Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

Name: Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca
Rating: 7,2 (78 reviews)
Author: Carlos Eire
ISBN: 9788372988102

Okładka książki Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

7,2 / 10

Wydawnictwo: Zysk i S-ka Seria: Labirynt [Zysk i S-ka] biografia, autobiografia, pamiętnik

444 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Seria:: Labirynt [Zysk i S-ka]
Tytuł oryginału:: Waiting for Snow in Havana
Data wydania:: 2003-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2003-01-01
Liczba stron:: 444
Czas czytania: 7 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788372988102
Tłumacz:: Tomasz Bieroń

Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem Kubańczykiem.

W 1962 roku Carlos Eire był jednym z 14 000 dzieci wywiezionych samolotami z Kuby. Rewolucja oddzieliła go od rodziny, ojczyzny i dzieciństwa. Wspomnienia o życiu Carlosa w Hawanie, które dobiegło końca, kiedy miał zaledwie jedenaście lat, stanowią trzon tych niezwykłych, barwnych, głęboko zapadających w pamięć wspomnień.

"Czekając na śnieg w Hawanie" to zarazem egzorcyzm i oda na cześć raju utraconego. Kuba z czasów młodości Carlosa, z jej jaszczurkami, turkusowym morzem i skąpanymi w słońcu sjestami, staje się wyspą potępienia, kiedy 1 stycznia 1959 roku palący cygara partyzant nazwiskiem Fidel Castro obala prezydenta Batistę. Nagle muzyka na ulicach zaczyna brzmieć jak ogień karabinów maszynowych. Boże Narodzenie zostaje zdelegalizowane, opozycjonizm polityczny oznacza więzienie i wielu kolegów Carlosa wyjeżdża do kraju tak odległego i niewyobrażalnego jak Stany Zjednoczone. Carlos też tam trafi i zrealizuje marzenia swojej matki, stając się nowoczesnym Amerykaninem, nawet jeśli jego dusza pozostanie w opuszczonej ojczyźnie.

Utrzymana w klimacie wyznań książka "Czekając na śnieg w Hawanie" jest pieśnią żałobną dla kraju przodków i czułą pochwałą ducha narodowego Kubańczyków na całym świecie.

Średnia ocen

7,2 / 10

3 opinii 78 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,2

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

Średnia ocen

7,2 / 10

78 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

Sortuj:

Krzysiek

29.10.2020

9 / 10

Na półkach:

W mojej ocenie książka wybitna. To nie są kolejne wspomnienia emigranta z wyspy rumu i trzciny cukrowej. To pełna wrażliwości subiektywna retrospekcja ukazująca jak koła historii toczą się w oczach dziecka.

Pokaż mimo to

821

325

bewelka86

22.04.2013

8 / 10

Na półkach:

I znów tematyka kubańska. Kuba przed i po rewolucji Fidela, ale widziana oczami małego chłopca. Można by mówić, że jest to kolejna powieść opisująca trudne życie mieszkańców tej karaibskiej wyspy po 1959 roku.
Takich książek jest bardzo dużo, jednak każda jest inna, bo różne są losy Kubańczyków po rewolucji.
Carlos Eire wspomina własne dzieciństwo na Kubie i swój wyjazd do USA. On miał to szczęście (?)i stał się Amerykaninem. Stąd inaczej postrzega i opisuje swoją ojczyznę niż autorzy, którzy tam zostali.
Jeśli kogoś interesuje ta tematyka, to myślę, że warto sięgnąć i po tę pozycję, gdyż tak naprawdę każda książka o Kubie wnosi coś nowego i nie zawsze jest to opis biednej i brudnej Hawany z II połowy XX wieku.

więcej Pokaż mimo to

4wymiar

12.04.2011

10 / 10

Na półkach: ,

Niezwykła opowieść dorosłego człowieka o kraju jego dzieciństwa - Kubie, którą widział po raz ostatni gdy był wczesnym nastolatkiem. Przepiękne opisy, twarde osądy - ale bez nienawiści, z maleńką i zrozumiałą nutką żalu.

