Templariusze. Fenomen który przetrwał

Kraków, ponad 800 lat minęło, a nic się nie zmieniło. Intrygi, walka o władzę ( dlaczego zawsze rządzą ci najgorsi i najbardziej skorumpowani ? ),brak praworządności, korupcja, łapówkarstwo, niekompetencja i jak zwykle zderzenie cnoty z rozpustą. Jednym słowem bagno dawniej, bagno teraz !!! Nie wierzysz ? Przeczytaj. POLECAM !!!

jest to lekka literatura naprawdę wysokich lotów. Autor naprawdę ma umiejętność pisania w taki sposób, że wciąga czytelnika w akcję szalenie mocno i oderwanie się od słuchania jest bardzo trudne. Podobnie jak i w pierwszym tomie pojawiają się postacie historyczne, np. Berek Joselewicz, Żyd, który walczył w powstaniu kościuszkowskim. Jest też Stanisław Staszic i jego Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Staszic kojarzył mi się z oświeceniem i działalnością za czasów Stanisława Augusta, a przecież on zajmował się działalnością polityczną i naukową aż do śmierci w znacznie późniejszym czasie. Można właśnie przy okazji zobaczyć, jak sobie radzą w zupełnie nowej rzeczywistości, porozbiorowej, ludzie których świat z chwilą rozbiorów się skończył. Czytający audiobooka Wojciech Masiak tak jak i pierwszym tomie wypada świetnie. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2023/04/andrzej-w-sawicki-pierwszy-glina.html

Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry temat. Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... " braku laku...". Umiarkowanie, ale Polecam.

Jarosław Molenda stworzył monografię Kaliguli, która ma za zadanie ocieplić wizerunek władcy, którego karty historii opisują jako najbardziej nieobliczalnego tyrana w dziejach cesarstwa ( może jeszcze dodałbym Nerona ). Muszę przyznać, że po przeczytaniu pozycji, inaczej spoglądam na Gajusza Juliusza. Książka zawiera wszystkie informacje, które są potrzebne do zapoznania się z opisywanym bohaterem, mianowicie dzieciństwo, dorastanie, okoliczności dojścia do władzy oraz same jej sprawowanie do czasu morderstwa. Dużym atutem, są cenne uwagi autora wskazujące, że w wielu przypadkach "dziwne" zachowanie cesarza wcale nie odbiegało od codzienności tamtych czasów oraz bardzo krytycznie podchodzi do głównego źródła Swetoniusza, który delikatnie mówiąc, nie pałał sympatią do Kaliguli.

Wysłuchana jako audiobook w Empik Go, lektor Andrzej Hausner (b. przyjemny, z dużym talentem aktorskim). Polecona przez męża, bardzo ciekawa, ale trochę nie na moje nerwy, stąd nie miałam 100 procentowej satysfakcji z lektury. Temat partyzantki AK pod koniec II WŚ walczącej z nową władzą instalowaną w Polsce przez ZSRR oraz z NKWD to nie jest optymistyczna lektura, zresztą świadomość jak to się skończyło powoduje, że opis każdej akcji partyzantów, nawet zakończonej sukcesem i tak jest przygnębiający. Historia młodego partyzanta, który uwierzył, że można otworzyć nowy rozdział, że nowa władza - zgodnie z obietnicą - pozwoli mu wrócić do normalnego życia po ujawnieniu wojennej przeszłości. Niestety, odpowiedzią komunistów było aresztowanie i zabicie narzeczonej. W takiej sytuacji Ogień, po udanej ucieczce wraca do zgrupowania walczącego na Lubelszczyźnie i przystępuje do zemsty. Razem z Ogniem poznajemy codzienne życie walczących oddziałów, przesłuchania i tortury aresztowanych, szykany rodzin, zdrady i egzekucje. Jest dosyć brutalnie i przerażająco. Poznajemy również grę jaką agent AK w szeregach funkcjonariuszy UB - Leszek prowadzi ze swoimi mocodawcami. W opowieści przewija się również motyw polskich oficerów przetrzymywanych przez sowietów w obozie, ich obaw i nadziei. To był jeden z trudniejszych do czytania/ słuchania fragmentów. Z pewnością dla czytelników o mocnych nerwach, ale ze względu na konieczność podtrzymania pamięci o walczących warta poznania.

