Czasomierze

Drugie spotkanie z autorem wypadło lepiej, niż poprzednie, choć liczyłam na więcej, czytając opinie porównujące “Osamę” i “Stulecie przemocy”. “Stulecie...” jest na pewno mniej oniryczne, bardziej umiejscowione w czasie i przestrzeni, z konkretnymi bohaterami, a przez to lepiej się podąża za fabułą. Równocześnie autor nie szczędzi czytelnikowi nagłych skoków czasowych, więc losy postaci poznajemy w dość poszatkowany sposób, jednak nie stanowi to większego problemu. Powieść jest napisana w stylu, który lubię nazywać literackim - z pięknie wyważonymi zdaniami, przemyślanymi opisami i oszczędnymi, ale znaczącymi dialogami. Równocześnie porusza temat, który nie jest lekki. Autor prowadzi czytelnika przez kolejne konflikty zbrojne XX i XXI wieku, przywołując (mimo gatunku s-f) także historyczne postaci i wydarzenia. Trochę w alternatywnej rzeczywistości, z obecnością bohaterów wykraczających poza ludzką miarę, choć w swej istocie bardzo ludzkich, przy okazji zaznajamia czytelnika z wieloma mniej lub bardziej powszechnymi faktami na temat losu nazistowskich zbrodniarzy czy działalności amerykańskich służb wywiadowczych. Ponieważ nie lubię nawiązywania w książkach do superbohaterów komiksowych, to miałam w pewnym momencie ochotę porzucić lekturę. Zatrzymała mnie szczera ciekawość, co odnajdę na końcu powieści, ponieważ już od pierwszych stron zarysowana zostaje zagadka, której elementy są powoli i umiejętnie wplatane w kolejne rozdziały aż do finału. Zakończenie jednak, podobnie jak w przypadku “Osamy”, rozczarowało mnie i pozostawiło niedosyt treści oraz sensu. Czuję też, że na tym zakończę przygodę z tym autorem.

Opowiadania Teda Chianga, tylko 8 w tym zbiorze, okazały się dla mnie momentami zbyt trudne, mimo, że lubię właśnie tego rodzaju literaturę science fiction, opartą na nauce i technice, z dylematami filozoficznymi i moralnymi. Jest to zajmująca lektura, ale nierzadko rozumiałam tylko fragmenty i często wymowa całości nie była dla mnie jasna. Musiałabym czytać uważniej i bardziej wgryzać się w tekst. Tematyka jest rozmaita, na ogół ulokowana w dalekiej przyszłości, oprócz pierwszego opowiadania „Wieża Babilonu”, które przypomina biblijną przypowieść o spełnianiu marzenia ludzi dotarcia do nieba. Wszystkie pozostałe bazują na problemach i dylematach wynikających z rozwoju naszej cywilizacji i techniki. Nie byłam w stanie w całości pojąć szczegółów medycznych i informatycznych w „Zrozum”, czy tych matematycznych z „Dzielenia przez zero”. Z kolei „Siedemdziesiąt dwie litery” eksplorują temat inżynierii genetycznej, w powiązaniu z nomenklaturą i eugeniką. Też to było dla mnie trudne, ale jednocześnie intrygujące. Bardzo podobały mi się dwa opowiadania, o znaczących tytułach: „Ewolucja ludzkiej nauki” (o metaludziach) i „Co ma cieszyć oczy. Reportaż” (możliwości programowania mózgu). Zupełnie nie polubiłam „Piekło to nieobecność Boga” (nawiedzenia, objawienia, uzdrowienia). Efektowne jest tytułowe opowiadanie, sfilmowane w 2016 roku jako „Nowy początek” („Arrival”, w reżyserii Denisa Villeneuve’a, z Amy Adams w roli Louise Banks),które pokazuje trudny kontakt ludzkości z przybyszami z kosmosu. Tu z kolei nie jest łatwo połapać się w sprawach lingwistycznych oraz problemach psychologiczno-mistycznych językoznawczyni, zatrudnionej do pomocy przez wojsko. Film w szczegółach nie jest wierny pierwowzorowi literackiemu, ale ciekawie, inaczej, obrazuje wygląd obcych, ich statku, a także nieprzystawalność innych cywilizacji do naszych o nich wyobrażeń oraz reakcje różnych państw na wizytę kosmitów. Dla mnie kompletnie niejasny jest wątek osobisty tłumaczki i jego związek z całą sytuacją. Zarówno opowiadanie jak i film wciągają – w obu przypadkach istnieje specyficzny klimat: zagrożenia, tajemniczości, niepewności i ciągłego niepokoju. Książka pobudza do myślenia o problemach rozwoju cywilizacji ziemskiej; Autor jest gejzerem pomysłów i nieoczekiwanych rozwiązań. Powołuje do życia niepowtarzalne postaci i pokazuje ich różnorodne postawy, emocje i zachowania. Jeden z wynalazków przyszłości przydał by mi się wyjątkowo: „opatentowany w Edynburgu automat gospodarczy umiejący odnosić przedmioty na właściwe miejsce” (s. 178). Ciągle w tyle głowy miałam to co już w wcześniej czytałam. Zdecydowanie wolę książki naszego Rodaka, Stanisława Lema, którego proza jest zawsze świetnie napisana, równie oryginalna i twórcza, ale też zdecydowanie bardziej klarowna i tym samym łatwiejsza w odbiorze. Słuchałam audiobooka, być może to był błąd i na papierze byłoby mi łatwiej się skupić na trudnych problemach badań i odkryć w odległej przyszłości Ziemi. Polecam bardzo.

