Ultimate Spider-Man: Moc i Odpowiedzialność

Komiks zrobił na mnie duże wrażenie, mimo że przeczytałem go lata po oryginalnym wydaniu. W ogóle mnie nie dziwi, że seria odniosła tak duży sukces i była jednocześnie dość kontrowersyjna. To bardzo udana próba osadzenia "super-ludzi" w realistycznym świecie. Czy osoby obdarzone super zdolnościami biegałyby frywolnie po ulicach miast w spandexie, bawiąc się w straż obywatelską? A może jednak państwa / organizacje rządowe zrobiłyby wszystko żeby ich kontrolować i sankcjonować takie działania? Czy ukrywanie tożsamości takich ludzi jest w ogóle możliwe i czy ma jakiś sens? Czy każdy "super-człowiek" musi z automatu być dobrą osobą, szlachetnie i bezinteresownie walczącą w imię wzniosłych wartości? A niby czemu? Ludzie to wielowymiarowe istoty, ten sam człowiek może być zdolny do bohaterskich czynów i jednocześnie skrywać mroczne sekrety albo być odrażający w życiu osobistym. Taki jest ten komiks - łączy bombastyczną akcję superhero z elementami dramatycznymi, momentami jest niezmiernie cyniczny i gorzki. Wymowa całości jest też niesamowicie ironiczna - Ultimates stają się bohaterami i idolami bo powstrzymali wielkie zagrożenie... które sami wywołali. Wizualnie rewelacja - całość utrzymana w filmowym, "blockbusterowym" stylu. Nie mam wątpliwości, że komiks zainspirował filmowe uniwersum Marvela. Rozumiem, że nie każdemu taka wersja superbohaterów będzie pasować, ale mnie podobało się bardzo, zwłaszcza że Avengersów w bardziej tradycyjnym, cukierkowym wydaniu jest na pęczki.

Świetny komiks, fantastyczna historia aczkolwiek końcówka bardzo mocno obniża ostateczną ocenę. Niestety Frank Miller skopał strasznie zakończenie tego dzieła. Warto sięgnąć i się zapoznać z tą opowieścią. Mimo upływu prawie 40 lat komiks nic się nie zestarzał.

Rewelacyjna miniseria, nieistotny jest początek epidemii, lądujemy od razu w jej środku a właściwie już u jej kresu bo niemal całej ludzkości już nie ma... Bonusowo świetne zombie-okładki Arthura Suydama. Późniejsze wydanie Egmontu zawiera zeszyty z ultimate fantastic four, które pokazują jak doszło do epidemii i co się stało z fantastyczną czwórką z tego świata.

W całej masie komiksów przeze mnie czytanych, zaginęło gdzieś nazwisko Granta Morrisona. A to bardzo niedobrze, bo to ścisła czołówka, łeb pełen niesamowitych pomysłów, przekazywanych w specyficzny i intrygujący sposób. Jego run w New X-men to piękna zbieranina wszystkiego, co w tym scenarzyście jest najlepsze. Okrojona grupa mutantów mierzy się tu z wieloma problemami - jest radzenie sobie z brakiem Profesora Xaviera, jest tajemnicze złe samopoczucie, jest (oczywiście) ludzka nietolerancja, ale największym zagrożeniem i tak jest przepotężny przeciwnik mający pod sobą prawie tak samo potężne kosmiczne imperium. Wszystko zwala im się na głowę w tej samej chwili i zaczyna się dziać. Nie jestem zbyt wielkim fanem mutantów. Jasne, są w porządku, ale komiksy z ich udziałem bardzo często cierpiały z dwóch powodów. Albo kiepska fabuła, albo przesyt postaci. Morrison redukując jednak główną drużynę do pięciu członków (a może i nawet czterech, bo - zaskok - Wolverine służy tu jednak często jak tło) pozwolił im się bardzo dobrze rozwinąć. A kiedy do tego jeszcze uwalnia swoją fantastyczną wyobraźnię, dodaje odrobinę mroku i niepokoju, uświetnia wyjątkowym poczuciem humoru (nigdy w życiu bym nie pomyślał, że Beast może być najzabawniejszą postacią w tym świecie!) powstaje komiks idealny. Skonstruowany tak, jak skonstruowany powinien być porządny film o X-menach. Intrygujący początek, zarysowanie tła, ewolucja postaci, drobne sceny akcji, wielka tajemnica, a na koniec kozacki, emocjonujący finał pełen pojedynków. Geniusz. Że niby są ludzie, którzy narzekają na mutantów Morrisona?! Jak tak można!!!

