Wszyscy mamy źle w głowach. Stracone szczęście. Tom 2

Jeśli podobał wam się pierwszy tom serii "Wszyscy mamy źle w głowach", to nie zawiedziecie się kontynuacją przygód przebojowych krakowskich licealistów. Książka "Stracone szczęście" trzyma poziom, a momentami staje się jeszcze bardziej poruszająca - dojrzalsza, poważniejsza, bliższa sercu niż poprzednia część.

Akcja powieści rozgrywa się w szczególnym czasie - między Świętem Wszystkich Świętych a Sylwestrem, czyli w okresie, który sam w sobie skłania do zadumy i refleksji. To jesień w pełnym tego słowa znaczeniu: melancholijna, niosąca przeczucie końca i jednocześnie delikatne światło nadziei. Na tym tle bohaterowie stają się coraz bardziej ludzcy. Dorastają, mierzą się z nowymi doświadczeniami, a ich relacje nabierają głębi. To nie jest już tylko opowieść o szkolnych kłótniach czy konkursach muzycznych - tutaj życie naprawdę daje im w kość. „Życie nieżyciuje”, chciałoby się powiedzieć, i właśnie to autorka uchwyciła najlepiej.

W drugim tomie dostajemy całą paletę emocji: od ciepła i humoru, które wybrzmiewają w dialogach, po ciężar tragedii i strat, z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie. Martyna Pawłowska-Dymek pokazuje, jak młodzi ludzie próbują podźwignąć się w chwilach, gdy świat wydaje się zbyt trudny, a jednocześnie przypomina, że w tej walce nie są sami. Przyjaźnie i więzi, które ich łączą, rozświetlają nawet najbardziej ponure dni.

Podoba mi się konsekwencja w budowaniu narracji - podobnie jak w "Nic z tego nie zrozumiecie", mamy wielogłosową opowieść, dzięki której każdy z bohaterów dostaje swoją chwilę na scenie. Dzięki temu jeszcze bardziej wnikamy w ich psychikę i możemy poczuć, że to nasi rówieśnicy, przyjaciele, znajomi z klasy.

"Stracone szczęście" to książka prawdziwa - taka, w której nie ma lukru ani sztucznego dramatyzowania. Jest za to codzienność, ze swoimi jasnymi i ciemnymi stronami. Czasem przygniatająca, czasem uskrzydlająca. To powieść o dojrzewaniu, o tym, jak trudne bywa wejście w dorosłość, ale też o sile więzi, która sprawia, że nawet największe tragedie można przeżyć razem.

Ton tej części jest poważniejszy, ale właśnie przez to bliższy prawdziwemu życiu. A jednak, mimo refleksji i momentów, które ściskają za serce, nie brakuje tu scen, przy których uśmiech sam pojawia się na twarzy.

Martyna Pawłowska-Dymek potwierdza, że polska literatura młodzieżowa ma się świetnie. A ja po raz kolejny czuję, że autorka otwiera dla nas drzwi do świata, który - choć fikcyjny - jest boleśnie i pięknie znajomy.

[za egzemplarz dziękuję autorce]

Jeśli podobał wam się pierwszy tom serii "Wszyscy mamy źle w głowach", to nie zawiedziecie się kontynuacją przygód przebojowych krakowskich licealistów. Książka "Stracone szczęście" trzyma poziom, a momentami staje się jeszcze bardziej poruszająca - dojrzalsza, poważniejsza, bliższa sercu niż poprzednia część.

Akcja powieści rozgrywa się w szczególnym czasie - między...

"Stracone szczęście" chwyta za serce od pierwszej strony, wciągając w emocjonalną podróż z licealistami z klasy drugiej B. Autorka, z niezwykłą wrażliwością, snuje kolejne rozdziały ich życia, splatając je w pełną wzruszeń i nadziei opowieść. Jesienna aura w drugim tomie serii "Wszyscy mamy źle w głowach" przynosi cięższe chwile – Jakub zmaga się z rodzinnymi dramatami, które rzucają cień na jego pasję w zespole Szatnia, a Adam wciąż nosi w sobie ból po stracie siostry, znajdując niespodziewane wsparcie u Kariny, choć uczucie między nimi tli się zakazanym ogniem. Nawet Kaśka, która zjednoczyła klasę, skrywa mroczną tajemnicę, a jej konflikt z wychowawczynią Roszkową budzi niepokój.