Ciekawa lektura. Konfrontacja mitu "Paryża Północy" jak i całej II RP z faktami. Rzewuski opisuje przede wszystkim, choć nie tylko patologie z jakimi mierzyła się stolica i młode państwo polskie. Nasuwa się też refleksja, że choć czasy się zmieniają, to natura ludzka pozostaje niezmienna – masy zawsze fascynowały się tanią sensacją i pospolitymi przestępcami. Wczorajsze ballady o apaszach można przyrównać do dzisiejszego dziadowskiego rapu.

Dzięki Juliuszowi Machulskiemu mam bardzo romantyczny obraz przestępczości w dwudziestoleciu międzywojennym. Taki Kwinto i jego kamraci są przecież niczym Robin Hood i jego faceci w rajtuzach. Uwielbiam obie części Vabanku i ta sympatia skłoniła mnie do sięgnięcia po książkę Iwony Kienzler o podtytule: „Przestępczy półświatek II RP”. Autorka ma niesamowicie lekkie pióro i swobodnie prowadzi opowieść o wybranych głośnych sprawach kryminalnych tamtego czasu. Jest to oczywiście subiektywny wybór pisarki, ale trzeba jej przyznać, że z urywków doniesień prasowych, posiłkując się współczesnymi blogami pasjonatów historii, stworzyła interesujące czytadło, które tematu co prawda nie wyczerpuje, ale odbrązowuje obraz tamtego świata Ordonki. Nie do końca satysfakcjonuje mnie ta książka. Temat jest zaledwie muśnięty, a nie dogłębnie poruszony. Ale w końcu ma być to pozycja popularyzująca historię, więc ma przede wszystkim czytelnika nie zmęczyć. Pod tym względem Kienzler osiągnęła cel.

Czwarta część przygód Stanisława Berga rewelacyjna. Polecam. Berg zmienia się troszkę, powiedziałabym na gorsze, ale dalej Go podziwiam jako bohatera pozytywnego. Pomimo, że opasłe tomisko (492 str.) czyta się bardzo dobrze. Pan K.B. zyskuje moje uznanie, będę kontynuować cykl o Stanisławie Bergu ale mam zamiar zapoznać się też z innymi książkami Pana Krzysztofa.

Inne, niecodzienne spojrzenie na legendy o Lechu, Kraku, Popielu. Ogólnie dobra, ale niektóre fragmenty w zamyśle autora miały być chyba zabawne, ale mnie nie śmieszyły np. Ten, którego imienia nie można wymawiać (tu chodzi o Popiela),albo fragment o lusterku, co niby działa jak telefon komórkowy i inne nawiązania do współczesności, które wypadły raczej żenująco niż śmiesznie

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

To sensacyjna fabuła, w której trup ściele się gęsto a akcja pędzi ale przy okazji świetnie wyjaśniająca dlaczego w Polsce występuje taka "cudowna" klasa polityczna. nieważne na kogo głosują obywatele i tak będą rządzić matrioszki albo ze wschodu albo z zachodu.

Jeszcze na żadnej książce Marcina Ogdowskiego nie zawiodłem się. Tak jest i tym razem. Świetna powieść z pogranicza political fiction. Jest treściwie i zwięźle. Bez jakichś dłużyzn czy zapychaczy nic nie wnoszących do fabuły. Jeśli chodzi o intrygę, to autor o kilka lat wyprzedził to, co aktualnie dzieje się na Ukrainie. Jednak to Polska jest tym razem atakowana i dzielnie stawia opór. Mamy tu działania na pierwszej linii frontu, narady sztabu, rozgrywki polityczne. I tylko rozwiązanie całej akcji trochę z pogranicza fikcji. Chyba autor lekko przeszarżował, aczkolwiek w powieści sensacyjnej jest to jak najbardziej do przyjęcia. Polecam, tak samo jak wszystkie pozostałe powieści Ogdowskiego.

