Kroniki Wiecznego Królestwa

Artur Danilczuk w swojej debiutanckiej powieści „Kroniki Wiecznego Królestwa” postanowił przedstawić zupełnie nowy obraz biblijnej wersji stworzenia świata oraz odwiecznej walki dobra ze złem. Jeśli jednak ktoś spodziewa się lekkiego fantasy w biblijnym klimacie, to muszę go niestety rozczarować - książka jest naprawdę genialna! W bardzo oryginalnej fabule autor połączył motywy biblijne z fantastyką, science-fiction oraz całą masą akcji i niewymuszonego humoru. Powieść mocno czerpie z Pisma Świętego, jednak świat stworzony przez Danilczuka przerósł moje najśmielsze wyobrażenia.

Najciekawszą postacią jest z pewnością cherubin Gabriel - przedstawiony jako totalny przekozak, połączenie Rambo z Terminatorem i Chuckiem Norrisem :D Możliwe, że właśnie dlatego i Bóg i Chaos tak mocno chcą, aby należał do ich drużyny.

Artur Danilczuk w swojej debiutanckiej powieści „Kroniki Wiecznego Królestwa” postanowił przedstawić zupełnie nowy obraz biblijnej wersji stworzenia świata oraz odwiecznej walki dobra ze złem. Jeśli jednak ktoś spodziewa się lekkiego fantasy w biblijnym klimacie, to muszę go niestety rozczarować - książka jest naprawdę genialna! W bardzo oryginalnej fabule autor połączył...

Każdy z nas zna biblijną wersję stworzenia świata i tego, co działo się znacznie później – pojawienie się Adama i Ewy, kuszenie kobiety przez szatana, zerwanie zakazanego owocu, a w efekcie wygnanie z Edenu będące najdotkliwszą karą, jaką człowiek mógł dostać. Te opowieści są nierozerwalną częścią chrześcijańskiej wiary. A gdyby spojrzeć na to wszystko głębiej? Przecież te wydarzenia też musiały być częścią boskiego planu, bo gdyby było inaczej to nie miałyby one miejsca.

Chaos nigdy nie przestał marzyć o tym, że pewnego dnia zmiecie z piedestału Najwyższego i sam zajmie jego miejsce, stając się nowym władcą świata. Wydarzenia w Raju stanowiły punkt zapalny do tego, co miało nadejść później – kolejnej wielkiej wojny mającej na celu unicestwienie tego, co dobre i szlachetne. Jednak najgorsza była świadomość tego, że zło zaczyna atakować zastępy anielskie najmilsze Bogu, a na jątrzącą się od środka zarazę nie ma sposobu. Czy Michał, Rafał i Gabriel będą w stanie pokonać rozprzestrzeniającą się chorobę? Czy sami nie staną się ofiarami tej cząstki, która tkwi w każdym z nas – cząstki zła?

Artur Danilczuk w swoim debiucie zabiera czytelników w swoistą kosmiczną podróż (autentycznie w pewnej chwili poczułam się, jakbym znalazła się między Gwiezdnymi Wojnami a Star Trekiem),podczas której wzajemne oddziaływanie na siebie dobra i zła jest aż nadto namacalne. W Kronikach Wiecznego Królestwa niczego nie można być tak do końca pewnym – ci dobrzy mogą zdradzić i stanąć po ciemnej stronie mocy, a ci źli doznać chwilowego objawienia – dlatego przedstawiona historia wciąga od pierwszych stron i pozostawia niedosyt na końcu.

Okazuje się, że ani Archaniołowie, ani Cherubini, ani tym bardziej Trony wcale nie są tacy bogobojni, jak się wydaje. Jak zwykli śmiertelnicy odczuwają strach, złość i nienawiść (niektórzy są nawet „ludziofobami”) i chociaż odczucia te wiodą w prostej linii ku Chaosowi, to czynią te istoty bardziej ludzkimi.

Przedstawienie samego „zła” również jest dość niekonwencjonalne. Podobała mi się jego złożoność i jego zobrazowanie – ja sama miałam przed oczami sklonowane, skrzydlate zombie. Nie mam pojęcia, czy taką wizję miał sam autor, ale właśnie ta najbardziej mi odpowiadała.

Zastanawiająca – przynajmniej dla mnie – jest rola Gabriela (jeszcze nie archanioła) w całej tej pasjonującej opowieści. Chcą go mieć i jedni, i drudzy, a biedny Gabryś nie ma pojęcia, dlaczego tak się dzieje (i nie tylko on). Oczywiście po raz kolejny przychodzi mi tu do głowy porównanie rodem z Gwiezdnych Wojen – może on tak samo jak Luke będzie ostatnią nadzieją na zwycięstwo dobra w tej nierównej walce?

Nie mam pojęcia (przyznaję bez bicia),czy autor planuje wydanie kolejnych tomów Kronik Wiecznego Królestwa, ale jeśli tak, to jestem pierwsza w kolejce do lektury. Naprawdę warto dać szansę tej książce.