Whedon i Cassaday staneli na wysokości zadania. W przeciwieństwie do wielu miałkich i głupiutkich opowieści o mutantach widać, że tu autorzy wiedzieli co robią i jak podejść do tematu. Whedon świetnie łączy absurdalność konceptu mutantów/superbohaterów w spandexie z bardziej poważnymi i dramatycznymi motywami (jak wynalezienie leku na mutację). Jest wartka akcja i dobrze pokazane relacje bohaterów. A wszystko to bez zbędnej pompy i przegadania (jak np. w New X-Men Granta Morrisona),napisane lekko i ze szczyptą humoru. Rysunki Cassaday'a są realistyczne i przejrzyste, całość ma filmowy styl, który świetnie komponuje się ze scenariuszem. Komiks bardzo dobry i ewidentnie widać tu pomysły, z których później Whedon skorzystał garściami przy tworzeniu pierwszego filmu o Avengers.

Po Avengers Disassembled ekipa Mścicieli rozpadła się od wewnętrznych problemów, a Wanda była tylko katalizatorem, wieńczącym cały proces. Teraz jednak widać, że świat potrzebuje nowej ekipy, co zbiega się na masową ucieczką z więzienia Raft. Tak tworzy się nowa ekipa z Kapitanem Ameryką, Luke'm Cage'm, Spidermanem, Iron Manem, Spiderwoman czy Wolverine'm (rotacyjnie Daredevil). I są w tym nieźli, przynajmniej na początku, bo późniejsze akcje są coraz słabsze, zwłaszcza ta, po której lądujemy w Savage Landzie, gdzie całość sprowadza się do mordobicia z dinozaurami, choć nie tylko. Komiks wygląda świetnie, nawet po blisko ponad 20 latach od premiery. Niemniej mam ochotę na więcej, bo są tu wątki, które wymagają rozwinięcia i są interesujące.

Bezpośrednia kontynuacja wydania Mega Marvel Grumika. Mamy tutaj naszego bohatera który nie radząc sobie z problemami które go otaczają jako Tony Stark zaczyna pic i to na umór. Nie spodziewalem się ze na tak wczesnym okresie czyli końcówce lat 70 pojawią się takie tematy w komiksach o Superbohaterach. Było to naprawde dobre. Mamy tutaj jeszcze swietns rysunki Romity Jr. które robią robotę. Lubię taka kreskę. Ogólnie komiks bardzo polecam. Takie potężne problemy to była nowość w tych czasach która od tego momentu pojawiała się częściej w komiksach.

Zaczyna się ciekawie: Kapitan Ameryka pojawia się i nagle pomaga randomowemu żołnierzowi walczącemu w Afganistanie. Problem jest taki, że tylko ten jeden żołnierz go widzi. Nie wiadomo czy to przewidzenie, fatamorgana, duch Capa, a może serio się pojawił, żeby zaliczyć dobry uczynek dnia. Niestety później się dowiadujemy. Wolałbym, żeby to zostało takie niedopowiedziane. Okazuje się, że Cap zyskał moc przesyłania ducha mocy jak Luke w The Last Jedi, a ten żołnierz wygrał loterię na zostanie przez niego nawiedzonym. Był ogromny potencjał, a komiks okazał się jedynie średniakiem, w dodatku dało się go skrócić o połowę.

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ LXXVII Genosha zostaje zniszczona. Ginie 16 milionów mutantów. połowa ich populacji. W gruzach, pośród zwłok, X - Men znajdują żywą Emmę Frost. Zmutowaną w diament. Tymczasem schwytana Cassandra uwalnia się i staje do walki z X - Men... Zakończenie "W jak wymarcie" to kawał mocnego, szokującego i prawdziwego komiksu. Realistyczny, szybki, mocny... Świetny, po prostu świetny. Polecam.

Fabuła mimo, że prosta była nawet przyjemna. Ostatni zeszyt moim zdaniem zupełnie niepotrzebny. Wyjątkowo przeszkadzało mi w tym tomie kolorowanie twarzy - często miały nienaturalny kolor i były wyraźnie w innym stylu niż reszta kadru. Reszta rysunków na plus

Brubaker jak zawsze w wysokiej formie. Nieważne czy pisze swoje oryginalne opowieści czy superbohaterów, zawsze można liczyć na świetny komiks. Zimowy Żołnierz to technothriller szpiegowski, elementy superhero są dość stonowane. Jest sporo akcji, ale zawsze w imię trzymającej w napięciu intrygi. Kapitan Ameryka nie jest tu sztampowym, patriotycznym harcerzykiem, tylko bardzo ludzkim bohaterem, szarganym demonami przeszłości i wojny. Po patetycznym bełkocie o "amerykańskim śnie" nie ma nawet śladu. Najlepsze w tym komiksie jest to jak Brubaker tworząc nowe otwarcie dla Kapa opowiada świeżą, oryginalną historię, a jednocześnie w bardzo naturalny sposób wplata w fabułę elementy originu i przeszłości głównego bohatera. Dlatego komiks sprawdzi się dla fanów i dla tych, którzy nigdy nie mieli styczności z Kapitanem Ameryką. Do scenariusza świetnie pasują stonowane ilustracje Eptinga i Larka, który rysuje retrospekcje.