„Tarnowskie Góry Fantastycznie 1” Saga Egmont 2024, zakupione i wysłuchane Woblink Kilka tekstów z tego zbioru , jak się okazało, już czytałam (Vitzvary, Gunia). Niektóre rozczarowały (po Raku spodziewałam się więcej, choć kilka scenek przedstawiających życie z mężem przemienionym w kota – niezłych, w ogóle to znośna wariacja na temat „Przemiany” Kafki). Gunia i „Płyną” – bardzo, bardzo dobre, pisanie o apokalipsie (albo o obłędzie) tak jakby obok; muszę przeczytać „Kiedy będziesz gotowy, idź”, już sam tytuł brzmi wspaniale. Takie trochę niesamowite wrażenia towarzyszące lekturze tekstów pogłębiały drobne zbiegi okoliczności – czytam akurat opowiadania Laszlo K., a bohaterki opowiadania Orkana idą do kina na „Harmonie Werckmeistera”. Robert J. Schmidt – cóż, jeśli czytaliście jakikolwiek tekst Schmidta, to wiadomo, wojna, walka i wszyscy giną, to takie męskie rozrywki czy zainteresowania. Ładne opowiadanie Orbitowskiego, trochę mniej ponura historia rodzinna o tym, jak trudno określić, czy to co się nam przydarza to jest dobre czy złe; świetne postaci rodziców. Aleksandra Janusz w nieznanej mi odsłonie – „W poszukiwaniu straconego czasu”, trochę o korporacji, trochę o fizyce, trochę o pazerności, dobrze się czytało to opowiadanie. Jak dla mnie, to najlepsza z trzech części antologii. Muszę się do tych Tarnowskich Gór wybrać, na pewno już się tam uspokoiło po tych okropnych rzeczach, które wyczyniał bohater „Znikacza”.

Holewiński w swej powieści pokazuje nam obraz Warszawy w maju 1905 roku. W największym, luksusowym burdelu madame Szlimakowskiej spotykają się przedstawiciele władzy, półświatka by korzystać z usług głównie żydowskiech ale i polskich prostytutek przy okazji załatwiając swoje interesy. Burdeli było w Warszawie kilka, pracowały w nich dziewczyny z biednych rodzin, miały zapewnioną opiekę lekarską, ale w przypadku ciąży czy choroby wenerycznej wyrzucano je na bruk. Holewiński wspomina wielkich tych czasów: polityków, pisarzy, ludzi wiele znaczących. Maj 1905 roku zapisał się w historii Warszawy jako rzeź na sutenerach i prostytutkach.

