Pustać

Dobrze się czytało, fajny klimat

Dobrze się czytało, fajny klimat

Ciekawy i wciągający thriller psychologiczny. Autorka buduje napięcie, odkrywając coraz to nowe tajemnice i zaskakując zwrotami akcji. Książkę czyta się bardzo szybko. Polecam.

Ciekawy i wciągający thriller psychologiczny. Autorka buduje napięcie, odkrywając coraz to nowe tajemnice i zaskakując zwrotami akcji. Książkę czyta się bardzo szybko. Polecam.

W pewnym momencie trochę mi się już dłużyło i miałam wrażenie, że w kółko to samo, ale zakończenie spoko

W pewnym momencie trochę mi się już dłużyło i miałam wrażenie, że w kółko to samo, ale zakończenie spoko

Dobrze i bardzo szybko się czytało jedyny minus dla mnie to drażniący bohaterowie jednak sama historia jak najbardziej na plus.

Dobrze i bardzo szybko się czytało jedyny minus dla mnie to drażniący bohaterowie jednak sama historia jak najbardziej na plus.

„Pustać” Agaty Zamarskiej to thriller psychologiczny oparty na nastroju i poczuciu niepokoju. Od pierwszych stron czuć duszność i napięcie, a motyw odludzia oraz zamkniętej przestrzeni został bardzo dobrze wykorzystany. Największą siłą powieści jest warstwa psychologiczna — relacje między bohaterami, subtelne sygnały zagrożenia i ciągłe pytanie, komu można zaufać.
Widać jednak, że to debiut — tempo bywa nierówne, a postaci drugoplanowe mogłyby zostać lepiej rozwinięte, co częściowo wynika z narracji pierwszoosobowej. Mimo to „Pustać” to solidny debiut z wyraźnym potencjałem. Polecam przede wszystkim miłośnikom thrillerów stawiających na klimat i powolne budowanie napięcia, a nie dynamiczną akcję.

„Pustać” Agaty Zamarskiej to thriller psychologiczny oparty na nastroju i poczuciu niepokoju. Od pierwszych stron czuć duszność i napięcie, a motyw odludzia oraz zamkniętej przestrzeni został bardzo dobrze wykorzystany. Największą siłą powieści jest warstwa psychologiczna — relacje między bohaterami, subtelne sygnały zagrożenia i ciągłe pytanie, komu można zaufać.
Widać...

Cóż tam się dzieje 😱 kurcze genialna książka, szczerze polecam

Cóż tam się dzieje 😱 kurcze genialna książka, szczerze polecam

Ciekawy debiut. Trochę irytujący bohaterowie, ale może taka jest dzisiaj młodzież po dwudziestce...
W każdym razie opowieść zachęciła do lektury kolejnych książek Autorki.
Mroczna historia zwracająca uwagę na relacje międzyludzkie. Czy tylko ja mam wrażenie, że dzisiaj młodzi ludzie mają słabą odporność psychiczną? Nie radzą sobie z emocjami, relacjami, pracą, a przede wszystkim z samym sobą. Od tego powinno zacząć się budować swoją dojrzałość emicjonalną. Dzisiaj jest tak wiele narzędzi, pomocy psychologicznych, by budować swoją wartość. Jest łatwiej i trudniej. Trudniej z tego powodu, że socjale już wpłynęły na nasze życie. Wierzysz w to, co tam widzisz. Że można być pięknym, szczupłym i bogatym, i szczęśliwym. Iluzja szczęścia.
Chcesz być szczęśliwy? Wyłącz socjale, przebywaj wśród ciszy i natury.
I jeszcze jedno: Autorka zarysowała niebezpieczną sytuację. Psycholog w jej powieści to dupek żerujący na czyimś nieszczęściu i zawsze chodzi o kasę. Nieprawda. Nie zawsze. Trzeba walczyć o siebie i szukać pomocy, warto.

Ciekawy debiut. Trochę irytujący bohaterowie, ale może taka jest dzisiaj młodzież po dwudziestce...
W każdym razie opowieść zachęciła do lektury kolejnych książek Autorki.
Mroczna historia zwracająca uwagę na relacje międzyludzkie. Czy tylko ja mam wrażenie, że dzisiaj młodzi ludzie mają słabą odporność psychiczną? Nie radzą sobie z emocjami, relacjami, pracą, a przede...

Autorka ma wyraźny zmysł do budowania napięcia i atmosfery. Jej historia wciąga, a pomysł na fabułę – młoda dziennikarka próbująca rozwikłać zagadkę sprzed lat w małej miejscowości – jest ciekawy i obiecujący. Narracja jest przystępna, a krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się szybko. Zamarska potrafi wplatać subtelne wątki psychologiczne, a momenty napięcia naprawdę działają na wyobraźnię. Bohaterowie, choć w większości dobrze skonstruowani, miejscami wydają się przewidywalni, a ich motywacje nie zawsze są w pełni wiarygodne. Niektóre wątki rozwijają się zbyt powoli, a finał, choć satysfakcjonujący, momentami opiera się na dość oczywistych rozwiązaniach i zbiegach okoliczności. Mimo tych mankamentów Pustać to dobry debiut.

