Czarny kot

Najlepsze z opowiadań Poego, jakie do tej pory czytałem. Nie ma tu pseudofilozoficznego bełkotu. Jest konkretna historia, ze wstępem, rozwinięciem i bardzo dobrym zakończeniem. Niestety to nie jest standard dla tego autora.

Co dalej leży i kwiczy, to psychologia. Jest to tym bardziej rażące, że to właśnie psychologizm postaci jest przez fanów podawany jako jedna z głównych zalet twórczości Pisarza. Tymczasem tutaj reakcja bohatera na popełnioną przez siebie zbrodnię jest kompletnie nieprzekonująca. Po raz kolejny daje o sobie znać jedna z głównych wad twórczości Autora – pośpiech. Gdyby Poe poświęcił chociaż kilka stron więcej na rozbudowanie i dopracowanie tej historii, przede wszystkim poprzez wgląd w psychikę bohatera, mogłaby ona być naprawdę znakomita. Potencjał był bowiem tym razem naprawdę spory.

Jednym z problemów z opowiadaniami Poego jest też to, że krążą one po polskim rynku wydawniczym w koszmarnym grafomańskim tłumaczeniu Bolesława Leśmiana, które drastycznie obniża ich i tak nienajwyższą wartość literacką.

Dlaczego uważam, że Leśmian był beznadziejnym tłumaczem? Bo jedną z najbardziej charakterystycznych cech jego poezji są neologizmy i kreatywne słowotwórstwo. I działowpływa to cudnicznie w jego własnorymach. Ale – na bożolitość – nie w przekładożeniach. I wtoprzydatku prozy. Oryginalny tekst Poego został usiłodziwniony leśmianizmami, co sprawiło, że stał się potwornie pretensjonalny. A nadto – zarzuty o przedawnioną mowę w tłomaczeniu polskiem są jak najprawdziwsze, boć Leśmian przemocą styl ku staropolszczyźnie zwraca, gdzie Poe się wyrazami posiłkuje, co i po dziś dzień nie brzmią jako zamierzchłe. Jeden drobniutki przykład z któregoś z opowiadań:
„After that, the sound of the inquisitorial voices seemed merged in one dreamy indeterminate hum.”
Każde z tych słów jest powszechnie używane we współczesnej angielszczyźnie. Leśmian przetłumoczył to tak:
„Po czym wydało mi się, iż brzmienia głosów inkwizytorskich grążą się w bezbrzeżnej gędźbie majaczeń”.
Grążą się w bezbrzeżnej gędźbie majaczeń. Niech ktoś zabierze temu panu maszynę do pisania zanim czytelnikom stanie się krzywda. Aha, jeszcze wyjaśnienie dla nieznających angielskiego: "...merged in one dreamy indeterminate hum" to po prostu "...zlewają się w jedno senne, nieokreślone brzęczenie". Ktoś dalej uważa, że to świetne tłumaczenie?

Inny przykład z opowiadania "William Wilson":
„And now I scrutinized, with a minute scrutiny, the forms, and the methods, and the leading traits of his impertinent supervision.”
Czyli (poprawnie przetłumaczone przez Wojciecha Szukiewicza): „Zacząłem więc badać szczegółowo formy, metody i główne rysy jego impertynenckiego nadzoru.”
A Leśmian? „Z drobiazgową pilnością rozważałem – źdźbło po źdźble – sposoby, metodę i najistotniejsze cechy jego zuchwałych czatowań.”
„Źdźbło po źdźble”? „Czatowań”???

A jeśli ktoś zna bardzo dobrze angielski, to polecam czytać/słuchać w oryginale. I nie musicie do tego wiedzieć, jak jest po angielsku "gędźba".

Najlepsze z opowiadań Poego, jakie do tej pory czytałem. Nie ma tu pseudofilozoficznego bełkotu. Jest konkretna historia, ze wstępem, rozwinięciem i bardzo dobrym zakończeniem. Niestety to nie jest standard dla tego autora.

Co dalej leży i kwiczy, to psychologia. Jest to tym bardziej rażące, że to właśnie psychologizm postaci jest przez fanów podawany jako jedna z głównych...

Niedawno dostało mi się za opowiadanie "Lepki", z antologii Koty, Kiciusie, Sierściuchy, gdzie i przemoc była, i groza. I tak sobie myślę, co by dany czytelnik, z daną wrażliwością, zrobił po lekturze Czarnego Kota, Poego :)
Niezmiernie bawi mnie zakończenie i pewność siebie głównego bohatera.
A cały zbiór jest świetny, ale nie do łyknięcia na raz. Po jednym opowiadaniu - zwykle są krótkie - na dzień.