Autor prezentuje dziesięć biografii historycznych poświęconych polskim kobietom, których działalność miała wpływ na losy wielu ludzi, a często także na przebieg wojny. Niektóre jak Krystyna Skarbek, Halina Szymańska, Irena Conti di Mauro, Halina Szwarc, hrabina Klementyna Mańkowska pracowały dla wywiadu i ich raporty o wojennych planach, fabrykach wojskowych, wyposażeniu floty wojennej, siłach wroga były przekazywane aliantom. Inne jak Irena Sendlerowa wyprowadzały z getta żydowskie dzieci i umieszczały w polskich rodzinach lub jak Izabella Horodecka rozpracowywały gestapowców, zdrajców, szmalcowników, na których Państwo Podziemne wydało wyroki śmierci. Były też i takie jak np. Zofia Kossak -Szczucka, których działalność była bardzo kontrowersyjna. A dwie z nich jak Julia Brystyger ("Krwawa Luna") i Wanda Wasilewska stały się wiernymi aparatczykami powojennego komunizmu, który panoszył się nad Wisłą. Biografie przedstawione w tej książce nie są pogłębione, autor czasami dokumentuje własne tezy, aby jak stwierdza w przedmowie, obalić mity narosłe wokół niektórych postaci. Bardzo dużo i często cytuje obszerne fragmenty innych źródeł, przez co trudno mu utrzymać jednolity styl i spójność wywodu. Książka ma charakter popularnonaukowy i może być zachętą do pogłębiania wiedzy na temat poszczególnych osób. Wartością dodaną tej publikacji jest przywrócenie pamięci o wybitnych polskich agentkach, których działalność nie jest powszechnie znana. Wiele informacji na temat ich współpracy z brytyjskim wywiadem jest nadal utajnionych. Znalazłam tu także informacje, o których wcześniej nigdzie nie czytałam. Szokujaca była dla mnie np. postawa władz polskich w Londynie wobec wszystkich, którzy przekazywali aliantom dane wywiadowcze bezpośrednio, czyli poza rutynową drogą służbową ustaloną przez Rząd Londyński. Wszyscy, którzy się nie podporządkowali, byli uznawani przez ów rząd za niebezpiecznych i eliminowano ich materialnie, a nawet fizycznie. Taki los spotkał przełożonych Klementyny Mańkowskiej. Działała ona w strukturach tajnej organizacji "Muszkieterzy", założonej przez Stefana Witkowskiego, który nie zgodził się przejść do AK. Wszyscy zostali zgładzeni. Mańkowska została ostrzeżona i aby ratować życie musiała z rodziną ukryć się na wiele lat w Afryce. Śmierć dosięgła kilka lat po wojnie także dawną sekretarkę Witkowskiego Teresę Łubieńską oraz Krystynę Skarbek, która była jedną z najlepszych agentek brytyjskiego wywiadu jeszcze przed wybuchem II wojny światowej i nie działała w strukturach AK. Okoliczności jej śmierci są tak niedorzeczne, wręcz absurdalne, że znając historię unicestwienia "Muszkieterów" nie trudno przyjąć, że był to ściśle zaplanowany nieszczęśliwy przypadek.

We wstępie swojej opinii czuję się w obowiązku wspomnieć, że z „Nową Fantastyką” miałem dotąd niewiele wspólnego. Przeczytałem ledwo kilka wydań z 2003 roku, i to przed dwudziestoma laty, dlatego wielu autorów wspomnianych w „Wasz Cyrk, Moje Małpy” było mi zupełnie obcych. Być może do książki podszedłem z nieodpowiednimi oczekiwaniami, ze względu na to, że spodziewałem się pozycji przypominającej formą „Rękopis Znaleziony w Smoczej Jaskini - Kompendium Wiedzy o Literaturze Fantasy” Andrzeja Sapkowskiego, czyli uporządkowanego przewodnika po twórczości wybranych, w tym przypadku polskich, autorów. Tymczasem otrzymujemy coś zupełnie innego – zbiór luźnych, czasem niesamowicie chaotycznych wspomnień i refleksji. Najbardziej przypadły mi do gustu fragmenty poświęcone twórcom, których nazwiska i dzieła były mi już znane. Niektóre wspomnienia były jednak zbyt pobieżne, co pozostawiało niemały niedosyt. Mimo to książka okazała się na tyle ciekawa, że postanowiłem zapoznać się z bibliografiami wybranych, dotąd nieznanych mi autorów. Jeśli szukacie motywacji do zgłębiania literackiej fantastyki, ta publikacja może być dobrym wyborem.