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

242 użytkowników ma tytuł Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca na półkach głównych

Chcę przeczytać 136
Przeczytane 99
Teraz czytam 7

53 użytkowników ma tytuł Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca na półkach dodatkowych

Posiadam 35
Kuba 9
Ameryka Łacińska 2
Chcę w prezencie 2
Literatura faktu 2
Ulubione 2
Facetka od polskiego 1

Tagi i tematy do książki Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

Kuba Hawana rewolucja kubańska

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Opowiedz mi o Kubie

Jesús Díaz

Kuba -moja miłość. Nie pamiętam dokładnie, ale ta miłość chyba zaczęła się na trochę przed lekturą "Opowiedz mi o Kubie". Książka niezwykła - jak cały ten dziwny kraj, archaiczny, nie przystający do rzeczywistości, a na pewno nie do dzisiejszej. W sposób miejscami dramatyczny, a miejscami bardziej niż humorystyczny opowiada o absurdach życia w kraju komunistycznej szczęśliwości, gdzie wszyscy są równi, wszyscy mają pracę i... nic poza tym. Z głównym bohaterem jednocześnie można się zaprzyjaźnić i go znienawidzić, podśmiewać się z niego i bardzo mu współczuć. Zakończenie to już swoisty majstersztyk. A zaczyna się od zepsutego wentylatora... Polecam nie tylko miłośnikom Kuby :)

Joanna

oceniła na75 lat temu

Kuba. Daleka, piękna wyspa

Agnieszka Buda-Rodriguez

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

alfi78

ocenił na74 lata temu

Duende - W poszukiwaniu flamenco

Jason Webster

Książka, która dość mocno mnie zaskoczyła! Zaskoczyła tym, że jest autobiografią. Ale pomimo tego, że oczekiwałam pozycji bardziej poświęconej flamenco to i tak wyszło całkiem dobrze. Autor zamiast wewnętrznych rozterek i problemów opisuje historię swojej fascynacji muzyką flamenco. Zamiłowanie to sprawiło, że wyjechał do hiszpańskiej Granady, podjął się nauki gry na gitarze i wniknął na tyle, na ile to możliwe dla cudzoziemca, w środowisko muzyków flamenco. Flamenco jest jednym z pierwszych, samo nasuwających się skojarzeń związanych z Hiszpanią. Niestety nasze wyobrażenie o tej muzyce jest mocno stereotypowe. I chwała Websterowi za to, że kilka stereotypów próbuje przełamać. A czy mu się to udaje? Efekt może faktycznie mógł być lepszy ale w mojej ocenie ważniejsze od samego warsztatu pisarza jest zwrócenie uwagi na kilka istotnych kwestii takich jak np. wkład społeczności cygańskiej w kulturę flamenco czy istnienie wielu rodzajów flamenco - od najbardziej popularnych i radosnych bulerías po przejmujące i smutne jondos. Książka "Duende - w poszukiwaniu flamenco" nie zgłębia tematu tej kultury w zadowalającym stopniu może jednak zaintrygować czytelnika i być zachętą do dalszych poszukiwań. Mnie osobiście historia autora urzekła na swój sposób... a może urzekło mnie brzmienie gitary Paco de Lucía słuchanej podczas lektury... Któż to wie?

Beatriz_Aguilar

ocenił na79 lat temu

Cuba libre. Notatki z Hawany

Yoani Sánchez

Opowieść o życiu w Hawanie - centrum socjalistycznego systemu Kuby. Unikatowe opowieści o zwykłej codzienności Kubańczyków i stojących przed nimi problemami, które tworzy chory polityczny ustrój. Miałe mczasami wrażenie pewnego nieuporządkowania narracji, ale taki jest pewnie styl autorki.

Stanisław Okoński

ocenił na72 lata temu

Skafander i motyl

Jean-Dominique Bauby

Film był przepiękny. Przy książce na pewno doceniam trud autora i jego asystentki "od pisania". Nie jest to jednak coś, co na długo zostanie w pamięci. Mało treści, trochę to wszystko chaotyczne, nie bardzo wiem, jaki był główny zamysł autora. Książeczka na jeden wieczór i tyle.