6/10 – DOBRY FABUŁA - 5/10 Scenariusz: John Ney Rieber Komiks napisany ku pokrzepieniu serc, odwołujący się bezpośrednio do wydarzeń z 11 września 2001 roku i ataków terrorystycznych na World Trade Center. „Nowy porządek” sięga pełnymi garściami do zasobów słynnego amerykańskiego patriotyzmu, eksplorując jednak ten temat w dość nachalnym stylu. Niestety nie obyło się bez sporej dawki pretensjonalności oraz budzącego lekkie zażenowanie patosu. Być może Amerykanie potrzebują swego rodzaju terapii, pozwalającej odbudować poczucie wspólnoty oraz podkreślić świadomość narodowej dumy. Jestem w stanie to zrozumieć. Niewykluczone, że gdyby coś takiego wydarzyło się w Polsce, miałbym podobne odczucia. Tego nie wiem. Wiem jedynie, że można było osiągnąć cel bez wykorzystywania taniej propagandy oraz sztucznych emocji, które wylewają się z kart tego komiksu w nadmiernych ilościach. Wymownym było już samo wykorzystanie w tej historii Kapitana Ameryki – komiksowego symbolu cnót wszelakich z wyidealizowaną miłością do ojczyzny na czele. Wzięcie na tapet innego herosa nie miałoby na pewno takiej siły wyrazu, z drugiej strony być może jednak nie poruszyłoby aż takich pokładów wspomnianego patosu. Mimo, że w tym akurat względzie Rieber poszedł po linii najmniejszego oporu, to trudno mieć do niego o to jakiekolwiek pretensje. Trzeba też obiektywnie przyznać, że sama historia (gdy już przymknąć oko na całą tę pompatyczną otoczkę) jest stosunkowo sprawnie opowiedziana. Co prawda trochę rwana fabularnie, ale nadal całkiem intrygująca. Na album ten składają się dwie połączone ze sobą historie, których punktami kulminacyjnymi są bezpośrednie pojedynki Kapitana Ameryki z dowodzącymi grupami zamachowców bossami (format przypominający troszkę platformowe gry komputerowe). Postać finalnego łotra wzorowana była na legendarnych islamskich asasynach i mam wrażenie, że jej potencjał nie został do końca wykorzystany. Moim zdaniem Rieber zbyt mocno zanonimizował tę postać. Z jednej strony rozumiem zamysł scenarzysty, polegający na chęci pozostawienia ostatecznego zła niedookreślonym, z drugiej jednak zabieg ten zdewaluował w moim przekonaniu bardzo istotny aspekt osobistego i emocjonalnego podłoża motywacji kierujących terrorystą. ILUSTRACJE - 7/10 Szkic: John Cassaday Tusz: John Cassaday, Richard Starkings Kolor: Dave Stewart Jestem coraz większym fanem twórczości Johna Cassaday’a, a pracą nad „Nowym porządkiem” amerykański rysownik złapał u mnie kilka kolejnych punktów. Największą siłą ilustracji do tego albumu jest ich pozorna prostota oraz znakomite wręcz kadrowanie. Na osobną pochwałę zasługuje wizualizacja zgliszcz Centerville – małego miasteczka będącego celem ataku grupy zamachowców oraz areną pojedynku Kapitana Ameryki z ich przywódcą Fajsalem Al-Tarikiem. WYDANIE – 7/10 W bonusach warto przede wszystkim zwrócić uwagę na dwa ciekawe teksty znajdujące się na końcu albumu. W pierwszym z nich John Ney Rieber opowiada o wpływie zamachów z 11 września na swoją twórczość, a także o powiązanej z tym wydarzeniem genezie „Nowego porządku”. Scenarzysta czyni bardzo szczere wyznanie na temat przesłania jakie miał nieść za sobą ten album, oraz poczucia porażki wynikającego z uzyskania niewystarczających efektów swoich starań. „Początki Kapitana Ameryki” opisują już genezę samego herosa. Z tego artykułu można dowiedzieć się między innymi czemu oryginalnie prostokątna tarcza protagonisty musiała zostać przeprojektowana i ma teraz okrągły kształt. Galeria okładek natomiast to dość szumna nazwa dla zaledwie jednej ilustracji przedstawiającej ikoniczny portret Kapitana Ameryki autorstwa Johna Cassaday’a, stworzony na potrzeby okładki 133 zeszytu (numer specjalny wydany rok po wydarzeniach z 11 września) magazynu komiksowego Wizard. Dodatki: • Wstęp autorstwa Marco M. Lupoi’ego – dyrektora wydawniczego Panini (Europa) • Galeria okładek wydań zeszytowych • Artykuł „Scenarzysta – John Ney Rieber o 11 września i Nowym porządku” • Galeria okładek – Kapitan Ameryka • Artykuł „Początki – Kapitan Ameryka” Szczegóły wydania: • Wydawca: Hachette Polska • Wydawca oryginalny: Marvel Comics • Cykl: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela • Seria: - • Data wydania: 20 sierpień 2013 • Tłumacz: Jacek Drewnowski • Format: 170 x 260 mm • Liczba stron: 168 • Okładka: Twarda • Papier: Kredowy • Druk: Kolor • ISBN-13: 978-83-7739-768-8 • Cena okładkowa: 39,99 zł Zawartość: • Captain America vol.4 #1 – „Enemy, part 1: Dust” (czerwiec 2002) • Captain America vol.4 #2 – „Enemy, part 2: One Nation” (lipiec 2002) • Captain America vol.4 #3 – „Enemy, part 3: Soft Targets” (sierpień 2002) • Captain America vol.4 #4 – „Warlords, part 1” (wrzesień 2002) • Captain America vol.4 #5 – „Warlords, part 2: Above the Law” (październik 2002) • Captain America vol.4 #6 – „Warlords, part 3” (grudzień 2002) PODSUMOWANIE Doszedłem do wniosku, iż nawet jeśli uważam, że w „Nowym porządku” jest zdecydowanie zbyt wiele patosu oraz sztucznych emocji, to dla amerykańskiego fana komiksu z gatunku superhero, był to album bardzo potrzebny. Czasem bowiem taka przerysowana emanacja patriotyzmu może być najlepszym remedium na traumę. Lekiem pozwalającym chociaż na chwilę załagodzić ból, zjednoczyć przy tym niemal całe społeczeństwo i pozwolić tym ludziom poczuć znowu jakże ważną dla nich narodową dumę. W związku z faktem, że ja nie jestem Amerykaninem i wydarzenia za 11 września (jakkolwiek straszne i wstrząsające) nie dotknęły mnie osobiście tak bardzo jak obywateli Stanów Zjednoczonych, nie mogłem poczuć tej historii aż tak intensywnie. Nie znaczy to jednak, że innym czytelnikom się to nie uda. Jestem skłonny polecić ten album, ale głównie ze względu na bardzo fajną oprawę graficzną autorstwa Johna Cassaday’a (rysunki) oraz Dave’a Stewarta (kolory). Chociażby właśnie dla świetnych ilustracji warto przeczytać ten komiks. A nuż przy okazji opowieść ta wywoła w kimś jakieś głębsze emocje? I tego właśnie wypada mi chyba życzyć tym wszystkim, którym w ręce wpadnie ten komiks.

