Mikołajek. Opiekuję się zwierzakami

Mam wrażenie, że przygody Mikołajka nigdy nie zestarzeją się i będą czytane przez pokolenia. Nie ukrywam, iż jestem większą fanką oryginalnych opowieści, a nie tych serialowych, jednak te czytam aktualnie najczęściej, bo najbardziej nadają się młodszym czytelnikom jak moje dzieci. Tym razem towarzyszymy Mikołajkowi w różnorodnych przygodach głównie na świeżym powietrzu. Większość opowieści jest dość krótka i do przeczytania na jeden raz, jednak dwa ostatnie rozdziały są mocno rozbudowane i trzeba czytać je dłuższy czas, co nie do końca mi odpowiada. To świetna lektura dla fanów Mikołajka, zwłaszcza tych młodszych!

Zarówno "Szkolne", jak i "Rodzinne przygody Mikołajka" to zbiory opowiadań. Opowieści są przezabawne i wciągające. Sięgając po raz pierwszy po "Mikołajka" musimy zapoznać się z dość dużą dawką różnych imion - Rufus, Gotfryd, Euzebiusz, Alcest, Kleofas, Jadwinia... Potem jednak z przygody na przygodę coraz bardziej zaprzyjaźniamy się z zacnym gronem bohaterów obu książek. Bardzo przyjemnie czyta się treść, ponieważ jest bardzo przejrzysta, o dużej czcionce i do tego "po szkolnemu" pisana równo w liniach - jak w zeszycie uczniowskim.Wspomniałam, że przygody zawarte w niniejszych książkach są przezabawne. I tak też jest. W żadnym razie nie wycofuję się z tego stwierdzenia:) Dodać chcę tylko, że oprócz "śmieszności" treść poucza. Za sprawą Mikołajka i jego "kumpli" zdajemy sobie sprawę z konsekwencji wszelkiego oszustwa, że nie należy żywić uprzedzeń do innych nie znając ich dobrze. Wreszcie moje ulubione: o sile prawdziwej przyjaźni. A propos prawd zawartych w niniejszych czytadłach, muszę się jedną podzielić z Wami. Taką najprawdziwszą z prawdziwych i nie poddawanych dyskusjom:) Zdziwiony Mikołajek pomyślał, że naprawdę nic a nic nie rozumie dziewczyn - odpowiadasz na pytania, których one nie zadały, myślisz, że wszystko rozumieją, a one tylko udają...To strasznie skomplikowane! Tata na pewno miał rację, lepiej nawet nie próbować ich zrozumieć. Fragment z Rodzinnych przygód Mikołajka - str. 356.

Kolejna książeczka o psotniku Mikołajku. Seria opowiadań o wakacjach. Podoba mi się, jak się pakują do wyjazdu. Zabierają mało rzeczy: brązową walizkę, która się nie zamyka, ale można ją związać sznurkiem, dużą niebieską i małą cioci Elwiry. 😁 Na podróż pociągiem zabierają jajka na twardo i banany 😊 A na miejscu okazuje się, że zapomnieli o wędkach taty, ale nie zgubili, tylko zostawili w domu.😊 Tę książkę fajnie mi się czytało, ale podarowałam ją pięciolatkowi, był bardzo zadowolony 😅

Moja przygoda z Mikołajkiem zaczęła się od starszych części. Wiem, że starsi koledzy się ze mną nie zgodzą ale muszę przyznać, że mi, jako osobie młodej, bardziej podobają się nowsze przygody tytułowego bohatera. Zarówno " Nowe przygody Mikołajka" jak i "Rozrywki Mikołajka" napisane są przyjemnym, współczesnym językiem. Również ilustracje są bardziej interesujące dla młodszego pokolenia. Dla osób w moim wieku są to zalety, dla mojego starszego rodzeństwa - wady. Jednak to właśnie ze względu na te różnice każdą z tych książek pochłaniałam dosłownie w kilka dni. Już planuje zakup kolejnych! :)