Autor postawił przed sobą dość trudne zadanie. Połączył hard SF w mniej-więcej teraźniejszości z takim w odległej przyszłości, a to wszystko w apokaliptyczno-postapokaliptycznym sosie, więc poza skupianiem się na tym jak za pomocą reaktora jądrowego zrobić z komety steampunkową rakietę, mamy tu jeszcze dużo motywów socjologiczno-psychologicznych. I jakoś to się udało - 7EW ładnie łączy te wszystkie elementy w całość i za ten wyczyn dodałem do końcowej oceny jeden punkt. 7EW jako całość to naprawdę świetna pozycja, choć części składowe tej powieści są po prostu w porządku. Bohaterowie są dość dwuwymiarowi, ale też to nie powieść obyczajowa ani dramat psychologiczny - jak chcesz zmieścić kilkustronicowe opisy budowy i działania skafandra kosmicznego, kilkusetkilometrowego biczo-łańcucha złożonego z autonomicznych robotów, który wystrzeliwuje pojazdy na orbitę albo motoryki pojazdów kosmicznych połączoncyh w paleolityczną procę - to nie masz czasu na rozwój postaci. Których jest sporo, a w tle ginie 7 miliardów mieszkańców planety, wiec dzieje się sporo. Ja tam się jakoś szczególnie nie jaram hard SF i opis konstrukcji windy orbitalnej albo działania delty v potrafiły mnie znudzić - jednak 7EW to tylko nie same szczegóły techniczne. Rozważania na temat struktury rasowej i społecznej w odległej przyszłości też bywały przydługie, a jednak bardziej mnie interesowały niż pomysły na wykorzystanie robotów w futurystycznej militarystyce - kwestia gustu. Siłą rzeczy rozważania nad podejściem ludzkości do zagłady oraz odbudowy cywilizacji też są dość proste. Często sprowadza się to do podsumowania, że naukowcy są OK, a politycy nie. Jednak nie miałem poczucia, że cokolwiek jest tłumaczone łopatologicznie. Nietrudno dojść do wniosku, ze 7EW to tak naprawdę dwie historie i pewnie niektórzy mogą uważać, że książka mogłaby się skończyć razem z pierwszą, bez straty dla ogółu, ale ja uważam, że właśnie ta całość i dość umiejętne połączenie wielu składowych tej powieści sprawia, że dobrze się bawiłem przy lekturze. I wyrazy szacunku dla tłumacza za tytuł - dopiero w 2/3 książki zrozumiałem jak go przeczytać (najpierw czytałem "Siedem-E-Wu" [każdy znak osobno] a nawet rozmyślałem czy to nie "ZEW", ale ze zniekształconym "Z") :D Oryginalny, anglojęzyczny tytuł "SeveNeveS" pozbawiłby mnie tej radości odkrycia o co biega :D

