Dogonić tęczę

Jak poznałeś swojego przyjaciela? Czy czekał on na ciebie na najwyższej półce w księgarnii, mając nadzieję, że zdecydujesz się właśnie z nim dogonić tęczę? Wierzcie lub nie, ale ukochana książka jest jak dobry przyjaciel - potrafi cię rozśmieszyć i doprowadzić do łez, a przede wszystkim znajdujesz w niej cząstkę siebie.

"W takie poranki Doc dawał mu pociągnąć z termosu łyk czarnej kawy, przykazując za każdym razem: „No dobrze, ale tylko jeden łyczek, i żebyś nic nie mówił mamie”. Ten drobny rytuał sprawiał, że Bobby czuł się wspólnikiem ojca w jakiejś wielkiej konspiracyjnej akcji. I chociaż kawa miała okropny gorzki smak, wypijał ją bez skrzywienia warg i bez mrugnięcia okiem. To była męska sprawa."

Jeśli miałabym przedstawić klimat panujący w książce za pomocą jednego cytatu, wybrałabym właśnie ten o wyprawie na ryby małego Bobby'ego i jego taty. "Dogonić tęczę" to historia pełna niesamowitego ciepła, które za pomocą słów dociera do czytelnika śledzącego losy sąsiadki Dorothy i jej rodziny... bo jak wiadomo szczęście, kiedy się je z kimś dzieli, stale się mnoży.

Fannie Flagg w swojej książce "Dogodnić tęczę" ukazuje prawdziwe życie mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Nie wspomina ona o amerykańskim śnie, o idealnym życiu w kraju, gdzie pieniądze leżą na ulicy. Pozwala nam poznać od kuchni losy zwykłych ludzi, całkiem do nas podobnych, którzy zmagają się z problemami dnia codziennego, ale też cieszą się tym, co otrzymali od życia. Czytając kolejne strony podróżujemy w czasie zaczynając na latach czterdziestych, w których ludzie żyją skromnie, ale też są szczęśliwi, a kończąc u schyłku dwudziestego wieku, kiedy pogoń za pieniędzmi przysłania prawdziwy sens istnienia.

„Kiedyś kobiety z pewnością przejmą władzę nad światem. Mężczyznom zależy wyłącznie na wywoływaniu wojen i popisywaniu się jeden przed drugim. Zaczynam myśleć, że większość z nich nie wyrasta ponad poziom 12-latka."

"Dogodnić tęczę" to moje drugie spotkanie z twórczością pani Flagg. Nie sposób nie zauważyć w nim podobieństw do pierwszej lektury - Smażonych zielonych pomidorów. Autorka trzyma się swojego stylu, ale myślę, że nie można mieć o to do niej pretensji. Zdecydowanie polecam tę książkę!

Książka zwyczajna jak życie przeciętnego człowieka. Czasem bawi, czasem wzrusza, wytwarza ciepło, ale i potrafi irytować czy nudzić.

Nie ukrywam, że to książka, która czasem nie pozwoliła się odłożyć na półkę, a czasem zaś nie chciało się jej z tej półki brać...

Jest to pewnego rodzaju kronika miasteczka (od lat 40. do 90.), które wydaje się być głównym bohaterem powieści - Elmwood Springs. Owo amerykańskie miasteczko to mała mieścina, gdzie wszyscy się znają, wszystko o wszystkich wiadomo, a jak nie wiadomo, to włączcie radio, na pewno Sąsiadka Dorothy Wam o tym powie! Kobieta w średnim wieku prowadzi audycje radiowe wprost ze swego mieszkania - ten wątek najbardziej mnie śmieszył albo irytował. Troszkę (niepotrzebnie) przydługi wątek kariery politycznej, zapewne chodziło o zobrazowanie swoistej metamorfozy Betty Raye, początkowo cichej, szarej myszki , która rozpoczyna karierę na tym polu i dochodzi aż do stanowiska gubernatora! Zresztą dzieje się tu sporo, przekonajcie się sami.

Ale warto wspomnieć o konstrukcji powieści - która jakby podlega duchowi czasu. Wkraczamy w lata 40., poznajemy bohaterów, szczegóły ich życia, wszystko jest ciepłe, miłe i długie, następują lata 50., 60. - tu już dowiadujemy się mniej szczegółów, poznajemy plany bohaterów, ich obecne życia, lata 70., 80. i 90. to już istna pogoń, zmiany cywilizacyjne, rozwój, wprowadzanie wszelkich udogodnień, nowinek technicznych i pęd ludzi do zdobywania swoich celów (zazwyczaj pieniędzy lub/i kariery).

Książka Fannie Flagg to powieść na spokojne wieczory, ciepła i w zasadzie optymistyczna, ale ostrzegam, że u niektórych może (czasem) wywoływać ziewanie!

http://dajprzeczytac.blogspot.com/

Nie potrafię nie mieć książek pani Flagg.
Klimat ,który tworzy jest niepowtarzalny.
Czuję otaczające mnie dobro i przyjaźń.
I wracam aby dogonić tęczę....

Jak dla mnie świetna, optymistyczna książka. Tak strasznie mi się podobała, że aż chyba ją kupię.

Rozbawiła i wzruszyła jednocześnie.

Historia przemian amerykańskiej mentalościw, kultury i społeczeństwa ukazana w losach kolejnych pokoleń mieszkańców małego miasteczka w śrokowych Stanach. II połowa XX wieku widziana oczyma zwykłego czlowieka i jego codziennych problemów, radości, marzeń i tęsknot.Troche klimatem przypomnała mi niekiedy świat w tle historii Forresta Gump'a. Urocza, ciepła, czasem zabawna, czasem cierpka, ale przez to prawdziwa. Żal było kończyć i żegnać się z gronem znajomych bohaterów. Szczerze polecam.

W książce zostało opisane 50 lat życia miasteczka Elmwood Springs w Missouri. Sąsiadka Dorothy pracuje w lokalnej rozgłośni, ma syna Bobby’ego zgłową pełną pomysłów i dorastającą córkę Anna Lee. Jest także pechowa fryzjerka Tot, która niekoniecznie posiada talent fryzjerski.
Niezłego zamieszania w spokojnym miasteczku narobiła szalona rodzinka śpiewająca gospel z niezwykłą wokalistką na czele.
Książka bardzo ciepła, klimatyczna, czasem zabawna.

Wcześniejsze losy bohaterów powieści "Nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie pójdę do nieba" - przeczytałam akurat w odwrotnej kolejności, ale w niczym to nie przeszkadza:).
Uwielbiam humor i ponadczasową mądrość F. Flagg - i ta książka świetnie wpisuje się w ten klimat.

Mi się książkę trudno czytało i ledwo przez nią przebrnęłam. Z pewnością jeszcze do niej wrócę, by przekonać się, czy po prostu nie byłam gotowa na to dzieło.

"codziennie patrzył na świat, jakby go widział po raz pierwszy,niemal drżąc z podekscytowania"

Lekka z poczuciem humoru. Obyczajówka jaką lubię na rozluźnienie.