Znacie Mikołajka? Nie byle jakiego Mikołajka, bo chodzi mi oczywiście o bohatera książek od René Goscinny'ego i Jean'a-Jacques Sempe. Dla tych, którzy go jedynie kojarzą - jest to zwykly-niezwykly chłopiec, który w swoim życiu doświadcza wielu ciekawych przygód. Mamy okazję poznać nie tylko jego rodziców, ale i sąsiadow, przyjaciół, resztę rodziny. . Przezabawne tytuły wprowadzają nas w świat jeszcze bardziej zabawnych sytuacji. Dowcipy, bardzo realistyczne rozmowy, charaktery bohaterów - wszystko jest tak przesiąknięte luzem, naturą i szczeroscia, że podczas czytania czujesz się, jakbyś brał w tym udział. . Po jakąkolwiek część nie sięgniesz - będziesz chciał przeczytać więcej! Ogromne ilości śmiechu, radości i łez szczęścia gwarantowane. Również morał, który znajdziecie w każdej opowieści sprawi, że się uśmiechnięci. Choc każda z książek wydaje się być niepozorna - malutka, minimalistyczna - to za każdym razem poprawia humor czytelnika w każdym wieku. . W swojej bibliotece posiadamy tytuły: - Mama, tata i banda urwisów - Jedziemy na wakacje - Kochany Święty Mikołaju - Jestem najlepszy! - Nowy rok szkolny . Niezmiennie moim ulubieńcem jest "Mama, tata i banda urwisów", która doprowadza mnie za każdym razem do łez. - Tata jest konający - to chyba moja gwiazda wśród opowiadań tej książki. Bo kto nie zna faceta, który przez katar, czy delikatne przeziębienie, zaczyna pisać testament?

... Mikołajka zna chyba każdy :-) ... ja po raz pierwszy z tym przesympatycznym bohaterem zetknęłam się, kiedy o jego przygodach czytały dzieci mojej siostry :-) ... bardzo odpowiadało mi poczucie humoru, lekkość i prostota, które jak dla mnie stały się znakiem rozpoznawczym opisanych przygód tego małego chłopca ... wtedy postanowiłam, że jak zostanę mamą to też w pewnym momencie przedstawię Mikołajka mojemu dziecku :-) ... jak pomyślałam tak też zrobiłam ;-) ... w realizacji tego planu pomogło mi ostatnio Wydawnictwo Znak Emotikon :-) ... moja córeczka miała okazję poznać książeczkę Mikołajek. Niczego się nie boję! ... jak tylko zobaczyła nową bajkę zapytała: mamo cytamy??? ... no i zaczęłyśmy czytać :-) ... okazało się, że moja córcia zakochała się w przygodach tego małego chłopca tak samo jak ja :-) ... moja A. jest jeszcze malutka [ma niespełna 3 latka ], ale mimo tego już prosi mnie żebym czytała jej o Mikołajku kilka razy dziennie ... w tej małej książeczce zamieszczone są cztery opowiadania: Niczego się nie boję, Kto się boi doktora?, Zielona szkoła?, Co za wstyd! ... wszystkie opisują jakieś strachy, wątpliwości lub dylematy, które towarzyszą naszym pociechom na rożnym etapie ich rozwoju ... oczywiście każde opowiadanie ma odpowiednią konkluzję ... jest też fajnym pomysłem na rozpoczęcie rozmowy z dzieckiem ... my rozmawiałyśmy długo o tym, że jednak nie należy bać się doktora :-) ... to taka mini terapia dla maluchów w formie rewelacyjnej bajki ;-) ... świetne poczucie humoru, lekkość i prostota ... do tego fajne, pastelowe ilustracje i kieszonkowa forma sprawiają, że przygody Mikołajka można zawsze mieć przy sobie i czytać, czytać, czytać :-) :-) ... ta mała książeczka pokazuje ponadczasowość całej serii opowieści o Mikołajku ... te opowiadania bawią i uczą kolejne pokolenia :-) ... zdecydowanie polecam :-) ... muflonek.blogspot.com

Super pozycja dla fanów Star Wars, którzy chcą pokazać piękno sagi nowemu pokoleniu. Dziecięca adaptacja epizodów 1-8 oraz dodatków. W swych najlepszych momentach podkreśla baśniowość najpiękniejszych gwiezdnych momentów. Wiernie opisuje fabułę sagi. Szkoda ze nie zawiera epizodu 9, bo byłaby kompletna.

