Głupie pytania. Krótki kurs filozofii
Dla mnie, która niestrudzenie „drąży” istotę świata, a nawet daleko poza nim, zadając mnóstwo pytań, ten tytuł podziałał na mnie, jak płachta na byka. Miałam ogromną ochotę zripostować go złośliwie – nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi. I pierwsze, co zrobiłam, to szybciutko zajrzałam do wstępu, mając nadzieję, że autor i filozof, a więc człowiek myślący, wytłumaczy się z tego prowokującego, jak dla mnie, tytułu.
I co się okazało?
Dokładnie dlatego taki tytuł, ponieważ jest filozofem, który ma cudowny dar mnożenia, dzieląc. Podobnie było z „głupimi pytaniami”, jak asekuracyjnie ujął je w cudzysłowie, będące takimi dla tych, którzy je już przeanalizowali i znaleźli odpowiedzi, stając się fundamentem wiedzy podstawowej do rozmyślań i poszukiwań na wyższym poziomie. Już profesjonalnym. Jednak są i tacy, dla których one nie są głupie. Są ważne i istotne, bo jeszcze pozostające bez odpowiedzi. Autor należący do tych pierwszych zechciał podzielić się swoją wiedzą z tymi drugimi. A dokładniej napisał tak – „Głupie pytania” raczej nie padają już w filozofii, bo od dawna wiemy dokładnie, na jakie odpowiedzi one pozwalają i jak je przekształcić w pytania bardziej trafne (acz mało efektowne). Nie znaczy to jednak, że nie warto do „głupich pytań” powracać. Przecież wciąż wielu ludzi stawia je sobie tak, jak w dawnych wiekach. A w kolejnym rozdziale dodaje – Pytanie, jak papier, wszystko zniesie. Można bezkarnie pytać o wszystko, byle jeszcze w pytaniu utrzymała się jakaś resztka sensu. Tyle że współczesny człowiek ma mniej czasu na stawianie ich sobie, a tym bardziej na samodzielne, często żmudne, poszukiwanie rozwiązań. Dla niego jest właśnie ta książka.
Dopiero po tak uspakajającym mnie wstępie, określającym jej charakter, jako powrót do „przedprofesjonalnych” korzeni filozofii, zajrzałam z ogromną ciekawością do spisu treści, zastanawiając się nad „kanonem głupich pytań Hartmana” (a może i reszty filozofów?) oraz ludzi poszukujących na nie odpowiedzi. Było ich osiem. Każde poprzedzone fotografią obrazu nawiązującego tematycznie do zagadnienia. Na pierwszym miejscu „pytanie pytań”, które mnie nie zaskoczyło, bo odpowiedź na nie determinowała wybór akceptowanej odpowiedzi budującej bazę określonego światopoglądu i mającej wpływ na powstawanie kolejnych zapytań. I tutaj autor podzielił czytelników na trzy grupy – Kto po prostu wierzy głęboko, ten o istnienie Boga nie pyta. Kto wierzy, lecz chce swą wiarę oświecić wiedzą, ten tak naprawdę nie o istnienie Boga zapytuje (bo tego jest pewien),lecz jedynie o to, czy rozum zdolny jest istnienie Boga udowodnić. Kto zaś nie dowierza, tego żaden dowód intelektualny nie uspokoi. Należąc do grupy drugiej, byłam w komfortowej sytuacji, bo posiadając określony światopogląd, a więc i odpowiedzi na wiele pytań, w tym na prezentowany „kanon”, mogłam już nie szukać, nie pracować mozolnie nad tworzeniem podstaw lub ich uzupełnianiem czy modelowaniem od nowa, czując się, jak aktywny uczestnik trudnych warsztatów, ale przyglądać się jak obserwator, ogółowi wiedzy filozoficznej na zadane pytania. A tę autor przytaczał obficie, szczodrze dzieląc się nią, powołując się na najważniejsze nurty filozoficzne i ich przedstawicieli, szkoły i ich twórców oraz spadkobierców na przestrzeni wieków. Od starożytności po wiek obecny. Nie pozostawiając jej jednak bez własnego komentarza i przemyconego, osobistego oglądu zagadnienia, bo jak sam przyznał w Zakończeniu – W końcu przedstawiłem w niej nie tylko rozmaite istotne zagadnienia filozoficzne, tak jak się one z grubsza prezentują na tle tego wszystkiego, co się udało myślącej ludzkości wymyślić (a cudów tu