Science-Fiction, zwłaszcza ten trzon gatunku bardziej ,,naukowy” niż fikcyjny, jeśli chodzi o kreowanie poczucia życia w idealnym świecie, bez żadnych zagrożeń różnego pochodzenia, który to z pozoru i tylko do pewnego czasu wydaje się być idyllą, w ogólnym popkulturowym pojęciu, czy to w literaturze, czy to w mediach: filmie oraz serialach - tak, to dość częsta tematyka wśród współczesnych twórców niniejszego, wszechobecnego już gatunku. Bo dobry thriller, kryminał, coś ,,śledczo-naukowego” w tle… dla czytelnika nie jest złe, to wręcz podstawa do dalszego wgłębienia się w ten (najczęściej) książkowy styl opowieści. Czy to George Orwell, Mary Shelley, Juliusz Verne, Philip K. Dick, Isaac Asimov bądź inni twórcy spośród sław i mistrzów pióra fantastyczno-naukowych powieści i kreacji ich szerokich światów. Tak, te osobistości są nam znane, ale pośród tego nurtu w literaturze z domieszką akcji, thrillera, czy czegoś bliskiego nam współczesnemu światu spisków i biurokracji, wybija się ktoś jeszcze. Fakt, ci artyści, o których to niniejszym mowa, to swego rodzaju profeci, wręcz nadludzie i profesjonaliści w swoim fachu, którzy to stanowili oni i stanowią do dziś (a na pewno nie zmieni się to za hektar lat w przód) i będą stanowić swoisty symbol i ikonę ducha epoki swoich czasów, także ducha gatunku fantastyczno-naukowego z różnym ,,sosem nurtu” na dodatek. Ale mamy XXI wiek, pisarzy obecnie się mnoży i mnoży, a swoje kolejna miejsca wśród ,,prawie że kanonu” twórców gatunku fantastyki naukowej i temu pokrewnych, z elementami różnych nurtów zbliżających pisarza do kreacji fikcji o większej realności bliskiej naszemu wymiarowi, w którym żyjemy, zajmują inni kreatorzy beletrystycznej rozrywki, którzy nie dość… że są naprawdę obecnie dobrzy, to za dekadę, dwie lub te więcej lat w przód będą stanowić sądzę Panteon swojej profesji i danego gatunku/nurtu, który reprezentują. I tak natrafiłem na pewną powieść pewnego, wcześniej mi nieznanego twórcy, realizującego się w fantastyczno-naukowym thrillerze polityczno-sensacyjnym, o specyficznym i zagadkowym tytule: ,,Cold Storage. Przechowalnia Śmierci”. Za ,,Przechowalnię” odpowiada David Koepp, i to dzięki tej książce, tak rozmyślnie i intuicyjnie (np. wobec aktualnej sytuacji politycznej i gospodarczej na Świecie) skonstruowanej, po prostu wiem, że Koepp trafia na półkę tych ,,naprawdę obecnie dobrych” pisarzy, którzy (jeśli będą chcieli dalej i dalej tworzyć) za wiele lat (im szybciej, tym lepiej) zbudują Kanon świetnych twórców poruszających się w szerokim fantastyczno-naukowym tyglu gatunkowym. Autor ten ma w sobie wyraźną, jakby mocno oryginalną, tą daną tylko mu nienazwaną wręcz wyjątkowość – ten pierwiastek ,,tego czegoś”, które u wielu twórców literatury popularnej z gatunku sensacji, akcji, fantastyki naukowej, thrillera, czy nawet połączenia tego wszystkiego w funkcjonujący sprawnie wraz z elementem politycznej intrygi i ,,spiskowej teorii dziejów” byt, nie jest od razu tak widoczne – z czasem to kuriozum, za które można polubić Koeppa przychodzi samo z siebie, smakuje się je powoli. Już w trakcie lektury ,,Cold Storage…” można zrozumieć, że autor tytułu to taka wyróżniająca się persona, to ktoś kto może i nie jest ultra wybitny w swoim fachu, lecz to ktoś, kto da ci to, co inne tuzy gatunku/nurtu, w którym porusza się Koepp nie mają. I generalnie rzecz ujmując, Pan David pisząc tak trudną i tak zawiłą wątkowo powieść, o której niniejszym mowa wykazał się nutą talentu i chyba całym