Dom na wrzosowej polanie

Dorota po rozstaniu z facetem nie może się jakoś pozbierać. Los na dokładkę szykuje jej niespodziankę. Odbiera telefon i dowiaduje się, że w innej miejscowości w szpitalu leży jej dziadek i wymaga opieki. Jaki dziadek skoro ona żadnego nie miała?! Nawet własnego ojca nie znała, a co dopiero dziadka. No i tak to się zaczęło. Dziadek staruszek bardzo niedostępny, mieszkający gdzieś gdzie psy dupami szczekają 😂początki mieli bardzo trudne, ale Dorota się nie poddawała, mimo że jej życie z dnia na dzień ulegało diametralnej zmianie. Niespodziewanie została właścicielką 2 psów, zyskała dziadka i zaprzyjaźniła się z ludźmi z jego okolic, pojechała do Szkocji poznać własnego ojca, na jej drodze stanęła kobieta, która okazała się mężczyzną, a wreszcie wyprowadziła się na to zadupie i z dnia na dzień pod opieką miała coraz więcej zwierząt. Bardzo fajne, lekkie czytanie, pisane przystępnym językiem, z dużą dawką nieraz czarnego humoru, są momenty wesołe, smutne i nawet wzruszające. Książka daje też do myślenia, rodzina najważniejsza, niestety życie pisze różne scenariusze. Polecam oczywiście. Ps Maga fajna lektorka to czytała.

Agata i Pola to siostry, obydwie mają swoje problemy, ale zawsze się wspierają. Agata to prawie czterdziestoletnia kobieta, której marzeniem jest wyjść z mąż i mieć dziecko. Niestety kandydatów brak, na drodze pojawia się jej były, Agata wie jednak że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale czy na pewno ? Pola z kolei, to dziewczyna po przejściach, w przeszłości w wypadku komunikacyjnym straciła miłość swojego życia , a ona sama straciła zdrowie i teraz porusza się na wózku. Psychicznie też bardzo mocno to przeżyła. Dziewczyny wybierają się w wspólną podróż ,w której poznają się jeszcze bardziej i zbliżają do siebie. Lektura jest gatunku łatwych i lekkich , mi niestety niemiłosiernie się dłużyła.

Pierwszy tom sagi o rodzinie Bialickich. Książka życiowa, to co przeżywają i jak się zachowują bohaterowie tej powieści może się zdarzyć w prawdziwym życiu. Autorka dobrze pokazała charakter postaci, ich wady i zalety. "Julia siadywała zazwyczaj wzorowo wyprostowana, od czasu do czasu skubnęła jakieś sałatki, najczęściej jednak można było ją widzieć podczas rodzinnych spotkań z nieodłączną szklanką wody. .....Prezentowała wszem i wobec nienaganną sylwetkę, dając wyraźnie do zrozumienia , że takiej perfekcyjnej formy nie sposób uzyskać przez pożeranie tłustych kiełbas i zapijanie ich piwem." Halina sprawiała chwilami wrażenie ducha , cichego i absolutnie nieaborbującego otoczenie swoją obecnością. Większość czasu spędzała u siebie w pokoju, zagłębiając się w kiążeczkach do nabożeństwa, modlitwach , które znała doskonale na pamięć." Łatwo się utożsamiać z postaciami opisanymi przez autorkę i wyobrazić ich sobie.

Alicja to młoda prawniczka odnosząca sukcesy zawodowe,po tym,gdy straciła miłość swego życia samotnie wychowuję swoją córeczkę. Znajduje miejsce na ziemi w malowniczym domu w malinowym chruściaku,gdzie poznaje Marcina miłość prawdziwą,zaczynają się obydwoje spotykać miedzy dwojgiem rodzi się silne,głębokie uczucie. Historia życiowa,poruszająca powieści,chwyciła mnie bardzo za serce,wzruszyłam się przy książce. Bohaterowie wspaniali,Pani Halina Kowalczuk urzekła mnie piórem lekkim,styl ma wspaniały. Wciągnęła mnie ta opowieść ciekawie napisana. Bardzo się mi podobały opisy pięknej przyrody,cudownych miejsc. Zachwycona jestem tą piękną,ciepłą powieścią obyczajową.