POLITICAL SUPERHERO Ten komiks to taki marvelowski odpowiednik seriali pokroju „24 godziny” - z tym stwierdzeniem padającym we wstępie do niego trudno się nie zgodzić. Czyli nowoczesny szpiegowski thriller, gdzie akcja pędzi na złamanie karku, napięcie jest stopniowane umiejętnie, a wszystko mocno osadzone zostało w realiach political fiction. O dziwo superhero pasuje tutaj dobrze. I chociaż nie jest to komiks dla wszystkich, te klimaty jednak trzeba lubić, fanom gatunku dostarczy dobrej, znakomicie zilustrowanej rozrywki. Rok temu Nick Fury, szef agencji szpiegowskiej SHIELD, wpadł na trop wielkiej, niebezpiecznej afery. Zebrał drużynę herosów i zajął się problemem. Wydawało się, że wszystko będzie dobrze. Wydawało się… Teraz przeszłość daje o sobie znać. Zagrożeni są wszyscy, a co gorsza prawie nikt nie wie, co wydarzyło się rok wcześniej, a ktoś działa i skoro ktoś taki, jak niemal niezniszczalny Luke Cage prawie zostaje zabity, co może spotkać innych? A czas ucieka… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/06/tajna-wojna-brian-michael-bendis.html