Jest to druga powieść Preista, którą miałam okazję czytać i ponownie uważam go za bardzo dobrego pisarza, choć Rozłąka nie należy do najłatwiejszych książek. Przy czytaniu jej niespiesznie, z wysoką uważnością można z niej wyciągnąć naprawdę dużo, ale ciężko uniknąć odczucia, że sedno tej historii trochę się rozmywa, jakby autor celowo nie chciał czytelnikowi powiedzieć, o co chodzi. Kreacja braterskiej więzi wychodzi znakomicie, choć w drugiej połowie książki więcej mamy wycinków i wtrąceń do głównej fabuły, które stanowią relację z wydarzeń i rzeczywistej akcji i stąd ten efekt niejednoznaczności. Historia jest ciekawa, autor buduje ją wokół wojskowego lotnictwa, co chwilami może znużyć, ale całokształt wypada bardzo dobrze. I naprawdę polecam skupić się podczas czytania, żeby detale nie uciekały.

To zdecydowanie mój typ SF. Jest tutaj technologia przyszłości (część nietrafiona ale to pomysły z przed 50 lat) jak i część związana z człowieczeństwem, czym jesteśmy, gdzie dążymy. Człowiek jest przedstawiony - mimo swojej technologii i ambicji - jak prymitywne zwierzę, które boi się wszystkiego, co inne. Szczerze polecam

Jak ja - miłośniczka science fiction, uchowałam się przez długie, długie lata nie znając tego autora to ja naprawdę nie rozumiem. Jego fantazja i kreatywność po prostu powalają na kolana. To jest coś niebywałego, że ten autor nie jest wymieniany wśród największych w tym gatunku.

To nie do końca mój gatunek, ale książkę przeczytałem z zaciekawieniem. Podział na kilka historii sprawia, że całość nie nuży, a powtarzalny schemat buduje napięcie – z każdym rozdziałem coraz lepiej rozumiemy, z czym mamy do czynienia. Najmocniejsza jest atmosfera i momenty, w których rzeczywistość zaczyna się „rozsuwać”. Autor dobrze buduje niepokój, choć niektóre wizje i metafizyczne wątki są dla mnie zbyt mgliste. Na plus konstrukcja i pomysł, na minus – momentami zbyt duża zależność od onirycznych, nie do końca wyjaśnionych rozwiązań. Nie jest to literatura w moim stylu, ale nie był to czas stracony. Dla fanów klimatycznego, bardziej literackiego horroru będzie to pewnie znacznie mocniejsze doświadczenie.

Dziwna to opowieść. Na pewno nie będę żałować, że ją przeczytałam, jakoś zapadła mi w serce, wzruszyła i oblepiła psychę emocjonalną melasą, ale z drugiej strony nie znam nikogo, komu mogłabym ją polecić. Ta książka jest straszliwie nudna (ale to takie czułe, pełne wyrozumiałości znużenie). Uparłam się, że ją przeczytam, z trudem przebrnęłam przez pierwszą połowę, potem już kliknęło, na końcu się popłakałam. Ale nadal nie wiem czy zadziałała tu moja wrażliwość, która dobudowała więcej niż tam rzeczywiście było, czy zamysł autora. Miałam dużo zastrzeżeń podczas czytania, kiedy jednak obejmuję myślą całość, uważam, że warto było przejść tę drogę.

Zaskakujące, że przy niektórych fragmentach tej historii nie mogłam nasycić się wyobraźnią i stylem pisania Mitchella oraz, dla kontrastu, trafiłam na tyle samo fragmentów, które w ogóle mnie nie zaciekawiły. Mitchella na pewno trzeba docenić za pomysł, z resztą po Atlasie chmur wiedziałam, że jest to zdecydowanie nietuzinkowy autor. Doskonale potrafił uczynić natrrację w tych wszystkich historiach unikatową - w przypadku każdego bohatera widać, że styl się trochę różni, jest dopasowany do postaci, każda historia mogłaby być osobną książką. Doceniam Mitchella, podoba mi się on jako pisarz, widzę, że potrafi pisać i się wyróżniać, ale równocześnie nie czuję, żeby był to "mój" autor. Największym zarzutem w przypadku Widmopisu jest fakt, że opowiadania luźno do siebie nawiązują i trochę się przenikają, ale... ale właśnie, te nawiązania i powiązania gubią się bardzo w gąszczu nieistotnych elementów, przy których tak bardzo się wynudziłam. Ale jako ciekawostka, dla fanów autora, Widmopis sprawdzi się świetnie. Rozpoczynanie przygody z tym autorem od Atlasu chmur może być pogrzebaniem sympatii do niego, bo pozycja jest dużo bardziej skomplikowana.