Teatr pod białym latawcem to książka wybitna nie boję się nawet użyć stwierdzenia że jest ona arcydziełem w swoim gatunku wtedy kiedy trzeba wzrusza czasem bawi a czasem rozdziela serce idealna na ciepłe jesienne wieczory a także w oczekiwaniu na magiczne białe święta polecę z całego serca

"Winne wzgórze" Doroty Krammek to trzytomowa opowieść o drawskiej prowincji i ich mieszkańcach. Powiat drawski, Czaplinek i Winne Wzgórze to miejsca w województwie zachodniopomorskim, gdzie rozgrywa się akcja powieści. Jej głównymi bohaterami są ludzie, którzy z powodów losowych znależli się właśnie tam, wśród pięknych, tajemniczych jezior, gęstych lasów i zagubionych małych wsi i miasteczek. Połączyło ich niespieszne, choć pełne emocji życie na prowincji,  trudności w adaptacji do nowych warunków życia, wspólne cele i relacje. Dorota i Arek to właściciele czaplinieckiej restauracji, którzy uczą się siebie i próbują utrzymać na powierzchni swój biznes i swoje małżeństwo. Liliana, po odejściu z warszawskiej korporacji, uczy się żyć na nowo i odnajdować w życiu cel. A także otwiera na miłość. Tadeusz, wiecznie niezadowolony gbur i nieustępliwy perfekcjonista, niespodziewanie odnajduje tu swoją rodzinę, a z nią spokój i łagodność. Lekkie, wciągające, letnie lektury, które przybliżają też uroki i czar ziemi drawskiej.  Polecam🙂

"Nie rozumiem" jest myślą przewodnią głównej bohaterki. Ja nie rozumiem czemu przesluchalam całą książkę w formie audiobooka. Postacie są proste, miałkie, bez wyrazu. 40 latkowie, ale z inteligencją emocjonalną, umiejętnością rozmowy i zalotami na poziomie gimnazjum. Spoiler. Co może się stać, kiedy kobieta w ciąży wsiądzie do auta swojego wroga, który nagle dobrodusznie zaproponował podwózkę? ;) Fabuła pomimo tego, że ciekawie przeplatana (wątek Anny vs Eleonory) to przewidywalna i bez fajerwerków. Nie sprawdzałam kiedy książka została wydana, ale wiele wątków jakby ściągniętych z serialu Ranczo? Miejska pani odziedzicza dworek, jest poeta, złota raczka, szeptucha, wójt/owa, ksiądz, sklepowa z mężem budowlańcem, pies. Bardzo też bawiło mnie, kiedy ktos gdzieś raz usłyszał wiersz, a potem potrafił go w całości przekazać dalej XD już bardziej realny jest duch Eleonory, niż to, że ludzie mieliby tak wyśmienitą pamięć. Chciałam dać 5 gwiazdek, ale chyba jedynym plusem tej pozycji jest tworzenie "ciepłego kocyka" tak jak inni to opisali. I za ten miękki kocyk podbiłam do 6.

Ania Janowska młoda kobieta z traumą po śmierci mamy zostaje opuszczona przez ojca i starszego brata. Doskonale radzi sobie w trzech pracach. Niestety zostaje zmuszona do opuszczenia pokoju, który wynajmuje u koleżanki. Na pomoc przychodzą przyjaciele. Daniel, który traktuje Anię jak siostrę oraz Zosia koleżanka z fundacji, gdzie kobiety są wolontariuszkami. Czy Ania przyjmie którąś z propozycji? O tym przeczytajcie sami. Jakie zmiany szykuje los dla bohaterów, kogo postawi na ich drodze? Kto zostanie zdradzony? Komu posypie się zdrowie? A kto spełni swoje marzenia? Czy miłość istnieje? Czytając tę pozycję stawiałam się w roli matki Michała. Jak trudne decyzje podejmujemy w rodzicielstwie i co w zamian dostajemy. Helena to mądra kobieta i to jej słowa najbardziej wyryły się w pamięci.