Link do mojej recenzji: http://redakcja-essentia.pl/2017/07/kroniki-wiecznego-krolestwa/

Każdy z nas zna biblijną wersję stworzenia świata i tego, co działo się znacznie później – pojawienie się Adama i Ewy, kuszenie kobiety przez szatana, zerwanie zakazanego owocu, a w efekcie wygnanie z Edenu będące najdotkliwszą karą, jaką człowiek mógł dostać. Te opowieści są nierozerwalną częścią chrześcijańskiej wiary. A gdyby spojrzeć na to wszystko głębiej? Przecież te...

Może nie jestem wielkim fanem międzygalaktycznych wojen i z pewnością w przyszłości się do nich nie przekonam, niemniej Kroniki Wiecznego Królestwa mają w sobie coś takiego, co sprawiło, że z ciekawością przewracałam kolejne strony, by poznać zakończenie tej historii.

Muszę przyznać, że pomysł na fabułę jest świetny i, jak na mój dorobek czytelniczy, oryginalny. Połączenie motywów biblijnych z fantastyką – potyczkami w kosmosie, jest wielce intrygujące. Mamy tutaj bowiem nawiązanie do powstania gatunku ludzkiego oraz życia „boskiej” pary w Edenie, następnie – motyw stary jak świat – walka dobra ze złem… Autor dodatkowo postarał się w temacie imion cherubinów, archaniołów etc., wszystkie są stylizowane na imiona o wydźwięku biblijnym, co dodaje całości głębi i charakteru.

Całość napisana jest przystępnym językiem, poza pewnymi „stylizacyjnymi” zabiegami, przez co powieść czyta się z dużą przyjemnością, choć tekst jest wymagający ze względu na mnogość postaci pobocznych i wydarzenia opisywane w części II i III powieści.
Szczególnie do gustu przypadła mi część I – opis rajskiego ogrodu oraz życia ludzi i opieki, jaką byli oni otoczeni przez an’harielów.

W Kronikach Wiecznego Królestwa autor postawił na opisy, których jest bardzo dużo. W znacznej części czyta się je szybko, niemniej zdarzyły się „miejsca”, w których okrojona wersja nie zmniejszyłaby wartości opisywanego wydarzenia.
Dialogi, choć zdecydowanie w mniejszej objętości, były miły przerywnikiem dla oka i jednocześnie odpoczynkiem dla wzroku. :)

Po przeczytaniu książki naszła mnie drobna refleksja, iż powieść ta bardziej skierowana jest do męskiej części czytelniczej. Różne rodzaje broni, walka, statki kosmiczne i masa technicznych aspektów tychże urządzeń/pojazdów to zdecydowanie męska domena i męski konik… Nie zmienia to faktu, że czytelnicy płci pięknej nie odnajdą się podczas lektury.

Podsumowując: Kroniki Wiecznego Królestwa to ciekawa i oryginalna historia. Kosmiczna walka dobra ze złem – dopracowane przez autora w najdrobniejszych szczegółach – dynamiczna i wartka akcja, która trzyma w lekkim napięciu do ostatniej strony… Historia stworzenia gatunku ludzkiego w nowej wersji, znacznie odbiegającej od biblijnego obrazu… Przekonajcie się, czy i Wam się spodoba…

Może nie jestem wielkim fanem międzygalaktycznych wojen i z pewnością w przyszłości się do nich nie przekonam, niemniej Kroniki Wiecznego Królestwa mają w sobie coś takiego, co sprawiło, że z ciekawością przewracałam kolejne strony, by poznać zakończenie tej historii.

Muszę przyznać, że pomysł na fabułę jest świetny i, jak na mój dorobek czytelniczy, oryginalny. Połączenie...

Jedyne, co bardzo mnie denerwowało w całej powieści, to używanie skomplikowanych nazw własnych, w których można się pogubić. Zresztą były one całkowicie zbyteczne, bo sam autor używał ich rzadziej niż ich tłumaczeń. Wprowadzały one jedynie nieco niepotrzebnego zamętu, a na dodatek pewnie większość nawet nie potrafiłaby ich wymówić.
Książka zdecydowanie warta jest przeczytania, bo łączy w sobie coś z opowieści o międzygalaktycznych walkach i podróżach z odwieczną walką dobra ze złem. Całość doprawiona jest elementami biblijnymi, które dodają jej smaczku. Artur Danilczuk naprawdę wykazał się olbrzymią pomysłowością i należy mu się za to ogromny szacunek.

Więcej na: http://www.bookparadise.pl/2017/06/po-raz-kolejnyw-moje-rece-wpada-ksiazka.html

Jedyne, co bardzo mnie denerwowało w całej powieści, to używanie skomplikowanych nazw własnych, w których można się pogubić. Zresztą były one całkowicie zbyteczne, bo sam autor używał ich rzadziej niż ich tłumaczeń. Wprowadzały one jedynie nieco niepotrzebnego zamętu, a na dodatek pewnie większość nawet nie potrafiłaby ich wymówić.
Książka zdecydowanie warta jest...