Mimo tych trudów, książka pulsuje życiem – Ewa odnajduje radość, Julek zyskuje pewność siebie, a półmetek przynosi chwilę beztroskiej zabawy. Każda postać, z jej unikalnymi lękami i marzeniami, wydaje się tak prawdziwa, że niemal słychać ich śmiech i szloch. Autorka maluje świat nastolatków z bezkompromisową szczerością – bez lukru, z wszystkimi upadkami i wzlotami, co sprawia, że serce bije szybciej z każdym odkrywanym sekretem.

To nie tylko historia o stracie, ale i o odnajdywaniu siebie. Emocje przeplatają się z humorem, a przyjaźń staje się latarnią w mroku. Czytając, czuję się, jakby ktoś opowiedział moje własne młodzieńcze rozterki. Gorąco polecam tę książkę – dla młodych dusz i tych, którzy pamiętają, jak to jest być na granicy dorosłości!

"Stracone szczęście" chwyta za serce od pierwszej strony, wciągając w emocjonalną podróż z licealistami z klasy drugiej B. Autorka, z niezwykłą wrażliwością, snuje kolejne rozdziały ich życia, splatając je w pełną wzruszeń i nadziei opowieść. Jesienna aura w drugim tomie serii "Wszyscy mamy źle w głowach" przynosi cięższe chwile – Jakub zmaga się z rodzinnymi dramatami,...

Jest to drugi tom serii „Wszyscy mamy źle w głowach”, którą pokochałam od pierwszego tomu.
W tym tomie wiele miejsca zajmuje miłość, co mi się podoba bo uwielbiam romanse. Myślicie sobie pewnie teraz że ta książka to typowe romansidło, takie typowe i oklepane ? Nic bardziej mylnego. Niewiele mniej miejsca niż miłość zajmują tutaj problemy, z którymi borykają się bohaterowie.
Strata bliskiej osoby czy samotność to tylko niektóre z nich.
Sami bohaterowie to postacie, które uwielbiam. Nie są wyidealizowani lecz prawdziwi jak normalni nastolatkowie w tych czasach. W tym tomie wszyscy poznali się od tej bardziej emocjonalnej strony co bardzo mnie wzruszyło.
Nie brakowało też rozwiązywania tajemnic czy sekretów.
Każdy rozdział jest pisany z perspektywy innej osoby, dzięki czemu poznajemy więcej odczuć, przeżyć i myśli.
Czy polecam książkę ?
TAK!
Jeśli szukacie historii którą pokochacie, lecz nie będzie ona przy tym bardzo typowa, to zdecydowanie polecam wam tę serię.

Jest to drugi tom serii „Wszyscy mamy źle w głowach”, którą pokochałam od pierwszego tomu.
W tym tomie wiele miejsca zajmuje miłość, co mi się podoba bo uwielbiam romanse. Myślicie sobie pewnie teraz że ta książka to typowe romansidło, takie typowe i oklepane ? Nic bardziej mylnego. Niewiele mniej miejsca niż miłość zajmują tutaj problemy, z którymi borykają się...

Klasa w końcu się integruje, a to oczywiście za sprawą Kaśki, nowej uczennicy, która jest duszą towarzystwa. Ona sama postanawia odkryć karty i opowiedzieć dlaczego została wyrzucona z poprzedniej szkoły. Ala również przyzna się do zdarzeń z przeszłości, przez które czasami zachowuje się irracjonalnie. Tom drugi to listopad i grudzień. Z jednej strony Święto Zmarłych, z drugiej przygotowania do Bożego Narodzenia i sylwestra. Adam wciąż nie może pozbierać się po śmierci młodszej siostry. Z pomocą przychodzi mu młoda nauczycielka Karina. Impreza sylwestrowa jest dość burzliwa dla niektórych bohaterów...i tu przechodzimy do tomu trzeciego...