nie ma i być nie może, bo jesteśmy tylko ludźmi),lecz również pewne filozoficzne stanowisko – własne stanowisko. Kolejność stawianych pytań nie była przypadkowa. Ich porządek narzuciła logika ich wynikania. Fundamentalne pytanie o Boga determinowało zapytania o wartości w życiu – miłość, dobro, prawdę, wolność oraz o narzędzia etyczne do ich przejawiania lub nie, które ja nazywam wolną wolą i sumieniem. Dopiero z tak uświadomionej wiedzy albo wspólnie ustalonej prawdy, można było przejść do dwóch ostatnich pytań, z których jedno stało się bardzo znane z zadania go premierowi Donaldowi Tuskowi – jak żyć?
Abstrahując od tematu – proponuję Premierowi zaopatrzyć się w ten tytuł i rozdawać go każdemu o to go pytającemu. W końcu jest premierem, a nie filozofem. Nie wiem, co na to autor, który przecież w opozycji do PO stoi, angażując się w Twój Ruch Janusza Palikota. Wygląda na to, że niechcący napisał poradnik wspierający konkurencję polityczną.
A wracając do tematu – dwoma ostatnimi rozdziałami autor mnie zaskoczył!
Byłam przygotowana na pozostawienie mnie w zawieszeniu, na dokonanie własnego wyboru na podstawie osobistych poglądów. Nic z tego! Te dwa ostatnie rozdziały były najsilniej przeniknięte poglądami autora, bo o ile we wcześniejszych budował wszechstronny obraz stanu wiedzy filozoficznej, z którego mogłam przebierać, wybierać, uznawać, odrzucać czy nie akceptować, o tyle tutaj delikatnie narzucał pogląd, jak człowiek powinien żyć i urządzać świat wokół siebie. I to jest zabieg świadomy, a nawet umyślny, bo jak napisał – Chociaż więc książkę tę napisałem jako zawodowy filozof, mający w pracy inne zmartwienia niż „nieśmiertelność duszy”, napisałem ją nie tylko dla myślącej publiczności, lecz również dla samego siebie.
I w tym zacytowanym zdaniu kryją się dwa kruczki, ostatecznie określające typ odbiorcy publikacji.
Pierwszym jest „zawodowy filozof”. To, co dla zawodowego filozofa może być przystępnie i przyjemne podane, dla przeciętnego człowieka już nie. Z jednej strony starał się, by była ona możliwie łatwa w odbiorze, ograniczając erudycję i język naukowy do minimum. A i to minimum, czyli pojęcia niepowszechne lub w ogóle niewystępujące w mowie potocznej, objaśniał chętnie i za każdym razem (nie trzeba było sięgać po słownik),by tekst był jak najbardziej przejrzysty, chcąc spełnić deklarację złożoną we wstępie – …obiecuję, że ta książka będzie nadawała się do czytania. A z drugiej strony machał do mnie drugi z kolei kruczek ukryty w cytowanym wcześniej zdaniu pod wyrażeniem – „dla ludzi myślących”. A precyzując – dla średniozaawansowanych . Te dwa ostatnie wyrazy dodałabym obowiązkowo do podtytułu widniejącego na okładce, czyli dla tych, którzy oprócz tego, że myślą, przeczytali w swoim życiu jeden podręcznik z historii filozofii, poznając jej podstawowe pojęcia jak byt, atrybut czy absolut i przynajmniej otarli się o „rozbieranie” zdań zgodnie z zasadami, jakimi rządzi się nauka logiki, by podołać takim, jak te w książce – Głuchy „niepomny” byt, irrealnie bytujący bez świadectwa żywego przedstawienia w subiektywnym horyzoncie doświadczenia pojedynczego ja, stanowi, mówiąc po heglowsku, „określona nieokreśloność”, czyli niewyczerpane źródło nawarstwiających się i różnicujących treści myślenia. Jednak autor nie zostawiał czytelnika samego z takimi zdaniami. Chętnie podpowiadał, upraszczając – Inaczej mówiąc, skończone już życie wciąż przejawia się we wspólnym Świecie, za pośrednictwem niekończących się interpretacji jego śladów. Czyli w ostatecznej interpretacji mojej, przekładając to na język powszechnie zrozumiały, myśl zawarta w pierwszym, enigmatycznym zdaniu brzmi – żyjemy tak długo, jak długo żyje pamięć o nas.
