Ananasy z naszej klasy

"Dary czterech wróżek" to bardzo ciekawa i pouczająca książeczka. Mimo, że jest napisana staropolskim językiem dobrze się ją czyta. Miła odskocznia i przypomnienie dziecięcego wieku. Przypomina mi bajkę "Cztery pory roku", którą dawno temu czytałam.

Wspaniały powrót do lat dziecięcych. Tyle czasu minęło, a mnie ta książeczka wciąż niesamowicie porusza. Może nawet z większą mocą. Siłą tej niewielkiej książki są pięknie przekazane opowiadania o prostym, zwyczajnym życiu Krasnala Hałabały, o jego spotkaniach z leśnymi sąsiadami, o ich perypetiach, poszanowaniu natury i życiu w zgodzie z nią. Autorka umiejętnie przenosi prawdy o cyklach natury, z których my ludzie możemy czerpać mądrość. Cudowne ilustracje Zdzisława Witwickiego dodają ciepło i realizm tych baśni. Dla mnie jest to pochwała prostego życia, przyjaźni, ciepła, wzajemnej troski i cudu jakim jest świat przyrody. Próżno tu szukać fajerwerków, fabuły pełnej akcji i sensacji magicznych. I to właśnie czyni tę książkę wyjątkową. My ludzie moglibyśmy brać przykład z tych małych bohaterów. Polecam!

Książka Królewna Wanda Anny Świrszczyńskiej jest kolejnym moim spotkaniem z autorką, które dotychczas mogę uznać za udane. Ciekawy byłem co dostanę tym razem licząc na interesująca opowieść z dawnych czasów pisaną wierszem. Książka Królewna Wanda bazuje na legendzie o Królewnie Wandzie co Niemca nie chciała jednakże skierowanej do młodego czytelnika. Opowieść o władczyni z Krakowa nie lękającej się niczego i nikogo chcącej rozwijać kraj budując potrzebne drogi, mosty i inne udogodnienia wspierana przez mieszkańców. Za sprawą swojej sławy do uszu księcia za granicy Rytygiera dociera o walecznej i mądrej władczyni jaką postanawia pojąć za żonę. Autorka zręcznie wierszem operując przybliża nam legendę o Wandzie i jej perypetiach tworząc z tego wciągającą mimo sposobu ukazania formy całości wierszem opowieść. Dla swoich podanych jest wzorem do naśladowania, miła, sympatyczna, mądra i potrafiąca zjednać sobie ludzi. Jednak wszystko zmąca oferta od księcia jaką otrzymuje, gdzie musi podjąć ważne decyzje. Przygody bohaterki śledziłem z przyjemnością do samego końca, który zaskoczył mnie i zasmucił jednocześnie. Operując wierszem stworzyła zwartą, ciekawie podaną legendę o wyborach rzutujących na życie, odrzuceniu oferty i ofiarności zapobiegającej wojnie. Pozostawiająca po sobie odczucia od radosnych po smutniejsze jakie miałem w czasie czytania. Autorka świetnie przedstawiła wierszem legendę i przypomniała o niej jednocześnie kierując ją do młodych czytelników, ale również starszych chcących przeczytać lub przypomnieć sobie o niej. Przy tym bardzo dobrze wypada i interesująco od początku zawierając ciekawie podaną fabułę. Zakończenie tym razem nie takie szczęśliwe jak mogłem oczekiwać, ale podane bardzo dobrze wzbudzające wiele emocji po czytaniu. Dlatego finał zamyka wszystko w całość powodując pozostawienie po sobie odczucia smutku po wyborach bohaterki jaką podjęła, aby chronić swój kraj. Książka Królewna Wanda jest oparta o znaną legendę o pięknej władczyni, którą dzięki sławie zainteresował się książę z innego kraju. Autorka posługuje się wierszem w świetny sposób tworząc spójną, ciekawą i wciągającą opowieść. Przemyślaną pod względem rymów, które ze sobą zazębiają się tworząc legendę o wyborach i ich konsekwencjach, a także poświęceniu i decyzjach jakie zostały podjęte. Świetnie wypadają rysunki jakie tutaj zamieszczono ilustrujące toczące się wydarzenia. Pięknie narysowane, urokliwe i oddające ducha legendy jaką w tym przypadku wykorzystano. Razem z wydarzeniami tworzą wspaniała całość uzupełniając się wzajemnie ze sobą. Napisaną wierszem z szybką akcją i lecącymi do przodu wydarzeniami czyta się błyskawicznie. Sięgając po książkę wiedziałem co mogę dostać od autorki z innych przeczytanych przez ze mnie pozycji z jej dorobku. Jednak Królewna Wanda jest trochę lepiej napisana, przystępnie, przyjemnym stylem, bardziej dopracowana i wierszem z rymami powiązanymi ze sobą tworząc ciekawą historie od samego początku jaka wciągnęła mnie do samego końca. Dlatego nie potrafiłem się oderwać od niej i miło spędziłem z nią czas. Bohaterka została zarysowana bardzo dobrze i mimo takiej wierszowanej narracji polubiłem ją i poczułem sympatie do niej. Inna postacie dobrze nakreślone i wraz z relacjami między nimi tworzą ciekawy obraz dawnego świata jaki już przeminął. Autorka wykorzystując legendę o Wandzie co nie chciała Niemca stworzyła przystępną jej wersje skierowaną do młodego czytelnika przy jakiej bawiłem się świetnie podczas czytania i nie zabrakło nieco emocji w końcówce. Kolejna książka od autorki, którą czyta się szybko, przyjemnie i historia mimo ukazania wierszem potrafiła wciągnąć. Jej klimatu dodają rysunki w niej zamieszczone tworząc klimat dawnych czasów w jakich rozgrywa się akcja fabuły. Królewna Wanda jest propozycją nie tylko dla młodszego czytelnika, lecz także starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Dlatego ciesze się z przeczytania i chętnie jak tylko będzie okazja kiedyś znów sięgnę po utwory lub książki napisane przez autorkę w ciemno.

