Brytyjski pisarz fantasy i science fiction, najbardziej znany jako autor cyklu Świat Dysku. Inne jego dzieła to m.in. Trylogia Johnny’ego Maxwella i Trylogia Nomów. Współpracował także przy adaptacjach swojej twórczości na potrzeby sztuk teatralnych i gier komputerowych.
Jego pierwsza powieść Dywan została opublikowana w 1971. Pierwsza książka z serii Świat Dysku – Kolor magii – ukazała się w 1983 i od tego momentu autor kończył średnio dwie książki rocznie.
Książki Pratchetta były w latach 90. najlepiej sprzedającymi się książkami w Wielkiej Brytanii. Do lutego 2007 roku sprzedał na całym świecie ok. 50 milionów książek, a jego dzieła zostały przetłumaczone na 33 języki. Obecnie jest drugim najchętniej czytanym pisarzem w Wielkiej Brytanii, a w USA siódmym najchętniej czytanym pisarzem niepochodzącym ze Stanów Zjednoczonych.
Terry Pratchett w 1998 „za zasługi dla literatury” został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego w klasie Officer. Jego powieść Zadziwiający Maurycy i jego edukowane gryzonie zdobyła w 2001 nagrodę Carnegie Medal za najlepszą książkę dla dzieci. Książki Pratchetta są często określane jako „kultowe”. W 2008 otrzymał tytuł honorowy Sir.
Terry Pratchett urodził się w 1948 w Beaconsfield, jako syn Davida i Eileen Pratchett z Hay-on-Wye. Jego wczesne zainteresowania obejmowały m.in. astronomię, zbierał karty herbaty Brooke Bond o kosmosie, posiadał teleskop i pragnął zostać astronomem, nie miał jednak wystarczających zdolności matematycznych. Ta pasja spowodowała, że zainteresował się brytyjską i amerykańską prozą science fiction, co z kolei doprowadziło go do uczestnictwa w konwentach science fiction od około 1963/1964. Przestał w nich brać udział parę lat później, gdy dostał pierwszą pracę. Początkowo czytał prace H.G. Wellsa i Arthura Conana Doyle’a i „każdą książkę, którą powinno się przeczytać”.
W wieku 13 lat Pratchett opublikował w gazetce szkolnej swoje pierwsze opowiadanie – The Hades Business. Pierwsza komercyjna publikacja jego pracy nastąpiła, gdy miał 15 lat.
W wieku 17 lat Pratchett opuścił szkołę i zaczął pracować jako dziennikarz Bucks Free Press. W tym czasie ukończył także kurs dziennikarstwa.
Około 1968 roku, podczas swojej pracy jako dziennikarz, Pratchett przeprowadzał wywiad z Peterem Banderem van Durenem, współdyrektorem niewielkiego wydawnictwa. Podczas spotkania Pratchett wspomniał, że napisał powieść Dywan. Bander van Duren i jego partner biznesowy, Colin Smythe, opublikowali książkę ilustrowaną obrazami autorstwa pisarza w 1971 roku. Powieść otrzymała kilka bardzo dobrych recenzji. Kolejnymi dziełami Pratchetta były książki science fiction Ciemna strona Słońca i Warstwy wszechświata, opublikowane w 1976 i 1981 roku.
Po kilku zmianach miejsca pracy, w 1983 roku Pratchett zatrudnił się jako rzecznik prasowy w Central Electricity Generating Board (CEGB – Centralnego Zarządu Elektroenergetyki),w oddziale, na obszarze którego znajdowały się trzy elektrownie jądrowe. Pisarz żartował później, że wybrał idealny moment na rozpoczęcie tej kariery – tuż po wypadku w elektrowni jądrowej Three Mile Island w Pensylwanii. Mówił także, że napisałby książkę o doświadczeniach z tej pracy, gdyby uważał, że ktokolwiek mu uwierzy.
Pierwsza powieść ze Świata Dysku – Kolor magii – została wydana w 1983 roku przez Colina Smythe’a (w twardej oprawie) i przez wydawnictwo New English Library (w miękkiej oprawie). Prawa do wydań w miękkiej oprawie zostały wkrótce odkupione przez wydawnictwo Transworld, które publikuje książki Pratchetta do dziś. Pratchett zdobył popularność po tym, jak program Woman’s Hour nadawany w BBC Radio 4 wyemitował sześcioodcinkowy serial radiowy na podstawie Koloru magii. Stał się bardziej znany po wydaniu jego kolejnej powieści Blask fantastyczny w 1986 roku. W późniejszym czasie prawa do wersji w twardej oprawie zostały wykupione przez duże wydawnictwo Victor Gollancz, które publikuje Pratchetta do dziś, a Smythe został agentem literackim pisarza. Pratchett był pierwszym pisarzem fantasy wydawanym przez Gollancza. Okładki do obu tych książek namalował Josh Kirby, co zapoczątkowało wieloletnią współpracę obu artystów trwającą aż do śmierci malarza w 2001 roku.