Powieść ma ciekawy klimat, charakterystyczny jest brak mężczyzn. Wymaga jednak sporej uwagi, bo autorka stosuje taki zabieg, że narratorem jest sztuczna inteligencja i ma ona wiele postaci. Utrudnia to mocno zorientowanie się w akcji i rozpoznanie głównych aktorów dramatu. Podobał mi się sposób opisywania obcych cywilizacji kompletnie od nas odmiennych

O wiele lepsze niż pierwszy tom - czytam własną notkę sprzed trzech lat i tu podobnie, wyczuwalna inspiracja Heinleinem, a nawet wprost nawiązanie ustami jednego z bohaterów mówiącego "Ziemia to surowa pani". Podobała mi się historia, tym razem mniej brutalnych przeciwności - co akurat było plusem pierwszego tomu, ten trud i piętrzące się problemy w kolonizacji - ale historia lepsza, klimat bogatszy, narracja sprawniejsza i w ogóle lepiej się czytało.

Bardzo dobrze spędziłem przy tym tytule czas i wskakuje on do mojej absolutnej topki wśród fantasy dalekowschodniej. To kompletnie inny rodzaj światotwórstwa niż w przypadku fantastyki zachodniej. Dużo ciekawych pomysłów w kwestii nurtu silkpunku i bardzo nietypowa struktura narracyjna, która różni się od wszystkiego, z czym dotąd miałem do czynienia (choć z tego też powodu trzeba zaznaczyć, że zdecydowanie nie jest to książka dla każdego). Jeśli ktoś z Was jest zainteresowany szczegółową i bezspoilerową recenzją, to poniżej zostawiam do niej linka. :)