Generalnie nigdy za bardzo nie lubiłem gdy reszta uniwersum Marvela ingerował w sprawy mutanckie. Zawsze traktowałem komiksy z X jako praktycznie oddzielne uniwersum. No tutaj akurat wszystko wyszło bardzo fajne. Akcja jest płynna, logiczna nie ma żadnych dziur fabularnych - Bendis spisał się bardzo dobrze. Rysunkowo też jest spoko, ale bez szału - zwykła rzemieślnicza robota Oliviera Coipela. Pomysł fabularny jest jednym z lepszych jakie pojawiły się w Marvelu w XXI wieku - dał nowe otwarcie dla wielu innych interesujących historii, których przynajmniej część muszę nadrobić/przypomnieć sobie.

GREEN S(A)KA(A)R „Planeta Hulka” podejście trzecie. Bo taką cegiełkę to jednak musiałem kupić. Kiedyś, lata temu, w czasach wydawania „WKKM” zachęcony ocenami przeczytałem pierwszy tom i mnie nie porwał. No niby dla Hulka to coś, niby dla serii i wydawcy to pewne odświeżenie, bo pójście w klasyczne science fantasy, ale żeby jakieś cudo? No komiks, jak komiks, w Ameryce dość nietypowy, ale tu, na europejskim gruncie, gdzie fantastyka w takim bardziej klasycznym ujęciu zawsze jest żywa, gdy mamy na rynku takie serie, jak „Armada” (a z nią „Planeta Hulka” zawsze mi się kojarzyła, nie poradzę, chociaż poziom „Armady” jest jednak wyższy) to żadne novum, a i cudo żadne. Potem wróciłem, bo jednak to jedna z tych rzeczy, które znać i mieć wypada, jak się jest komplecistą i chce się mieć to, co najważniejsze, a ta opowieść ważna jest, bo nadała Hulkowi rozpęd na dłuższy czas. I jak wypadła? Całkiem fajnie, dobrze się bawiłem, ale nadal wolę run Patera Davida czy wyśmienitą miniserię „Banner” chociażby, bo tam każdy z twórców stawiał na pogłębianie i analizowanie postaci, a Pak w akcję idzie i na niej w „Planecie” się skupia. A teraz dopełniłem sobie tym tomem, akurat na dwudziestolecie powstania, bo w wydaniu, które miałem wypadło to i owo, co jest tu – a tam są materiały, których tu nie ma – i jeszcze raz przeczytałem i wrażenia są takie same, jak przy drugim podejściu, choć w tym wydaniu (bardziej rozbudowanym względem wersji WKKM) jest jedna koszmarnie zilustrowana historia. Hulk zawsze był problemem. Niemal niezniszczalny, potężny, jak bogowie, był sojusznikiem, Avengerem, ale i problemem. Potrafił wpaść w szał, nie kontrolować się, stanowić zagrożenie dla wszystkich i wszystkiego. W końcu więc herosi wykorzystali okazję i wystrzelili go na obcą planetę. Cel miał być niezaludniony, ale też i nie jałowy, tam Hulk miał żyć i nikomu nie robić krzywdy. Wszystko miało być dobrze. Taa… Los chce, że Zielony ląduje jednak na planecie Sakaar, świecie rządzonym silną ręką przez imperium, które nie waha się zabijać mieszkańców i organizować tanią, krwawą rozrywkę w formie walk gladiatorów. Poskromiony Hulk zostaje jednym z wojowników areny, ale jego siła i to, że na jego krwi zaczynają wyrastać rośliny, sprawia, że przez cierpiący lud okrzyknięty zostaje Sakaarsonem, Zieloną Szramą, postacią z przepowiedni, która zjednoczyć ma uciskanych i obalić tyranię. Pytanie jednak czy to Hulk jest postacią z proroctw, a jeśli tak, to czy Sakaarsonem czy może… niszczycielem światów? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2026/01/hulk-planeta-hulka-greg-pak-pagulayan.html

Jakoś bardziej podobały mi się przygody Pogromcy, publikowane w latach 90. XX wieku. Nawet graficznie miały jakiś fajniejszy klimat. Tutaj jest niby wszystko, do czego seria zdążyła czytelnika przyzwyczaić, ale wyszło, moim zdaniem, aż na wyrost. Krwawe jatki, strzelaniny, wybuchy, sam Pogromca, który momentami zdaje się mieć nadludzkie moce. Niby co rusz obrywa tak, że prawie żegna się z życie, a już za moment nawet siniaków nie widać... Ja wiem, to jest specyfika tego gatunku, ale jednak... No i cały wątek z Ruskiem - zwłaszcza, gdy doszło do przerobienia go na cycatego humanoida - był po prostu absurdalny...

