Kamyk na niebie

Moja pierwsza książka Asimova, a w dodatku z motywem podróży w czasie. To połączenie jest zabójcze i zabija mój zdrowy rozsądek. Stąd moja ulubiona książka tego klasycznego autora SF.

Sama powieść nie odbiega zbytnio od schematów Asimova, ale dodaje nieco pikanterii. Poza typową powieścią sensacyjną w świecie przyszłości, autor dodaje zwyczajną satyrę. Satyra jeszcze nie gwarantuje jakości, ale jej humor w moim przypadku był obezwładniający.

Jak inne powieści Asimova nadrabiają koncepcjami futurologicznymi i naukowymi, tak "Kamyk na niebie" po prostu bardzo przyjemnie się czyta. I prawdopodobnie zainspirowało inną dobrą książkę, literacko i intelektualnie – "Kwiaty dla Algernona". Ten motyw był bardzo interesujący, ale zastosowany głównie komediowo, więc dobrze, że literatura trwa w dialogu intertekstualności.

Moja pierwsza książka Asimova, a w dodatku z motywem podróży w czasie. To połączenie jest zabójcze i zabija mój zdrowy rozsądek. Stąd moja ulubiona książka tego klasycznego autora SF.

Sama powieść nie odbiega zbytnio od schematów Asimova, ale dodaje nieco pikanterii. Poza typową powieścią sensacyjną w świecie przyszłości, autor dodaje zwyczajną satyrę. Satyra jeszcze nie...

Odsłuchane. Chyba najlepsza pozycja z tej trylogii, ale na obecne czasy pachnie troszkę myszką. Lektor jak dla mnie mało strawialny.

Odsłuchane. Chyba najlepsza pozycja z tej trylogii, ale na obecne czasy pachnie troszkę myszką. Lektor jak dla mnie mało strawialny.

„Kamyk na niebie” to trzecia część trylogii „Galactic Empire” pióra amerykańskiego naukowca i genialnego pisarza Isaaca Asimova (1920-1992),który był jednym z najbardziej płodnych twórców literatury w dziejach. Powiedzieć o nim rewolwerowe pióro byłoby niesprawiedliwością; to był raczej machine gun.
„Kamyk na niebie” jednocześnie zamyka trylogię „Imperium Galaktyczne” i jest ósmą odsłoną dłuższej serii znanej jako „Greater Foundation Universe”. Opowieść zaczyna się od wypadku w jednym z laboratoriów naukowych na współczesnej pisarzowi Ziemi, w następstwie którego pewien mężczyzna przenosi się w czasie. Co dalej i jak się wszystko potoczy oczywiście nie zdradzę. Fabuła jest wciągająca, jest i klimat, i akcja, i napięcie. To wystarcza, by połknąć czytelnika, by wykreowany przez Asimova świat przedstawiony wciągnął go w swe realia, tak oryginalne, a zarazem aż nazbyt kojarzące się nie tylko z naszymi, ale z najgorszymi elementami wspólnymi wszystkim okresom historii homo sapiens od czasu wynalezienia cywilizacji. Wielkim atutem dzieła jest niezwykle celne, przejmująco trafne obnażenie istoty ksenofobii i jej dziecka, rasizmu, ukazanie zagrożeń jakie niosą, a także mechanizmów ich działania. Łącznie z tym, o czym dopiero do niedawna i inni zaczęli wspominać, iż defensywna nienawiść ofiar może być gorsza i dłuższa niż nienawiść oprawców.
Warstwa psychologiczna oraz socjologiczna jest głęboka i mądra, ale warto też zwrócić uwagę na problem zagrożenia bronią jądrową podnoszony w „Kamyku na niebie”. Warto zastanowić się, jak to możliwe, że choć od czasu publikacji tej powieści (1950) zagrożenie to wcale nie zmalało, a wręcz przeciwnie, wielokrotnie wzrosło, to dziś temat ten w ogóle, poza postapo, nie istnieje nie tylko w literaturze, ale i całej w przestrzeni publicznej oraz w świadomości społecznej świata.
By zrównoważyć budzące smutek i gorycz poważne problemy naszego realnego świata ubrane w konwencję SF, autor dorzuca wątek romantyczny, momenty dynamicznej akcji i świetnie skonstruowane postacie oraz przekonujące dialogi. Styl jak to u mistrza – nie ma co poprawić.
Ja smakowałem to dzieło w formie audiobooka wydanego i obdarzonego głosem przez Mako New i jeśli macie znajomych, którzy mają do niego dostęp, to polecam gorąco jako alternatywę dla literek. Jedno czego żal bardziej nawet niż wad homo sapiens, to tego, że Mistrz już niczego więcej nie napisze...

