Katar

Lubię, jak pisarz wychodzi poza strefę komfortu i robi coś innego. Bardzo ciekawa odskocznia, ze smaczkiem tylko kosmicznym.

Lubię, jak pisarz wychodzi poza strefę komfortu i robi coś innego. Bardzo ciekawa odskocznia, ze smaczkiem tylko kosmicznym.

Mam wrażenie, że dość nietypowa książka jak na Lema, ale nadal ciekawa. Nie jest tak naukowa jak inne jego powieści. Ale historia wciąga.

Mam wrażenie, że dość nietypowa książka jak na Lema, ale nadal ciekawa. Nie jest tak naukowa jak inne jego powieści. Ale historia wciąga.

Rozczarowanie. Miała być poprawiona wersja Śledztwa, a nie ma tych: czaru, klimatu i grozy, które ma pierwowzór. Głębia też inna, ona jednak jest w porządku.

Rozczarowanie. Miała być poprawiona wersja Śledztwa, a nie ma tych: czaru, klimatu i grozy, które ma pierwowzór. Głębia też inna, ona jednak jest w porządku.

Ciekawy kryminał z naukowym twistem.

Ciekawy kryminał z naukowym twistem.

Główną myśl przewodnią Kataru można by z powodzeniem wyłożyć w opowiadaniu. Ja rozumiem, że zamieniając ją w powieść Lem daje czytelnikowi poczuć trochę frustracji śledczych uganiających się za nieuchwytnymi powiązaniami między z pozoru nie istotnymi drobiazgami, ale mnie to satysfakcji nie dało.

Przy okazji to jak na kogoś tak oczytanego i zafiksowanego na statystyce, że czyni ją głównym motywem powieści nieco dziwi, że Lem popełnia elementarne błędy w technicznych aspektach statystyki (tutaj scena ze stołem, na który pada deszcz),podobne błędy są w Bajkach Robotów i w innych powieściach, bodajże w Edenie. I nie wydaje się to po prostu skrótem, bo można by to z powodzeniem przepisać, tak żeby było technicznie poprawne a podobnej długości. Ktoś mi kiedyś powiedział, że wiedza Lema w wielu obszarach była mimo wszystko pobieżna... może rzeczywiście?

Główną myśl przewodnią Kataru można by z powodzeniem wyłożyć w opowiadaniu. Ja rozumiem, że zamieniając ją w powieść Lem daje czytelnikowi poczuć trochę frustracji śledczych uganiających się za nieuchwytnymi powiązaniami między z pozoru nie istotnymi drobiazgami, ale mnie to satysfakcji nie dało.

Przy okazji to jak na kogoś tak oczytanego i zafiksowanego na statystyce, że...

Przedwcześnie emerytowany astronauta przez fikołki losu musi wyjaśnić zagadkę tajemniczych zgonów.

Jest to klasyczna powieść detektywistyczna z elementami i stylem pisaną Lema, czy mogło się to nie udać oczywiście że tak ale tu tak nie było 😗. Opowieść jest ciekawa i enigmatyczna z elementami SF co nadaje jej większej pompatyczności i zawiera też humor oraz kilka pstryczków skierowanych w czytelnia. Sam trzon fabuły jest prosty ale to jak się rozgrywa i ta cała droga do kulminacji jest naprawdę interesującą podróżą dającą dużo frajdy, plus jest też taki iż książeczka ta jest krótka i idealnie pasuje na wieczór .

Przedwcześnie emerytowany astronauta przez fikołki losu musi wyjaśnić zagadkę tajemniczych zgonów.

Jest to klasyczna powieść detektywistyczna z elementami i stylem pisaną Lema, czy mogło się to nie udać oczywiście że tak ale tu tak nie było 😗. Opowieść jest ciekawa i enigmatyczna z elementami SF co nadaje jej większej pompatyczności i zawiera też humor oraz kilka...

Dobrze jest czytać Lema z dystansu, bez czołobitności i zachwytu, jakie towarzyszyły mi przed i po dwudziestce, za to przez pryzmat mnóstwa innych przeczytanych książek, zarówno współczesnych Lemowi, jak i późniejszych.
Bo dzięki temu widać, że fabuła jest cieniutka, że postacie papierowe, że znowu wyłazi seksizm, że pewne rzeczy już niedługo później mogłyby zostać odczytane pedofilsko, że pomimo swojej erudycji Lem nieszczególnie poradził sobie z wyjaśnianiem kwestii prawdopodobieństwa, że owa erudycja, jak często mu się zdarzało, dominuje nieokiełznana.
Oczywiście nie żałuję, ale cieszę się, że dostrzegam wady.

Dobrze jest czytać Lema z dystansu, bez czołobitności i zachwytu, jakie towarzyszyły mi przed i po dwudziestce, za to przez pryzmat mnóstwa innych przeczytanych książek, zarówno współczesnych Lemowi, jak i późniejszych.
Bo dzięki temu widać, że fabuła jest cieniutka, że postacie papierowe, że znowu wyłazi seksizm, że pewne rzeczy już niedługo później mogłyby zostać...

Stanisław Lem w wydaniu niemal typowo kryminalnym, bo strona science-fiction polega w tej powieści głównie na przesunięciu czasu akcji nieco w przyszłość (w porównaniu do roku napisania książki, czyli 1975). W książce śledzimy poczynania byłego astronauty, który wciela się w rolę detektywa próbującego rozwikłać zagadkę tajemniczych zgonów, a przy okazji - główny bohater jest też potencjalną "przynętą" na domniemanego mordercę. Fabuła jest całkiem ciekawa, chociaż po bardzo intrygującym początku, później napięcie nieco słabnie, a akcję zastępują szczegóły dedukcji związanej ze śledztwem i rozważania matematyczno-filozoficzne.

Fanom Stanisława Lema "Katar" raczej powinien się spodobać, bo jest to nadal ten sam Lem co zawsze, tyle że tutaj nieco oddalił się od swoich sztandarowych dokonań z nurtu sci-fi.

Stanisław Lem w wydaniu niemal typowo kryminalnym, bo strona science-fiction polega w tej powieści głównie na przesunięciu czasu akcji nieco w przyszłość (w porównaniu do roku napisania książki, czyli 1975). W książce śledzimy poczynania byłego astronauty, który wciela się w rolę detektywa próbującego rozwikłać zagadkę tajemniczych zgonów, a przy okazji - główny bohater...

Kryminalny Lem mnie zaskoczył. Wątek włoski też. Ogólnie na plus.

Kryminalny Lem mnie zaskoczył. Wątek włoski też. Ogólnie na plus.

Ciekawa matematyczna powieść detektywistyczna

Ciekawa matematyczna powieść detektywistyczna