Muszę przyznać, że już od dawna nie czytało mi się żadnej książki tak przyjemnie i z takim szczerym zaciekawieniem (i to pomimo iż jest to dla mnie re-read po wielu latach). Na wstępie należy zaznaczyć, że tak naprawdę nie jest to opowieść o tym, jak w zamieszkanym kosmosie rozprzestrzenia się jakaś śmiertelna zaraza, a grupka ludzi udaje się na Trawę podejrzewając, że tkwi w niej klucz do znalezienia lekarstwa. Jest to jedynie pretekst do odbycia podróży na tą niezwykłą planetę, ważny oczywiście w szerszej perspektywie świata przedstawionego, jednak istnieje sobie gdzieś tam w tle, na trzecim planie, przypominając czytelnikowi od czasu do czasu, jaka jest stawka. Powieść oddycha przede wszystkim wydarzeniami na Trawie, które koncentrują się na Polowaniach organizowanych przez miejscową arystokracje – nie byle jakich polowaniach, bo przy akompaniamencie natywnych form życia, które w jakiś sposób wywierają psychologiczny wpływ na uczestników wypraw. Właściwie o Trawie można mówić w samych superlatywach. Autorka za pomocą przepięknego stylu powołuje miejsce akcji do życia, nieustannie zanurzając czytelnika w silnych wrażeniach zmysłowych, przede wszystkim różnorodności barw i zapachów. Faunie Trawy towarzyszy uczucie niepokoju, niebezpieczeństwa, tajemnicy czy mentalnego odrealnienia. Już w pierwszych rozdziałach wybieramy się na Polowanie. Autorka przedstawia nam Ogary, Wierzchowce i Lisy, ale decyduje się na ich nieopisywanie, podsuwając jedynie drobne wskazówki, że zwierzęta znacznie różnią się od ich ziemskich odpowiedników, a tradycyjna ekspedycja ma w sobie coś mrocznego i rytualnego. Dopiero z czasem poznamy prawdziwe formy tych istot. Tepper tworzy namacalnych bohaterów z niezwykłą lekkością, za pomocą kilku scenek i zdań potrafi nadać im indywidualnych cech oraz głębi, ich wzajemne relacje są zarówno realistyczne jak i kompleksowe. Dotyczy to nie tylko głównych postaci, ale także tych całkowicie epizodycznych. Wspaniale wypada w tym wszystkim Marjorie, jak się wkrótce okazuje główna bohaterka powieści. Jako żona ambasadora, którego zadaniem jest ustalić stan epidemiologiczny Trawy, pełni początkowo funkcję służebną, aby wkrótce zająć centralny punkt na scenie wydarzeń. Marjorie jest osobą, która bardzo dosadnie bierze sobie do serca starokatolickie normy postępowania – wspierającej żony, obowiązkowej matki i to pomimo iż jej relacje z mężem i córką są bardzo szorstkie. Ambasador Rigo jest osobą porywczą, dającą się ponosić emocjom, dosyć lekceważąco odnosi się do charytatywnych wysiłków swojej żony, gwałtowny ale warto podkreślić, że nie przemocowy. Siłą swojego charakteru tłamsi aspiracje i swobodę ducha Marjorie, sprawia, że kobieta przyjmuje postawę smutnej uległości, fałszywych uśmiechów (obie podsycane i aprobowane przez rodzinnego księdza) wszystko po to, aby niwelować konflikty i postępować zgodnie z wolą Boga, albowiem według wykładni doktrynalnej żona ma być wsparciem dla męża. Marjorie cierpi w milczeniu na nieustanny brak bliskości, czułości, akceptacji. Gaśnie, a wraz z nią ich związek, chłód ich relacji dodatkowo napędza poczucie winy objawiające się także w całkowitym braku rodzicielskiej relacji z córką (i to pomimo usilnych prób jej nawiązania). Motyw ten jest obecny na przestrzeni praktycznie całego utworu, a następnie swobodnie przeplata się z tematami grzechu, odpowiedzialności, sprawiedliwości, winy w kontekście całego obcego gatunku. Tepper znakomicie połączyła jednostkowe problemy rodzinne z filozoficznymi rozważani właściwymi dla całej zbiorowości (ludzkiej bądź nieludzkiej). Cudownie było śledzić sposób, w jaki główna bohaterka powoli odzyskuje kontrolę nad swoim życiem, jak stopniowo wyrzeka się tych elementów jarzma religii, tradycji i społecznych oczekiwań, które nie pozwalają jej normalnie funkcjonować. Tak, jest to książka feministyczna, emancypacyjna, ale jest to pokazane w tak intymny, indywidualny sposób, że całkowicie rozumiałem zasadność takiego postępowania i współodczuwałem to