Pomnik Cesarzowej Achai - Tom I

Po bardzo dobrej Achaji warto przeczytać losy mieszkańców uniwersum kilkaset lat po jej śmierci, świat się zmienił, cesarstwo i zakon również, pojawiają się nowi gracze na arenie... Książka podobna stylowo, również podobny język z elementami dowcipu, czasem na granicy dobrego smaku, ciekawa postać Kai, poza tym Ziemiański taki jak zawsze

Po bardzo dobrej Achaji warto przeczytać losy mieszkańców uniwersum kilkaset lat po jej śmierci, świat się zmienił, cesarstwo i zakon również, pojawiają się nowi gracze na arenie... Książka podobna stylowo, również podobny język z elementami dowcipu, czasem na granicy dobrego smaku, ciekawa postać Kai, poza tym Ziemiański taki jak zawsze

Spore rozczarowanie. Seksistowskie żarty autora i mizogoński styl są kompletnie żenujące. Na plus jedynie zderzenie dwóch cywilizacji, reszta nędzna.

Spore rozczarowanie. Seksistowskie żarty autora i mizogoński styl są kompletnie żenujące. Na plus jedynie zderzenie dwóch cywilizacji, reszta nędzna.

Na plus: wciągająca akcja, sympatyczni bohaterowie, dobra i ciekawa budowa świata, i nieźle zarysowana tajemnica (zagadki),które (zacząłem trzeci tom) stają się coraz ciekawsze i dalej nie oczywiste.

Na minus: jeden "cringowy" żart o gwałcie na prawdę powinno się wyciąć, dalej mi zgrzyta miesiąc z hakiem od przeczytania. Niby wypowiedziany ustami bohaterki, de fakto głupawy żarcić pisarza mężczyzny, który dalej widać uważa, że to śmieszne. Nie był taki humor fajny w pierwszej Achaji, nie jest i tu. Na szczeście, to już rzadkośc, jeden głupi żart na dwa+ tomy serii... da się przeżyć. Reszta niekiedy rubasznego numoru jest na przyzwoitym poziomie (realistyczna i jako taka zabawna, w granicach tego, na co taki humor pozwala). Do tego w pierwszym tomie zgrzytnęło mi jeszcze uśmiercenie dość szybko pewnej ciekawie zarysowanej postaci - może celowa zagrywka typu "nie spodziewacie się, że kogoś tak zbuduję i tu pac"? Ale mi szkoda postaci, która mogła by stać się ciekawa. No nic.

Ogólnie, dobry początek nowej sagi, Achaja z elementami SF, z tego powodu właśnie sięgnąłem po ta pozycję, i na razie nie jestem rozczarowany. Przyjemnie czytadło.

Na plus: wciągająca akcja, sympatyczni bohaterowie, dobra i ciekawa budowa świata, i nieźle zarysowana tajemnica (zagadki),które (zacząłem trzeci tom) stają się coraz ciekawsze i dalej nie oczywiste.

Na minus: jeden "cringowy" żart o gwałcie na prawdę powinno się wyciąć, dalej mi zgrzyta miesiąc z hakiem od przeczytania. Niby wypowiedziany ustami bohaterki, de fakto...

Akcja Pomnika Cesarzowej Achai rozpoczyna się tysiąc lat po wydarzeniach opisanych w trylogii Achaja. Imperium, które powstało na gruzach dawnego świata, jest potężne, ale uwikłane w konflikty i polityczne intrygi. W tym samym czasie na Ziemi współczesna Polska wysyła w morze okręt wojenny, który w tajemniczy sposób trafia do rzeczywistości Cesarstwa. Dochodzi do spotkania dwóch światów: nowoczesnego i quasi-średniowiecznego, co zapoczątkowuje akcję.

Słuchanie tej książki w formie audiobooka rozciągnęło mi się w czasie, co mocno wybijało mnie z rytmu, fabuły i klimatu. Myślę, że to właśnie wpłynęło na moją ostateczną ocenę. Pierwsza trylogia o samej Achai była dla mnie fenomenalna, natomiast do tej książki podchodzę z dużo większą rezerwą i bez tamtego zachwytu.

Podobał mi się pomysł wprowadzenia polskiego okrętu i sposób, w jaki autor prowadzi bohaterów -ich ścieżki powoli się przecinają, aż w końcu splatają w jedną opowieść. Wciąż jest tu mnóstwo walki, krwi i trupów, a Ziemiański w swoich opisach nie przebiera w słowach. Trzeba mu oddać ogromną wiedzę z zakresu militariów, taktyki i broni i chociaż nie znam się na tym temacie, to wszystkie te fragmenty brzmią dla mnie niezwykle realistycznie.