Poprzeczka postawiona wysoko, ale dla tych średniozaawansowanych, do pokonania, a satysfakcja intelektualna bezcenna i gwarantowana.
I w tym sensie autor obietnicy dotrzymał z naddatkiem!
To dlatego każdy rozdział czytałam z przerwą, dozując je sobie według klucza – jeden na jeden dzień. I nie wieczorem. Wybierałam specjalny czas po południu na specjalne rozważania. Traktowałam tę czynność jak gimnastykę umysłu albo jak „przerwę w życiu”, bo według autora życie przecież nie jest myśleniem. Myślenie jest raczej przerwą w życiu niż jego integralną częścią.
Nie było łatwo!
Niektóre zdania lub fragmenty tekstu czytałam wielokrotnie, wiedząc, że muszę je zrozumieć, by pójść dalej. Poznawałam stan wiedzy w pigułce, doszukując się lub rozpoznając w nim kręgosłup mojego światopoglądu i jego miejsce w całości filozofii.
Było fascynująco intelektualnie!
To nie romanse czy powieści erotyczne topią mój mózg w endorfinach, ale właśnie takie książki. Dla mnie najlepsze afrodyzjaki dla umysłu!
naostrzuksiazki.pl
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Wydawnictwo: Bukowy Las poradniki 
Szukamy ofert...
2456 
2454 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Jak zostać pisarzem. Pierwszy polski podręcznik dla autorów
Sporo rzeczy oczywistych, ale zdarzają się też takie które mnie zaciekawiły, np te o prozie gatunkowej.
Czytałam starsze wydanie, więc miejscami było trochę nieaktualne (np. fragmenty o tym jak świetnym rozwiązaniem dla autora jest prowadzenie bloga)
Sporo rzeczy oczywistych, ale zdarzają się też takie które mnie zaciekawiły, np te o prozie gatunkowej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytałam starsze wydanie, więc miejscami było trochę nieaktualne (np. fragmenty o tym jak świetnym rozwiązaniem dla autora jest prowadzenie bloga)
Trochę spodziewałam się czegoś innego, przede wszystkim po przeczytanej lekturze byłam zaskoczona, że to stosunkowo świeży poradnik - wydany w 2020 r. Niestety, metody ćwiczeniowe, informacje o copywritingu itd. zdecydowanie w większości przestarzałe. Bardzo też nierówno pisane rozdziały - część, językiem laika, sporo cytatów, wyjaśnianie krowie na rowie, jak budować postać, dialog itd. A część eseje literaturoznawstwa, ocena jakichś nieznanych książek i autorów (no kto ich zna w powszechnym obiegu oprócz studentów polonistyki?) Niektóre ćwiczenia proste, przyjemne, a część rozbudowana jak zadania własnie na studiach. Mam wrażenie, że niektórzy skopiowali swoje skrypty z prowadzonych zajęć xd Książka ogólnie dająca do myślenia, poszukiwania w książkach tego co by się chciało napisać i jak to zrobić. Za to plus, ale minus za niedostosowanie do realiów czasowych, kiedy marketing rządzi, wattpad, tiktok a Mróz produkuje 2 książki miesięcznie wg kopiuj wklej schematu intrygi. Po prostu widać, że nie pisali tej książki osoby, którym "wyszło", które zdobyły sławę, zarabiają "książkami" na co dzień, dla przeciętnego czytelnika.