Karolina

oceniła na62 miesiące temu

Rok biblijnego życia

Arnold Stephen Jacobs

Bardzo ciekawe spojrzenie na religię - judaizm i chrześcijaństwo, totalnie zlaicyzowanego nowojorskiego żyda, dziennikarza poczytnego pisma. A.J. Jacobs podejmuje swój kolejny eksperyment, tym razem chce przeżyć rok życia zgodnie z biblijnymi zasadami, żeby zrozumieć wpływ tradycji judeochrześcijańskiej na współczesny świat, we wszystkich jego wymiarach. Nie ma tu spektakularnych nawróceń, cudów, ani przejść przez Morze Czerwone, ale za to mamy dużą dawkę interesujących refleksji, pisanych bez uprzedzeń (wielki szacun za to dla autora). Osoba taka jak ja, wierząca, zyskuje w pewnym sensie świeże spojrzenie na kilka spraw związanych z wiarą (bardzo to cenne),osoba niewierząca może - jeśli chce - zrozumieć więcej. Bardzo polecam

bozenan

ocenił na73 lata temu

Jadę sobie. Azja. Przewodnik dla podróżujących kobiet

Marzena Filipczak

W pierwszej części ta książka to uzupełnienie przewodnika turystycznego o elementy ludzkie - historie z podróży, ekspozycję na odmienną mentalność i zwyczaje. Jeśli ktoś wybiera się do Azji po raz pierwszy, może poczuć namiastkę tego, co go wkrótce czeka :) Druga część to natomiast praktyczny poradnik, jakich zachowań warto unikać, mimo że z europejskiego punktu widzenia są one jak najbardziej racjonalne. Azja to jednak często stan umysłu :)) Brakowało mi takiej książki na rynku i cieszę się, że powstała. Sama miałam okazję być w Kambodży i żałuję, że na tę książkę nie trafiłam wcześniej, ponieważ wielu spośród opisanych przez Panią Marzenę sytuacji doświadczyłam sama i dzisiaj - po tej lekturze - postąpiłabym już inaczej- np. zabieranie paszportów w hotelach na czas pobytu. Podsumowując - moim zdaniem jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które po raz pierwszy planują backpackerski wyjazd do Azji, a zwłaszcza druga część książki. Pozwoli na uniknięcie wielu klasycznych błędów.

Opętany kompleksem ojca główny bohater, który walcząc ze swoją impotencją wraca do rodzinnego Chile, które obala właśnie swojego dyktatora. Dodatkowo mamy wątek kryminalno-terrorystyczny - ktoś chce wysadzić symboliczną dla Chile górę lodową, sprawę dyskryminacji Indian, ducha Che Guevary i wszechobecne romanse niczym w południowoamerykańskiej telenoweli. Mam wrażenie, że autor starał się wrzucić do książki wszystkie toposy literackie, które kojarzą nam się z Ameryką południową. W efekcie w wielu miejscach powstał niezrozumiały bałagan fabularny i wszystko się rozsypało. A szkoda...

Zbiór opowiadań autorstwa Junota Diaza, pisarza z Dominikany. Formy krótkie, ale bardzo emocjonalne i uderzające skomplikowanym życiem mieszkańców trzeciego świata. To opowiadania o patologii, która dla mieszkańców Santo Domingo jest codziennością, o dorastaniu w warunkach skrajnej biedy i o amerykańskim śnie, który czasem potrafi okazać się koszmarem. Dość mocno poruszająca książka, choć tłumaczenie nieco psuje końcowy efekt.

hiszpan

ocenił na710 miesięcy temu

Historia rodziny Roccamatio

Yann Martel

Jest to moje drugie spotkanie z autorem (pierwsze to było "Życie Pi") i jest jak najbardziej udane. Książka, a raczej zbiór opowiadań, wybitna w swojej prostocie przekazu. Pomysł na opowiedzenie historii... historią światową wydaje się nowatorski i pokazujący kreatywność młodego autora. Drugie opowiadanie , czyli opowiedzenie historii wojennej przez tak prostą czynność jak sprzątanie oraz tak skomplikowaną jak gra na instrumencie - wyjątkowe. Wszystkie cztery historie mają w sobie coś niecodziennego. Polecam przeczytać i zderzyć się z odcieniami szarości życia w "Historii rodziny Roccamatio".