Jak zwykle autorka świetnie pokazała problemy młodych ludzi oraz jak sobie z nimi radzą. Emocje wszystkich wychodzą na pierwszy plan i są nieodłącznym elementem każdego z tomów. Poruszone są tematy błahe, ale i te większego kalibru, jak to w życiu. Wchodzimy coraz głębiej w osobiste rozterki każdego z bohaterów, poznajemy skomplikowane relacje rodzinne, widzimy jak na ich tle radzą sobie z codziennością i jak potrafią się wspierać.
Serdecznie Wam polecam, czytajcie koniecznie!❤️

Klasa w końcu się integruje, a to oczywiście za sprawą Kaśki, nowej uczennicy, która jest duszą towarzystwa. Ona sama postanawia odkryć karty i opowiedzieć dlaczego została wyrzucona z poprzedniej szkoły. Ala również przyzna się do zdarzeń z przeszłości, przez które czasami zachowuje się irracjonalnie. Tom drugi to listopad i grudzień. Z jednej strony Święto Zmarłych, z...

Nie jestem wielką miłośniczką młodzieżówek. Niestety rzadko kiedy trafiam na takie, gdzie ta młodzież zachowuje się zgodnie ze swoim wiekiem i jeszcze książka jest dobrze napisana.

Jednak właśnie seria Martyny Pawłowskiej-Dymek "Wszyscy mamy źle w głowach" to chlubny wyjątek od reguły. To jest taka młodzieżówka, którą chce się czytać. W drugim tomie, w "Straconym szczęściu" poznajemy dalszą część przygód licealistów z drugiej klasy. Już bardziej zagłębiamy się w perypetie naszych bohaterów, poznajemy ich troski, smutki, chwile szczęścia czy powody do cierpienia. I to, co jest jedną z lepiej skonstruowanych "rzeczy" to właśnie bohaterowie.

Podczas czytania nie raz mam ochotę którąś z postaci przytulić, pocieszyć, przyprowadzić do porządku, wspólnie pomilczeć, czy po prostu przebywać z nią. Bohaterowie serii są mi wyjątkowo bliscy i bardzo cieszę się, że mogę ich poznawać na kartach książki. Miłosne perypetie Julka wprowadzają na mojej twarzy uśmiech, zmiany w Ali cieszą, Zuza i Elsa powodują, że mam ochotę je wspierać (choć ta druga bywa wredna),Bartek mnie irytuje i mam chęć nie raz zrobić mu ostrą reprymendę, szczęście Piotra mnie rozczula, Jakuba mam chęć mocno przytulić. Każdy wzbudza we mnie mnóstwo emocji, to z nimi płaczę, śmieję się, śpiewam. Mogę nawet stwierdzić, że po prostu chciałabym ich spotkać na żywo. Są dla mnie niezwykle prawdziwi i realni.

Kolejnym atutem książki jest fakt, że autorka wprowadza trudne tematy i rozprawia się z nimi z wielką wyrozumiałością, subtelnością i delikatnością. Dzięki "Wszyscy mamy źle w głowach" młodzież może uzyskać zrozumienie i pomoc. Dlatego całym sercem polecam tę serię dziewczynom, chłopakom w wieku nastoletnim, a także dorosłym, by spojrzeli na dzieciaki innym okiem.

Sama z wielką niecierpliwością zabieram się za trzeci tom!

Nie jestem wielką miłośniczką młodzieżówek. Niestety rzadko kiedy trafiam na takie, gdzie ta młodzież zachowuje się zgodnie ze swoim wiekiem i jeszcze książka jest dobrze napisana.

Jednak właśnie seria Martyny Pawłowskiej-Dymek "Wszyscy mamy źle w głowach" to chlubny wyjątek od reguły. To jest taka młodzieżówka, którą chce się czytać. W drugim tomie, w "Straconym...

Po kontynuację przygód licealistów z klasy drugiej B, których mogliśmy poznać w pierwszym tomie "Nic z tego nie zrozumiecie", i o którym już pisałam w tonie entuzjastycznym, sięgnęłam z dużą ciekawością i nastawiona na przyjemne spotkanie z osobami, które zdążyłam szczerze polubić (a w "najgorszym" wypadku - zrozumieć ich pobudki, szczerze im dopingować i trzymać za nich kciuki).

W przypadku tomu drugiego ton mej recenzji nie ulegnie zmianie, mamy oto bowiem do czynienia z bardzo dobrą kontynuacją bardzo dobrego pierwszego tomu!