ZŁOTA ERA CUDÓW Są takie komiksy, których nikomu nie trzeba przedstawiać, polecać, zachwalać i „Marvels” bez dwóch zdań do nich należy. To małe arcydzieło (magazyn "Wizard" umieścił go na ósmym miejscu listy najlepszych komiksów w dziejach, Marvel - również na ósmym - swojej listy największych komiksów z okazji 75-lecia istnienia wydawcy, a i rzecz znalazła się w książce „1001 Comics You Must Read Before You Die"),wznawiane coraz tu i tam, także na polskim rynku, zachwycające i urzekające. Stworzone jeszcze przed bardzo do niego podobnym „Kingdome Come”, które zasiliło szeregi najwybitniejszych dzieł konkurencyjnego DC Comics, mimo niemal trzydziestu lat od premiery, nieprzerwanie zachwyca i pozostaje imponująco ambitnym projektem komiksowym, który jednocześnie polecić można i znawcom uniwersum (tym o wiele bardziej, wiadomo),i komiksowym laikom. A że teraz wraca w nowym wydaniu (uzupełnionym o masę dodatków: poprzednie wydanie miało jakieś 220 stron, to ponad 500, z nowym epilogiem etc.),warto przypomnieć sobie o tej historii (ja wracam do wcześniejszego wydania, bo uwielbiam tę okładkę, ot co) i zapomnieć, że współdzieli ona tytuł z kinowym "hitem", z którym nie ma nic wspólnego. Rok 1939. Naukowiec tworzy pierwszą Ludzką Pochodnię. Cudu tego świadkami są – choć z początkowym wyśmiewaniem całej sytuacji – dziennikarze i fotografowie, a wśród nich Phil Sheldon, młody, butny, ambitny autor zdjęć, który chciałby pokazać, na co go stać. To on od tej chwili stanie się naszymi oczami, przewodnikiem po złotej erze cudów, która właśnie się zaczyna. Niezwykłych ludzi przybywa, przybywa też również niezwykłych, a zarazem i groźnych wydarzeń. Piękna i tragedii. A Phil jest wszędzie tam, gdzie wydarzają się najważniejsze z nich, od lat 30. do 70. XX wieku, ukazując nam jak rodziło się i rozwijało uniwersum Marvela… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/05/marvels-kurt-busiek-alex-ross.html

AVENGERS I PROBLEMY Geoff Johns nie jest autorem, którego kojarzymy z Marvelem. Jeśli już myślimy o jego pracach, widzimy eventy DC, widzimy filmy kinowe z DCEU i właściwie każdą ważniejszą postać tego giganta w jego interpretacji. Ale dla konkurencji też działał, przez chwilę, ale pozostawiając po sobie dość znaczący run. No i jedna opowieść z niego znalazła się właśnie w tym tomie WKKM. Pominięto to i owo, bo ta historia (a raczej te historie, bo pożeniono tu tytułowy „Impas” z przekrojem runy Johnsa) działa się w sumie na przestrzeni czasu, ale fajnie wyszło to wszystko. Status Avengers zmienił się, jak nigdy dotąd. Społeczność narodowa uznała ich za swoiste samodzielne państwo, ale nie każdemu podoba się taki stan rzeczy. A tymczasem Avengers zmagają się z osobistymi problemami. Vision się zmienił, tak samo, jak jego relacja z Wandą. Scott stara się walczyć w sądzie o opiekę nad córką. Itp. Itd. A to dopiero początek. Kiedy w Slokovii władza zaczyna mordować wyznawców Thora, bóg piorunów postanawia wkroczyć do akcji. Jednak jego działania mogą przysporzyć Avengers wiele kłopotów i zdestabilizować i tak trudną sytuację w regionie. Iron Man będzie musiał spróbować go powtrzymać, a co za tym idzie także ryzyko trzeciej wojny światowej… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/09/avengers-impas-geoff-johns-dan-jurgens.html