Julia

oceniła na82 miesiące temu

Bar McCarthy'ego

Pete McCarthy

Gawęda wąsatego wuja, a może niewąsatego, może Irlandczycy nie noszą wąsów? Wąsy mamy metaforyczne. Dobrze się to czyta, napisane jak trzeba, ale kiedy już dotrze do czytelnika że to nie stand-up, że tu ma być o tożsamości i że autor może przeczytał "Podróże z Charleyem" to robi się jakoś słabo. Zatem autor upiera się, że jest to książka o poszukiwaniu tożsamości, a naprawdę jest spisem gagów o stereotypach i alkoholu. Trochę przewodnik, a bardziej apoteoza porządnego ochlaju. Nie raz słyszymy że jeśli ktoś się nie upija to jest mało zabawny*wpisz dowolną zaletę. Różne osoby przejawiające te same cechy - na przykład gadulstwo są za samą tę cechę chwalone lub ganione. Autora irytują chyba bardziej ludzie młodzi, uprawiający sport, niepijący, niebędący Irlandczykami lub kobiety, ale to też nie jest pewne, bo oceny padają co chwila, ale nie wiadomo czego są te oceny. Raz starsznie źle że można gdzieś zjeść sushi bo nietradycyjne, ale nie dobrze że nie można nasi goreng, bo on by sobie akurat zjadł. Brak szczerego wglądu we własne zapatrywania, decyzje i sympatie oraz nałogi. I tak, jest to słuchanie wuja, który opowiada ze swadą, ale tak naprawdę kwęka sobie i nie ma wiele do przekazania.

Mężczyzna na rozdrożu podejmuje dramatyczną decyzję. Niestety autor w ten sposób poustawiał klocki, że tak naprawdę brak tu wspomnianego dramatyzmu - wiadomo, lepiej być pięknym, młodym i bogatym niż starym, biednym i brzydkim - czytelnik może tylko kiwnąć głową i to wydaje mi się słabe, chociaż na pewno znajdzie amatorów. Zresztą chyba często tak to właśnie wygląda. Muszę przyznać, że mój, chciałbym wierzyć, realizm każe mi sceptycznie oceniać sytuację i jej przyszłość ale, jak napisałem, te klocki leżą, jak leżą. Uwaga: historia nie ma bardzo wiele wspólnego z filmem zrobionym na podstawie książki. Tak jak w poprzednich opiniach bardzo proszę o usunięcie tych idiotycznych potwierdzeń , że jestem człowiekiem. Opinię, podobnie jak masę poprzednich, chyba sensownych, dodaję ze swojego konta - czyżby to mnie nie weryfikowało? Po zalogowaniu na wspomniane konto zaznaczałem już te kwadraty setki razy - to też nie?! Apel będę powtarzał przy każdej dodawanej opinii i namawiam innych do tego samego, ponieważ prośby wysyłane do moderatorów nie dają rezultatów

Najlepszy przewodnik po Kubie, jakiego można poszukiwać. Autorka i zarazem główna bohaterka zakochuje się w Kubie i Kubańczyku, w następstwie czego odcina się od życia jako turysta i próbuje żyć jak zwykli mieszkańcy. Niemal na każdej stronie było coś, co sprawiało, że trudno mi było uwierzyć, że w wydaje się cywilizowanym świecie ludzie mogą żyć w ten sposób, w takich warunkach. I wcale nie twierdzę, że w lepszych od naszych. Aż trudno nie oprzeć się stwierdzeniu, że idealnie ukazują jak mniej znaczy więcej. Mniej rzeczy, więcej radości z życia. Obowiązkowa lektura dla każdego, kto lubi odkrywać nowe kraje i zwyczaje. Na pewno daje do myślenia.