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Książkę „Bardzo dziwne opowieści” zdjęłam z półki myśląc, że zainteresuję tymi baśniami wnuki, które lubią słuchać bajek i próbują już same czytać. Niestety, albo są jeszcze za małe albo nie trafiłam na dobry moment. Może też dzisiejsze dzieci, takie treści już nie interesują. Nie doczytałam im baśni, ponieważ były przestraszone albo ich nie zainteresowały. Również ilustracje J.M. Szancera nie przypadły im do gustu. Początkowo było mi przykro. Postanowiłam sama dokończyć i przypomnieć sobie wszystkie baśnie ze zbioru, na których wychowały się moje córki. Jest to zbiór baśni, który składa się z 8 pisanych wierszem i 7 pisanych prozą. W mojej ocenie są to ciekawe, magiczne i pouczające baśnie. Szczególnie zapamiętałam piękną baśń „Marysina służba” I „ Dziwne przygody Ignasia”. Ryciny Szancera dalej do mnie przemawiają i inspirują wyobraźnię. Po zastanowieniu, myślę, że dzieci teraz wolą krótsze i bardziej dynamiczne formy opowieści. Ich książki mają też bardziej wyraziste ilustracje. Być może spróbuję po jakimś czasie, powtórnie ich zachęcić do wysłuchania baśni z tego zbioru, albo pogodzę się myślą, że urok tych bajek działał na wcześniejsze pokolenie. Dalej uważam, że to piękny zbiór i zasługuje na wysoką ocenę.

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. KUP BAJKI, ZRÓB DZIECKU PRZYJEMNOŚĆ !!!

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody. Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie były czasy. I nie ma co się obruszać. Za to pamiętam, że przyjemnie się czytało. Polecam nawet dziś, choć pewnie to już nie ten trend. Za mało fantasy i w ogóle.