"Kapitan Ameryka: Zimowy Żołnierz część 1" autorstwa Eda Brubakera, Steve'a Eptinga i innych. to historia, która wciąga czytelnika w mroczny świat szpiegowskich intryg i zdrad. W "Kapitanie Ameryka: Zimowym Żołnierzu" Kapitan Ameryka staje w obliczu tajemniczego i niebezpiecznego przeciwnika, znanego jako Zimowy Żołnierz. Wraz z oddanymi towarzyszami, Kapitan Ameryka musi odkryć prawdę o tożsamości i motywach tej enigmatycznej postaci, której przeszłość jest powiązana z jego własnym lojalnym przyjacielem. Scenariusz Eda Brubakera zachwyca swoją głębią i intrygą. Wprowadza on czytelnika w świat szpiegowskich machinacji, pełen zaskakujących zwrotów akcji i emocjonalnych momentów. Komiks utrzymuje napięcie na wysokim poziomie, a tajemnice powoli są odkrywane, co skłania czytelnika do pragnienia więcej. Ilustracje autorstwa Steve'a Eptinga i innych artystów są przemyślane i dopasowane do tonu historii. Wizualnie komiks prezentuje się znakomicie, szczególnie w scenach akcji i dynamicznych starciach. Również charakteryzacja postaci jest dobrze wykonana, oddając ich emocje i konflikty. Jednakże, mimo wielu zalet, "Kapitan Ameryka: Zimowy Żołnierz część 1" ma pewne niedociągnięcia. Niektóre wątki mogą wydawać się skomplikowane i trudne do zrozumienia dla nowych czytelników, którzy nie są zaznajomieni z wcześniejszymi historiami Kapitana Ameryki. Ponadto, niektóre postacie mogą być słabo rozwinięte i pozostawiać pewien niedosyt. Pomimo tych wad, "Kapitan Ameryka: Zimowy Żołnierz część 1" jest wartościowym dodatkiem do biblioteki fanów Kapitana Ameryki i komiksów Marvela. To wciągająca historia, która oferuje emocjonujące momenty i zaskakujące zwroty akcji. Ostatecznie, przyznaję temu komiksowi ocenę 7/10, ze względu na jego intrygujący scenariusz, wizualną atrakcyjność i emocjonalne momenty, choć z pewnymi zastrzeżeniami co do skomplikowanych wątków i rozwoju postaci.