LadyDot Szyszka

oceniła na78 lat temu

Nauczyciel

Frank McCourt

Jest to powieść biograficzna napisana ze sporą dawką humoru. Warto poprzedzić czytanie jej pierwszą powieścią autora, która wprowadza do jego doświadczeń z dzieciństwa spędzonego w biednej rodzinie w Irlandii - uczniowie autora zachęcili go zresztą do spisania swoich doświadczeń. Porównując obie książki bardzo ciekawie "przeskakuje się między światami" - autor z biedy, braku podstawowych produktów spożywczych i odzieży, świata gdzie najwyższa pozycja zawodowa wiązała się dla pospolitego człowieka z pracą w urzędzie pocztowym, przenosi się do Nowego Świata i pomimo mało zachęcających własnych szkolnych doświadczeń sam zostaje nauczycielem literatury w Ameryce. Zamiast typowej pruskiej szkoły wprowadza innowacje i zupełnie nowe podejście do drugiego człowieka. Powieść pokazuje, jak wiele można osiągnąć i cieszyć się z małych rzeczy. Jest też świetną pozycją dla praktykujących nauczycieli - sporo refleksji autora można bez zmiany przenieść w realia polskiej szkoły. Książka przedstawia w bardzo prawdziwy sposób z czym wiąże się praca nauczyciela, z ogromnym wysiłkiem, ale i satysfakcją.

Martwykurczak

ocenił na101 rok temu

Zupa z granatów

Marsha Mehran

Treść powieści nie traci na aktualności. Są marzenia o lepszym jutro, jest tęsknota, za tym, co utracone. Są rozczarowania. A jednak chce się czytać tę historię. Podążać za Autorką i bohaterkami tą wąską ścieżką między realiami życia bohaterek a baśniowym światem nasyconym tradycją, smakami i zapachami.

Ta książka to po prostu życie. A dokładniej – życie na Bałkanach. Szalone, absurdalne, nieokiełznane, ale i naznaczone krwią, zbrodnią, wojną, głodem, gwałtem, cierpieniem. Ta książka to także historia dojrzewania głównego bohatera, Iwana Dolinara, w tymże tyglu. Miotany sprzecznymi uczuciami, pozbawiony jasnych drogowskazów, tęskniący, kochający, pożądający i marzący, pragnie żyć kolorowo, wartościowo i ciekawie, a jednocześnie boi się otaczającej go rzeczywistości, nie chce aktywnie uczestniczyć w budowie nowych państw po rozpadzie Jugosławii, nie chce zabijać, a potem próbować zapomnieć. To wewnętrzne rozedrganie, błądzenie głównego bohatera widać nie tylko w konstrukcji tej postaci, lecz również w budowie zdań, dialogach i sposobie narracji. Całość jawi się jako groteska – niemożliwa do zrozumienia, czasami śmieszna, czasami straszna, ale na pewno na długo zapadająca w pamięć. P.S. Obraz umieszczony na okładce książki to reprodukcja dzieła malarza ludowego z Hajnówki, Żywolewskiego. P.S.2 Na osobną uwagę zasługują też wspaniałe rysunki w środku książki, które wykonał Andrzej Płoski. Idealnie zgrywają się z treścią „Prima Aprilis”.

Mignatka

oceniła na63 lata temu

Wybuchowe mango

Mohamed Hanif

Książka napisana jest przez absolwenta pakistańskiej szkoły wojsk lotniczych, który porzucił karierę wojskowego, żeby zostać dziennikarzem. Obecnie mieszka w Londynie i pracuje dla BBC. Biografia autora jest ważna, bo podkreśla kompetencja autora, żeby opowiadać o Pakistanie i wojskowym dyktatorze, który nim rządził w latach 1977-1988. Generał Muhammed Zia ul-Haq zginął w wypadku samolotowym, którego okoliczności nigdy nie zostały wyjaśnione. W książce historia opowiedziana jest głównie z dwóch perspektyw, generała i młodego oficera wojsk lotniczych, w miesiącach poprzedzających wypadek. Książka przekłada rzeczywistość na obraz bliski magicznemu realizmowi. Nie można uczyć się niej wydarzeń, ale z całą pewnością można w niej zobaczyć smaki, zapach, radości i ból Pakistanu. Więcej można dowiedzieć się o Pakistanie z takiej książki niż z encyklopedycznego artykułu, czy wiadomości w telewizji. W niektórych momentach miałem wrażenie, że autor stara się upchać zbyt wiele wątków (z różnym powodzeniem) jednakże warto sięgnąć po „Wybuchowe mango”, bo książka ma wciągającą historię, wydarzenia historyczne w tle są intrygujące i mamy okazję odwiedzić kraj, który rzadko gości na kartach książek w naszych księgarniach.

