, że aż bolało...
Fabuła jest tak realistyczna, że moja empatia została dosłownie przeczołgana w tej książce...
Każdy z nas, na pewno, zastanawiał się nad sztuczną inteligencją. Autor, tą książką, zmusi Was do jeszcze głębszych refleksji... choć sam napisał,...