Tatami kontra krzesła. O Japończykach i Japonii

Książka bardzo podobała mi się przez swoją lekkość i choć nie porusza wszystkich aspektów, które teoretycznie by mogła o codziennych nawykach to jednak to co robi przedstawia w dobry, skondensowany sposób, łatwy do zapamiętania. Podczas czytania czuję się jakby to była rozmowa z przyjacielem o jego pasji. Jestem po przeczytaniu bardzo zadowolony i pomogła mi ona utrwalić kolejne japońskie zwroty i zjawiska, które jak to w Japonii mają swoje własne osobliwe nazwy.

Książka bardzo podobała mi się przez swoją lekkość i choć nie porusza wszystkich aspektów, które teoretycznie by mogła o codziennych nawykach to jednak to co robi przedstawia w dobry, skondensowany sposób, łatwy do zapamiętania. Podczas czytania czuję się jakby to była rozmowa z przyjacielem o jego pasji. Jestem po przeczytaniu bardzo zadowolony i pomogła mi ona utrwalić...

O autorze trochę słyszałem jak ktoś zachwalał jego książek - potem obejrzałem z nim wywiad i chyba pan Tomański skręcił z fascynacji kulturą Japonii (po książce mam wrażenie taką w miarę wywarzoną) w swoistą fascynację kulturą Chin i chyba jest jeszcze na początku tej drogi gdy człowiek wybacza mankamenty kultury którą się zanurza.

Oceniając jednak samą książkę - jest bardzo fajna - nic dziwnego że musiałem w mojej bibliotece czekać w kolejce na książkę. Sam autor na wstępie przyznaje, że jest to swego rodzaju zbiór ciekawostek intrygujące dla każdego kogo ciekawi kultura Japonii, ale jeszcze jej nigdy nie zgłębiał jakoś mocno.

Tak ta książka mi uzmysłowiła tą sprawę z tymi tatami - muszę przyznać jakoś nie zastanawiałem się nad tymi tatami na ziemi na których w niektórych filmach śpią, zakładałem że tak się podkreśla biedę - a tu trochę że to bardziej tradycja - siedzenie na kolanach przy obiadach też jest tego trochę objawem - powołuje się tutaj też na to jak to wpływa na japońskie stawy ale jak szukałem to nie znalazłem za bardzo potwierdzeń na to.

Yaeba a więc moda na krzywę ząbki i jak japończycy z największą liczbą dentystów mają chyba najbardziej niezdrowe zęby (trochę kwestia większej traumy wobec dentystów i że u nich możesz być technkkiem a nie lekarzem)

Podobała mi się ustawa Metabo i specjalne kursy zdrowego żywienia czy siłownie dla mających problemy z BMI japończyków - od mej lubej się dowiedziałem że u Japończyków przez ich genetykę to BMI powinno być nieco niższe niż u reszty by nie mieli otyłości. Co nie zmienia faktu że mają bardzo niskie dane dotyczące otyłości (obecnie 4-5%, gdy francuzi to 17% a amerykanie 40%)

I no z tymi "skośnymi oczami" a tak naprawdę podwójnymi powiekami - jest trochę o przemyśle operacji plastycznych albo myków by takie mieć

Językowe rozdziały fajne - O nierozróżnianiu L i R "Rarka Plusa" czy o tym na ile już "język kobiecy" jest bardziej kwestią przeszłą niż obecną

O Karoshi ciekawie nakreślono że ten problem nie był powiązany z kulturą japońską - byli raczej długo związani z dużym wolnym czasem, niezwiązani z firmami jak się nam kojarzą - to dopiero po wojnie etos związania z firmą powstał.