rzadko zdarza mi się czytać książkę więcej niż raz. ta jest taką właśnie rzadkością, po którą sięgnęłam po raz drugi po dziesięciu latach. i wtedy i teraz zapadła we mnie równie mocno. grzechmilosierdzia (ang. mercy among the children) to opowieść syna o ojcu, rozgrywająca się w małej kanadyjskiej społeczności, w której koncentrują się moralne konflikty. sydney henderson jest "czarną owcą" w małym prowincjonalnym miasteczku. przed laty, w czasie przepychanek, zrzuca z dachu kościoła kolegę i przysięga Bogu nikogo więcej nie skrzywdzić, jeśli ten przeżyje. udaje mu się dotrzymać słowa, ale choć przyjęta postawa jest szlachetna, sprawia, że jego już i tak trudne życie staje się jeszcze bardziej nieznośne. dobroć, stoicyzm i zamiłowanie do ksiązek i wiedzy sprawiają, że sąsiedzi nie darzą sydneya ufnością, choć często nadużywają jego dobroci i uczynności, a nawet przypisują mu odpowiedzialność i winę za własne zbrodnie, bo sydney "nigdy nie zdradzi", a nawet jeśli wszyscy znają prawdę, nikt nie próbuje go bronić, ponieważ członkowie wspólnoty pozostają "niewolnikami opinii publicznej, która jest w pewnym sensie większym hamulcem, niż prawo moralne". "nie ma w charakterze człowieka większej wady, niż chęć uczestniczenia w grupie" - w myśl swoich słów, richardson w tej powieści uwypukla potrzebę przynależności jednostki nawet za cenę wyrzeknięcia się moralnego kręgosłupa i cierpienia drugiego człowieka.

Paulina_PST

ocenił na104 lata temu

Chwila przed zmierzchem

Marcin Kydryński

Po książkę sięgnęłam z niskich i żenujących pobudek - powodem były kontrowersje, które swego czasu wokół niej powstały. Literatura tego typu nie należy do moich ulubionych i nie ukrywam, że moja znajomość jej jest słaba. Urzekła mnie jednak ta podróż o zmiennej dynamice, plastycznym opisie i - moim zdaniem - momentami grafomańskim zacięciu. Z drugiej strony, intuicyjnie wiemy, że ten patos opisu jest naturalnym elementem afrykańskiego obrazu: dzikiego, niezrozumiałego i przede wszystkim wymykającego się językowi. Polecam każdemu, kto nie przepada za literaturą podróżniczą/reportażową, a chciałby jej spróbować. Jest dobrym początkiem.

Książka, z powodu Brexitu i innych zmian politycznych może wydawać się ciut nieaktualna, ale nie trzeba zbyt dużo wyobraźni by była jednak bardzo realna, tak jakby wszystko to działo się dzisiaj. Mamy do czynienia z poważnie zwariowaną powieścią, bardzo zygzagowatą, a autorka na spokojnie przedstawia nam nowe postacie na 20 stron przed końcem! Na samym początku natomiast nie wiemy za bardzo na kim skoncentrować uwagę, jest bowiem cała grupa potencjalnych bohaterów. Ta polifoniczność tej opowieści jest jej dużym atutem, ale jednak może też męczyć. To, co jest jak gdyby elementem operacyjnym całej tej szalonej narracji to wyobraźnia autorki, jej histeryczne wręcz poczucie humoru, jak również szybkie, bez żadnego ostrzeżenia pojawiające się przejścia z komedii to kompletnej, pełnej smutku tragedii, bez cienia żadnego humoru . I tu chyba jest ta ukraińskość tej opowieści, bo tego typu niespodzianki rzadkie są w prozie zachodniej, gdzie wszystko musi być mniej lub bardziej "uzasadnione". A my jako czytelnicy musimy w pewnym momencie sobie zdać sprawę że w tej książce może się w każdej chwili stać absolutnei wszystko i naszym zadaniem jest po prostu totalnie poddać się nurtowi opowieści.

Witoldzio

ocenił na73 miesiące temu

Cytaty z książki Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Czekając na śnieg w Hawanie: Wyznania kubańskiego chłopca