Książkę Janiny Broniewskiej czytałem niedawno i wpadła mi kolejna skierowana do dzieci pozycja, która zapowiadała się dobrze. Sam byłem ciekawy co tym razem dostanę i miałem nadzieje na coś miłego, przygodowego i wciągającego. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest opowieścią o wojennych perypetiach konia ciągnącego wóz z kuchnią dla żołnierzy prowadzoną przez Woźnicę i Kucharza. Po drodze przeżywają wiele przygód i spotykają małego zagubionego chłopca. Autorka skupiła się nie na samej walce wojsk i potyczkach z przeciwnikiem. Fabuła dotyczy dwójki bohaterów karmiących żołnierzy, którym po drodze z dala od walk mają za zadanie dostarczyć jedzenie. Koń imieniem Filip jest postacią, która nie bojąca się niczego, ale czasami mająca swoje zdanie wyrusza w podróż. W krótkiej historii dostajemy obraz wojenny, ale zarysowany delikatnie i skupiający się na kuchennych momentach, czasami wyłania się z tego pobitewne sceny lekko tylko opisane i widok spotykanych ludzi. Dobrym pomysłem było wprowadzenie młodocianego bohatera ukrywającego się przed niemieckim wrogiem, który bierze udział w podróży w poszukiwaniu rodziny. Wszystko sprawia, że opowieść z czasów drugiej wojny światowej skierowana do młodego czytelnika czyta się szybko. Same przygody po drodze wypadają ciekawie i potrafiły wciągnąć. Zarysowanie poszczególnych sylwetek postaci jest dobrze przedstawione i można ich polubić. Na pewno Woźnica, Kucharz, chłopak i sam koń są główniejszymi bohaterami jakich tutaj spotkałem. Na dalszym planie pojawiają się inne osoby mające tym razem do odegrania rolę w fabule w mniejszym lub większym stopniu. Autorka potrafiła wykreować ciekawych i dobrze nakreślonych postaci jakich spotykamy na kartach krótkiej powieści. Relacje pomiędzy nimi są ukazane lekko, potraktowane z dozą humoru i troszkę poważne. Dialogi sprawnie napisane i nie przeszkadzające, ale mające w sobie lekkość przez cały czas. Zakończenie książki jest dobre i pasujące do krótkiej opowieści jaką dostajemy. Finał może mnie nie zaskoczył za mocno, ale właśnie skupiając się na obrazie wojennym, przygodach bohaterów, poszukiwaniu rodzinny przez chłopca i jego perypetie fabuła potrafi wciągnąć. Mający w sobie pozytywne przesłanie dla wszystkich dotyczące, że po uwolnieniu będzie żyło się lepiej niż pod zaborem wojsk niemieckich. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest moim drugim spotkaniem z autorką, której pierwsza powieść spodobała mi się bardzo. Również skierowana była do młodego czytelnika, lecz nawet mimo tego dobrze się przy niej bawiłem. Sięgając po kolejną pozycję z jej dorobku miałem nadzieje też na przyjemną i lekko podaną opowieść. Okazuje się, że autorka sięga po motywy drugiej wojny światowej ukazując losy bohaterów gdzieś na tyłach wojsk skupiając się na pokazaniu obrazu po bitwach i odzyskiwania niepodległości okupioną ciężką przeprawą w potyczkach. Jednak nie brakuje naleciałości po czasach w jakich powstawała i jest zarazem wadą książki. Wojska rosyjskie są ukazane jako wyzwoliciele naszego kraju wraz wspólnie z polskimi napisanej w propagandowy sposób. Pomimo wszystko dostajemy przyjemną, lekką opowieść z happy endem na końcu o szansie na życie po odzyskaniu wolności w dużo lepszych czasach. Filip i jego załoga na kółkach jest skierowaną do młodego czytelnika pozycją jaką czyta się szybko i przyjemnie. Mającą szybko poprowadzoną akcję i wydarzenia wciągające od samego początku. Nie przynudza i nie sposób nudzić się przy niej. Kolejna książka autorki za mną i po pierwszej Filip i jego załoga na kółkach jest tylko dobrą pozycją z ciekawą fabułą do przeczytania. Może kiedyś jeszcze będę miał okazje do sięgnięcia po książki autorki, lecz nie będę na siłę szukać.

Przeczytałam jeden rozdział zamieszczony w książce do języka polskiego i pomyślałam, że to będzie dobra lektura dla młodego człowieka, aby nauczył się prawidłowo wypowiadać. Cóż, może kiedyś była. Teraz trochę się zestarzała, zatem czasami wymagała dopowiedzenia pewnych faktów lub bieżącej korekty niektórych, wygłaszanych przez pana Słówko, poglądów. ‎Niemniej jednak dziecku się podobała, razem z bohaterami opowiadań wyszukiwała błędy stylistyczne, poprawiała je. Odkryła radość płynąca z zabawy językiem, czym jest gwara, a czym słowa staropolskie. Najlepszą rekomendacją jest pytanie o kolejną część książki, które zadał młody czytelnik. Moja ocena nie jest tak entuzjastyczna, lecz nie żałuję czasu spędzonego z książką w ręce. 

