rozwińzwiń

Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo

Okładka książki Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo autora Melanie Benjamin, 9788377584910
Okładka książki Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo
Melanie Benjamin Wydawnictwo: Muza biografia, autobiografia, pamiętnik
400 str. 6 godz. 40 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The Aviator's Wife
Data wydania:
2013-10-23
Data 1. wyd. pol.:
2013-10-23
Liczba stron:
400
Czas czytania
6 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
9788377584910
Tłumacz:
Jolanta Sawicka
Średnia ocen

7,5 7,5 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo



książek na półce przeczytane 2850 napisanych opinii 483

Oceny książki Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo

Średnia ocen
7,5 / 10
280 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo

avatar
132
124

Na półkach:

Super opisana prawdziwa historia. Uwielbiam takie książki . Polecam.

Super opisana prawdziwa historia. Uwielbiam takie książki . Polecam.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
459
22

Na półkach:

Można poznać trochę faktów z życia Anne Lindbergh, ale nie powiem żebym polubiła bohaterów.

Można poznać trochę faktów z życia Anne Lindbergh, ale nie powiem żebym polubiła bohaterów.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
135
12

Na półkach:

Znakomita biografia. Bardzo wciągająca lektura. Książka o niezwykłej kobiecie

Znakomita biografia. Bardzo wciągająca lektura. Książka o niezwykłej kobiecie

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

744 użytkowników ma tytuł Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo na półkach głównych
  • 386
  • 348
  • 10
261 użytkowników ma tytuł Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo na półkach dodatkowych
  • 213
  • 20
  • 8
  • 7
  • 5
  • 4
  • 4