źródło: https://klub-aa.blogspot.com

„Kamyk na niebie” to trzecia część trylogii „Galactic Empire” pióra amerykańskiego naukowca i genialnego pisarza Isaaca Asimova (1920-1992),który był jednym z najbardziej płodnych twórców literatury w dziejach. Powiedzieć o nim rewolwerowe pióro byłoby niesprawiedliwością; to był raczej machine gun.
„Kamyk na niebie” jednocześnie zamyka trylogię „Imperium Galaktyczne” i...

Akcja książki dość długo się zaczyna. Jest to korona cyklu i chyba najbardziej ukazująca nienawiść Asimov'a do głupoty i uporu. Pełna ciekawych i czasami zabawnych zwrotów akcji które praktycznie zawsze wynikają z czystej głupoty. Warto przeczytać zgodnie z kolejnością cyklu żeby lepiej rozumieć świat, ale myślę że jako samodzielna pozycja też będzie dość zrozumiała.

Akcja książki dość długo się zaczyna. Jest to korona cyklu i chyba najbardziej ukazująca nienawiść Asimov'a do głupoty i uporu. Pełna ciekawych i czasami zabawnych zwrotów akcji które praktycznie zawsze wynikają z czystej głupoty. Warto przeczytać zgodnie z kolejnością cyklu żeby lepiej rozumieć świat, ale myślę że jako samodzielna pozycja też będzie dość zrozumiała.

Myślę, że ludzie nie doceniają geniuszu Asimova. A może mi zwyczajnie aż tak się podoba.

Uwielbiam prostych (nie prostackich!),logicznych bohaterów. Złożoną, ambitną, ciekawą, fabułę, ale nie zmuszającą czytelnika do zgadywania. Wszystko układa się w spójną, logiczną całość bez zbędnego lania wody, a zarazem zachowany jest jakiś element tajemnicy, są zwroty akcji.

W dwóch poprzednich częściach cyklu Imperium Galaktyczne lekko raziła mnie niedostateczna ilość informacji o świecie przedstawionym. Tutaj jest trochę lepiej, naturalnie również z tego względu, że mamy informacje z poprzednich części. Jednak myślę, że główną atrakcją tej książki jest fabuła z rozmachem. Mamy po trochu wszystkiego: podróże w czasie i przestrzeni, szpiegostwo, intrygę, wielką politykę, plany przejęcia władzy nad galaktyką, a to wszystko przeplecione losami ludzi z różnych planet, warstw społecznych, a nawet czasów.

Jak zwykle, jeżeli mam się do czegoś przyczepić w książce Asimova to do bohaterów. Jak mówiłem są spójni i logiczni, jednak troszkę brakuje im głębi. Pytanie, czy absolutnie każdy bohater musi zmagać się z traumami, lub filozofować, żeby zyskać nasze zainteresowanie? Moim zdaniem nie. Niemniej jest to jakiś tam drobny defekt.

Myślę, że ludzie nie doceniają geniuszu Asimova. A może mi zwyczajnie aż tak się podoba.

Uwielbiam prostych (nie prostackich!),logicznych bohaterów. Złożoną, ambitną, ciekawą, fabułę, ale nie zmuszającą czytelnika do zgadywania. Wszystko układa się w spójną, logiczną całość bez zbędnego lania wody, a zarazem zachowany jest jakiś element tajemnicy, są zwroty akcji.

W...

