Letarg

Do książki mam mieszane uczucia można powiec że jakiś facet opowiada o swym życiu jak poznał żonę i miał dwoje dzieci a potem stała się tragedia i zginęła jego córka potem trochę się pogubiłam co dalej się działo dlatego mam do tej książki mieszane uczucia acz kolwiek fajny i ciekawy początek potem pogubiłam się ale i tak całkiem spoko historia i książka

Do książki mam mieszane uczucia można powiec że jakiś facet opowiada o swym życiu jak poznał żonę i miał dwoje dzieci a potem stała się tragedia i zginęła jego córka potem trochę się pogubiłam co dalej się działo dlatego mam do tej książki mieszane uczucia acz kolwiek fajny i ciekawy początek potem pogubiłam się ale i tak całkiem spoko historia i książka

Książka debiutancka autora,tak dobra ,że aż trudno uwierzyć,że to jego pierwsza...,czyta się ją dobrze i szybko ,a zakończenie 😳 - zbierałam szczękę z podłogi.

Książka debiutancka autora,tak dobra ,że aż trudno uwierzyć,że to jego pierwsza...,czyta się ją dobrze i szybko ,a zakończenie 😳 - zbierałam szczękę z podłogi.

Intrygująca, nieodkładalna historia, o której się nie zapomina. Adam ma żonę i dwójkę dzieci, jego życie można określić udanym i szczęśliwym. Aż do tamtej soboty, kiedy wydarzyła się tragedia. Tragedia, która była zapowiedzią kolejnej tragedii. Ile bólu i cierpienia może znieść człowiek? Jak po traumatycznych wydarzeniach powrócić do normalności? Jak po stracie bliskiej osoby zacząć odnowa żyć? Ta historia porusza temat żałoby, traumy i chorób psychicznych. Ta historia to emocje a zakończenie zaskakuje. Tą książką warto przeczytać! Polecam gorąco!

Intrygująca, nieodkładalna historia, o której się nie zapomina. Adam ma żonę i dwójkę dzieci, jego życie można określić udanym i szczęśliwym. Aż do tamtej soboty, kiedy wydarzyła się tragedia. Tragedia, która była zapowiedzią kolejnej tragedii. Ile bólu i cierpienia może znieść człowiek? Jak po traumatycznych wydarzeniach powrócić do normalności? Jak po stracie bliskiej...

Nie wiem czemu Letarg znajduje się w kategorii sensacja i nie wiem jak ją ocenić. Jeżeli wszystko co znalazło się w książce to były zamierzone słowa Lankego to bardzo dobrze. Ale jeśli te milusiosłodziusie do nudności i mega patetyczne wstawki, które powodowały już nie ciarki a drgawki żenady są w stylu pisania autora, to bardzo źle. Wszystko pokażą kolejne książki i mam nadzieję, że będzie w nich już 100% Piechury a nie King i Lehane jak w tej.

Nie wiem czemu Letarg znajduje się w kategorii sensacja i nie wiem jak ją ocenić. Jeżeli wszystko co znalazło się w książce to były zamierzone słowa Lankego to bardzo dobrze. Ale jeśli te milusiosłodziusie do nudności i mega patetyczne wstawki, które powodowały już nie ciarki a drgawki żenady są w stylu pisania autora, to bardzo źle. Wszystko pokażą kolejne książki i mam...

Bohater książki Adam Lanke wiedzie spokojne życie u boku kochającej żony, córki i syna. Niestety jeden dzień zmienia jego poukładane życie. Podczas wspólnych zakupów w galerii handlowej dochodzi do strzelaniny. Mimo iż rodzina Adama przeżyła tę tragedię, odbiło się to na ich psychice. Niestety w krótkim odstępie czasu dochodzi do kolejnej tragedii, bardziej osobistej, po której Adam nie potrafi się już podnieść. Dokąd zaprowadzi go rozpacz?
To była intrygująca, interesująca powieść. Niezłe pranie mózgu zafundował mi autor zakończeniem, którego naprawdę się nie domyślałam. Autor tak celnie mylił tropy, że zaprowadził mnie tam, gdzie nie spodziewałam się zajść. Niestety patrząc nieco szerzej, czuję niedosyt. Sam pomysł był super, ale brakowało mi kropki nad i w środku powieści. Wiem, że dziwnie to zabrzmi, ale nie potrafię tego inaczej wytłumaczyć. Ode mnie solidne 7/10.

