Wszystkie imiona

Subtelna ironia cudowny ciepły humor wspaniała książka nie ma sobie równych

Subtelna ironia cudowny ciepły humor wspaniała książka nie ma sobie równych

Pozornie jest to książka o niczym, ale po głębszym zastanowieniu można tu dostrzec głębie.

Głównym motywem "Wszystkich imion" są życia innych, co widać z hobby zbierania danych o celebrytach przez pana Jose i jego późniejszej fascynacji nieznajomą kobietą. Pan Jose jest niezadowolony z własnego życia, poszukuje zatem ekscytacji w ciekawszych życiach właścicieli kart... i jak na ironię najciekawszy życiorys, jaki znajduje, to taki, który niczym się nie wyróżnia.

"Wszystkie imiona" interpretuję jako historię o społeczeństwie. W Archiwum i na Cmentarzu wszyscy ludzie, żywi i umarli, traktowani są zaledwie jako nic nieznaczące nazwiska, pozbawione wartości samej w sobie, co ilustrują niszczenie akt przez szczury i zabawy z numerami pasterza. W społeczeństwie Samarago większość ludzi niczym się od siebie nie różni, i tylko znajomość ich nazwisk chroni ich od zapomnienia. A mimo to nawet ta znajomość nie wystarczy, co dobrze ukazuje depresja nieznajomej kobiety i brak pomocy ze strony kogokolwiek z jej otoczenia.

Choć książka mi się podobała, uważam, że Saramago nie wykorzystał w pełni jej potencjału. Nieznajoma kobieta jest oczywiście symbolem, jednak z chęcią przeczytałbym jakieś pogłębienie jej historii, czy też skonfrontowanie wizerunku wykreowanego przez pana Jose z rzeczywistością.

Powieść przypominała mi trochę historie Franza Kafki z absurdalną fabułą, wymęczającą biurokracją i tajemniczą kobietą, której wnętrza jednak nigdy nie udaje się zgłębić.

Pozornie jest to książka o niczym, ale po głębszym zastanowieniu można tu dostrzec głębie.

Głównym motywem "Wszystkich imion" są życia innych, co widać z hobby zbierania danych o celebrytach przez pana Jose i jego późniejszej fascynacji nieznajomą kobietą. Pan Jose jest niezadowolony z własnego życia, poszukuje zatem ekscytacji w ciekawszych życiach właścicieli kart... i...

Oceniam niżej niż pozostałe powieści Saramago, które czytałam, może dlatego, że czułam się nieco przytłoczona i zmęczona okolicznościami, w jakich toczy się cała akcja. Niemniej, sięgam i będę sięgać po kolejne książki autora, ze względu na niepowtarzalny styl i pisarski kunszt.

Oceniam niżej niż pozostałe powieści Saramago, które czytałam, może dlatego, że czułam się nieco przytłoczona i zmęczona okolicznościami, w jakich toczy się cała akcja. Niemniej, sięgam i będę sięgać po kolejne książki autora, ze względu na niepowtarzalny styl i pisarski kunszt.

Nie wiem po co to wszystko, nie wyniosłam nic z tej książki, GB i autor mają tak samo na imię, więc może jest w tym jakaś metafora, ale niespecjalnie mnie ona obchodzi.

Nie wiem po co to wszystko, nie wyniosłam nic z tej książki, GB i autor mają tak samo na imię, więc może jest w tym jakaś metafora, ale niespecjalnie mnie ona obchodzi.

Nie taka absurdalna i nie taka przeciętna jak na Saramago! Kocham tego autora więc mu wiele wybaczę, przydługie opisy i dziwne zakończenie, niemniej jednak nie mogę przestać o tej książce myśleć. Miała kiepską reklamę w necie, niewiele pozytywnych opinii, a jednak przeszłam do końca i nie żałuję. Z tym, że na Saramago należy miec czas i nim sie należy delektować. Saramago czasami przynudza ale pozornie absurdalna fabuła, wprawia czytelnika w pewną konsternacje.
A tak po krótce-historia pewnego pracownika Archiwum, który nie ma życia prywatnego, pracuje cały czas kolekcjonując dane pewnych osób. Pewnego dnia natrafia na dane nieznajomej. I tu sie zaczyna niby absurdalna historia-cały czas pojawiają się pytania dlaczego i co bylo potem. Warto przeczytać, mnie wciągnęła....

Nie taka absurdalna i nie taka przeciętna jak na Saramago! Kocham tego autora więc mu wiele wybaczę, przydługie opisy i dziwne zakończenie, niemniej jednak nie mogę przestać o tej książce myśleć. Miała kiepską reklamę w necie, niewiele pozytywnych opinii, a jednak przeszłam do końca i nie żałuję. Z tym, że na Saramago należy miec czas i nim sie należy delektować. Saramago...

Ciekawa historia jednak zakonczenia mnie rozczarowało.

Ciekawa historia jednak zakonczenia mnie rozczarowało.

10 na 10. Jose Saramago. Mój ulubiony!

10 na 10. Jose Saramago. Mój ulubiony!