morzem, ba Oceanem cierpliwości. Stworzył powieść, gdzie całość wątków w ,,Cold Storage” potrafi się jakby niezauważalnie, dość instynktownie i inteligentnie splatać się ze sobą, przemawiając do wymagającego czegoś sensownego w trzonie ,,science” i kwestiach realizmu czytelnika książki jak i fana tego typu rodzajowych powieści czy komiksów, czytelnika. W ,,Przechowalni” nie ma mowy o subtelnościach, a ni o wybujałych nie wiadomo czym ,,polukrowanych” specyfikach relacji między bohaterami, czy samą konstrukcją Świata Przedstawionego. Całość jest jak najbardziej przejrzysta, większość wątków, w tym to co prezentuje ,,MC” i całość wokół niego… się wyjaśnia. A nie spoilerując dodam przy okazji: tak moi drodzy, w ten sposób opowiada się fabułę jak najbardziej aktualnego, jak najbardziej realnego!, fikcyjnego bytu książkowego, w którym przedstawiane relacje i historii w stosunku do wydarzeń z niedawnej Pandemii Covidu i klasyku filmowego w temacie, Epidemii z 1995 roku razem wziętych, są ponad nie, ponad tą realność, która jeszcze trzy lata temu nas dotykała. Bywało i tak, że w samej powieści (narracja, tempo, logiczność poukładania wątków) zdarzały się delikatne ,,spadki jakości”: bywało lekko nierównie, z szarpaną wymową tego, co przekazywał nam autor, jednakże w ostateczności cała książka okazuje się (przynajmniej w moim przypadku) sensownie akceptowalna przez czytelnika. Chyba że jesteśmy do przesady wybredni, lubujący się w natrętnym zwracaniu uwagi na mieszanie faktów ze zbyt pochopnie i na już tworzoną, dopasowaną do woli czytelnika! fikcją – wtedy… ,,Cold Storage” może okazać się jedynie dla Ciebie oceanem pełnym steku bzdur, i nic poza tym. Jednakże oceniając całość książki (od deski do deski) – tego rodzaju obawy nie mają żadnego uzasadnienia, bo w ogóle ich nie powinno być. Obiektywnie: Koepp przygotował dla odbiorcy coś solidnego i uniwersalnego w temacie – nazwijmy to – true-political-scienceficion. Nasz Pan Koepp, cóż, może i nie jest (jeszcze) jak ci mistrzowie, o których wspomniałem powyżej, dla globalnej świadomości kulturowej i dokonań cywilizacji bezcenni, którzy jako wizjonerzy nie tylko wyprzedzają/ali ramy epok, w których tworzyli i tworzą, ale i wyprzedzają dokonania obecnych autorów swoich gatunków i styli. Pan David to raczej nieco inny twórca, który posiada talent nie mały, oj nie mały!, dzięki któremu, jeśli tak to można określić, stosuje w swych dziełach, w konstrukcji ,,Świata przedstawionego”, tak szerokiego jak się tylko da jak najbardziej aktualny poziom nauki, techniki i gospodarki osiągnięty przez nas, ludzi obecnie, w czasach bliskich Anno Domini 2026. A skoro jesteśmy w temacie ,,naukowo-technologicznym”, zresztą czego można się domyślić, szalenie istotnego dla wszystkiego tego (no, prawie… poza intrygą, budowanym klimatem i elementami suspenso-podobnymi),co prezentuje mocno całym sobą ów książkowy byt Koeppa, warto pochylić się nad jego realnością: nad sensem zalążka nauki i wykorzystania jej dokonań przez autora. Bo to, co tutaj Koepp omawia, jak to (broń Boże nie upiększa) realnie i przykładnie opisuje, w pewien sposób bliskie jest temu, co miało miejsce od 2020 roku do 2023-ego, czyli w okresie ,,Pandemii Covid” w naszym globalnym cyklu życia Cywilizacji. W głównym ,,clue tematycznym” w powieści tej znajduje się kwestia zagrożenia biochemicznego, bardziej jednak w kierunku wywołania przez agresora globalnej katastrofy epidemiologicznej. Dobrze nakreślony wstęp i płynne rozwinięcie są najbardziej