I w dodatku jest jak u Hitchcocka, czyli "najpierw mamy trzęsienie ziemi, a potem napięcie ma wzrastać".

Powieść zaczyna się od dnia Wszystkich Świętych (dnia bardzo ważnego dla co najmniej dwojga z bohaterów cyklu - ci, którzy czytali „Nic z tego nie zrozumiecie” wiedzą, dlaczego),a kończy się w Sylwestra, i też niezwykle "hitchcockowsko" w dodatku. Część wydarzeń opisanych w części drugiej jest trudniejsza do uniesienia niż w części pierwszej, pasuje nastrojem do jesienno-wczesnozimowej, posępnej i chłodnej aury (która jest zręcznie przez autorkę wykorzystywana dla podkreślenia atmosfery opowieści). Jest smutniej, mroczniej i zdecydowanie bardziej dramatycznie. Autorka we wręcz "serialowym" stylu rzuciła więcej trosk, problemów i prawdziwych, wielkich dramatów na barki młodych bohaterów, co sprawia, że ta część cyklu jest również bardziej poruszająca. Ostatecznie klasówki, starcia z wychowawczynią czy imprezowanie ze znajomi, czyli to, czym zazwyczaj żyją licealiści, choćby nie wiem jak dobrze opisane, to zbyt mało na cykl. W książkach szukamy raczej wyrazistych postaci z ich wyrazistymi radościami i przeżyciami, także dramatycznymi - i tu je dostajemy.

Klasa - dzięki inicjatywom Kaśki, ale już nie tylko i wyłącznie dzięki niej - zaczyna tworzyć zgraną paczkę. Jednak konflikt dziewczyny z wychowawczynią, bynajmniej nie zanika, a to zaczyna mieć wpływ na pozostałych uczniów. Nadal nie wiadomo również, jakie były okoliczności przeniesienia Kasi do nowej szkoły i z jakiego powodu musiała porzucić tę dawną.

Adam ciągle nie może sobie poradzić z poczuciem winy po tragicznej śmierci młodszej siostry. W dodatku zakochuje się dość gwałtowną miłością w Karinie, młodej nauczycielce, z którą, co oczywiste, nie może wejść w intymną, bliską relację (choć nie da się ukryć, że nie przyjmuje tego do wiadomości).

Jakub wraz z zespołem Szatnia przygotowuje się do występu na "półmetku" (czyli na imprezie z okazji osiągnięcia półmetka w liceum, u mnie nazywało się to "połowinkami" :)). Niestety, najwyraźniej coś złego i niepokojącego dzieje się u niego domu - rodzice prowadzą zagadkowe rozmowy, urywane w chwili, gdy może ich usłyszeć, zachowują się nietypowo i najwyraźniej coś ukrywają. Problemy domowe sprawiają, że Jakub wywołuje awanturę na próbie Szatni, a potem także The Tonacji, i przyszłość obu zespołów staje pod znakiem zapytania.

Co przyniesie bohaterom zbliżający się grudzień? Spełnienie marzeń? Rozwiązanie konfliktów? Rozstrzygnięcie tajemnic? Przyjaźń? Miłość? Stratę?

Czytałam - jak dotąd - tylko dwa tomy serii „Wszyscy mamy źle w głowach”, ale już teraz mogę powiedzieć, że w moim odbiorze i zgodnie z moim doświadczeniem byłej nastolatki, aktualnej matki nastolatków i wieloletniej nauczycielki, cykl ten w bardzo dobry, wiarygodny i właściwy sposób pokazuje okres dojrzewania. On się faktycznie nadaje dla młodzieży, rzeczywiście o niej mówi i kreuje postacie, z którymi młodzi naprawdę mogą się zidentyfikować. Porusza tematy trudne, jak śmierć w rodzinie, myśli samobójcze, problemy psychiczne, kłopoty rodzinne, ale w sposób odpowiedni dla młodych ludzi, już nie dzieci, jeszcze nie dorosłych, i nie czyniąc z nich tabu. Nic nie wydaje się tu tematem zakazanym, a jednocześnie wszystko opisane jest z wielką uważnością i szacunkiem - zarówno dla bohaterów, jak i czytelników.