Tagi i tematy do książki Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo

Inne książki autora

Okładka książki Grand Central. Historie o wojnie i miłości Melanie Benjamin, Jenna Blum, Kristin Hannah, Amanda Hodgkinson, Pam Jenoff, Sarah Jio, Sarah McCoy, Kristina McMorris, Alyson Richman, Erika Robuck, Karen White
Ocena 7,8
Grand Central. Historie o wojnie i miłości Melanie Benjamin, Jenna Blum, Kristin Hannah, Amanda Hodgkinson, Pam Jenoff, Sarah Jio, Sarah McCoy, Kristina McMorris, Alyson Richman, Erika Robuck, Karen White
Melanie Benjamin
Melanie Benjamin
Amerykańska pisarka Melanie Benjamin wykreowała literacką historię życia prawdziwej Alicji, zainspirowana zdjęciem siedmioletniej dziewczynki na wystawie skandalizujących fotografii Lewisa Carrolla. Ujęła w powieściową formę wstydliwe kulisy powstania arcydzieła literatury światowej i prawdę ukrytą za nieprzemijającą magią najpiękniejszej baśni…
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Droga do zapomnienia Eric Lomax
Droga do zapomnienia
Eric Lomax
Eric Lomax nie jest pisarzem i nigdy nie rościł sobie pretensji do wielkiej literatury. W roku 1995, mając 76 lat wydał swoją autobiografię „Droga do zapomnienia”. Nie ukrywa w niej, iż książka miała być w pewnym sensie jedną z terapii, która umożliwiłaby mu uporanie się z koszmarem wspomnień. W momencie wybuchu II Wojny Światowej miał 20 lat. Po przeszkoleniu w Królewskim Korpusie Łączności uzyskał stopień porucznika i w roku 1941 wysłany został wraz ze swoją jednostką do Azji w celu obrony Singapuru. Singapur, niezdobyta twierdza, nosząca nawet miano „Gibraltaru wschodu” był świadkiem największej klęski militarnej w historii Wlk. Brytanii. Na początku lutego 1942 roku Singapur zajęły wojska japońskie a do niewoli dostało się ok. 80 tys. żołnierzy brytyjskich, australijskich i indyjskich. Razem z ok. 50 tys. jeńców, którzy dostali się do niewoli japońskiej w bitwie o Malaje było to ponad 130 tys. jeńców. Winston Churchill nazwał kapitulację Singapuru „najgorszą katastrofą” i „największą kapitulacją” w historii Wlk. Brytanii. Wśród tych 130 tys. jeńców znalazł się również porucznik Eric Lomax. Autor opowiada o swoim życiu. O młodzieńczej pasji związanej z kolejnictwem, początkach swojej pracy zawodowej, okresie szkolenia wojskowego, bitwie o Singapur i pobycie w obozie jenieckim. Koszmar, którego był uczestnikiem trwał ponad trzy lata. Obóz w Changi, obóz w Kanchanaburi w Tajlandii, gdzie jeńcy brali udział w budowie birmańskiej Kolei Śmierci, przesłuchania prowadzone przez Kempeitai, japońską żandarmerię wojskową pełniącą w czasie wojny funkcje policji politycznej i służby kontrwywiadu, siejącą grozę swoimi dokonaniami, porównywaną, nie bez powodu z niemieckim Gestapo i pobyt w więzieniu Outram Road. Porucznik Eric Lomax przeżył wojnę, podjął pracę zawodową i próbował prowadzić w miarę normalne życie. Ale czy można prowadzić normalne życie po tak traumatycznych doświadczeniach? Psychiatrzy potrafią takie traumatyczne doznania zdefiniować i nazwać. Zostały one określone syndromem KZ, dotyczy on więźniów obozów koncentracyjnych i obozów jenieckich. Jedną z jego charakterystycznych objawów jest społeczne wycofanie i trudności w nawiązywaniu głębokich relacji z najbliższymi osobami. Dramatyczna historia człowieka o którego przyszłym losie zadecydowały trzy lata spędzone w niewoli, o walce jaką prowadził codziennie po wyzwoleniu, by prowadzić zwykłe życie, o próbie uporania się z traumą. Ale też i o tym jak nienawiść zmienić w wybaczenie. Na podstawie autobiografii Erica Lomaxa powstał znakomity film pod tym samym tytułem w reżyserii Jonathana Teplitzky’ego a główne role zagrali Colin Firth i Nicole Kidman. Może „Droga do zapomnienia” nie jest arcydziełem jak „Król szczurów” Jamesa Clavell’a, nie jest tak błyskotliwa jak „Ścieżki północy” Richarda Flanagan’a ani tak znana jak „Most na rzece Kwai” Pierre Bouell’a. Ma za to niezaprzeczalnie inną wielką zaletę. Jest prawdziwa.
Sławek - awatar Sławek
ocenił na73 lata temu
Carte blanche Jacek Lusiński
Carte blanche
Jacek Lusiński
Słyszałam o filmie, ale go nie widziałam, a był dosyć głośny. Wpadł mi w ręce audiobook, więc chętnie go wysłuchałam, w dobrej interpretacji Arkadiusza Jakubika. Poruszyła mnie historia nauczyciela z Lublina, który wyrokiem losu traci wzrok. Historia wydaje się szczera i nie przynosi łatwych rozwiązań. Wszystkie postaci z otoczenia Kacpra Bielika - matka, przyjaciel, nauczyciele, uczniowie – są zróżnicowane i zachowują się wiarygodnie. Sam bohater w walce o swoją pracę i godność jest nieprzewidywalny, czasami budzi podziw, czasami drażni. Postanawia ukrywać przed światem swoją chorobę, jest w tym kreatywny i długo mu się udaje. Z góry jednak wiadomo, że na dłuższą metę nie będzie to możliwe. Mogłam tylko współczuć Kacprowi i czekać na zakończenie historii. Liczyć na to, że jako człowiek wielu zalet i z silnym charakterem znajdzie swoje miejsce w życiu, potrafi być szczęśliwy żyjąc z niepełnosprawnością. Pierwowzorem Kacpra jest prawdziwy nauczyciel licealny. Uważam, że powieść dobrze odmalowuje polskie realia życia - szkoły i miasta (trolejbusy w Lublinie) i jest całkiem zgrabnie napisaną książką obyczajowo-psychologiczną. Bawiły mnie rozmowy historyka z uczniami, jego metody wychowawcze, inteligentne pomysły po obu stronach. Atmosfera liceum przywoływała wspomnienia, mimo upływu tylu lat… Z czystym sumieniem polecam, chętnie obejrzę film z Andrzejem Chyrą w roli tytułowej.