Świetnie się to czytało, ten język, to ludzkie myślenie i zachowania.. jakby cofnąć się w czasie. Niestety ten piękny staropolski język nie jest zrozumiały dla dzieci, córka wielu rzeczy nie rozumiała a tłumaczenie każdego wyrywało ją z historii więc po pewnym czasie daliśmy sobie z tym spokój i słuchała bez tłumaczenia. Nawet pomimo tego przygody Kichusia się jej podobały (gdyby kiedyś powstało nowe wydanie dobrze by było je wydać w dwóch wersjach: oryginalnej oraz z uwspółcześnionym językiem - słowniczek na końcu obowiązkowy bo część słów siłą rzeczy trzeba wyjaśnić co to był ten cały Babski Comber, ale już uwspółcześnione antałek, sionka, komornica czy inne ułatwiłyby tę lekturę dzieciom)

Mała książeczka, której bohaterkami są: biedna sierotka Zazulka i niewdzięczna kózka. Koza kłamczucha doprowadza do zguby niewinną pasterkę, ale finalnie wszystko dobrze się kończy. Gospodyni rozumie swój błąd: przeprasza Zazulkę. Wybacza kozie kłamstwo i żyją we trzy szczęśliwie. To bajeczka, którą Babcia opowiadała mi z pamięci gdy byłam mała. To moje pierwsze wspomnienie dotyczące wierszyków, bajek. W czasie pandemii kupiłam gdzieś w internecie tą książeczkę za całe 7 złotych ( wyd. Z 1984r.). To mój mały skarb, bo przypomina mi Babcię i dzieciństwo. Teraz czytam ją swojemu dziecku, Choć naprawdę czytam ją chyba bardziej sobie.

Spoglądając na tę książkę zadałem sobie pewne pytanie. Jak można nie lubić przygód wróbelka Elemelka i jego samego? Ja nie wyobrażam sobie dzieciństwa bez tego sympatycznego i ruchliwego skrzydlatego bohatera. Nie mieści mi się w głowie też, że można by go nie polubić i z zaciekawieniem nie poznawać jego wesołych psot i ciekawych przygód. Książka rewelacyjna dla młodych czytelników oraz dla opiekunów dzieci, którzy chcą poczytać coś interesującego swoim pociechom. Książka jest kolorowo ilustrowana. Bardzo dobre ilustracje są autorstwa Zdzisława Witwickiego. W tejże książce znajdziemy aż dwanaście krótkich przygód Elemelka. W kolejności są to: "Jak wróbelek Elemelek zamieszania zrobił wiele", "Elemelek z wrogiem toczy boje srogie", "Elemelek i precelek", "Jak wróbelek, niebożę, siadł na wentylatorze", "O kwoczce w koszyku i smoczym języku", "Jak to nikt przy egzaminie byle czym się nie wywinie", "Elemelek w naszyjniku: trochę strachu, dużo krzyku", "Jak nieduży tranzystorek Elemelka ostrzegł w porę", "Elemelek mąkę miele", "Czy łatwo być bramkarzem, to zaraz się okaże", "Jak wróbelek, niezbyt długo, może czasem być papugą", "Ptaszek, z torby wypuszczony, śle życzenia w różne strony". Już same tytuły zachęcają do lektury. A same przygody warte przeczytania? Oczywiście, że warte! Są znakomicie napisane i można je czytać wielokrotnie. Jedna z książek o doniosłych zasługach dla mojego czytelniczego rozwoju w dzieciństwie. Polecam bez wątpienia. Super książka autorstwa Hanny Łochockiej.