Pratchett rzucił pracę w CEGB w 1987 roku po publikacji czwartej powieści ze Świata Dysku – Morta, by całkowicie skupić się na pisarstwie. Sprzedaż jego powieści szybko wzrastała i wiele książek jego autorstwa okupowało szczyty list bestsellerów. Według „The Times” Pratchett był najlepiej sprzedającym się autorem z Wielkiej Brytanii w 1996. Niektóre jego książki były wydawane przez Doubleday, inne przez Transworld. Obecnie w USA Pratchett jest publikowany przez HarperCollins.
Według raportu Bookseller’s Pocket Yearbook z 2005, w 2003 Pratchett zdobył 3,4% rynku wydawniczego fantastyki w twardych oprawach, jeśli chodzi o liczbę sprzedanych egzemplarzy i 3,8% jeśli chodzi o ich wartość, co dało mu drugie miejsce po J.K. Rowling (odpowiednio 6% i 5,6%),podczas gdy na rynku książek z miękką oprawą Pratchett zajmuje piąte miejsce z 1,2% w liczbie i 1,3% w wartości sprzedanych książek (po Jamesie Pattersonie (1,9% i 1,7%),Alexandrze McCall Smisie, Johnie Grishamie i Tolkienie). W Wielkiej Brytanii jego książki sprzedają się w 2,5 miliona egzemplarzy rocznie.
W 1968 Terry Pratchett poślubił Lyn. W roku 1970 przeprowadzili się do Rowberrow w hrabstwie Somerset, a w 1976 roku urodziła się tam ich córka Rhianna. W 1993 r. rodzina przeniosła się na południowy zachód do Salisbury w hrabstwie Wiltshire, gdzie żyli do śmierci pisarza.
Rhianna Pratchett jest dziennikarką i „przypadkową kolekcjonerką kotów”, napisała także opowiadanie fantasy pod tytułem Child of Chaos, rozpowszechniane wraz z grą cRPG Beyond Divinity. Pracowała też przy scenariuszach do kilku gier, m.in. Mirror’s Edge, Heavenly Sword i Overlord. Jest członkiem Writers’ Guild of Great Britain.
Pratchett opisywał swoje sposoby spędzania wolnego czasu jako pisanie, spacery, komputery, życie.
Terry Pratchett był także znany ze swojego zamiłowania do noszenia czarnych kapeluszy. Jako dziecko chciał zostać astronomem i zrealizował to marzenie, budując obserwatorium astronomiczne w swoim ogrodzie. Pratchett był ateistą i stronnikiem British Humanist Association; był jednym z sygnatariuszy listu otwartego, który sprzeciwiał się nadawaniu honorów państwowych wizycie papieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii.
31 lipca 2005 Pratchett skrytykował reportaże mediów o autorce Harry’ego Pottera J.K. Rowling, stwierdzając, iż niektórzy pracownicy mediów wydają się myśleć, że wywyższanie J.K. Rowling może być osiągnięte jedynie kosztem innych pisarzy. Jednakże nigdy nie wypowiedział się negatywnie o samych książkach tej pisarki.
Zainteresowanie Pratchetta orangutanami, którego przejawem jest jedna z najpopularniejszych postaci ze Świata Dysku, Bibliotekarz, było związane z pracą pisarza jako zarządcy w Orangutan Foundation UK. Jego działalność obejmowała wizytę na Borneo, gdzie w 1995 wraz z ekipą telewizyjną z Channel 4, kręcącą epizod programu „Jungle Quest”, obserwował orangutany w ich naturalnym środowisku. Podążając za przykładem Pratchetta, grupy fanowskie, takie jak the Discworld Conventions, uznały Orangutan Foundation za preferowaną organizację dobroczynną.
Zobacz stronę autora 
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat 
Szukamy ofert...
1736 
207 
Opinie i dyskusje o książce Kiksy klawiatury
W swojej książcę Terry Pratchett opowiada krótkie historyjki ze swojego życia, a także filozofuje w swoim znanym lekko humorystycznym stylu. Znajdziemy tutaj nawiązania do innych znanych autorów SF i nie tylko. Poznamy rodzinę autora, informacje o jego chorobie i jak stał się znany jako "ten od alzhimera." Dowiemy się trochę więcej o jego przyjaźni z Neilem Gaimanem zarówno z perspektywy Pratchett'a jak i Gaimana (napisał on wstęp).