Czwarta, ostatnia część serii. Tym razem Dorota, siostra Alicji, no bez niej od początku tej serii nie byłoby fajnie. Bardzo pozytywna osoba, pewna siebie, przebojowa, przyjazna do wszystkich, oczywiście jeśli ktoś nie wejdzie jej za skórę, tak jak były facet, który zostawił ją dla innej. W Dorocie odezwała się żądza zemsty. Bo niby w czym tamta jest lepsza od niej? Na skutek nieszczęśliwego wypadku Dorota trafia do szamana. Początkowo chciała od niego laleczkę voodoo, ale ostatecznie zgadza się, aby szaman przeniósł jej świadomość do mózgu jej eks, albo jego dziewczyny i w ten sposób miała dokonać zemsty. Problem w tym, że szaman wypowiada zły adres i tu popełnił błąd! Dorota trafia do mózgu niejakiego Michała. I tu zaczyna się zabawa. Facet słyszy jej głos, myśli, że zwariował, a Dorota nie może wrócić. Poza tym dalsze losy wszystkich bohaterów poprzednich części. Polecam całą serię. Bardzo fajne to było.

Cóż to była za czytelnicza uczta. Powieść o trzech pokoleniach i czterech wyjątkowych kobietach. Na dodatek przedstawiona w ciekawy sposób, z perspektywy widzenia seniorki rodu. Szczerze mówiąc ten sposób opowieści sprawił, że moje literackie serce zabiło zdecydowanie szybciej. Agnieszka Lis po raz kolejny poprzez napisaną przez siebie historię sprawiła, że mogłam oderwać się od trudności mojego codziennego dnia. Przeniosłam się w świat Wandy, Katarzyny, Małgorzaty i Joanny. Tytuł cudownie wpasowany w treść. Powieść ta ukazuje zmienność nie tylko pokoleń, ale też kruchość i ulotność życia. Jednocześnie jednak podkreśla wartość rozmowy i rodzinny. Jestem nią totalnie oczarowana. Moja ocena nie może być inna 10/10 Chociaż moim faworytem nadal pozostają "Guziki"

To pierwsza książka Beaty Majewskiej, którą miałam przyjemność przeczytać i muszę powiedzieć, że niesamowicie wciągnęłam się w opowieść w niej opisaną. Z początku obyczajowa, o życiu, o problemach w małżeństwie, przygodowa, trochę powieść drogi, bo główna akcja dzieje się w podróży, sporo emocji. Jest i romans i tajemnica w tle. Z czasem, w miarę jak poznajemy coraz więcej szczegółów, przygoda przeradza się w poruszający dramat. Zapisane w chmurze pięknie ukazuje, jak w obliczu spraw trudnych i bolesnych, niezależnych od nas, zaczynamy inaczej spoglądać na życie i cieszyć się chwilą. Autorka stworzyła realne, ciekawe postaci i przy okazji zaserwowała nam wycieczkę z przewodnikiem po interesujących miejscach w Rumunii. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Ta historia jest dobrze napisana, wzruszająca, skłaniająca do refleksji, miejscami poetycko zahaczająca o metafizykę i zostawiająca trochę niedopowiedzeń między wersami. Zdecydowanie polecam.

„Pensjonat Leśna Ostoja” zaprasza do starego dworku wraz z Justyną, która otrzymuje od wrednej szefowej trudne zadanie. Albo wykona zadanie, albo złoży wypowiedzenie. Justyna podejmuje wyzwanie. Wyjeżdża do Drzewia do leśnego dworku położonego w leśnej głuszy żeby zająć się jego odnowieniem i zaadaptowaniem na pensjonat. Justyna poznaje mieszkańców małego miasteczka i ich tajemnice. Zaczyna żyć atmosferą małego dworku i coraz bardziej wrasta w ten klimat. Czyta się jednym tchem i chociaż zdarzają się nierealne sytuacje, to jednak w zaciszu leśnego dworku wszystko jest możliwe.

"TYLKO MORZE ZAPAMIĘTA" -Cykl:[ Dąbki](https://lubimyczytac.pl/cykl/32381/dabki) TOM 1 - MONIKA A. OLEKSA Nowy cykl na, który wpadłam jest niezwykły. Opowieść o mężczyźnie i jego przyjaciołach w małych miejscowościach jakim jest Dąbki i okoliczne miasteczka. Morze, szum fal, piasek piękne pejzaże opisane, są dodatkowym smaczkiem. Do tego poznajemy pracę rybaków, rybołówstwo. Maks to mężczyzna, który kocha tylko jedną kobietę, tą kobietą jest Beata, młodziutka dziewczyna, która widzi ideał w chłopaka. Jednak on nie wie tak naprawdę czego chce, dlatego wyjeżdża za granicę i tam podejmuje na kutrze pracę. kiedy dociera do niego tęsknota, wraca do Polski, ale powód tak naprawdę jest inny, choroba jego kochanej mamy. Książka przeplata fabułę między tym co było i jest obecnie Maks postanawia przenieść mamę do szpitala w Koszalinie, by ją ratować. Z pomocą przychodzi mu żona przyjaciela. Jaką rolę odegra Irena w tej opowieści, młoda dziewczyna, musicie sami przeczytać. Polecam też chusteczki, jest to dość wzruszająca opowieść. OCENA 09/10 130/25 (13/11) ) OBYCZAJ 119/25 ILOŚC STRON: 480 DATA I WYD 17.10.2018R DATA II WYD 21.08.2024R czas przewidziany czytania: 08 h 00 min. Czas słuchania: xxxx Lektorzy: brak lektora syntezator Anastazja skończona 26.11.2025 czytana i (słuchana))