kluczowe dla właściwego sądzę osobiście odbioru powieści. Już od początków książki, do jakiejś jej 2/5 całości zastanawiałem się, czy to nie jest tak w budowaniu całego trzonu fabuły, jak miało to miejsce w filmowej ,,Epidemii” z 1995 roku? I chyba tak właśnie w powieści Koeppa faktycznie jest: dla thrillera-medyczno-naukowo-politycznego (książka nie jest według mnie spójna i konkretna gatunkowo),którym ona się okazuje schemat, który się tu stosuje jest o wiele, wiele lepszy niż realizująca to samo wspomniana wyżej klasyka kina thriller-naukowego. W ten sposób w pracy Koeppa od razu, co procentuje na przyszłość, budowana jest wartka, płynna sensacja, akcja, klimacik suspensu-naukowo-fantastycznego, także z wspominkami w odniesieniu do naszej historii nauki. Co zaskakująco dziwne i miłe, takie gatunki i podgatunki, o których wspominam, jak widać można połączyć w jedną powieść, w której wszystkie elementy/aspekty/motywy będą się uzupełniały w tak zgrabny sposób, że nie będzie to w większości przez czytelnika odczuwalne: co tak naprawdę doświadczamy - czy czytamy naukową, bardzo realną fikcję, czy fikcję w fikcji naukowej. Bez szczególnych udziwnień można stwierdzić, że jako debiut Koeppa w roli pisarza (ale do mistrza w swej rodzajowo-nurtowej profesji trochę mu jednak brakuje),przeniesiony wprost z serca wieloletniej pracy w przemyśle filmowym, jako wytrawny i rozumiejący swoje światy i bohaterów scenarzysta, można określić to jako nienagannie wykonaną pracę. Gdybym miał stosować klasyczną łopatologię i ,,walić krótko i prosto z mostu” z oceną ,,Cold Storage…”, to przypisałbym powieści notę: 6/10. Na przekroju całości objętości książki nasz autor starał się za bardzo być scenarzystą a za mało pisarzem; bywało i również odwrotnie: braki w doświadczeniu pisarskim, tym typowym i solidnym w tych gatunkach Koeppa był widoczne (opisy, zabarwianie dialogów, budowa rozdziałów, narracja),przy czym mógł on wybronić się tym, co potrafił jako scenarzysta, lecz tego tu nie zawsze uświadczyliśmy. Summa summarum, otrzymaliśmy: mocne, ciekawe, dynamiczne, dające sporo do myślenia, jednak z widocznymi ,,ujmami” czytadło.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony jest to kompleksowa wiedza na temat XVII wieku i przedstawienie tła wydarzeń, jakim było globalne ochłodzenie klimatu. Z drugiej strony jest to lektura o wszystkim i można czuć się przytłoczonym ogromem tematyki (autor porusza tu sytuacje gospodarcze, społeczne i polityczne największych ówczesnych krajów). Powstało tu uczucie „od Sasa do Lasa”, o czym świadczy też grubość publikacji.

Jest rok 1938, już mało kto wierzy, że Europa może uniknąć wojny i każde państwo chce się do niej przygotować jak najlepiej. Jednakże, nie każda pomoc musi pochodzić z naszego świata, a naziści nie cofną się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel i przejąć panowanie nad światem. „Triumf ciemności” to pierwsza część cyklu Czarne Słońce autorstwa: Eric'a Giacometti oraz Jacques'a Ravenne. Obsadzona jest w czasach poprzedzających drugą wojnę światową oraz w pierwszych latach jej trwania. Nie jest to jednak książka typowo militarna, skupia się ona na agencji Ahnenerbe, która została stworzona przez Himmlera w celu znalezienia starożytnych artefaktów. Napisana jest w bardzo ciekawy sposób, chociaż fabuła w niektórych miejscach nie jest do końca spójna. Jednak w niewielkim stopniu wpływa to na jej ocenę. Osobiście przypadła mi ona do gustu. Polecam ją zatem każdemu miłośnikowi historii.