Książka jest dobrze napisana, szybko ją przeczytałem. Dzięki niej czuję jakby mój ulubiony pisarz nadal był wśród nas.
W swojej książcę Terry Pratchett opowiada krótkie historyjki ze swojego życia, a także filozofuje w swoim znanym lekko humorystycznym stylu. Znajdziemy tutaj nawiązania do innych znanych autorów SF i nie tylko. Poznamy rodzinę autora, informacje o jego chorobie i jak stał się znany jako "ten od alzhimera." Dowiemy się trochę więcej o jego przyjaźni z Neilem Gaimanem zarówno...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNapisałem już tutaj gdzieś, że wolę, gdy autorzy książek opowiadają swoje wymyślone historie, niż gdy zaczynają filozofować, bo te filozoficzne rozważania, to zawsze ten sam marksistowski sos nie do zniesienia.
Wyjątkiem są jednak pewni ludzie, odpowiedniej klasy, jak choćby Stanisław Lem, czy autor niniejszej książki – Terry Pratchett. Te eseje są tak mądre, sensownie spisane i ważne, że dałem aż 9 gwiazdek. Dałbym nawet 10, tylko trochę nużące są powtórzenia tych samych rzeczy, ale nie dam mniej, niż 9, bo sprawy, o których Pratchett pisze są niezwykle ważne i w większości się zgadzam z jego stanowiskiem.
Książkę polecam.
Napisałem już tutaj gdzieś, że wolę, gdy autorzy książek opowiadają swoje wymyślone historie, niż gdy zaczynają filozofować, bo te filozoficzne rozważania, to zawsze ten sam marksistowski sos nie do zniesienia.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWyjątkiem są jednak pewni ludzie, odpowiedniej klasy, jak choćby Stanisław Lem, czy autor niniejszej książki – Terry Pratchett. Te eseje są tak mądre, sensownie...
Tęsknię za nim prawie każdego dnia :( Ta książka daje takie małe uczucie, że jest obok.
Tęsknię za nim prawie każdego dnia :( Ta książka daje takie małe uczucie, że jest obok.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUzupełnienie biografii? Raczej taki skok poprzedzający.
Terry jawi się tu jako komentator spraw ważnych i zupełnie nie, często z typowym poczuciem humoru, lecz także poważny do bólu (część o śmierci). Nie jest to jednak obowiązkowa lektura dla fanów Pratchetta, raczej dodatek
Uzupełnienie biografii? Raczej taki skok poprzedzający.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTerry jawi się tu jako komentator spraw ważnych i zupełnie nie, często z typowym poczuciem humoru, lecz także poważny do bólu (część o śmierci). Nie jest to jednak obowiązkowa lektura dla fanów Pratchetta, raczej dodatek
Warto. Pratchett jest klasą samą w sobie, jego geniusz widać wczytując się w inne niż "Świat dysku" teksty.
Warto. Pratchett jest klasą samą w sobie, jego geniusz widać wczytując się w inne niż "Świat dysku" teksty.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Kiksy klawiatury" to zbiór przeróżnych tekstów Terry'ego Pratchetta. To zarówno jego wystąpienia, wykłady, felietony pisane dla gazet, ale też dedykacje i słowa wstępu w książkach innych autorów. Całość podzielona jest tematycznie na te związane z pisarstwem i Światem Dysku, skupiające się na jego chorobie i inne.
Książka jest świetną lekturą dla fanów fantastycznego cyklu, ale również dla początkujących pisarzy. Początkowe rozdziały traktują o jego niesamowitym fandomie, są najbardziej pozytywne, mnóstwo w nich żarcików, lekkich opowieści i wzruszenia Pratchetta. Nie raz śmiałam się w głos, nie raz miałam łzy w oczach, kiedy uświadamiałam sobie, że tego wspaniałego człowieka już nie ma.
Z czasem robi się coraz poważniej. Autor wypowiada się na temat polityki, "pomocy w śmierci", życiu z Alzheimerem, na którego sam zapadł. Chociaż czasami dalej stara się używać swojego ciętego humoru, to ciężko nie czuć jednocześnie gniewu, smutku i bezsilności.
Warto przeczytać, warto poświęcić czas na wysłuchanie tych wszystkich opowieści. Kto po "Kiksach..." nie będzie miał ochoty znowu uciec w wyobraźni do Ankh-Morpork, niech pierwszy rzuci klawiaturą.