A przy tym autorka świetnie - znów powtarzam to, co napisałam w recenzji tomu pierwszego - kreuje swoich bohaterów. To nie są jednowymiarowe pacynki. Każdy z nich ma uczucia, ludzką twarz, własną historię, wady i zalety. Każdy dokonuje wyborów – lepszych lub gorszych, z punktu widzenia osób dorosłych pewnie niektórych... nie za mądrych, ale własnych. Uczy się i rozwija.

Słowem - to niezwykle porządna młodzieżówka z dobrze zarysowanymi młodymi bohaterami, ze światem nastolatków przedstawionym wiarygodnie, a dalekim od lukrowanego. Część tajemnic, z którymi autorka zostawiła nas w poprzednim tomie - rozwiązana, część na etapie rozwiązywania, ale są i takie, które się dopiero w drugim tomie pojawiły. Pewne sprawy się wyjaśniają, za to inne się komplikują. Pozostaje też subtelny nastrój tajemniczości charakterystyczny dla pierwszego tomu, a "hitchcockowskie" zakończenie każe bezzwłocznie sprawdzić, czy kolejny tom jest już dostępny (podpowiedź - jest :D).

Co do mnie - z wielką przyjemnością wróciłam do krakowskiego liceum i do bohaterów, których już podczas lektury poprzedniego tomu zdążyłam polubić i/lub zrozumieć, i z wielką przyjemnością zajrzę do nich ponownie.

Po kontynuację przygód licealistów z klasy drugiej B, których mogliśmy poznać w pierwszym tomie "Nic z tego nie zrozumiecie", i o którym już pisałam w tonie entuzjastycznym, sięgnęłam z dużą ciekawością i nastawiona na przyjemne spotkanie z osobami, które zdążyłam szczerze polubić (a w "najgorszym" wypadku - zrozumieć ich pobudki, szczerze im dopingować i trzymać za nich...

W tym tomie lubię i rozumiem Kaśkę jeszcze bardziej niż w poprzednim. Ktoś inny, jedyna z głównych postaci serii której nie lubię (tzn. nie lubię jako osoby, bo napisany jest bardzo dobrze, ale nie chciałabym go jako kolegi, w przeciwieństwie do WSZYSTKICH innych głównych bohaterów) pokazuje bardzo ludzka twarz jednak mi go szkoda i może nawet trochę rozumiem - to mistrzowski efekt pisania Martyny. Jest jeszcze jedna osoba, której nie lubiłam na tym etapie, i w zasadzie w tym tomie ta niechęć sięga apogeum, ale chyba nie będzie spoilerem, jeśli powiem że i ona pokaze inna twarz w kolejnych tomach (i w zasadzie pod koniec tego tomu też ma jedną sympatyczną scenę, i mamy za co jej być wdzięczni. Chyba nie jest też spojlerem wyjawienie, że w tym tomie tajemnica Kaśki się wyjaśni. Poznajemy tez lepiej Jakuba, i o ile wczesniej widzialam go troche bardziej w tle, zaczyna sie to zmieniac i powoli ale konsekwentnie Jakub staje się może najbardziej dynamiczna i wciągająca osobowością serii. “Wszyscy mają źle w głowach”, ale dalej przekazują czytelnikom sporo mądrości. Dziękuję, Martyna. Jest coraz lepiej. Tak trzymaj.

W tym tomie lubię i rozumiem Kaśkę jeszcze bardziej niż w poprzednim. Ktoś inny, jedyna z głównych postaci serii której nie lubię (tzn. nie lubię jako osoby, bo napisany jest bardzo dobrze, ale nie chciałabym go jako kolegi, w przeciwieństwie do WSZYSTKICH innych głównych bohaterów) pokazuje bardzo ludzka twarz jednak mi go szkoda i może nawet trochę rozumiem - to...

Życie i relacje nastolatków.
Między czasie zdążyliśmy poznać w większości naszych licealistów. Kaśce udało się zjednoczyć klasę i można powiedzieć, że grają w jednej drużynie. Co niektórzy zdążyli się zżyć ze sobą, otworzyć na relacje, a inni nadal pozostali w cieniu? Jedni pozostawili po sobie liczne sekrety, i nadal będziemy je powoli odkrywać. Niektórzy pokażą się w innej odsłonie i pokażą, na co ich jeszcze stać.