wrażenie uwięzienia protagonistki w pewnych sztywnych, społecznych ramach i to jakie piętno na niej odciskały. Mowa jest też o tym, jak w niekończących się rozmyślaniach i dyplomacji poszukujemy usprawiedliwienia dla naszej bierności. Nie należy tego rozumieć jako pochwały wojowniczości lecz jako pewien asumpt do odważnego działania, gdy ich brak prowadzi bezpośrednio do opłakanych konsekwencji stojących w kontrze do wszystkiego co moralnie właściwe, sprawiedliwe, niezbywalnie ludzkie. Autorka świetnie żongluje perspektywami opisu. Mimo iż narrator bardzo swobodnie zmienia punkt skupienia uwagi czytelnika, czasami tylko na jeden rozdział, jeden akapit, to nie odnosi się wrażenia chaotyczności narracji. Płynnie przechodzimy z miejsca na miejsce, z postaci na postać, za każdym razem byłem szczerze zadowolony ze zmiany perspektywy, a nie poirytowany jak w wielu innych dziełach. Dialogi są dynamiczne, eleganckie i intrygujące, nie ma w nich zbędnej waty, autentycznie poszerzają rozumienie świata przedstawionego, relacji pomiędzy bohaterami, postrzeganie konfliktów i intryg w szerokiej skali. Retrospekcje są chyba najbardziej emocjonującymi elementami powieści i pozwalają nam zaakceptować fundamentalne cechy postaci. Nawet coś tak błahego jak więź łącząca Marjorie z jej końmi daje się odczuć głęboko w sercu. Jedyny zarzut jaki mam wobec tej powieści jest identyczny jak ten odczuwany kilka lat temu, gdy czytałem ją po raz pierwszy. Otóż odniosłem wrażenie, że ostatnie 100 stron jest napisane bardzo pospiesznie, jakby autorkę gonił termin oddania tekstu. Opisy niemal znikają, pojawia się masa pospiesznych dialogów, akcja pędzi na łeb na szyję i trochę tęskniłem za tą trzymająca w napięciu atmosferą, w której się zakochałem przez pierwsze 400 stron. Oczywiście sceny akcji przeważnie pisze się bardziej bezpośrednio, aby miały odpowiednie tempo, jednak nie mogłem nie odnieść wrażenia, że po prostu Tepper pragnie na turbodoładowaniu przebrnąć przez kulminacyjne wydarzenia i skupić się na (skądinąd kluczowym i satysfakcjonującym) domknięciu. W tym wszystkim zapomniałem wspomnieć, że znakomicie czytało się początkowe fragmenty rozgrywające się na Ziemi w szponach Świętości – teokratycznego ciała, które za sprawą biotechnologii i maszyn planuje zapewnić wszystkim ludziom kiedykolwiek żyjącym nieśmiertelność (z zastrzeżeniem, że jest to trochę bardziej skomplikowane, ale spoilery nakazują milczeć). Absolutnie świetne opisy i ciekawie przedstawiony świat brutalnie walczący z przeludnieniem. Sceny te zostały ze mną nawet po latach przyswojenia setek innych książek. Dodatkowo jest też kilka zupełnie pobocznych wątków, które ładnie się zazębiają z motywem przewodnim powieści, m.in. tajemnica wyginięcia cywilizacji Arbaiów, którzy pozostawili po sobie ruiny miast, tajemnicze pismo, wyroby rękodzielnicze oraz stosy trupów. Przypadkowo natknąłem się kiedyś na wpis pewnej biolożki, która językiem nauki postarała się udowodnić, że baza naukowa powieści dotycząca Zarazy jest całkowicie nienaukowa. Nie będę się z tym spierał, bo nic z jej postu nie jestem w stanie przeanalizować, natomiast przyszłych czytelników oczekujących jakiś twardo-naukowych wyjaśnień przestrzegam i uspokajam, że całe science talk zamyka się na 2-3 stronach z 485 – jeśli nawet to stek bzdur, to przeżyjecie :-) Kontrowersyjne zdanie, którym chciałem nawet rozpocząć ten wpis, zostawiam jednak na koniec. Moim zdaniem Sheri S. Tepper jest ciekawszą pisarką od Ursuli K. Le Guin. Może nie lepszą, ale ciekawszą. I szczerze mówiąc o wiele bardziej dociera do mnie feminizm zaprezentowany przez tą pierwszą. Prawdziwa uczta dla zmysłów, intelektu i po prostu dobra zabawa w jedynym tego rodzaju świecie. 8+/10. „Zawsze kończy się w taki sposób, czyż nie? Niezależnie od tego, co mówi nasze sumienie, ile przyswoiliśmy doktryn, ile etycznych kwestii przeżuliśmy, połknęliśmy i spróbowaliśmy przetrawić, ostatecznie zawsze bierzemy najgroźniejsza posiadaną broń i ruszamy do walki…” - s. 408

