Życie jak w Tochigi. Na japońskiej prowincji

Anna Ikeda – Życie jak w Tochigi. Na japońskiej prowincji

Japonia to kraj, który jest pierwszy na liście tych, które bardzo chciałabym odwiedzić. Dlatego też z ogromną przyjemnością sięgam po reportaże o kraju kwitnącej wiśni. Tym razem jednak trafiłam na książkę, zupełnie inną od dotychczas przeze mnie czytanych.

„Życie jak w Tochigi. Na japońskiej prowincji” to tak naprawdę zbiór różnych wydarzeń z życia autorki oraz jej przemyśleń dotyczących kulturowej odmienności, codziennego życia, wierzeń Japończyków itp. Przybliża ona czytelnikom swoją codzienność i bez owijania w bawełnę mówi o tym, co jej się nie podoba w kraju, w którym przyszło jej żyć. Aspekty, które opisuje jak np. brak ogrzewania, trudności ze znalezieniem pracy, kąpiel oszczędzająca wodę, japońskie przedszkola oraz praca w nich i wiele innych, są przybliżone czytelnikowi w sposób łatwy, lekki i wartki, przez co książkę tę czyta się szybko i przyjemnie. Liczne anegdoty z życia autorki przeplata ona z ciekawostkami z historii i kultury Japonii. Całość natomiast pięknie uzupełniają własnoręcznie zrobione fotografie.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze i spodobało mi się to, że autorka jest szczera z odbiorcami i opisuje otaczającą ją rzeczywistość bez upiększania. Ukazuje prawdziwą Japonię i Japończyków, którzy mogą szokować Europejczyków swoim podejściem do życia oraz poglądami np. na temat przyjezdnych.

„Życie jak w Tochigi” to wyjątkowa książka, która daleka jest od stereotypów i mitów. Styl autorki może być odebrany jednak dwojako. Była to książka, którą omawiałam na prowadzonym przeze mnie Dyskusyjnym Klubie Książki i zdecydowanie podzieliła ona uczestników spotkania. Styl, przeze mnie odbierany jako lekki i przyjemny, dla niektórych był infantylny, czepialski i pozbawiony konkretów.

Uważam, że jest to świetna historia dla osób, które szukają innego podejścia do reportażu, coś na zasadzie bloga opisującego codzienne życie w danym kraju. Jednocześnie jest to książka wartościowa pod względem merytorycznym, gdyż mimo licznych anegdot poznać można Japonię od zupełnie innej strony.

Anna Ikeda – Życie jak w Tochigi. Na japońskiej prowincji

Japonia to kraj, który jest pierwszy na liście tych, które bardzo chciałabym odwiedzić. Dlatego też z ogromną przyjemnością sięgam po reportaże o kraju kwitnącej wiśni. Tym razem jednak trafiłam na książkę, zupełnie inną od dotychczas przeze mnie czytanych.

„Życie jak w Tochigi. Na japońskiej prowincji” to tak...

Napaliłem się na tajemnice Polki w Japonii, ciekawostki i nieznane dotąd opowieści związane z codziennością w Kraju Kwitnącej Wiśni, a dostałem zlepek nieciekawych, nierównych opowieści przetykanych kiepskiej jakości dowcipem i nic nie znaczących japońskich nazw.

Napaliłem się na tajemnice Polki w Japonii, ciekawostki i nieznane dotąd opowieści związane z codziennością w Kraju Kwitnącej Wiśni, a dostałem zlepek nieciekawych, nierównych opowieści przetykanych kiepskiej jakości dowcipem i nic nie znaczących japońskich nazw.

"Życie jak w Tochigi" to zbiór różnych historii z życia autorki na japońskiej prowincji, z dala od tak dobrze znanego przez turystów Tōkyō. Nagle okazuje się, że pociągi kursujące co pięć minut nie są normą, konbini nie ma na każdym rogu, a życie bez samochodu może być uciążliwe. Książka napisana jest lekkim i wartkim językiem, a zabawne anegdoty przeplatają się z licznymi ciekawostkami o historii i kulturze Japonii.

To, co najbardziej przypadło mi do gustu, to całkowita szczerość i brak upiększania. Autorka obnaża Japonię i Japończyków, ukazując ich prawdziwe oblicze — to, które skrupulatnie ukrywają pod płaszczykiem tatemae. Jak się okazuje, nie zawsze jest tak pięknie i kolorowo.

Jest to jedna z nielicznych pozycji na polskim rynku, która w tak bezpośredni sposób odziera Japonię z jej cukierkowego wizerunku, budowanego przez lata. Zdecydowana większość książek, zwłaszcza wydanych w tamtym okresie, opiera się na stereotypach i mitach o nieskazitelności tego kraju. Jeśli już wspominały o negatywnych aspektach, to ograniczały się głównie do tematu przepracowania.

Wielka szkoda, że przeczytałam tę książkę dopiero teraz, gdy jest już niemal niedostępna w wydaniu papierowym.

Styl autorki z pewnością nie przypadnie do gustu każdemu, ale książka jest bardzo wartościowa pod względem merytorycznym. Polecam ją przede wszystkim tym, którzy oczekują czegoś więcej niż historii o samurajach czy zachwytów w stylu "Japonia żyje w przyszłości".