Mikila - awatar Mikila
oceniła na62 lata temu
Czarne skrzydła Sue Monk Kidd
Czarne skrzydła
Sue Monk Kidd
Niewiele osób kojarzy historię sióstr Grimké – kobiet, które w XIX-wiecznych Stanach Zjednoczonych walczyły o zniesienie niewolnictwa oraz o równe prawa dla osób czarnoskórych. To właśnie ich losy stały się inspiracją dla Sue Monk Kidd do stworzenia powieści „Czarne skrzydła”. Autorka, opierając się na faktach, buduje własną, literacką opowieść o zamożnej rodzinie i ich niewolnikach. W centrum tej historii znajdują się Sara oraz Szelma – dwie bohaterki, których życia splatają się w sposób nierozerwalny. „Czarne skrzydła” to kolejna książka Sue Monk Kidd, która porusza problem nierówności rasowej na terenach południowych stanów USA. „Sekretne życie pszczół”, z którymi miałam okazję zapoznać się przed laty również poruszało podobną tematykę i szczerze powiedziawszy jestem nieco zdziwiona, że autorka zdecydowała się na poruszenie tego samego zagadnienia ponownie. Owszem, tym razem cofamy się o ponad sto lat wstecz, ale problematyka pozostaje bardzo zbliżona. Osobiście lubię, gdy autorzy eksperymentują i wychodzą poza swoje utarte schematy, dlatego tutaj poczułam lekki niedosyt. Akcja książki rozpoczyna się bardzo dynamicznie. Pierwsze strony przynoszą mnóstwo wydarzeń i skutecznie budują ciekawość czytelnika. Autorka wykreowała wyraziste postaci, które początkowo imponują uporem i determinacją w walce o swoje cele. Niestety, z czasem to wrażenie zaciera się wraz z tempem samej opowieści. W miarę rozwoju fabuły bohaterowie zdają się tracić zapał do obrony własnych racji, a akcja wyraźnie zwalnia. Momentami lektura dłużyła mi się na tyle, że poważnie rozważałam jej przerwanie. Sara, którą początkowo darzyłam sporą sympatią, szybko zaczęła mnie irytować swoimi niezrozumiałymi decyzjami. Podobnie rzecz miała miejsce w przypadku Szelmy – w pewnym momencie po prostu poddała się losowi, tracąc wolę walki, która wcześniej była jej znakiem rozpoznawczym. Fabuła i bohaterowie „Czarnych skrzydeł” mieli ogromny potencjał, który niestety nie został w pełni wykorzystany. Odniosłam wrażenie, że gdyby autorka poprowadziła niektóre wątki w nieco innym kierunku, cała historia zyskałaby na wyrazistości i płynności. Choć rozumiem, że sytuacja osób czarnoskórych oraz kobiet w XIX wieku mocno ograniczała ich pole manewru, to uważam, że z tej opowieści dało się wycisnąć znacznie więcej. Mimo że lektura tej książki nie w pełni mnie zachwyciła, w moich planach czytelniczych wciąż znajdują się inne powieści spod pióra Sue Monk Kidd – w szczególności „Księga tęsknot”. Z moich obserwacji wynika, że pozostałe utwory autorki nie poruszają już tematyki niewolnictwa, dlatego chętnie przekonam się, jak pisarka radzi sobie z nieco inną problematyką. www.public-reading.com
Katarzyna S - awatar Katarzyna S
ocenił na611 dni temu
Serena Ron Rash
Serena
Ron Rash
To historia wyśmienita, ale wcale nie piękna. Wyśmienita, bo prawdziwa. Prawdziwa, bo ukazuje wszystko to, do czego zdolny jest człowiek, który stawia siebie ponad innych. Prawdziwa, bo nie upiększa, ani nie zafałszowuje, a jednocześnie mieni się różnymi odcieniami. Zdecydowanie nie jest to historia przedstawiona w czerni i bieli. Osadzona w surowej scenerii gór Karoliny Północnej historia wielkich ambicji i takich samych namiętności. Ta opowieść wciąga, budzi emocje, nie pozostawia obojętnym. Tytułowa Serena to postać, która nie powodowała we mnie żadnych ciepłych uczuć. Mimo złożoności jej charakteru, mimo tragedii które ją spotkały, trudno było mi wzbudzić w sobie współczucie do niej. Jej bezwzględność, jej autorytarna postawa, sprawiły, że czułam do niej jedynie niechęć. Pomimo tego, że wiedziałam dlaczego się taka stała, nie znajdowałam usprawiedliwienia dla jej postawy. Nawet jej mąż, George Pemberton, przejawiał w moim odczuciu więcej ludzkich zachowań. Jednak jego największą słabością okazała się właśnie Serena, co doprowadziło do wielu tragedii. Dla mnie ta historia, to przede wszystkim doskonałe studium degradacji jednostki, pod wpływem władzy jaką posiada nad innymi. Serena przekracza kolejne granice, bez najmniejszych refleksji, jest w stanie zrobić wszystko, w imię najwyższego według siebie celu - stworzenia potężnego imperium drzewnego. Doskonale stworzone postaci, autentyzm w ich zachowaniach, surowość i twardość poszczególnych charakterów oraz skondensowanie ich po mistrzowsku w przeróżnych odcieniach. Twardość przepleciona nieoczekiwaną miękkością, wrażliwość ukryta za pozorną obojętnością, dobro - surowe niczym otaczające ludzi góry, zło - nagłe i bezwzględne, jak dzika przyroda. Filmowa okładka może sugerować pewnego rodzaju romantyzm w tej opowieści. Nic bardziej mylnego. Całość jest surowa, do bólu prawdziwa i jest to ogromna siła tej historii. Polecam.
Kasiag - awatar Kasiag
ocenił na97 miesięcy temu

Cytaty z książki Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo

Więcej
Melanie Benjamin Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo Zobacz więcej
Melanie Benjamin Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo Zobacz więcej
Melanie Benjamin Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo Zobacz więcej
Więcej