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 12, chłopak lat 5 Skarpetki uciekinierzy powracają. Wsiadaj z nimi do połówki kokosa i wyrusz na koniec świata! Tym razem autorka odeszła od krótkich opowiadań i przygotowała dla nas jedną dłuższą opowieść. Wraz z Czarną Frotté i jej bandą będziemy poszukiwać zaginionych i odwiedzać różne zakątki świata. Poznamy co to siła przyjaźni, stracony czas i okazje, równouprawnienie płciowe oraz wiele innych rzeczy. Ilustracje Daniela de Latoura są nieodłączną częścią serii, które w barwnych sposób przedstawiają nam wydarzenia z książki. Każda z otulistupek ma swoją historię i do czegoś dąży. Czarna Frotté rusza w świat w poszukiwaniu zaginionej siostry. Blady Niko szuka brata, który został prezydentem. Dzielna Malinowa z Truskawką chce wrócić do domu. Detektyw Pinkerton zmaga się z klątwą faraona. Kubarat z Bukaresztu jest tęczową skarpetka piszącą wiersze. Pełen energii różowy Gromisław, patrzył w dal, a błękitny Cierpisław skupia się na drobiazgach. Jak to jest w bajkach wszystko dobiega do szczęśliwego końca i wszystkie poszukiwania zostają pomyślnie zakończone. W ich trakcie dojdzie do wielu niespodziewanych zdarzeń i zwrotów akcji. Przejście z kilkunastu opowiadań do jednej dużej historii to udany zabieg autorki. Czekamy na nowe przygody w kolejnym tomie. Czarna skarpetka Frotté ma dość tęsknoty za zaginioną siostrą. Gdy widzi jak inne skarpetki uciekają przez dziurę pod pralką postanawia zrobić to samo i wyruszyć na poszukiwanie siostry. Tak rozpoczyna się piracka eskapada ratunkowa, która pozwoli odnaleźć także przyjaciół i inne tajemnicze lądy.

„Szkolne przygody Mikołajka” to spora dawka radości dla dzieci w różnym wieku. Rodzic czytający bajkę również niejednokrotnie się uśmiechnie – to sprawdzona informacja 🙂 Podsumowując naszą przygodę z Mikołajkiem muszę powiedzieć, że bardzo zaprzyjaźniliśmy się i na pewno jeszcze nie raz sięgniemy po książki przepełnione przygodami mikołajkowej bandy. Recenzja: http://mamao.pl/szkolne-przygody-mikolajka-dobry-poczatek-szkolnego/