Sedno życia – Katarzyna Kielecka Ja już to wiem; będę sięgać po książki Katarzyny Kieleckiej! A Ty❓ 💖Ta powieść, to moje drugie spotkanie z autorką. I jak wspomniałam: nie ostatnie. Katarzyna Kielecka ma doskonałe i wciągające pióro. Pisze powieści obyczajowe, ale… po raz kolejny zaskoczyła mnie niesamowita zdolnością wchodzenia w przysłowiowe buty kobiet, choć nie tylko. Sedno życia, to powieść napisana z humorem, dystansem a jednak znajomością psychiki kobiety odrzuconej przez ojca i brata. Choć czy faktycznie brat również nie akceptuje Edyty❓ 💖Zakompleksiona i zdystansowana do życia, ale nade wszystko do siebie kobieta, niezwykle powoli odkrywa co jest ważne dla niej samej w życiu. Jak ma oceniać siebie nie kierując się wpajanymi przez ojca ocenami. Autorka wykreowała doskonałych bohaterów. Nietuzinkowych, z poczuciem humoru, różniących się wieloma cechami, dzięki czemu czytelnik ma przed sobą całą gamę barwnych postaw ludzkich. 🚩„Sukienki były krótkie wyraźnie eksponowały kolana.. Tu akurat nie mogłam się czepiać. Nawet mnie to rozbawiło: smukłe i silne nogi plus zdrowe i mocne zęby- całkiem jak dorodna klacz. Prawdziwa gratka dla koniokrada.” Już na początku historii autorka chce, abyś się uśmiechał czytelniku❗ 🚩„Najgorsze do przyjęcia było to, co szalało nad niskim czołem. Niewiele odbiegało od kołtuna. Miałam długie i gęste włosy, które jednak nie dawały mi szans na upięcie w gładki koczek. Za dużo tego, za bardzo wiło się w każdą stronę, zbyt intensywnie żyło własnym życiem niczym stado oszalałych sprężyn. Koczkodan to ja. I jeszcze, jakby wszystkiego było za mało, te pokręcone mendy połyskiwały miedzią!” 💖Czyż nie cudowny, ciepły, radośnie swobodny opis wyglądu bohaterki? Od razu ją polubisz czytelniku! Sfrustrowana kobieta otrzymuje od brata propozycję pracy w banku, kiedy poniosła sromotne fiasko w pracy nauczycielskiej. „Jak ja nienawidzę tej roboty! – zrzędziłam w drodze do domu, lecz słyszała mnie tylko toyota. – Cholera, nie znoszę jej prawie tak, jak pracy w szkole. Powinnam zostać pasterzem owiec na jakiejś trudno dostępnej hali, a najlepiej kozicą górską. Kozicą samotnicą.” Nie dość, że już pałasz czytelniku miłością do tej niesubordynowanej kobiety, to jeszcze uśmiechasz się pod nosem, oczami wyobraźni widząc Edytę skaczącą i pobekującą niczym opisana kozica. Czyż nie? 💖A takie stwierdzenie zasłyszała nasza bohaterka o sobie, kiedy przechodziła obok pomieszczenia socjalnego:” Błyskotliwa i z poczuciem humoru. W dodatku jest na czym oko zawiesić. Ciekawe, dlaczego zwykle jest taka nadęta?” 💖No i przepadasz z kretesem czytelniku. Masz wszelkie dane, aby w głowie mieć obraz butnej, pięknej kobiety, która nie zdaje sobie sprawy z własnych wartości. Przypadek sprawia, że Edyta dowiaduje się o własnej chorobie nowotworowej. I tutaj Edyta wykazuje się niezwykłym dystansem do siebie. 🚩„Wprawdzie zutylizowano moje jajniki, jajowody i wszelkie szanse na zostanie matką, istniała jednak nadzieja, że będę żyć. Ucieszyłam się, bo macierzyństwo miałam w nosie, a z życiem czułam się dość mocno związana i to od niemal trzydziestu lat. Byle jakie ono, to fakt, ale przyzwyczaiłam się do trwania na tym padole i nie chciało mi się zmieniać lokalizacji.” 💖Podczas leczenia Edyta wpada na przyjaciółkę z dawnych, szkolnych lat, Agatę. Obie poddają się zabiegom chemii. Odnawiają swa brutalnie przecięta nić przyjaźni i stają się sobie ponownie niezwykle bliskie. Agata ma synka, którego wychowuje samotnie. Dzięki Grzesiowi Edyta uczy się cierpliwości, uważności i zrozumienia postrzegania świata oczami dziecka. Uczy się jak leczyć duszę radosnym, niepohamowanym śmiechem, nawet jak oswajać strach przed życiem. 💖Autorka nie stroni od opisów przyrody czy porody, ale jej opisy wciągają i pozwalają czytelnikowi „zobaczyć”, poczuć, posmakować. To dar. 💖Autorka nie stroni również od trudnych zagadnień związanych z lękami przed śmiercią, przeżywaniem żałoby oraz zrozumieniem sensu życia. Katarzyna Kielecka uzmysławia nam zasady, jakimi kierujemy się podczas procesu wychowanie dzieci, choć nikt tego nas nie uczy. Pokazuje, co jest dla nas samych ważne w życiu. Co nami kieruje, co nas cieszy, a co spędza sen z powiek. Całość przeplatana autentycznymi opisami zabawnych sytuacji, w jakie los wplątuje naszą bohaterkę. 🚩„Usiadłam na stołku i czekałam na napój. Znów zaszumiało i dla odmiany na wyświetlaczu odczytałam lakoniczny komunikat, że bez opróżnienia pojemnika na fusy raju nie dostąpię. Zdusiłam w sobie przekleństwo i nieco już niecierpliwie spełniłam życzenie maszyny. Kolejny raz opadłam na stołek i puknęłam guzik zdecydowanie mocniej. Ekspres chyba uparł się , żeby się ze mną pokłócić , bo po chwili wyświetlił hiobową wieść o tym, że skończyła mu się kawa.” 💖Reasumując jeśli sięgniesz po te powieść przejdziesz przez całą gamę emocji. Książka jest warta przeczytania. Serdecznie polecam❗💖