Druga część powieści jest kontynuacją. Tym razem zaczynamy jesienną porą, a wraz z nią nadchodzące święto zmarłych, które dla jednego z bohaterów - Adama jest trudnym czasem, gdyż w tragiczny sposób zmarła jego młodsza siostra. I tu niespodziewanie pomaga mu młoda nauczycielka. Jak wygląda ta pomoc? Co wyniknie z tej relacji? Co przyniesie bohaterom kolejny miesiąc?

Ile dzieci tyle charakterów, osobowości i różnych mentalności wśród nich. Każdy patrzy inaczej na świat i swoje problemy, które tutaj widać bardziej niż w poprzedniej części. Dzięki tym wątkom książka jest bardzo interesująca i wciągająca z każdą przedstawioną historię.

Autorka pokazuje świat nastolatków takim, jakim jest w rzeczywistości z wszystkimi problemami, wątpliwościami i pasjami. Dzięki temu możemy się wtopić i przeżywać wszystko razem z naszymi licealistami i nawet się wzruszyć.
Jest to jedna z ciekawszych i cieplejszych serii, które przeczytałam w ostatnim czasie. Mimo, że w tej części mamy dość sporo smutków, ale taka przecież jest jesień – depresyjna i przytłaczająca. Ale zaraz mamy święta i ten czas staje się weselszy. I tak jest również z naszymi bohaterami, którzy mają swoje wzloty i upadki. Jedni maja problemy rodzinne, a inni w tym czasie znajdują szczęście.
Już dziś mogę śmiało powiedzieć, że nie mogę doczekać się trzeciej części tej niesamowitej historii nastolatków. Jestem ciekawa, czym jeszcze nas zaskoczą i co się wydarzy.
Jak jeszcze nie czytaliście, a macie w planach nie zwlekajcie. Koniecznie przeczytajcie! Teraz jest odpowiedni na to moment i pora roku.
Z każdą częścią robi się coraz ciekawiej.
Polecam Wam bardzo gorąco.

Życie i relacje nastolatków.
Między czasie zdążyliśmy poznać w większości naszych licealistów. Kaśce udało się zjednoczyć klasę i można powiedzieć, że grają w jednej drużynie. Co niektórzy zdążyli się zżyć ze sobą, otworzyć na relacje, a inni nadal pozostali w cieniu? Jedni pozostawili po sobie liczne sekrety, i nadal będziemy je powoli odkrywać. Niektórzy pokażą się w...