To jest moje pierwsze spotkanie z Saramago. Z tą książką było różnie, nie chce mówić, że się rozczarowałam, bo to była w sumie bardzo dobra książka. Tylko chyba nie dla mnie. Mam wrażenie, że trochę mnie zmęczyła.
Główny bohater, skromny urzędnik Jose, pracownik Archiwum Głównego Akt Stanu Cywilnego ma nudną i monotonną pracę...tak samo wygląda jego życie. Na dodatek jest sam jak palec. Pan Jose ma jednak hobby - kolekcjonuje wycinki i wiadomości o sławnych obywatelach jego kraju. Pewnej nocy postanawia wykorzystać przejście między swoim mieszkaniem a gmachem Archiwum, by poszerzyć zebrane informacje o dokładne dane sław. Podczas wyprawy niechcący zabiera ze sobą kartę nieznajomej 36-letniej kobiety, i ten przypadek zmienia całe jego życie. Nie wiedzieć czemu, myśli o niej nie dają mu spokoju, każą mu szukać dziewczyny. Jej postać intryguje go. Postanawia zrobić wszystko, aby ją odnaleźć, posuwając się do oszustwa, a nawet włamania. Zaczyna zaniedbywać dotąd tak skrupulatnie wykonywaną pracę.
Powieść obfituje w mnóstwo życiowych prawd, nie do końca wypowiedzianych, ale ukrytych w rozmowach bohaterów i przemyśleniach pana Jose. Saramango mówi w niej przede wszystkim o wielkiej potrzebie bliskości międzyludzkiej, miłości, samotności i towarzyszącej jej odbierającej chęć do działania, monotonii, o szukaniu sensu życia i odnajdywaniu go. Zaznacza również niezwykłość każdej ludzkiej jednostki, każdego szarego człowieka.
Postacie drugoplanowe były podobnie jak Jose - zupełnie bezbarwne i pozbawione uczuć. Opisy Archiwum i Cmentarza przytłaczające i rozpychające się w książce.
Wiem, że dla wielu osób jest bardzo ważna i przełomowa. Niemniej jednak mnie zostawiła zupełnie obojętną. Szkoda.
Ale i tak godna przeczytania.

To jest moje pierwsze spotkanie z Saramago. Z tą książką było różnie, nie chce mówić, że się rozczarowałam, bo to była w sumie bardzo dobra książka. Tylko chyba nie dla mnie. Mam wrażenie, że trochę mnie zmęczyła.
Główny bohater, skromny urzędnik Jose, pracownik Archiwum Głównego Akt Stanu Cywilnego ma nudną i monotonną pracę...tak samo wygląda jego życie. Na dodatek jest...

Absurdalna fabuła, irracjonalne przemyślenia i wnioski, infantylny i zgorzkniały głowny bohater, irytujący styl i konstrukcja wypowiedzi, idiotyczne zakończenie. Nie wiem dlaczego zdecydowałam się przeczytać to do końca. Moim zdanie nie jest to mistrzostwo literatury, jak głosi informacja na okładce. Polecam fanom Kafki i Gombrowicza.

Absurdalna fabuła, irracjonalne przemyślenia i wnioski, infantylny i zgorzkniały głowny bohater, irytujący styl i konstrukcja wypowiedzi, idiotyczne zakończenie. Nie wiem dlaczego zdecydowałam się przeczytać to do końca. Moim zdanie nie jest to mistrzostwo literatury, jak głosi informacja na okładce. Polecam fanom Kafki i Gombrowicza.

Choć nie była to taka miłość od pierwszego wejrzenia, na jaką liczyłam (po lekturze innej książki autora),to tak czy inaczej była to ciekawa przygoda czytelnicza.
Muszę przyznać, że historia sama w sobie nie była bardzo porywająca, ale to nie dla niej czytałam tę książkę do końca. To, co tutaj pokochałam, to pojawiające się znikąd zdania tak ciekawe, tak trafne, po prostu niezwykłe pod względem estetycznym oraz tak dobitnie trafiające człowieka prosto w serce, że aż się zatrzymywałam podczas czytania i zastanawiałam "co tu się właśnie wydarzyło? to było świetne!".
Stety niestety, nie do końca pojmuję koniec książki, więc też chyba ogólniej cały przekaz. Bo sama końcówka jest chyba właśnie do interpretacji własnej, ale ja się czułam trochę zagubiona. Nie przeszkadzało mi to właściwie, po prostu liczyłam na jakieś spięcie całej historii, moment kulminacyjny decydujący o ostatecznym przekazie książki. Może po prostu muszę jeszcze o tym pomyśleć.

Choć nie była to taka miłość od pierwszego wejrzenia, na jaką liczyłam (po lekturze innej książki autora),to tak czy inaczej była to ciekawa przygoda czytelnicza.
Muszę przyznać, że historia sama w sobie nie była bardzo porywająca, ale to nie dla niej czytałam tę książkę do końca. To, co tutaj pokochałam, to pojawiające się znikąd zdania tak ciekawe, tak trafne, po prostu...