Do niewielkiej miejscowości nazywanej przez lokalsów Winnym Wzgórzem przyjeżdża kilkoro ludzi. Wszyscy zaczynają coś nowego w życiu. Dorota i jej mąż przeprowadzają się z rodziną do Czaplinka, gdzie angażują się w prowadzenie restauracji, przy czym on jest w restauracji codziennie, a ona z domu i wspiera męża. Kłopot w tym, że pomiędzy nimi staje menadżerka Karolina. Liliana czasowo rezygnuje z pracy w korporacji, by zająć się chorą babcią. Nie jest jednak w stanie całkowicie uwolnić się od pracy i przesiaduje w restauracji w Czaplinku, by stąd popracować i wysyłać maile. Przy okazji poznaje przystojnego i początkowo obcesowego ortopedę. Z czasem zmienia zdanie o nim. W okolicy zamieszkuje też Tadeusz. Całe życie pracował w korporacji. Nie widział świata poza pracą. Coraz bardziej tył, bo ruchu w swoim życiu miał niewiele. Innych ludzi traktował z góry i przedmiotowo. Pracodawca jednak zmusił go do przejścia na przymusową emeryturę. Tadeusz wyprowadza się więc do domku na wsi, który dawno temu kupili ze swoją partnerką. Kobieta niedawno zmarła i Tadeusz został sam. Życie na wsi i brak zajęcia sprawiają, że mężczyzna zaczyna poznawać uroki świata. Takich książek chcę więcej! "Winne wzgórze" jest napisane ładnym i zgrabnym językiem, więc książkę wręcz się pochłania. A poza tym porusza wątki, z którymi większość czytelników może się identyfikować. Jednym z nich jest opieka nad kimś chorym, kto wymaga od nas dużej uwagi, sił i cierpliwości. By jednak nie zwariować, dziewczyna pozostawia dla siebie część życia, do którego jest przyzwyczajona i organizuje mieszkanie babci, by stało się bardziej funkcjonalne. Dziewczyna w przeciwieństwie do babci jest bardziej otwarta i życzliwa dla ludzi, czym szybko zjednuje sobie sympatię u sąsiadów i ludzi, których spotyka na co dzień. Jest tez wątek zaufania w małżeństwie i radzenia sobie z trudnymi sprawami, szczególnie wówczas, gdy oboje małżonkowie mają inne zdanie na temat brania kredytu. No i wątek samotności w jesieni życia, gdy do tej pory tego życia praktycznie się nie znało i trzeba się go nauczyć. Polecam!