Książka bardzo chaotyczna pod względem formy. Autor rozdziałami przedstawia historie, reklamy, wiadomości i ogólne przerywniki. Przez pierwsze 50 stron ciężko było się przyzwyczaić i dojść do sedna. Potem ta forma nabiera swego rodzaju uroku i bardzo ciężko się od lektury oderwać. To jedna z tych książek, które nie dają katharsis po przeczytaniu. Zostawiają człowieka nieco zmieszanego, bo w jakimś stopniu zmierzamy do świata, który jest w niej przedstawiony. Sceny często są bardzo drastyczne i dosłowne a zakończenie nie daje żadnego wyzwolenia. Ludzie w "Ślepym Stadzie" są skończeni i nie ma dla nich odkupienia.

Autor znany szczególnie z powieści “Nakręcana Dziewczyna” po raz kolejny porusza temat katastrofy ekologicznej - tym razem problemem jest brak dostępności do wody, co skutkuje licznymi napięciami oraz walką o byt pomiędzy różnymi stronnictwami. Miejsce akcji to Stany Zjednoczone, gdzie różne frakcje wykorzystując wszelkie możliwe metody - legalne, bądź nie - toczą nieustanny bój o tak zwane wodne prawa. Wizja jest doprawdy przerażająca, bo nikt z nas nie jest w stanie sobie wyobrazić sytuacji, by tak podstawowy zasób jak woda nagle stał się reglamentowany i niedostępny. Bacigalupi kolejny raz przestrzega nas przed skutkami globalnej katastrofy. “Wodny Nóż” to polityczny thriller, pełen akcji oraz dosadnego, prostego języka. Jednakże sami bohaterowie i fabuła nie stanowią tutaj o głównej sile powieści. To sama wizja świata odgrywa główną rolę i jest ona przedstawiona przekonująco. Ostatecznie jednak w moim odczuciu nie jest to dzieło na poziomie “Nakręcanej Dziewczyny” i wypada co najmniej oczko słabiej.

Dziwna to opowieść. W tym samym stopniu co ciekawa. To jedna z tych, w których wiemy tyle co sami bohaterowie (przynajmniej główni) a clue książki wydaje się odnalezienie odpowiedzi jakich wszyscy poszukują. To ostatecznie następuje - tu zatem mały spojler - jednak ostatecznie okazały się być zupełnie odmienne od wszystkiego czego się spodziewałem. Opowieść toczy się wraz z młodym chłopcem, dorastającym w mieście, które nieustannie posuwa się ku nieskończoności. Jeśli stanie lub dostatecznie zwolni, wszystkich czeka zagłada. Jak można zatem żyć w świecie wiecznego ruchu - w świecie gdzie rzeczywistość trzyma wszystko w całości jedynie w pobliżu wędrującej metropolii? Każda kolejna mila oznacza absurdalne wręcz wyzwanie oraz nieustanne stawianie czoła równaniu, które składa się z ograniczonych zasobów, niezliczonych i nagłych przeszkód przynoszonych przez przyszłość oraz widma samej przeszłości, która podąża szlakiem miasta by ostatecznie je pochłonąć. Myślę, że w pewnym stopniu można nazwać tę historię surową. Niewiele jest w niej tego co ostatecznie stanowi jedynie zbędne tło czy wątki poboczne. Wydaje się to podkreśleniem głównego założenia - zbędne rzeczy nie mogą spowolnić tak miasta jak i samej historii. Priest obrał sobie bardzo konkretny cel i choć sama droga wydaje się zawiła ma jeden, konkretny finał. To mocna, dosadna wizja zatracenia pamięci na rzecz celu. Czym pozostaje jednak cel bez przyczyny? Priest stworzył opowieść, która posiada wiele przesłań i wszystkie wydają się być równie nieskończone co książkowe “optimum” do którego dąży wędrujące Miasto. Opowieść ta stara się jednocześnie odpowiedzieć na kilka dość ciekawych pytań: Co by się stało gdyby Syzyf zrozumiał, że nie musi już pchać kamienia? Czy Majowie zaakceptowaliby świat, w którym słońce nie spada na ziemię pomimo braku składanych ofiar? Czy świat może się obrócić i kręcić jak wielka pralka? Oczywiście, wszystko to tylko spekulacje, ale teraz Wy również możecie poznać ich rozwiązania. https://www.instagram.com/velocireader_/

Świetna, słodko-gorzka historia o życiu, o niezrozumieniu dla innego myślenia, o obawie przed nieznanym, ale także o gniewie jaki ten strach powoduje u innych. Już w trakcie czytania przyszło mi na myśl że tak wyglądałaby współcześnie napisana wersja "Na srebrnym globie" Żuławskiego. Ciągu dalszego nie musiało być (zakończenie jest jak najbardziej satysfakcjonujące) ale powstał i niekoniecznie podołał. Ciekawość nie pozwoli mi nie sprawdzić więc za jakiś czas na pewno powrócę na Eden.