„Kraven’s Last Hunt” to jedno z najwybitniejszych dzieł komiksowych nie tylko w ramach uniwersum Marvela, ale i szeroko rozumianej literatury graficznej. Opublikowana po raz pierwszy w 1987 roku sześcioczęściowa opowieść autorstwa J.M. DeMatteisa (scenariusz) i Mike’a Zecka (rysunki),zilustrowana przez Boba McLeoda i pokolorowana z niebywałą wrażliwością przez Boba Sharen’a, stanowi kamień milowy w narracyjnej i estetycznej ewolucji komiksu superbohaterskiego. „Ostatnie łowy Kravena” to mroczna medytacja nad kondycją ludzką, narracja egzystencjalna, w której superbohater jest raczej soczewką refleksji niż obiektem młodzieńczej fascynacji. Nie sposób nie rozpocząć tej analizy od samej konstrukcji narracyjnej, która wyłamuje się ze schematów. DeMatteis, posługując się strukturą wewnętrznych monologów i kontrapunktem głosu Kravena oraz Spider-Mana, tworzy dualistyczną strukturę dusz – metaforyczny dialog życia i śmierci, światła i mroku, porządku i chaosu. Kraven, rosyjski arystokrata, uosabia dekadencki resentyment – tęsknotę za światem, który odszedł, oraz desperacką potrzebę przezwyciężenia własnej nieadekwatności wobec nowoczesności. Jego decyzja, by „zastąpić” Spider-Mana i udowodnić swoją wyższość, nie jest wyrazem megalomanii, lecz tragicznego romantyzmu, który na poziomie literackim przywołuje konotacje z Raskolnikowem Dostojewskiego i Konradem z „Dziadów”. Szczególne uznanie należy się językowi, którym DeMatteis operuje w tej opowieści. Jest on gęsty, introspektywny, niekiedy wręcz poetycki – co w medium komiksowym, często zdominowanym przez dialogi użytkowe i ekspozycyjne, jawi się jako twórcza rewolucja. Wewnętrzne monologi Kravena przypominają strumień świadomości – pulsujący, nerwowy, pełen obsesyjnych repetycji i apollińskiej logiki próbującej okiełznać dionizyjskie wnętrze. To język człowieka, który przestał wierzyć w sens, a mimo to pragnie go ostatni raz dotknąć poprzez symboliczny akt dominacji i śmierci. Z kolei Spider-Man, choć przez dużą część historii nieobecny fizycznie – pogrzebany żywcem przez swojego oprawcę – funkcjonuje jako obecność niemal mistyczna. Jego powrót ze śmierci to nie tylko fizyczne wydostanie się z grobu, ale także metaforyczne zmartwychwstanie ducha, który nie pozwala się złamać. Jest to jeden z najbardziej wymownych momentów w całym kanonie Marvela – akt nie tyle triumfu nad wrogiem, ile nad samym zwątpieniem. Zmartwychwstanie Petera Parkera to mit w czystej postaci – heroiczna apoteoza człowieczeństwa, które mimo słabości i cierpienia odnajduje sens w dalszym działaniu. Warto także zatrzymać się przy rysunkach Mike’a Zecka. Jego kreska, twarda, realistyczna, ostra, współgra z psychologicznym ciężarem opowieści. Nie ma tu miejsca na pastelowe kolory czy bajkowe uproszczenia. Sceny są ciemne, nasycone cieniem i deszczem – urbanistyczne piekło Nowego Jorku zamienia się w przestrzeń symboliczną, naznaczoną niemal biblijnym cierpieniem i katharsis. Zeck perfekcyjnie oddaje emocje twarzy, gestów, spojrzeń – szczególnie w portretach Kravena, który na przestrzeni komiksu przechodzi drogę od pychy do pokory, od furii do ciszy, od życia do śmierci. Nie sposób nie dostrzec też kulturowych odniesień, jakie niesie „Kraven’s Last Hunt”. To opowieść, która mogłaby z powodzeniem funkcjonować poza komiksem – jako dramat teatralny lub powieść psychologiczna. Ma w sobie ducha egzystencjalizmu Camusa i Sartre’a, romantycznego rozdarcia Byrona, i modernistycznej rozpaczy Eliota. Jednocześnie, dzięki medium komiksowemu, zyskuje ona dodatkową warstwę semiotyczną – obrazy, które nie tylko ilustrują, ale komentują, polemizują i wzmacniają tekst. Komiks staje się tu formą totalną – integrującą słowo i obraz w jednolitą strukturę artystyczną. Kraven jako postać zasługuje na osobne studium. Jego samobójstwo – decyzja o odebraniu sobie życia po „zwycięstwie” – to jeden z najbardziej przejmujących momentów w historii Marvela. W przeciwieństwie do wielu antagonistów, którzy kończą swoje historie w huku i krzyku, Kraven odchodzi w milczeniu, z godnością, którą sam sobie przyznaje. To śmierć bardziej antyczna niż współczesna – przypomina samobójstwa bohaterów Sofoklesa czy Seneki, którzy poprzez akt ostateczny pragną zachować kontrolę nad własnym losem i nadać mu sens. To także akt odkupienia – Kraven, który przez całe życie łowił, sam staje się ofiarą. Z perspektywy porównawczej, „Kraven’s Last Hunt” czerpie również z estetyki komiksów DC – zwłaszcza tych spod znaku Batmana, gdzie psychologizacja, mrok i motywy śmierci są dominujące. Nieprzypadkowo DeMatteis planował pierwotnie tę historię właśnie dla Batmana. Przeniesienie jej do świata Spider-Mana okazało się jednak zabiegiem genialnym – to właśnie dysonans między lekkim, młodzieńczym tonem większości opowieści o Człowieku-Pająku a ciężarem tej konkretnej historii sprawia, że „Ostatnie łowy Kravena” tak głęboko zapadają w pamięć. Jest to jakby interludium śmierci w symfonii życia – mroczny poemat wpisany w kolorową mitologię. Ostatecznie „Kraven’s Last Hunt” to komiks, który redefiniuje pojęcie superbohatera. To nie tylko opowieść o walce dobra ze złem, ale filozoficzna przypowieść o tożsamości, granicach człowieczeństwa, potrzebie sensu i cenie, jaką płacimy za własne ideały. Dla filologa i miłośnika literatury, to dzieło pełne tropów, symboli i archetypów. Dla fana komiksów – niezapomniana opowieść o jednym z najbardziej dramatycznych momentów w historii Marvela. Dla intelektualisty – potwierdzenie, że komiks może być sztuką najwyższych lotów, zdolną do przekraczania gatunkowych i kulturowych granic. Kraven nie jest już tylko łowcą. Jest tragicznym bohaterem. A Spider-Man nie jest tylko herosem. Jest symbolem nadziei, która nie umiera nawet wtedy, gdy zostaje pogrzebana. Takie komiksy jak „Kraven’s Last Hunt” dowodzą, że opowieść obrazkowa może być równie wyrafinowana, głęboka i przejmująca jak największe dzieła literatury pięknej. To arcydzieło, które nie tylko zasługuje na uwagę, ale i na kontemplację. Prawdopodobnie najlepsza rzecz od Marvela.