📚 ⓄⓅⒾⓃⒾⒶ 📚 Autor: Izabella Frączyk @izabellafraczyk Tytuł: "Wszystko nie tak" Wydawnictwo: Prószyński i S-ka @proszynski_wydawnictwo Książka przeczytana w ramach bt zorganizowanego przez @librariada 😊 „Teraz dotarła do niej prosta prawda, że im człowiek ma mniej, tym mniej mu potrzeba do szczęścia i tym bardziej cieszy go każdy drobiazg.” Ewa to zdolna architekt, która ma spokojne i nawet poukładane życie. Niestety nie ma szczęścia do mężczyzn, choć marzy i stabilizacji i szczęściu u boku ukochanego. Gdy pewnego wieczoru zostaje porwana, na pomoc rusza jej przyjaciółka Monika. Kto i dlaczego porwał Ewę? Jakie przygody czekają na te dwie kobiety? Autorka dała nam świetną humorystyczną historię. Uwielbiam sięgać po książki Izabelli, zawsze poprawiają mi humor, są lekkie i przyjemne, a bohaterów nie da się nie lubić. Tutaj przygody dwóch przyjaciółek to ciągle wpadki i pomyłki, ale dzięki temu spędziłam świetnie czas przy tej książce. Jeśli lubicie się pośmiać, spędzić trochę czasu w Hiszpanii to serdecznie Wam ją polecam! 49/2025 #btzlibrariada #izabellafraczyk #wszystkonietak #pruszynskiwydawnictwo #mojaopinia #opiniaoksiążce #wędrującaksiążkabt #booktourpl #bookstagrampl

Na początku bałam się że książka mnie nie wciągnie. Ale zoskoczyła mnie bo w pewnych momentach nawet zaczęłam się śmiać z zabawnych sytuacji... Bohaterzy wychodzą z swojej strefy komfortu czy to chodzi o zmianę pracy czy też nowy związek z innym człowiekiem. Jak wiadomo ciężko wejść w nowe kiedy doświadczyło się porażki albo zawodu w dotychczasowym życiu. Myślę że morałem tej książki jest próbować bo jeśli nie spróbujesz to się nie dowiesz czy się uda. Książkę polecam 😊

Zafascynował mnie ten autorski debiut pani Doroty Pasek. . Bardzo bogate studium psychologiczne. Pisarka w sposób barwny potrafi przedstawić nawet samo domatorstwo głównej bohaterki. Z Długich wieczorów jesienno- zimowych z dwiema postaciami w tle pomieszczenia kuchennego stworzyła prawdziwą perełkę. Nie ma żadnego przejawu nudy, wprost przeciwnie ,bogato stopniowane napięcie. Traumę po nieudanym związku trudno wyleczyć. Autorka w sposób mistrzowski przeprowadza nas przez nią, tak jak my bylibyśmy tą odtrąconą osobą w związku. Wzloty i upadki. Chwile zapomnienia i zatracenia się. Budzenie się z realiów i zatapianie się w nowym lepszym świecie. Czy marzenie o rodzinie ,nowym domu głównej bohaterki się spełni? Czy potrafi zacząć życie z nowym kontem? Czy zdoła otrząsnąć się z demonów przeszłości? Musicie przeczytać i przeżyć to sami. A jak opowieść spodoba się, radzę przeczytać drugi tom ,,Dziewczyna od trawnika'', który jakby stanowi kontynuację ,choć nie wszystkie wątki są bezpośrednio ze sobą powiązane.

Książka z historią wziętą z życia. Podziwiam Wandę, główną bohaterkę, za jej rozsądek i mądre postępowanie wobec swoich dorosłych dzieci, które nie zawsze postępowały wobec niej, tak jakby tego oczekiwała. Zawsze gotowa do pomocy, pełna empatii i zrozumienia, zaradna i silna w trudnych chwilach.