Trzecia część trylogii jednakże pisana jako pierwsza, co czuć. Jest na pewno lepsza od części pierwszej "Gwiazdy jak pył". Asimov miał 30 lat więc wątek romantyczny jest dosyć rozwinięty, podobnie jak w w dwóch pozostałych tomach. Cały cyk imperium traktuję raczej jako rozgrzewkę mistrza, pióra i stylu. Całość czyta się nieźle, może nie wciąga nie przejmuje władzy nad czasem, a i tak jest to pozycja o wiele lepsza od 80% współczesnej SF.

Trzecia część trylogii jednakże pisana jako pierwsza, co czuć. Jest na pewno lepsza od części pierwszej "Gwiazdy jak pył". Asimov miał 30 lat więc wątek romantyczny jest dosyć rozwinięty, podobnie jak w w dwóch pozostałych tomach. Cały cyk imperium traktuję raczej jako rozgrzewkę mistrza, pióra i stylu. Całość czyta się nieźle, może nie wciąga nie przejmuje władzy nad...

Ciekawa wizja Ziemii w przyszłości w której nikt w Galaktyce nie pamięta już skąd się wzięła ludzkość i generalnie ciekawy pomysł, ale zabrakło lepszych postaci lub fabuły, nie porwała. Pewnie szybko wyleci mi ta lektura z pamięci.

Ciekawa wizja Ziemii w przyszłości w której nikt w Galaktyce nie pamięta już skąd się wzięła ludzkość i generalnie ciekawy pomysł, ale zabrakło lepszych postaci lub fabuły, nie porwała. Pewnie szybko wyleci mi ta lektura z pamięci.

Ostatni tom cyklu Imperium Galaktyczne. Z tego co autor pisał to książka powstała jako pierwsza i w moim odczuciu jest to najlepsza część cyklu. Zresztą dziwi mnie, że te trzy książki zostały zestawione w cykl, bo zupełnie nie mają ze sobą związku. Być może znajdę jakieś powiązania w cyklu Fundacja.

Ostatni tom cyklu Imperium Galaktyczne. Z tego co autor pisał to książka powstała jako pierwsza i w moim odczuciu jest to najlepsza część cyklu. Zresztą dziwi mnie, że te trzy książki zostały zestawione w cykl, bo zupełnie nie mają ze sobą związku. Być może znajdę jakieś powiązania w cyklu Fundacja.

Najlepsza książka z cyklu „Imperium Galaktyczne”…

Najlepsza książka z cyklu „Imperium Galaktyczne”…

Zawsze będę darzył zachwytem i wielką estymą, to jak autorzy powieści sci-fi, potrafią w nawet najbardziej powtarzalną fabułę wpleść rozważania nad problemami socjologicznymi, na które człowiek nigdy by sam nie wpadł. I chyba właśnie przez wzgląd na plastykę kreowanych światow, jest to mój ulubiony gatunek literacki.
Asimow w "Kamyku na niebie" dostarcza nam dynamiczną akcję, intrygi, ciekawych bohaterów i trochę refleksji. A to wszystko napisane w przystępny i łatwo "wchodzący" sposób. Fabuła jest troszkę oklepana jeśli zna się "klisze" sci-fi, ale i tak trzyma przy książce. Jedyne co mi się nie podobało, to zakończenie i zbyt łatwe rozwiązanie w miarę skomplikowanego spisku. Ale nie jest na tyle kiepskie, żeby tę książkę skreślić. Poniekąd czyni to z niej fajną książkę dla lubiących sci-fi, ale nie lubiących nadmiaru "naukowego bełkotu". Jest to też trzecia i ostatnia część cyklu "Imperium Galaktyczne". Niemniej nie trzeba znać poprzednich pozycji. Wszystkie mają niezależną fabułę. Polecam. Jest to naprawdę fajna książka, a nazwisko autora jest samo w sobie dobrą rekomendacją 🙂

Zawsze będę darzył zachwytem i wielką estymą, to jak autorzy powieści sci-fi, potrafią w nawet najbardziej powtarzalną fabułę wpleść rozważania nad problemami socjologicznymi, na które człowiek nigdy by sam nie wpadł. I chyba właśnie przez wzgląd na plastykę kreowanych światow, jest to mój ulubiony gatunek literacki.
Asimow w "Kamyku na niebie" dostarcza nam dynamiczną...