Autorka ma wyraźny zmysł do budowania napięcia i atmosfery. Jej historia wciąga, a pomysł na fabułę – młoda dziennikarka próbująca rozwikłać zagadkę sprzed lat w małej miejscowości – jest ciekawy i obiecujący. Narracja jest przystępna, a krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się szybko. Zamarska potrafi wplatać subtelne wątki psychologiczne, a momenty napięcia...

Pustać jest debiutem Agaty Zamarskiej i spotkałam się już z opinią, że tę książkę się lubi albo nie i nic pomiędzy. I doskonale rozumiem obie strony!

Choć, spoiler, ja jestem po stronie tych lubiących. Pustać mnie zaskoczyła pozytywnie, choć z początku uważałam, że pomiędzy nami nie będzie zrozumienia.

Pustać porusza dosyć trudny temat, jakim jest zdrowie psychiczne, głównie problemy z nim. Uważam, że to jeden z trudniejszych tematów w thrillerach psychologicznych z uwagi na delikatność problemu. Agata poradziła sobie z tym dobrze, postać, którą wykreowała była bardzo autentyczna w swoim zachowaniu i podejmowanych decyzjach.

Powieść rozwija się dosyć długo. Poznajemy historię z perspektywy Ady. Mamy też dwie linie czasowe, teraźniejsze życie i rozmowy z psychopatrapeutą oraz wspomnienia sprzed roku do dwóch lat. Wiemy tylko tyle, że doszło do zbrodni, ale Ada nie do końca potrafi odpowiedzieć tym wprost.

Lubię motyw grupki znajomych i “jeden z was zabił”. W tej książce sprawdziło się to idealnie. Byłam pewna, że ktoś z grupy popełnił zbrodnię, ale nie byłam pewna kto. Miałam swoje podejrzenia, a jednak Agata mnie zmyliła! Takie zaskoczenia sobie cenię i bardzo mi zakończenie przypadło do gustu.

Bohaterów poznajemy przez pryzmat Ady, przez co nie wszystkich można polubić. Niechęć Ady do na przykład Doroty jest tak silna, że sama nie polubiłam tej bohaterki. Jednak sami bohaterowie są do polubienia, choć w dużej mierze można określić ich jednym słowem. Jednak narracja pierwszoosobowa nie daje dużego pola do manewru, więc tutaj wybaczam.

Sama Ada natomiast… Jako osoby bym jej nie polubiła. Jednak jej osobowość, problemy, epizody depresyjne, zostały świetnie przedstawione. Jej przemiana i to, w jaki sposób podchodzi do związków, świetnie. To jedna z tych irytujących postaci, ale dobrze napisanych.

Uważam, że to udany debiut i dobrze spędziłam czas przy tej książce. Ma swoje minusy, jak to często debiuty, ale ostatecznie dobrze spędziłam czas. Solidna 7 i spotkamy się jeszcze przy innych recenzjach książek Agaty!

Pustać jest debiutem Agaty Zamarskiej i spotkałam się już z opinią, że tę książkę się lubi albo nie i nic pomiędzy. I doskonale rozumiem obie strony!

Choć, spoiler, ja jestem po stronie tych lubiących. Pustać mnie zaskoczyła pozytywnie, choć z początku uważałam, że pomiędzy nami nie będzie zrozumienia.

Pustać porusza dosyć trudny temat, jakim jest zdrowie psychiczne,...

Wciągnęłam się. Równo w połowie książki zdecydowanie obstawiłam zakończenie, ale pod koniec zwątpiłam, co było ciekawe. Ale wiadomo, można się domyślać zakończenia, a i tak chce się poznać historię.

Wiele osób zwraca uwagę na irytującą bohaterkę jako minus książki. Ale przecież nie zawsze o to chodzi, żeby lubiło się protagonistę. Też w miarę szybko czułam niechęć do Ady. W sumie nie polubiłam żadnego bohatera, ale może to był celowy zabieg?

Na pewno sięgnę po kolejne książki autorki. Spędziłam czas bardzo miło.

Wciągnęłam się. Równo w połowie książki zdecydowanie obstawiłam zakończenie, ale pod koniec zwątpiłam, co było ciekawe. Ale wiadomo, można się domyślać zakończenia, a i tak chce się poznać historię.

Wiele osób zwraca uwagę na irytującą bohaterkę jako minus książki. Ale przecież nie zawsze o to chodzi, żeby lubiło się protagonistę. Też w miarę szybko czułam niechęć do Ady....