Po „Dziewczynę z warkoczem” Agnieszki Jordan-Gondorek sięgnęłam z czystej ciekawości i nie ukrywam, że zadziałało tu kilka elementów naraz. Po pierwsze, to debiut autorki, który zdobył uznanie czytelników, a ona pisze dalej. Lubię odkrywać nowe nazwiska i sprawdzać, jak autorzy wchodzą na rynek literacki. Wiem, że już niedługo pojawi się jej trzecia książka, a ja chcę przygodę z nią zacząć od samego początku. Po drugie, oczarował mnie tytuł i okładka. Od początku miałam wrażenie, że za tą historią kryje się coś więcej niż zwykły romans. No i wreszcie opis, który od razu mnie zatrzymał. Historia kobiety, której świat rozpada się w jednej chwili, a rozwód, zamiast końcem, może stać się początkiem? Brzmiało jak coś, co ma potencjał, by poruszyć emocje. Trafiłam idealnie, to jest książka, od której nie da się oderwać, która nie pozwala zamknąć okładki nawet na chwilę, bo ciągle chce się być w środku tej opowieści. Czytałam ją bez przerwy, nie chciałam odkładać, a każda wolna chwila należała tylko do tej historii. Krystyna Hrynkiewicz to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić i… bardzo łatwo zrozumieć. Jej życie wali się jak domek z kart, kiedy mąż oznajmia jej, że zostanie ojcem, tylko nie z nią. Ból, poczucie winy, pytania bez odpowiedzi i przekonanie, że to ona zawiodła... wszystko to autorka oddaje w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam w czyjeś prawdziwe emocje, a nie tylko śledzę fikcyjną historię. Jednym z najbardziej symbolicznych i jednocześnie najmocniejszych momentów jest decyzja o ścięciu długiego warkocza. Ten gest nie jest tylko zmianą fryzury, to próba odcięcia się od starego życia, od bólu i niespełnionych marzeń. I właśnie wtedy na scenę wkracza Igor. Przypadkowy wybawca z ulicy, który chwilę później okazuje się fryzjerem mającym dokonać tego „nowego początku”. Czy można wyobrazić sobie lepszy zbieg okoliczności? Relacja Krystyny i Igora rozwija się powoli, naturalnie, bez sztucznego pośpiechu. Są między nimi iskry, ale jest też ostrożność, bagaż doświadczeń i niewypowiedziane historie. I to właśnie mnie najbardziej wciągnęło, te drobne gesty, rozmowy, momenty bliskości, przy których chciałam zostać jak najdłużej. Czy Igor naprawdę jest tak idealny, jak się wydaje? Co skrywa jego przeszłość? I czy dwoje poranionych ludzi może zbudować coś trwałego? Ogromnym atutem książki są wątki poboczne, szczególnie ten związany z japońską rodziną. Był dla mnie miłym zaskoczeniem, pełnym ciepła, ciekawostek kulturowych i subtelnie wplecionych informacji o tradycjach, języku i kuchni Japonii. To nadało historii wyjątkowego klimatu i sprawiło, że świat przedstawiony stał się jeszcze bogatszy. Postać Yana – przyszywanego brata Krystyny, oraz jego mamy to prawdziwa oaza wsparcia, serdeczności i bezwarunkowej troski. Takich bohaterów po prostu chce się mieć blisko. Emocjonalnie ta książka prowadzi czytelnika przez smutek, żal, nadzieję, wzruszenie i radość. Są momenty, które ściskają serce, ale są też takie, przy których uśmiech pojawia się sam. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać, bo chce się być z bohaterami, przeżywać z nimi każdą chwilę i nie uronić ani sekundy emocji. Najbardziej urzekło mnie to, że mimo trudnych tematów jest to książka pełna ciepła i wiary w to, że życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jak na debiut, moim zdaniem to naprawdę mega debiut. Dojrzały emocjonalnie, dobrze poprowadzony i zapadający w pamięć. Już teraz wiem, że będę śledzić dalszą twórczość autorki, a po „Dziewczynie z warkoczem” bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę. Polecam tę historię wszystkim, którzy lubią poruszające, życiowe opowieści o kobietach, nowych początkach i miłości, która przychodzi w najmniej oczywistym momencie.