Duża przesądność Japończyków mnie zaskoczyła - te wszystkie cyferki, lisy etc. Nakreślenie problemy syndromu faceta na emeryturze. Niebeskie światło w metrze osłabiające przestępczość czy i o problemie samobójstw. Trochę mniej inspirujący rozdział o komunikacji (ale nazwa shinkansen mi faktycznie utknie w głowie) - i nie wiedziałem że mają te systemy zatrzymania pociągu w przypadku trzesień ziemi

Dziwna ciekawa wczesna robotyka ten japoński edison (jego potomkowie współtworzyli toshibę ) i specyficzne podejście japończyków do robotów. Ciekawie postawiona teza o tym jak praktyki shintoistyczne pozwalają przedmioty/zwierzęta/miejsca utożsamiać z jakąś formą bóstwa - takie podejście zmienia perspektywę na roboty. Paragraf o telefonach się przedawnił - obecnie japończycy używają iphonów w 64%

O sporcie i sumo - że mongołowie są prymusami w sumo głównie zapamiętałem. Lubią też bardzo golf o czym nie wiedziałem.

Bardzo intrygująca teza że dziwny humor japoński co do programów i teleturnieji wynika z tego że japończycy całe życie się spinają co wypada a co nie - a tak ordynarny wręcz humor nawet najmniej wrażliwemu na niuanse nie zostawia złudzeń. Przyczyn chyba trzeba szukać w rządach samurai kiedy narzucono zbytnią powagę, zwalczając różne drobne humoreski jak obrazki śmiesznych zwierząt

Yakuza i filmy - tu ciekawe że mamy trochę pętle - romantyzowana yakuza w filmach zaczęła się cywilizować (bo dbają o PR). Pachinko a sprawa hazardu - no ogólnie większy problem niż się spodziewałem - kiedyś tą książkę pachinko muszę przyczytać

Kulinaria - głównie historia powstania zupki instant z Tajwańskim chińczykiem który się zaklimatyzował w japonii i je wynalazł. Inna sprawa że wyodrębnili jako pierwsi glutaminian sodu odpowiadający za umami

Zarzucając dalsze wyrzucanie ciekawostek - książka jest na pewno czymś więcej niż zbiorem ciekawostek - chyba po prostu można ją nazwać reportażem w jakiejś formie. Mimo że to z roku 2011 wiele rzeczy jest bardzo interesujących nadal. Ciekawa ustawa metabo a nigdy żem o niej nie słyszał! Ogólnie bardzo polecam książkę, myślałem że sporo już wiem o japonii a mnie bardzo zaskoczyło!

O autorze trochę słyszałem jak ktoś zachwalał jego książek - potem obejrzałem z nim wywiad i chyba pan Tomański skręcił z fascynacji kulturą Japonii (po książce mam wrażenie taką w miarę wywarzoną) w swoistą fascynację kulturą Chin i chyba jest jeszcze na początku tej drogi gdy człowiek wybacza mankamenty kultury którą się zanurza.

Oceniając jednak samą książkę - jest...

generalnie to książka jest ciekawa pozycją jeśli chcemy dowiedzieć się czegokolwiek o kulturze Japonii. nie podobało mi się w niej rozrzut tematów i to jak szybko się one zmieniają.

generalnie to książka jest ciekawa pozycją jeśli chcemy dowiedzieć się czegokolwiek o kulturze Japonii. nie podobało mi się w niej rozrzut tematów i to jak szybko się one zmieniają.

Lekka książka o Japonii, a w szczególności o Japończykach i ich codziennych nawykach. Zbiór fascynujących i niezwykłych anegdot i ciekawostek o kraju i ludziach, którzy tam na co dzień żyją.

Lekka książka o Japonii, a w szczególności o Japończykach i ich codziennych nawykach. Zbiór fascynujących i niezwykłych anegdot i ciekawostek o kraju i ludziach, którzy tam na co dzień żyją.