Bohater książki Adam Lanke wiedzie spokojne życie u boku kochającej żony, córki i syna. Niestety jeden dzień zmienia jego poukładane życie. Podczas wspólnych zakupów w galerii handlowej dochodzi do strzelaniny. Mimo iż rodzina Adama przeżyła tę tragedię, odbiło się to na ich psychice. Niestety w krótkim odstępie czasu dochodzi do kolejnej tragedii, bardziej osobistej, po...

Dawno już nie zaskoczyło mnie zakończenia książki, jak w "Letargu". Polecam

Dawno już nie zaskoczyło mnie zakończenia książki, jak w "Letargu". Polecam

Po opisie spodziewałem się czegoś lepszego. Niestety książka mnie rozczarowała i w ogóle nie trzymała w napięciu

Po opisie spodziewałem się czegoś lepszego. Niestety książka mnie rozczarowała i w ogóle nie trzymała w napięciu

"Letarg" Kamil Piechura

Dzięki terapeutycznym zapiskom głównego bohatera (adresowanym do truskawkowego misia zmarłej córki) mogłam zanurzyć się w jego świat, znaleźć się pomiędzy prawdą a fikcją, rzeczywistością a wizjami. Pamiętnik symbolizuje desperacką próbę uchwycenia choćby fragmentu normalności w świecie, który stał się niezrozumiały i wrogi.

Autor nie szczędził mi drastycznych momentów zmuszających do zatrzymania się i zastanowienia. Z jednej strony, widziałam Adama jako kochającego ojca i męża, którego świat zostaje brutalnie zniszczony przez nieprzewidywalną tragedię. Z drugiej zaś, jego powolny, bolesny upadek w otchłań szaleństwa, gdzie granice między rzeczywistością a halucynacjami stają się niewyraźne.

Książka z pewnością zmusza do przeżywania skrajnych emocji - od smutku, przez gniew, po lęk i bezsilność. To, co najbardziej mnie uderzyło, to umiejętność autora do oddania stanu psychicznego bohatera w sposób, który jest niemal namacalny.

Historia ta ocenia też społeczne podejście do traumy i chorób psychicznych. Przypomina, że osoby dotknięte tragedią często zostają pozostawione same sobie, a ich walka z demonami jest ignorowana lub bagatelizowana.

A końcówka? Zaskakująca i jednocześnie wstrząsająca. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Trochę jak w "Bezmiłości" Marka Zychli.

"Letarg" Kamil Piechura

Dzięki terapeutycznym zapiskom głównego bohatera (adresowanym do truskawkowego misia zmarłej córki) mogłam zanurzyć się w jego świat, znaleźć się pomiędzy prawdą a fikcją, rzeczywistością a wizjami. Pamiętnik symbolizuje desperacką próbę uchwycenia choćby fragmentu normalności w świecie, który stał się niezrozumiały i wrogi.

Autor nie szczędził mi...

“Letarg”, to opowieść o bezgranicznej miłości rodzicielskiej i traumie związanej z utratą ukochanego dziecka. Nie jest to jednak typowe studium przypadku, a kapitalnie rozpisany thriller, który autor gładko owinął wokół szaleństwa głównego bohatera.

Oryginalny pomysł, który z powodzeniem zastosował Kamil Piechura w swojej książce, zaowocował pełną niepokoju i strachu historią, która potrafi przyssać się do czytelnika niczym niewidzialne macki, zamknąć go w swego rodzaju kokonie i trzymać w napięciu do ostatniej strony.

Autor operuje tu kapitalnym doborem słów. Język, którym się posługuje jest jak powiew świeżości w literaturze tego typu. Lekki, czupurny i zaczepny. Język, żyjący własnym życiem i ilustrujący wspaniale każdą scenę tej powieści. Potrafi urzekać i niemal pachnieć domowym zaciszem i sielanką rodzinną, w odpowiednich momentach przyprawiać o porywy serca, ale w kulminacyjnych punktach zafundować solidną dawkę strachu i niepewności, a nawet przerazić. To oraz dokładnie rozpisane postaci, które dźwigają ze sobą bagaż życiowych doświadczeń, powoduje, że opowieść jest niemal namacalna i żyje własnym życiem.

“Letarg”, to opowieść o bezgranicznej miłości rodzicielskiej i traumie związanej z utratą ukochanego dziecka. Nie jest to jednak typowe studium przypadku, a kapitalnie rozpisany thriller, który autor gładko owinął wokół szaleństwa głównego bohatera.

Oryginalny pomysł, który z powodzeniem zastosował Kamil Piechura w swojej książce, zaowocował pełną niepokoju i strachu...

Nie wciąga, historia słaba. Nie polecam.

Nie wciąga, historia słaba. Nie polecam.