Cześć, #Zaczytani!
Rok szkolny dobiegł końca🔔, rozpoczęły się wakacje 🌞, a Zdrowo BooKKnięte siedzą dalej w szkolnych (a w zasadzie licealnych ) klimatach. Wszystko za sprawą powieści:
Tytuł: „Wszyscy mamy źle w głowach. Stracone szczęście” (tom 2)
Autor: Martyna Pawłowska-Dymek - Szczęśliwa Siódemka
i jej sympatycznych bohaterów.
Uczniowie klasy II B, dzięki Kaśce, zaczynają w końcu tworzyć zgraną paczkę. Uczennica, choć otwarta i kontaktowa, w dalszym ciągu nie zdradza, dlaczego zmieniła szkołę 🤔. W dodatku jej konflikt z czepialską wychowawczynią narasta, na czym cierpi reszta klasy. A skoro już o nich mowa, to warto nadmienić, że tu także bywa różnie. Jakub przygotowuje się wraz z zespołem Szatnia do występu na półmetku. Niepokojąca sytuacja w domu, wynikająca z dziwnego zachowania rodziców, szarga jego nerwy do tego stopnia, że chłopak robi awanturę na próbie zespołu🤯🤬. Występ Szatni na imprezie staje więc pod znakiem zapytania❓. Ze stertą problemów mierzy się też Adam, który nie potrafi poradzić sobie z tragiczną śmiercią siostry. Przez żałobę pomaga mu przejść młoda i atrakcyjna nauczycielka Karina, w której chłopak się podkochuje. Rodzi się między nimi nić porozumienia … a może i coś więcej? Czy koniec roku kalendarzowego przyniesie rozwiązanie problemów ? Albo szczęście zostanie na zawsze utracone?
Drugie spotkanie z bohaterami cyklu powieści „Wszyscy mamy źle w głowach” spod pióra Martyny Pawłowskiej- Dymek przebiegało w bardziej przytłaczającej i smutnej atmosferze niż pierwsze. Licealiści zostali przytłoczeni większą ilością problemów i prozą życia. Autorka ich nie oszczędzała i przeczołgała przez mroki codzienności, w których to śmierć i choroby rozdają przysłowiowe karty. Do tego dochodzą jeszcze komplikacje wywołane przez tajemnice z przeszłości i niedojrzałość, więc czytelnik otrzymuje nie tyle lekturę, co tykającą literacką bombę💣.
Chylimy czoła przed Martyną za kreację bohaterów. Prawdziwi, realni, namacalni, autentyczni – to tylko kilka przymiotników, które cisną nam się na usta a w zasadzie na palce ( w końcu mamy recenzję klikaną 😉 ) w momencie tworzenia tej opinii. Jednych lubimy bardziej, innych mniej, ale nie możemy im odmówić „mięsistości” i wiarygodności. Jakby ich tak wyrwać z kart powieści, to bez problemu wtopili by się we współczesne społeczeństwo i nieźle w nim namieszali. W końcu zgodnie z tytułem „mają źle w głowach” 😉
Co istotne, Zdrowo BooKKniętej Sandrze, utożsamianie się z bohaterami nie zajęło wiele czasu. Już po kilku zdaniach przejęła się ich tragediami, łączyła z nimi w bólu, stracie, rozterkach a nawet uroniła kilka łez. Czy jest to więc książka wyłącznie dla młodzieży? Nie wprowadzałybyśmy ograniczeń wiekowych! Każdy znajdzie w niej coś dla siebie.
Nasza blogerka podkreśla (jako pedagog i mama nastolatków),że cykl „Wszyscy mamy źle w głowach” pokazuje we właściwy sposób okres dojrzewania. Ta książka faktycznie nadaje się dla młodzieży. Nie zawiera toksycznych treści, porusza tematy trudne, ale w sposób adekwatny dla ludzi u progu dorosłości. Z myśli samobójczych i problemów natury psychicznej nie czyni tabu. Pierwszej miłości nie odziera ze sfery emocjonalnej, skupiając się na pięknie uczuć. Nie jest naszpikowana uprzedmiotawiającym erotyzmem, co uważamy za ogromną zaletę!
Martyna Pawłowska-Dymek nie idealizuje swoich bohaterów. Każdy z nich ma uczucia, ludzką twarz, wady i zalety. Jedni z nich angażują się na rzecz szkolnej społeczności, inni rozwijają swoje umiejętności czy pasje. Wszyscy dokonują wyborów – lepszych bądź gorszych, dzięki czemu młodzi czytelnicy mogą wyciągać wnioski na przyszłość.
#Powieść napisana jest przystępnym językiem a fabuła jest pełna zwrotów akcji. Książkę czyta się przyjemnie, aczkolwiek nie jednym tchem, bo warto od czasu do czasu zaczerpnąć oddechu i przemyśleć pewne kwestie.
Warto także wspomnieć, że powieść dostępna jest zarówno w wersji pisanej, jak i audio. Interpretacja lektorki Doroty Jarząbek – Rogaczyk dodaje „pieprzu” tej i tak już apetycznej literacko historii.

Cześć, #Zaczytani!
Rok szkolny dobiegł końca🔔, rozpoczęły się wakacje 🌞, a Zdrowo BooKKnięte siedzą dalej w szkolnych (a w zasadzie licealnych ) klimatach. Wszystko za sprawą powieści:
Tytuł: „Wszyscy mamy źle w głowach. Stracone szczęście” (tom 2)
Autor: Martyna Pawłowska-Dymek - Szczęśliwa Siódemka
i jej sympatycznych bohaterów.
Uczniowie klasy II B, dzięki Kaśce,...

Wzruszająca, ciepła, optymistyczna. Dobrze przedstawieni bohaterowie. Na uznanie zasługuje styl pisarski i wrażliwość, z jaką autorka pisze o problemach młodych ludzi.

Wzruszająca, ciepła, optymistyczna. Dobrze przedstawieni bohaterowie. Na uznanie zasługuje styl pisarski i wrażliwość, z jaką autorka pisze o problemach młodych ludzi.