Trochę spodziewałam się czegoś innego, przede wszystkim po przeczytanej lekturze byłam zaskoczona, że to stosunkowo świeży poradnik - wydany w 2020 r. Niestety, metody ćwiczeniowe, informacje o copywritingu itd. zdecydowanie w większości przestarzałe. Bardzo też nierówno pisane rozdziały - część, językiem laika, sporo cytatów, wyjaśnianie krowie na rowie, jak budować...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie wiem... Przeczytałem z ciekawości jak taka książka wygląda i gdybym miał coś o niej powiedzieć, to to, że mam wrażenie, iż tytuł przekazuje wiedzę jaką może mieć autor z kilkuletnim doświadczeniem.
Taka tam moja opinia.
Oceny jak na razie nie wystawiam gdyż ja książki czytam, a nie piszę i nie mogę ocenić przydatności.
Nie wiem... Przeczytałem z ciekawości jak taka książka wygląda i gdybym miał coś o niej powiedzieć, to to, że mam wrażenie, iż tytuł przekazuje wiedzę jaką może mieć autor z kilkuletnim doświadczeniem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTaka tam moja opinia.
Oceny jak na razie nie wystawiam gdyż ja książki czytam, a nie piszę i nie mogę ocenić przydatności.
Kompletnie nieprzydatna. Udało mi się przebrnąć przez jeden interesujący mnie rozdział. Nie dowiedziałam się nic nowego. Polecam książkę Stevena Kinga Jak Pisać. Przy tym gniocie to arcydzieło.
Kompletnie nieprzydatna. Udało mi się przebrnąć przez jeden interesujący mnie rozdział. Nie dowiedziałam się nic nowego. Polecam książkę Stevena Kinga Jak Pisać. Przy tym gniocie to arcydzieło.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNudy, oczywistości i za dużo teorii.
Nudy, oczywistości i za dużo teorii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jak najbardziej przydatna.
Jako czytelniczka i jako hobbistyczna pisarka, sądzę, że książka jest genialna.
Z początku, ilość autorów nieco mnie martwiła, bałam się, że pojawi się niespójność w myśleniu i różne sposoby przedstawiania myśli, co doprowadziłoby do kompletnej dezorganizacji.
Jednak po wzięciu książki do rąk stanowczo zmieniłam zdanie.
Podoba mi się sposób przedstawiania danych zagadnień, podoba mi się, że zaraz po dostaniu suchej teorii, dostajemy przykłady na podstawie wielu różnych książek i cytaty, jakie pomagają nam zrozumieć wątek.
Przydatne są również... ćwiczenia, jakie dane nam jest znaleźć pod koniec każdego rozdziału. Sądzę, że książka przyda się nie tylko początkującym autorom a i tym już bardziej doświadczonym, ponieważ wiele wątków, takich jak tworzenie świata, budowanie bohaterów czy nawet prowadzenie dialogów, to tematy trudne i bardzo złożone. Ta książka pokazuje wszystko jasno i przejrzyście!
Serdecznie polecam.
Książka jak najbardziej przydatna.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJako czytelniczka i jako hobbistyczna pisarka, sądzę, że książka jest genialna.
Z początku, ilość autorów nieco mnie martwiła, bałam się, że pojawi się niespójność w myśleniu i różne sposoby przedstawiania myśli, co doprowadziłoby do kompletnej dezorganizacji.