"Życie jak w Tochigi" to zbiór różnych historii z życia autorki na japońskiej prowincji, z dala od tak dobrze znanego przez turystów Tōkyō. Nagle okazuje się, że pociągi kursujące co pięć minut nie są normą, konbini nie ma na każdym rogu, a życie bez samochodu może być uciążliwe. Książka napisana jest lekkim i wartkim językiem, a zabawne anegdoty przeplatają się z licznymi...

Ciekawa podróż po japońskiej prowincji. Odczuwam głęboki niedosyt po przeczytaniu książki. Autorka ma bardzo intrygującą perspektywę na otaczającą rzeczywistość. Z jednej strony jest to pozycja zapisana z humorem i dystansem do własnych perypetii życiowych. Z drugiej strony precyzyjnie i subiektywnie portretuje japońskie realia. Bardzo bym chciała aby ukazała się dalsza część.

Ciekawa podróż po japońskiej prowincji. Odczuwam głęboki niedosyt po przeczytaniu książki. Autorka ma bardzo intrygującą perspektywę na otaczającą rzeczywistość. Z jednej strony jest to pozycja zapisana z humorem i dystansem do własnych perypetii życiowych. Z drugiej strony precyzyjnie i subiektywnie portretuje japońskie realia. Bardzo bym chciała aby ukazała się dalsza część.

Lekka, przyjemna lektura na urlop. Autorka wyszła za Japończyka i mieszkają razem w Tochigi - uroki i ciemniejsze strony życia w tak egzotycznym dla nas miejscu opisuje szczerze i z humorem.

Lekka, przyjemna lektura na urlop. Autorka wyszła za Japończyka i mieszkają razem w Tochigi - uroki i ciemniejsze strony życia w tak egzotycznym dla nas miejscu opisuje szczerze i z humorem.

Świetnie napisana książka. Szkoda, że autorka już nie pisze i nie publikuje, ale rozumiem powody.

Świetnie napisana książka. Szkoda, że autorka już nie pisze i nie publikuje, ale rozumiem powody.

Ciekawe spojrzenie na Japonię. Z przymrużeniem oka i trochę od wewnątrz. Z naciskiem, że nie jest to książka poradnik, ani lektura pisana z potrzeby wyrażenia swej fascynacji.
Dla mnie opowieść Pani Anny, była lekkim reportażem z nutką autoironii w tle. Zarówno jeśli chodzi o osobę autorki, jak również o Japonię jako kraj. Do tego dużo ciekawych zdjęć pozwala nam potraktować lekturę jako pamiętnik z wycieczki (choć to de facto pobyt na stałe).
Na koniec mam mieszane odczucia w kwestii właściwej oceny. Ale przeważa opinia na plus. Ogólnie ja polecam.

Ciekawe spojrzenie na Japonię. Z przymrużeniem oka i trochę od wewnątrz. Z naciskiem, że nie jest to książka poradnik, ani lektura pisana z potrzeby wyrażenia swej fascynacji.
Dla mnie opowieść Pani Anny, była lekkim reportażem z nutką autoironii w tle. Zarówno jeśli chodzi o osobę autorki, jak również o Japonię jako kraj. Do tego dużo ciekawych zdjęć pozwala nam...

Lekka książka - opowiastka o życiu gajdzinki w Japonii.
Trochę ciekawostek, szczególnie dla osób, które nie zetknęły się jeszcze z tym tematem. Dla tych, którzy już czytali książki o ludziach zachodu w kraju kwitnących wiśni może być wtórna. Choć i tak przyjemna w odbiorze.
O wiele bardziej polecam przeczytać chociażby Bezsenność w Tokio Marcina Bruczkowskiego.

Lekka książka - opowiastka o życiu gajdzinki w Japonii.
Trochę ciekawostek, szczególnie dla osób, które nie zetknęły się jeszcze z tym tematem. Dla tych, którzy już czytali książki o ludziach zachodu w kraju kwitnących wiśni może być wtórna. Choć i tak przyjemna w odbiorze.
O wiele bardziej polecam przeczytać chociażby Bezsenność w Tokio Marcina Bruczkowskiego.

Naprawdę chciałam przeczytać tę książkę...ale około 300strony się poddałam. Moim zdaniem zmarnowany potencjał, ale oczywiście jak sama autorka prostuje wcześniejsze opinie to jej książka i miała prawo polecieć w tę stronę ( jak dla mnie za dużo kolesiostwa, za dużo autorki w autorce, lekki do przesady ten język, a ja jednak od książek oczekuję choćby odrobiny literatury, gdzie język jest na poziomie, a przekazywane treści niech bęďą i po kolesiowsku ale z pozosrawieniem furtki dla tych odbiorców, kórzy aż tak kolesiowac sie nie chcą). Piątka za zdjęcia

Naprawdę chciałam przeczytać tę książkę...ale około 300strony się poddałam. Moim zdaniem zmarnowany potencjał, ale oczywiście jak sama autorka prostuje wcześniejsze opinie to jej książka i miała prawo polecieć w tę stronę ( jak dla mnie za dużo kolesiostwa, za dużo autorki w autorce, lekki do przesady ten język, a ja jednak od książek oczekuję choćby odrobiny literatury,...

Zbiór zabawnych anegdot z życia na prowincji

Zbiór zabawnych anegdot z życia na prowincji