Niestety rozczarowanie, skuszona możliwością poznania ciekowstek, o których być może jeszcze nie wiem na temat Japonii, a sporo ich już poznałam, zarówno czytając jak i obcując bezpośrednio z tym krajem i tamtejszymi ludźmi, przebrnęłam przez wstęp no i...doczytałam tak mniej więcej 1/4 tego co tam autor nawypisywał. Przede wszystkim razi to, że informacje nie mają jakby żadnej podstawy, np. kwestia poczerniania zębów, to co autor napisał to w ogóle pierwsze słyszę, ale brak jest bibliografii, która by się do tego odnosiła akurat. Druga kwestia - czym bardziej wgłab tym większe zażenowanie komentarzami na temat wyglądu Japończyków czy ich zachowań. Wątpię, że my, jako Polacy, chcielibyśmy przeczytać taką książkę o nas samych. Wydaje mi się to krzywdzące w sposób jaki jest to wszystko napisane. Przewertowałam resztę książki i znalazłam garść zdjęć, na których co najmniej dwa przedstawiały Japończyków, którzy WYRAŹNIE nie byli zadowoleni z tego, że są fotografowani, nie wyglądali jakby autor zapytał, czy może zrobić im zdjęcie. Może autor zna pojęcie "kuuki yomenai"? Robienie zdjęć w metrze, zwłaszcza, gdy ktoś po prostu wygląda na wkurzonego z tego powodu - trzeba umieć to wyczuć i wiedzieć, ale może ta "ciekawostka" umknęła autorowi, że na to Japończycy są bardzo wyczuleni.

Nie będę dalej się rozpisywać - po prostu nie polecam, ani komuś kto dopiero poznaje Japonię - bo wyrobi sobie o niej błędny obraz, ani osobie która już wie sporo o Japonii - bo po prostu będzie to żenujaca lektura.

Niestety rozczarowanie, skuszona możliwością poznania ciekowstek, o których być może jeszcze nie wiem na temat Japonii, a sporo ich już poznałam, zarówno czytając jak i obcując bezpośrednio z tym krajem i tamtejszymi ludźmi, przebrnęłam przez wstęp no i...doczytałam tak mniej więcej 1/4 tego co tam autor nawypisywał. Przede wszystkim razi to, że informacje nie mają jakby...

Książkę czyta się z przyjemnością, jest pełna anegdot z życia oraz prób rzetelnej analizy zjawisk zachodzących w społeczeństwie Japonii.
Warto po nią sięgnąć, by na chwilę spróbować zagłębić się w zakamarki japońskiej duszy.

Książkę czyta się z przyjemnością, jest pełna anegdot z życia oraz prób rzetelnej analizy zjawisk zachodzących w społeczeństwie Japonii.
Warto po nią sięgnąć, by na chwilę spróbować zagłębić się w zakamarki japońskiej duszy.

Mnie się bardzo podobało.
To jest zbiór krótkich, lekko napisanych anegdot o Japonii i Japończykach, głównie tych z Tokio. Bardzo dobrze się czyta. Autor raczej wspomina różne ciekawostki, niż przedstawia rozbudowane studium Japonii i Japończyków. Stara się pokazać odmienności i podobieństwa, pokazując, jak w kalejdoskopie najróżniejsze japońskie tematy.

Mnie się bardzo podobało.
To jest zbiór krótkich, lekko napisanych anegdot o Japonii i Japończykach, głównie tych z Tokio. Bardzo dobrze się czyta. Autor raczej wspomina różne ciekawostki, niż przedstawia rozbudowane studium Japonii i Japończyków. Stara się pokazać odmienności i podobieństwa, pokazując, jak w kalejdoskopie najróżniejsze japońskie tematy.

Bardzo dużo ciekawych informacji zawartych w jednej książce. Bardzo spodoba się miłośnikom Azji, chociaż momentami jest troszkę monotonna

Bardzo dużo ciekawych informacji zawartych w jednej książce. Bardzo spodoba się miłośnikom Azji, chociaż momentami jest troszkę monotonna

Niegdyś przeczytałam wiele książek o fascynującym kraju, jakim jest Japonia. I stwierdzam, że analiza pana Tomańskiego najbardziej przypadła mi do gustu. Polecam nie tylko amatorom Kraju Kwitnącej Wiśni.

Niegdyś przeczytałam wiele książek o fascynującym kraju, jakim jest Japonia. I stwierdzam, że analiza pana Tomańskiego najbardziej przypadła mi do gustu. Polecam nie tylko amatorom Kraju Kwitnącej Wiśni.

Jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś o mentalności mieszkańców Japonii- lektura obowiązkowa

Jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś o mentalności mieszkańców Japonii- lektura obowiązkowa