"Kiksy klawiatury" to zbiór przeróżnych tekstów Terry'ego Pratchetta. To zarówno jego wystąpienia, wykłady, felietony pisane dla gazet, ale też dedykacje i słowa wstępu w książkach innych autorów. Całość podzielona jest tematycznie na te związane z pisarstwem i Światem Dysku, skupiające się na jego chorobie i inne.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest świetną lekturą dla fanów fantastycznego...
Terry Pratchett to jeden z moich ulubionych pisarzy, więc naturalnie nie potrafiłam się oprzeć pokusie zakupu i przeczytania książki, która miała opowiadać o kulisach jego życia jako twórca oraz uchylać rąbka kapelusza wszystkim przyszłym adeptom pisarstwa...
Autor nie zawiódł mnie, chociaż obietnice, którymi byłam kuszona we wcześniej przeczytanych opiniach o książce, nie spełniły się. Próżno bowiem szukać tutaj niezawodnych recept na sukces. To nie poradnik, ale po prostu kolejna przepiękna opowieść pióra Pratchetta. O tyle cudowniejsza, że zwyczajnie prawdziwa i jego własna.
Opowiada ją prosto, choć z typowym dla siebie polotem oraz humorem. Do końca trzyma fason, bawiąc, wzruszając i – co najcenniejsze – prowokując do automatycznej refleksji. Nie unika bowiem tematów trudnych: starzenia się, choroby, śmierci... Podobnie jak w opowieściach ze świata dysku, czytelnik dostrzega absurdy i dziury logiczne w powszechnym rozumowaniu społeczeństwa, naświetlone przez autora. Tym razem jednak musi samodzielnie szukać innego wyjaśnienia, chcąc wejść w polemikę z prezentującym mu swoją wizję rzeczywistości twórcą. Tutaj bowiem nie ma magów ani nadnaturalnych fenomenów, którymi z ramienia wolności twórczej można byłoby się posłużyć w zastępstwie. Żadnego chodzenia na skróty!
Przyznam, że książkę czytałam bardzo długo. Ale nie z powodu jakiegoś jej mankamentu. Wręcz przeciwnie – krótkie formy sprzyjały pochłanianiu kolejnych tekstów w przerwie na kawę w najbardziej nawet napiętym grafiku. Zwyczajnie przerosły mnie okoliczności mojego życia, ponieważ tak się złożyło, że poważna choroba i śmierć kogoś bliskiego nałożyły się z czasem tej lektury. O ile pierwsze 250 stron przeczytałam bardzo sprawnie pomimo niedoborów czasu wolnego, to ostanie 70 poznawałam na raty, ze łzami w oczach i bólem w sercu, przeżywając raz jeszcze własne doświadczenia. O dziwo, ostatecznie poczułam się lepiej, a nie jakbym rozdrapywała ledwo co zaschnięte rany. Niewytłumaczalny paradoks, ale czyż nie na tym polegała zawsze magia jego książek?
Terry Pratchett to jeden z moich ulubionych pisarzy, więc naturalnie nie potrafiłam się oprzeć pokusie zakupu i przeczytania książki, która miała opowiadać o kulisach jego życia jako twórca oraz uchylać rąbka kapelusza wszystkim przyszłym adeptom pisarstwa...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAutor nie zawiódł mnie, chociaż obietnice, którymi byłam kuszona we wcześniej przeczytanych opiniach o książce, nie...
💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛
💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛 💛
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla fajna Terrego - myślę obowiązkowa pozycja.
U mnie spowodowała mieszane uczucia: z jednej strony typowe dla Pratchetta wątki w początkowych esejach - tutaj przednia, lekka lektura. Później pojawia się choroba... dużo cięższa cześć książki, ale dalej zdecdowanie warta przeczytania.
Dla fajna Terrego - myślę obowiązkowa pozycja.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toU mnie spowodowała mieszane uczucia: z jednej strony typowe dla Pratchetta wątki w początkowych esejach - tutaj przednia, lekka lektura. Później pojawia się choroba... dużo cięższa cześć książki, ale dalej zdecdowanie warta przeczytania.
Jako całość - głównie dla fanów. Dużo powtórzeń. Mnie jedynie zaciekawiły rozważania o wspomaganej śmierci w kontekście choroby Prachetta, ale i w tym przypadku wystarczyłyby dwa eseje a nie 9.
Jako całość - głównie dla fanów. Dużo powtórzeń. Mnie jedynie zaciekawiły rozważania o wspomaganej śmierci w kontekście choroby Prachetta, ale i w tym przypadku wystarczyłyby dwa eseje a nie 9.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to