Powieść o genetyce, przeludnionej ziemi, kontroli urodzeń. Ciekawie, kompleksowo zbudowany świat, jednak w samej książce brak jakiejś porywającej historii. Są tutaj pojedyncze opowieści wplecione w codzienność, pokazujące mechanikę, dające nam punkt odniesienia, jednak same w sobie mało emocjonujące, to tylko tło. Ciężko się to czyta, wymaga determinacji ewentualnie powolnego dawkowania:).

„Przedrzeźniacz”, aut.: Walter Tevis Jaka to była niesamowita książka. Przeczytał_m ją z polecenia Bibliotekarki w mojej lokalnej Bibliotece. Powiedziała, trochę żartobliwie, że taka przyszłość nas czeka jeśli mówimy o SI oraz że ma nadzieję że się myli. Muszę przyznać jej rację, to jest bardzo prawdopodobne że taka przyszłość nas czeka. W tej powieści śledzimy losy trzech bohaterów których wątki się przeplatają. Żyją oni w apatycznym świecie w którym roboty robią za nas wszystko a ludzie zatracili możliwość krytycznego myślenia, czytania, rozumienia podstawowych konceptów takich jak np.: przeszłość, miłość itd. Można powiedzieć że zostali poddani lobotomii. Przez to większość ludzi woli dokonać samospalenia. Jest to bardzo podobne do tego co się teraz powoli dzieje, do czego próbują doprowadzić Wielkie Korporacje ( oczywiście oprócz samospalenia).„Oglądaj, nie myśl”. Dwójką z tych bohaterów są osoby które przeciwstawiają się zepsutemu systemowi i robią to co zakazane np.: uczą się czytać i dzięki temu czytają książki, łamią zasadę która każe się do siebie zbytnio nie zbliżać (fizycznie i psychicznie) oraz inne zasady które zakazują tworzenia sztuki lub nauki. Oni jednak je łamią i dzięki temu odkrywają świat który skrywał się dosłownie tuż pod ich nosem. Ta książka to jest list miłosny do czytania, jeszcze się nie spotkał_m z książką która opisałaby w tak ładny sposób uczucia jakie mam do czytania. Autor Walter Tevis pięknie opisuje nasze relacje z książkami, przeszłością, jak poznajemy całkowicie inne poglądy ludzi dzięki czytaniu oraz nasze relacje z kulturą i innymi ludźmi. Bliskość jest nam potrzebna, nieważne w jakim tego słowa znaczeniu, czy dosłownie lub metaforycznie. Powieść ta jest przestrogą przeciwko zbyt szybkiemu adoptowaniu technologii, tragedii jakie mogą nas czekać jeśli tak będziemy robić oraz, nawiązując do dzisiejszych czasów, jak SI może nas łatwo zastąpić jeśli na to pozwolimy. Całą tą historię splata postać Spoffortha, androida który odnalazł osobę która potrafi czytać. Spofforth jest androidem Model-9, który jest taką główną „osobą” która może kontrolować resztę robotów i jednocześnie jest najmądrzejsze z nich. Jest tutaj duża ironia że posiada tyle informacji i nie wie co z nimi zrobić lub po prostu nie chce. Jednak ta książka nie jest całkowicie pesymistyczna jeśli chodzi o nasza przyszłość. Na samym końcu książki pojawia się płomyk nadziei który nam ukazuje że nawet jeśli sytuacja jest naprawdę słaba i wydaje nam się ze nie można nic już zrobić/zmienić, to trzeba dalej walczyć o lepszą przyszłość, bo dopóki my żyjemy to można coś zmienić. Jeśli lubicie science-fiction i chcecie przeczytać klasyk z lat 80 który, być może, przewidział przyszłość lub po prostu chcecie przeczytać bardzo dobrą powieść to przeczytajcie „Przedrzeźniacza” autorstwa Waltera Tevisa.

Dałem tak wysoka ocenę ponieważ, książka od początku rzuca czytelnika w zawiłość świata przedstawionego, nie tłumaczy go, tworząc uczucie zagubienia, które może zniechęcić mniej cierpliwych czytelników. Jednak z każdym przeczytanym rozdziałem, powoli wszystko staje się zrozumiale. Dzieje się tak bez zbędnych opisów czy niepotrzebnej narracji, która często pojawia się w podobnych książkach.