Niedawno dostało mi się za opowiadanie "Lepki", z antologii Koty, Kiciusie, Sierściuchy, gdzie i przemoc była, i groza. I tak sobie myślę, co by dany czytelnik, z daną wrażliwością, zrobił po lekturze Czarnego Kota, Poego :)
Niezmiernie bawi mnie zakończenie i pewność siebie głównego bohatera.
A cały zbiór jest świetny, ale nie do łyknięcia na raz. Po jednym opowiadaniu -...

wstrętne kocisko odpalało koleje życia o których podmiot nie wiedział a może tylko nie wierzył że są...

warto wysłuchać znakomitego "medley" w wykonaniu Tomasza Beksińskiego, którego osnową jest właśnie czarny kot jako czarny kot w "Czarnym kocie"... ;)

Czarny kot to nowela autorstwa Edgara Allana Poego, opublikowana po raz pierwszy w 1843 roku.

Główny bohater to mężczyzna, wrażliwy człowiek, który od najmłodszych lat kochał zwierzęta. Obecnie prowadzi on szczęśliwe życie wraz z małżonką, posiadają wiele zwierząt, a wśród nich Plutona, ukochanego kota mężczyzny. Wkrótce bohater popada w alkoholizm i zaczyna się znęcać nad żoną i kotem. Początkowo okalecza zwierzę, ale po pewnym czasie morduje je. Wtedy wyrzuty sumienia nie dają mu żyć i mężczyzna powoli staje się szalony.

https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/czarny-kot/

wstrętne kocisko odpalało koleje życia o których podmiot nie wiedział a może tylko nie wierzył że są...

warto wysłuchać znakomitego "medley" w wykonaniu Tomasza Beksińskiego, którego osnową jest właśnie czarny kot jako czarny kot w "Czarnym kocie"... ;)

Czarny kot to nowela autorstwa Edgara Allana Poego, opublikowana po raz pierwszy w 1843 roku.

Główny bohater to...

Książka zawiera opowiadania grozy, a Czarny Kot jest dość straszny.

Książka zawiera opowiadania grozy, a Czarny Kot jest dość straszny.

Opowiadanie przyjemne na przekąskę.

Opowiadanie przyjemne na przekąskę.

Czytało się dobrze, ale puenta zawiodła.

Czytało się dobrze, ale puenta zawiodła.

Jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, i cóż mogę powiedzieć, było to dość krótkie opowiadanie o charakterze horroru. ale w obecnych czasach chyba nie bardzo straszne. Jedyne co muszę przyznać to pomimo ponad 100 lat można odnieść wrażenie że jest dość współcześnie napisana.

Jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, i cóż mogę powiedzieć, było to dość krótkie opowiadanie o charakterze horroru. ale w obecnych czasach chyba nie bardzo straszne. Jedyne co muszę przyznać to pomimo ponad 100 lat można odnieść wrażenie że jest dość współcześnie napisana.

Naczytaliśmy się tu aż nadto o tym biednym kocie. Owymi zoosadystycznymi znakami zapisał nam kompletną teorię delirium tremens oraz tractatus secretus o sztuce wyjawiania okrutnej prawdy. Chodzi o to, że strapienie ludzkie nie powinno się odbijać na kociej przyjemności.

Naczytaliśmy się tu aż nadto o tym biednym kocie. Owymi zoosadystycznymi znakami zapisał nam kompletną teorię delirium tremens oraz tractatus secretus o sztuce wyjawiania okrutnej prawdy. Chodzi o to, że strapienie ludzkie nie powinno się odbijać na kociej przyjemności.

Jak ktoś już tu napisał - streszczenie z Wikipedii wzbudziło we mnie więcej emocji, i w moim przypadku też tak było. Pomysł sam w sobie jest ciekawy, ale zabrakło mi głębszego wejścia w psychikę bohatera. Chciałabym wiedzieć, jaka była przyczyna tej owej zmiany, co się w nim działo, co nim kierowało. Rozumiem, że pole do popisu jest ograniczone, skora to krótka forma, ale mimo to nawet drobne zagłębienie czy szczegół mogłoby zrobić różnice.

Jak ktoś już tu napisał - streszczenie z Wikipedii wzbudziło we mnie więcej emocji, i w moim przypadku też tak było. Pomysł sam w sobie jest ciekawy, ale zabrakło mi głębszego wejścia w psychikę bohatera. Chciałabym wiedzieć, jaka była przyczyna tej owej zmiany, co się w nim działo, co nim kierowało. Rozumiem, że pole do popisu jest ograniczone, skora to krótka forma, ale...

Audiobook.
Poe jak zwykle odkrywa najciemniejsze zakamarki umysłu u człowieka który w niepohamowany sposób obcuje ze swoim szaleństwem i traci zdrowy rozsądek i zmysły.....
Mroczne i duszne ale warto odsłuchać, polecam 👍

Audiobook.
Poe jak zwykle odkrywa najciemniejsze zakamarki umysłu u człowieka który w niepohamowany sposób obcuje ze swoim szaleństwem i traci zdrowy rozsądek i zmysły.....
Mroczne i duszne ale warto odsłuchać, polecam 👍