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Książka O Lechu, Czechu i Rusie Czesława Janczarskiego jest pozycją napisaną wierszem zilustrowaną na każdej stronie rysunkiem. Z ciekawości postanowiłem przeczytać spodziewając się dobrej historii, która mnie wciągnie. Książka O Lechu, Czechu i Rusie opowiada o trójce braci wyruszających w świat w poszukiwaniu miejsca na założenie swojej siedziby. Oparta została o legendę dotycząca trzech braci poszukujących odpowiedniego miejsca dla siebie i ludzi z jakimi jadą. Przedstawiona w formie rymowanki, gdzie w przystępny sposób i wierszem wszystko zostaje ukazane. Sięgając po książkę nie wiedziałem czego spodziewać się mam po niej, ale pomimo krótkości dobrze bawiłem się poznając przygody bohaterów. Świetnym pomysłem były ilustracje jakie w niej spotykamy, które nieraz zajmują sporą część i podkreślają wydarzenia w jakich uczestniczymy. Ładnie wypadają rymy jakie zazębiają się ze sobą tworząc ciekawa opowieść. Spodziewałem się trochę dłuższej historii, lecz nawet w takiej formie wciąga od pierwszych stron. Autor świetnie sobie poradził i stworzył na podstawie legendy swoją opowieść skierowaną do młodego czytelnika, ale nawet to nie przeszkadzało mi w czytaniu i zabawie podczas czytania. Jakiś morał również występuje jeśli chodzi o wytrwałość w postanowieniu i chęci jego spełnienia podany nie nachalnie jakby można było spodziewać się. Zakończenie można przewidzieć jak zna się legendę o trzech braciach Lecu, Czechu i Rusie. Jednocześnie nie jest to wada, bo sama historia jest ciekawie ukazana i mimo wierszowych zwrotek może spodobać się. Książka O Lechu, Czechu i Rusie jest pozycją skierowaną do młodego czytelnika przybliżającą legendę potraktowaną przystępnie i lekko od samego początku. Nawet mamy przedstawienie poszczególnych bohaterów jacy wyruszyli w podróż, aby założyć swoją siedzibę. Ładne ilustracje na każdej stronie, nieraz zajmujące sporo miejsca i właśnie wiersz tworzą interesującą całość jaką otrzymałem od autora. Prosta historia oparta na podaniach dla młodego czytelnika, który może przy niej fajnie spędzić czas, a nawet starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Sięgając nie spodziewałem się tak dobrej i wciągającej opowieści napisanej wierszem jaka dostałem. Jestem ciekawy innych książek autora, po które jak będę miał okazje kiedyś sięgnę na pewno.

"Dzieci z Leszczynowej Górki" Marii Kownackiej to taki polski odpowiednik "Dzieci z Bullerbyn". Na powieść składają się przygody Antka, Ewy i Tomka, wplecione w kalendarz pór roku i zmian zachodzących w przyrodzie. Dzieci zamieszkują Gajówkę, bawią się w lesie, zbierają szyszki i jagody a przede wszystkim uczą się jak dbać o przyrodę. Zabawna i mądra książeczka dla dzieci.

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

Opowieść o miłości Apolejki do królewicza jest jedną z moich ulubionych i najlepiej zapamiętanych książek z dzieciństwa. Na sam widok okładki od razu robi mi się ciepło na sercu :) Królewna Apolejka samotnie mieszka w bardzo wysokiej wieży. Rzadko miała gości, więc cieszyła się gdy tylko ktoś przechodził obok wieży. Pewnego razu zobaczyła królewicza i postanowiła z nim porozmawiać. Niestety zanim zbiegła z bardzo długich schodów, ten napił się wody z zaczarowanego źródełka i zamienił w osiołka. Po wielkich trudach odnalazła się "odtrutka", ale nie zadziałała tak jak powinna. Na szczęście w bajkach zwykle wszystko dobrze się kończy i tak było także tym razem... bo prawdziwa miłość przezwycięża największe problemy! Co odczarowało zły urok? Kto nie zna tej historii koniecznie musi przeczytać. Dla mnie to obowiązkowa pozycja dla każdego dziecka. Dzisiaj przeczytałam to samo wydanie, które czytałam wtedy gdy byłam dzieckiem. Opowieść ta zachwyca mnie niezmiennie z niesłabnącą siłą. No i te przepiękne ilustracje! Gdy byłam mała, rysowałam Apolejkę niezliczoną ilość razy, najchętniej w wydaniu z ilustracji, na której zbiegając po schodach widnieje w całej swojej krasie. Przyjemnie było mi wrócić do dzieciństwa i odnaleźć w sobie to małe, zachwycone bajką dziecko. Przypomniałam sobie właśnie, że na początku swojej pracy znalazłam gdzieś słuchowisko pod tym samym tytułem i było bardzo dobrze nagrane. Nie pamiętam kto czytał tekst, ale wiem, że był pięknie przeczytany, a do tego dołożono efekty dźwiękowe (stukot kopyt, szum wody itp.),jeśli jesteście zainteresowani książką to spróbujcie odnaleźć też to słuchowisko.