"Szkoła im. Św. Zgryzoty dla dziewcząt, duchów i babć na gigancie" to druga część przygód Dani, po książce "Szkoła im. Św Zgryzoty dla dziewcząt, kóz i zabłąkanych chłopców". Dani trafiła do szkoły z internatem na czas wyjazdu jej mamy. Mama Dani bada pingwiny na Antarktydzie. Pomimo początkowych problemów, Dani w końcu zaaklimatyzowała się w szalonej placówce edukacyjnej, gdzie dyrektorka chodzi w kostiumie jednorożca, wśród zajęć jest nauki sztuczek cyrkowych, a jedna z nauczycielek ma fioletowe włosy. W drugiej części szkoła im. Św. Zgryzoty postanawia wziąć udział w konkursie na film pod tytułem "Dlaczego lubimy tu mieszkać". Jako, że Dani w poprzedniej szkole wraz z przyjacielem Archem kręciła różne filmiki, zostaje mianowana koordynatorką całego przedsięwzięcia. Czy poradzi sobie z tak dużą odpowiedzialnością i uda się jej nakłonić do współpracy całą szkolną społeczność? Skąd w całej historii wzięła się babcia Dani, i jakie będzie miała znaczenie w toku wydarzeń? No i o co chodzi z tytułowym duchem? Przeczytajcie! Książki z serii "Szkoła im. Św. Zgryzoty dla dziewcząt" są zabawne, ale zawsze niosą ze sobą przesłanie. W części drugiej mamy porównanie wartości pracy indywidualnej i grupowej, na podstawie nie tylko decyzji Dani ale i finalnego efektu szkoły Św. Zgryzi i chłopaków ze szkoły w miasteczku. Mamy też poruszony temat trudnych relacji rodzinnych, bycia w czyimś cieniu. Zdarzyło Wam się spotkać kogoś, kto w jednej chwili potrafi sobie zjednać wszystkich dookoła, jest uwielbiany_a od pierwszej chwili, i na wszystko się mu_jej pozwala? Jak czułyście_czuliście się, szczególnie gdy to Wy wprowadziliście tą osobę w swoje środowisko? Ja znam dwie takie osoby, i nie było to przyjemne doświadczenie. Jak się wtedy zachować? Jak poradzić sobie z jednoczesną sympatią i złością na daną osobę? O tym wszystkim możecie tutaj przeczytać. Seria książek o Św. Zgryzi szczególnie podkreśla autentyczność i różnorodność otaczającego świata, wyłamując się ze wszystkich stereotypów, także tych dotyczących systemu edukacji. Ten przedstawiony w książce najbardziej kojarzy mi się ze szkołami demokratycznymi. Nie brak tutaj inspirujących postaci, takich jak Babcia Viv - starsza Pani jeżdżąca hippisowskim kamperem, z czerwonymi włosami, przyjaźniąca się z całą śmietanką punkowej sceny muzycznej, pewna siebie Czajka, koleżanka z klasy Dani, pastelowo rockowa dyrektorka Lulu, gotycka Maja Bella, jeżdżący na wózku Zed, czarnoskóre trojaczki z klasy Wydr, czy nawet pochodzący z Japonii recepcjonista Toshio, sama Dani kręci filmiki ze swoją ulubioną zabawką - tyranozaurem. Miks osobliwości sprawia, że ani nauka w szkole, ani czas po lekcjach nie są nudne, a wraz z tym, również czytanie książki się nie dłuży. Dzięki pokazowi różnorodności również nasze dzieci będą doceniać odmienność innych, ale i swoją własną w stosunku do rówieśników, warto być sobą wbrew zdaniu otoczenia, a w odpowiednim środowisku każdy i każda znajdzie dla siebie miejsce. Czy polecam? Jak najbardziej. Szczególnie dzieciom, które nie do końca radzą sobie z własna odmiennością, będzie to dla nich duże wsparcie.

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Czy ktoś czuł niedosyt po zakończeniu “Niesamowitych przygód dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)”? To teraz jest okazja na kolejne podróże z kosza na bieliznę w nieznane. No to hop do dziury pod pralką! Szybko zanim tata ją zaklei nowym kafelkiem! Po fenomenie poprzedniej części autorka serwuje nam kolejne niesamowite opowieści o uciekających skarpetkach. Po przeczytaniu stwierdzam, że oprócz innych historyjek wszystko jest wręcz takie samo. Zarówno konstrukcja książki jak i długość opowiadań. Nie ma tu takiej nutki zaskoczenia. Jakby po prostu była to kontynuacja poprzedniczki. Na plus wyrasta to, że przygody są ciekawsze w tym zbiorze, a do najciekawszych należą skarpetki, które: poleciały w kosmos, zostały muzą słynnej pisarki, pomogły Panu Markowi dogadać się z robotem i zostały duchem. Niesamowite ilustracje pomagają dziecku dogłębniej zrozumieć i uczestniczyć w historii. Niestety w następnej książce kolejny raz to nie udać i uważam, że seria potrzebuje jakiejś zmiany.

Bardzo fajne opowiadania sympatycznego łobuza. Rozdziały są krótkie, czcionka dość duża. Wydanie jest bardzo ładne i okraszone licznymi mniejszymi i większymi ilustracjami. Język jest prosty i zabawny, bo w końcu to sam Mikołajek opowiada nam o swoich perypetiach. Trochę się zdziwiłam, że dzieciaki w książce wyzywają się od głupków i idiotów, choć z drugiej strony, często słyszę gorsze słowa padające z ust najmłodszych. To moje pierwsze spotkanie z Mikołajkiem, ale już wiem, że nie ostatnie.