Jednak po wzięciu książki do rąk stanowczo zmieniłam zdanie.
Podoba mi się...
Poradnik dla przyszłych pisarzy ;)
Oto małe objętością – lecz wielkie treścią ;) – studium tego, jak zacząć pisać (i docelowo być może nawet z tego żyć ;) ),a więc studium tego JAK ZOSTAĆ PISARZEM :) Czy jest to w ogóle wykonalne po dawce wiedzy w pigułce jaką zawarto w tej pozornie niewielkiej (bo 300-stronicowej) książce?
Cóż… Niesamowicie wielką dawką motywacji i fachowych porad niniejsza książka z całą pewnością JEST. Siedemnaście rozdziałów to czytelnicza podróż przez meandry warsztatu literackiego jaki powinien szlifować każdy przyszły twórca literacki. Na kolejnych stronach możemy dowiedzieć krok po kroku całego „know how” w tej materii.
Przede wszystkim zadać trzeba sobie na wstępie pytanie, czy jest to w ogóle zajęcia dla nas. Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, czas na trochę teorii, a w jej ramach dowiemy się jak konstruować historie, jak kreować postacie, prowadzić narrację, czy zawiązywać wątki fabularne (i umieć z nich potem wybrnąć ;) ). Porady uzupełnione zostały o omówienie realiów dzisiejszego rynku literackiego i rządzących nim praw. O samym prawie – prawie autorskim mianowicie – również będzie mowa. Całość to dosyć solidna podwalina teoretyczna pod to, żeby ZACZĄĆ pisać ;)
Czy to jednak wystarczy? Oczywiście, że nie ;) Potrzebne są przede wszystkim takie rzeczy jak talent, motywacja, czy też – prozaicznie na sprawę patrząc – czas na pisanie… :) Do tego potrzebna jest spora wyobraźnia i mnóstwo pisarskiej praktyki. Także tej pozornie biernej, a polegającej na czytaniu – jak mawiał sam Stephen King (nota bene w książce pokrewnej tematycznie o tytule „Jak pisać. Podręcznik rzemieślnika”) żeby dobrze pisać, trzeba dużo czytać. Skutkuje to automatycznie tym, że czas niezbędny na wszelkie twórcze wysiłki pisarskie powiększa się o czas potrzebny na czytanie ;) (o ile rzecz jasna weźmiemy sobie radę Mistrza do serca).
Pisanie to nie jest łatwa sprawa, ani tez łatwy kawałek chleba. Z marszu też raczej nie ma jak się za to zabrać, a zatem książki takie jak ta mogą troszeczkę pomóc i choć w teorii na wszystko co związane z pisaniem przygotować. Jeśli więc macie takie zapędy – oto lektura Dla Was :)
Polecam.
Dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las za egzemplarz recenzencki.
https://cosnapolce.blogspot.com/2020/07/jak-zostac-pisarzem-podrecznik-dla.html
Poradnik dla przyszłych pisarzy ;)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOto małe objętością – lecz wielkie treścią ;) – studium tego, jak zacząć pisać (i docelowo być może nawet z tego żyć ;) ),a więc studium tego JAK ZOSTAĆ PISARZEM :) Czy jest to w ogóle wykonalne po dawce wiedzy w pigułce jaką zawarto w tej pozornie niewielkiej (bo 300-stronicowej) książce?
Cóż… Niesamowicie wielką dawką motywacji i...
Ja z tego poradnika wyniosłem jedynie tyle, że pisaniem rządzą trzy zasady, niestety nikt nie wie jakie. No i niech tak zostanie - błyskotliwie i z humorem. Ten poradnik uczy przynajmniej, że nie należy kupować i czytać innych. W zamian za to - pisać. Bo to najlepsza metoda na zostanie pisarzem. Jak mawiał Emil Cioran: talent to przemienione ćwiczenie. I ja się z nim zgodzę.