Mimo braku zachwytu, wciąż jestem ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów w kolejnych tomach. Szkoda jedynie, że Kai nie zyskała u mnie takiej sympatii jak bohaterki wcześniejszego cyklu, ale dam jej jeszcze szansę.

Akcja Pomnika Cesarzowej Achai rozpoczyna się tysiąc lat po wydarzeniach opisanych w trylogii Achaja. Imperium, które powstało na gruzach dawnego świata, jest potężne, ale uwikłane w konflikty i polityczne intrygi. W tym samym czasie na Ziemi współczesna Polska wysyła w morze okręt wojenny, który w tajemniczy sposób trafia do rzeczywistości Cesarstwa. Dochodzi do spotkania...

1000 LAT PO ACHAI

„Pomnik Cesarzowej Achai”. Miałem na razie nie czytać, miałem sięgnąć po inne lektury, bo wciąż rozgrzebany leży choćby Pratchett, a i parę książek też woła z kupki wstydu. Ale skoro „Achaia” mi weszła, skoro fajnie się bawiłem, czemu nie polecieć dalej, póki jeszcze ochota. Więc poleciałem i fajnie było. Tym razem Ziemiański się rozpisał, na dobry początek niemal siedemset stron, a potem tylko więcej będzie, a tomów łącznie pięć. A że rozpisał się dobrze, przyjemnie i z niezłym pomysłem, czyta się to naprawdę sympatycznie.

Od śmierci Achai minęło ponad tysiąc lat. Wciąż się ją jednak pamięta, głównie dzięki gigantycznemu pomnikowi, jaki został jej wystawiony. Kai jest czarownicą, właściwie młodą adeptką z talentem do pakowania się w kłopoty. Kiedy więc pojawia się zapotrzebowanie na towarzystwo czarownicy, szkoła chętnie się jej pozbywa – dla nich to jeden kłopot mniej, dla Kai jednak to prawdziwa misja, która pozwoli jej, być może, zabłysnąć. Tym bardziej, że ta właśnie napotkała zwłoki Mereditha, a to znaczy jedno – szykuje się jakaś zaraza. W trakcie swojej wyprawy do celu dziewczyna spotyka młodego filozofa uciekającego przed kłopotami, który staje się jej towarzyszem, a także młodą Shen, ochotniczkę do armii, której podarowuje amulet. Shen zaś, dziewczyna cwana, kiedy trafia w końcu do armii, dzięki swoim talentom szybko zwraca na siebie uwagę dowództwa…

https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/07/pomnik-cesarzowej-achai-tom-1-andrzej.html

1000 LAT PO ACHAI

„Pomnik Cesarzowej Achai”. Miałem na razie nie czytać, miałem sięgnąć po inne lektury, bo wciąż rozgrzebany leży choćby Pratchett, a i parę książek też woła z kupki wstydu. Ale skoro „Achaia” mi weszła, skoro fajnie się bawiłem, czemu nie polecieć dalej, póki jeszcze ochota. Więc poleciałem i fajnie było. Tym razem Ziemiański się rozpisał, na dobry...

Książka mnie nie porwała. Tak naprawdę pierwszy tom jest o niczym. Poznajemy bohaterów. Opisy są krwiste dość wulgarne. Najciekawsza jest ostatnia strona. Nie wiem czy zdecyduje się na kolejny tom.

Książka mnie nie porwała. Tak naprawdę pierwszy tom jest o niczym. Poznajemy bohaterów. Opisy są krwiste dość wulgarne. Najciekawsza jest ostatnia strona. Nie wiem czy zdecyduje się na kolejny tom.

Dla osób, które zniechęciła 3 cz. Achai. Pomnik Cesarzowej Achai to zupełnie inna para kaloszy. Muszę śmiało stwierdzić, że tę część wręcz pochłonęłam. Naprawdę widać, że Ziemiański odzyskał formę pisząc tę część.

Dla osób, które zniechęciła 3 cz. Achai. Pomnik Cesarzowej Achai to zupełnie inna para kaloszy. Muszę śmiało stwierdzić, że tę część wręcz pochłonęłam. Naprawdę widać, że Ziemiański odzyskał formę pisząc tę część.

Fantastyczna opowieść, mocna fabuła, twardy język i ten specyficzna, bezlitosna narracja - czytając ma się wrażenie, że Autor w każdej chwili może pozbawić swoje postaci życia i to jest bardzo dobre.

Fantastyczna opowieść, mocna fabuła, twardy język i ten specyficzna, bezlitosna narracja - czytając ma się wrażenie, że Autor w każdej chwili może pozbawić swoje postaci życia i to jest bardzo dobre.

To jest wręcz stworzone do audiobooka <3

To jest wręcz stworzone do audiobooka <3

Coś innego niż Achaja i Virion , jednak zapowiada się ciekawie :)

Coś innego niż Achaja i Virion , jednak zapowiada się ciekawie :)