Uważam, że taka książeczka niepotrzebnie została podciągnięta pod serię "Mikołajek". O wiele lepsza by była z bohaterami, którzy są zupełnie osobni, a tak chcąc nie chcąc patrzy się jednak przez pryzmat znanej "sagi". Szczególnie, że autor sam nadaje temu dziełu tytuły wskazujące na chęć dalszego eksploatowania starej i lubianej serii. Jeśli ktoś oczekuje tych kultowych żartów polegających na opisywaniu czegoś dziwnego ze świata dorosłych przez dziecko, to ich nie znajdzie zbyt wiele, może nawet nie znajdzie ich wcale. Jednak książka ta dla młodych czytelników nadaje się nawet bardziej niż "Mikołajek" Goscinny'ego, stąd oceniam na 6 zamiast 5, bo mimo wszystko rozumiem zapotrzebowanie na taką wersję słynnej postaci.

Powiedzonka z „mocą” od dawna weszły do naszego języka. Jak wprowadzić w nie nasze dzieci i zarazić swoją pasją? Można sięgnąć po serial stworzony przez Lego oraz książki, których na rynku wydawniczym jest sporo. My szczególnie upodobałyśmy sobie te z Wydawnictwa Egmont, dlatego co jakiś czas opowiadam Wam o kolejnych. Mamy już na swojej liście „Star Wars. Przebudzenie Mocy. Historia Rey” i „Star Wars. Krótkie opowieści na dobranoc”. Dziś kolejny tom wprowadzający nas w świat galaktycznej wojny z imperium. Możemy dokładniej poznać historię bohaterów „Gwiezdnych wojen”, świecie wykreowanym przez George’a Lucasa i kontynuowanym w różnego rodzaju sequelach, spin-offach, książkach, komiksach, serialach, grach tworząc z serii rozległą franczyzę przyczyniającą się do rozwoju fikcyjnego uniwersum. Jedną z takich odsłon jest „Złota księga bajek. Star Wars. Historie z odległej galaktyki” będąca kompendium wiedzy o wykreowanym przez twórców „Gwiezdnych wojen”. W tej niepozornej lekturze z interesującymi i przyciągającymi wzrok ilustracjami znajdziemy wszystko, co do tej pory ukazało się w ramach serii. Każdy film w tej publikacji ukazany jest w formie przystępnej dla młodych czytelników bajki, w której akcja wydaje się dużo szybsza niż w filmach. Dzięki temu możemy przekazać dzieciom swoją miłość do filmów, wprowadzić w kod powiedzonek oraz poruszyć ważne tematy tyranii. W książce znajdziemy takie historie jak: „Mroczne widmo", „Atak klonów", „Zemsta Sithów", „Nowa nadzieja", „Imperium kontratakuje", „Powrót Jedi", „Przebudzenie mocy", "Ostatni Jedi", „Jestem szturmowcem”, „Jestem Jedi”, „Jestem bohaterem” i „Stwory obcy i bestie”. Wszystko w bardzo przystępnej formie z dużą ilością ilustracji, dzięki czemu po książkę mogą sięgnąć już przedszkolaki uwielbiające słuchać opowieści o galaktycznych przygodach filmowych bohaterów. O ile filmy mogą znudzić młodych widzą to opowieści zawarte w tej książce na pewno nie pozwolą na znużenie. Lektura pozwoli nam dokładnie poznać losy rodu Skywalkerów i poznać powiazania między bohaterami. „Historie z odległej galaktyki” to książka napisana bardzo prostym językiem. Będzie ona doskonałą przygodą wprowadzającą zarówno w świat filmów „Star Wars”, jak i całą literaturą powstałą dookoła nich. Lekturę adresowano dla czytelników w wieku szkolnym, ale myślę, że może po nią sięgnąć każdy, kto jeszcze nie widział „Gwiezdnych Wojen” i chciałby zacząć tę niezwykłą przygodę z jednym z tworów popkultury. Opowieść toczy się wokół podejmowania życiowych wyborów, szukaniem własnego miejsca w świecie, odkrywania swojej drogi, walki dobra ze złem. Szybka akcja i prosty język sprawią, że młody czytelnik nie znudzi się w czasie lektury. Niedługą fabułę wzbogacono zdjęciami z filmu. Kolejne rozdziały to poszczególne obrazy z filmu. Akcja w nich zawiera się na kilku stronach, co ułatwia czytanie młodym czytelnikom. Książkę polecam wszystkim miłośnikom „Gwiezdnych wojen” i tym, którzy chcą taką miłość do filmu rozbudzić w dzieciach.