Ja z tego poradnika wyniosłem jedynie tyle, że pisaniem rządzą trzy zasady, niestety nikt nie wie jakie. No i niech tak zostanie - błyskotliwie i z humorem. Ten poradnik uczy przynajmniej, że nie należy kupować i czytać innych. W zamian za to - pisać. Bo to najlepsza metoda na zostanie pisarzem. Jak mawiał Emil Cioran: talent to przemienione ćwiczenie. I ja się z nim zgodzę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiezłe, co prawda lepiej przeczytać więcej takich poradników, ale ten również.
Niezłe, co prawda lepiej przeczytać więcej takich poradników, ale ten również.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoradnik dla przyszłych pisarzy ;)
Oto małe objętością – lecz wielkie treścią ;) – studium tego, jak zacząć pisać (i docelowo być może nawet z tego żyć ;) ),a więc studium tego JAK ZOSTAĆ PISARZEM :) Czy jest to w ogóle wykonalne po dawce wiedzy w pigułce jaką zawarto w tej pozornie niewielkiej (bo 300-stronicowej) książce?
Cóż… Niesamowicie wielką dawką motywacji i fachowych porad niniejsza książka z całą pewnością JEST. Siedemnaście rozdziałów to czytelnicza podróż przez meandry warsztatu literackiego jaki powinien szlifować każdy przyszły twórca literacki. Na kolejnych stronach możemy dowiedzieć krok po kroku całego „know how” w tej materii.
Przede wszystkim zadać trzeba sobie na wstępie pytanie, czy jest to w ogóle zajęcia dla nas. Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, czas na trochę teorii, a w jej ramach dowiemy się jak konstruować historie, jak kreować postacie, prowadzić narrację, czy zawiązywać wątki fabularne (i umieć z nich potem wybrnąć ;) ). Porady uzupełnione zostały o omówienie realiów dzisiejszego rynku literackiego i rządzących nim praw. O samym prawie – prawie autorskim mianowicie – również będzie mowa. Całość to dosyć solidna podwalina teoretyczna pod to, żeby ZACZĄĆ pisać ;)
Czy to jednak wystarczy? Oczywiście, że nie ;) Potrzebne są przede wszystkim takie rzeczy jak talent, motywacja, czy też – prozaicznie na sprawę patrząc – czas na pisanie… :) Do tego potrzebna jest spora wyobraźnia i mnóstwo pisarskiej praktyki. Także tej pozornie biernej, a polegającej na czytaniu – jak mawiał sam Stephen King (nota bene w książce pokrewnej tematycznie o tytule „Jak pisać. Podręcznik rzemieślnika”) żeby dobrze pisać, trzeba dużo czytać. Skutkuje to automatycznie tym, że czas niezbędny na wszelkie twórcze wysiłki pisarskie powiększa się o czas potrzebny na czytanie ;) (o ile rzecz jasna weźmiemy sobie radę Mistrza do serca).
Pisanie to nie jest łatwa sprawa, ani tez łatwy kawałek chleba. Z marszu też raczej nie ma jak się za to zabrać, a zatem książki takie jak ta mogą troszeczkę pomóc i choć w teorii na wszystko co związane z pisaniem przygotować. Jeśli więc macie takie zapędy – oto lektura Dla Was :)
Polecam.
Dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las za egzemplarz recenzencki.
https://cosnapolce.blogspot.com/2019/06/jak-zostac-pisarzem-pierwszy-polski.html
Poradnik dla przyszłych pisarzy ;)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOto małe objętością – lecz wielkie treścią ;) – studium tego, jak zacząć pisać (i docelowo być może nawet z tego żyć ;) ),a więc studium tego JAK ZOSTAĆ PISARZEM :) Czy jest to w ogóle wykonalne po dawce wiedzy w pigułce jaką zawarto w tej pozornie niewielkiej (bo 300-stronicowej) książce?
Cóż… Niesamowicie wielką dawką motywacji i...