Jakoś po objętości spodziewałam się więcej tekstu, rysunki nie powalają, a treść miejscami jest dziwnie i niepotrzebnie drastyczna (stosowałam autocenzurę miejscami). Już pal licho bryła lodu spuszczana koledze na głowę, ale zawał serca wychowawczyni na oczach dzieci? Że nie wiązało się to z kształtowaniem właściwych postaw i nauką co właściwie zrobić w tej sytuacji, to uważam to za bardzo dziwny zakręt na drodze literatury dziecięcej. Synkowi (lat 7) raczej się podobało, ale ja mam mieszane uczucia i nie mam ochoty aby sięgać po książki o Duni.

Bałam się trochę tego, że z moim pięciolatkiem to jeszcze trochę za wcześnie na powieść, jednak udało nam się przeczytać całą historię. Fajnie się to czyta, opowieść też jest całkiem niezła i bliska życia, bo 5-6-latki mogą się już zetknąć z podobnymi wydarzeniami w życiu. A my rodzice możemy sympatyzować z rodzicami Basi. Mnie to na przykład zastanawiało, jak mama Basi to wszystko co się dzieje potrafi znosić z takim spokojem :) Chyba spróbujemy jeszcze coś z dłuższych książek o Basi przeczytać.

Książka dziwnie się kończy, jakby ktoś próbował na szybko zakończyć historię Czarnego Noska — a szkoda. To, co mi przeszkadzało, to fakt, że czasem myśli Misia były rozbudowane i mądre, by za chwilę autorka przedstawiła misia jako bardzo głupiutkiego, który dopiero co poznaje świat.

„Kapelusz Pani Wrony” to zbiór czterech opowiadań ze zwierzętami w rolach głównych. W pierwszym z nich ktoś Pani Wronie kradnie kapelusz, przez który jest bardzo rozpoznawalna w lesie. Zwierzęta zachodzą w głowę, gdzie też mógł on się podziać. W końcu w akcję poszukiwawczą zostaje zaangażowany leśny detektyw niedźwiedź Barnaba. Szybko dochodzi do rozwiązania tej frapującej wszystkich zagadki, ale mimo to kapelusz nie wraca do prawowitej właścicielki. W drugim opowiadaniu poznajemy w ogrodzie Wystraszka spod paproci. To dziwny stworek, który boi się absolutnie wszystkiego. Gdy po ogrodzie rozchodzi się wieść, że grasuje w nim Straszny Stwór Wystraszek jest jeszcze bardziej przerażony. Niestety przychodzi mu się z nim zmierzyć. I dziwnym zbiegiem okoliczności udaje mu się pokonać Stwora. W trzeciej historii poznajemy NIC. Nic, które ma bardzo niszczycielskie działanie i sprawia, że niemalże wszystko znika z ogrodu i w tych miejscach pojawia się właśnie ono, czyli NIC. Tu nic i tam nic, wszędzie nic. Aż tu pewnego dnia niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogrodzie na powrót można dostrzec wszystko to, co jakiś czas temu zwyczajnie zniknęło. Czyżby to magia? Ostatnia przygoda dotyczy bociana Mikołaja i to ją osobiście uważam za najbardziej ciekawą. Otóż bocian ten oświadcza swym rodzicom, że znalazł wybrankę swego serca. I uwierzcie mi nie byłoby, w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że została nią żaba Izabella. Czyż to nie zabawne? Przyznajcie sami? Jak zakończy się ta historia dowiedzcie się osobiście. Myślę, że zawarty w niej morał zaskoczy niejednego czytelnika. Polecam lekturę „Kapelusz Pani Wrony”, bo szkolna. I należałoby ją przeczytać. Ale szału nie ma…