Szósta klepka

Patrzę na tę książkę przez pryzmat lat, które minęły odkąd przeczytałam ją po raz pierwszy. Było to dawno, nawet bardzo dawno. Wtedy jako nastolatka z wypiekami na twarzy śledziłam losy Mady i Marcina. Dziś gdy wróciłam do niej zdziwiłam się, że ciągle ta historia potrafi mnie wciągnąć. Mada i Marcin pozostali żywi na kartach tej książki. Ich pierwsza miłość ciągle wzrusza, a problemy są takie rzeczywiste. Zestarzał się świat, realia PRL-u są pewnie dziwne dla młodych, ale nie dla mnie, odnajduję w nich moją młodość i choć nie tęsknię za nimi to jednak pozostał pewien sentyment. Muszę przyznać, że książka ładnie się zestarzała, ciągle czyta się ją z przyjemnością.

Świetna powiastka młodzieżowa, moim zdaniem lepsza od "Tego obcego". Ukazuje trudne relacje rodzinne, punkt widzenia na świat i chęć dopasowania się oczami dziecka z sierocińca, ale przede wszystkim psychologię młodzieży powoli wkraczającej w świat adolescencji, nawiązywanie przyjaźni oraz pierwszych miłostek. Polecam!

Wracam do tej książki od czasów młodości i nadal sprawia mi przyjemność. Wartości, które przekazuje, nie wszystkie popieram, bo brakuj mi tu przeciwwagi dla pewnych bohaterów. Główna bohaterka również nie zyskała mojej sympatii, bo jest zwyczajnie nieuczciwa i momentami bardzo głupia. Ale to wszystko nie wpływa na mój odbiór całości. Ta książka jest wyjątkowa i nie bez przyczyny zyskała taką popularność.

Pamiętam lekcję j. polskiego, gdy koleżanka namalowała ilustracje do książki i próbowała mi wytłumaczyć kim jest Ida sierpniowa. Nic z tego nie rozumiałem. Zabawne, że sięgnąłem po nią dopiero po prawie 30 latach. Książkę powinien przeczytać każdy w wieku 13-17 lat. To jest powieść o którą nikt nie prosił, ale każdy potrzebuje. Samoakceptacja, stawianie granic, wybaczanie innym - ile współczesnych ludzi ma z tym problem. Oczywiście jest tu kilka naiwnych albo po prostu "mało wiarygodnych" elementów. Ale to jest rola literatury - czasem trzeba coś wyolbrzymić, podkolorować. Bo w tedy to mocniej uderza w serce. "Ida sierpniowa" to drugi tom sagi o rodzinie Borejków. W moim odczuciu jeden z niewielu przypadków gdy tom drugi przebija pierwszy.

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Rewelacyjna powieść o dojrzewaniu, odkrywaniu świata i poznawaniu wartości. O różnorodności wśród ludzi i o tym, jak wiele nas łączy. O wzajemnym dopełnieniu. Musierowicz pokazuje, że zamiast współzawodniczyć, wycofywać się lub zachowywać się zdobywczo, można po prostu starać się o wzajemne zrozumienie. Mimo różnic, a może dzięki nim. Pojawia się wątek patriotyczny: happenerzy z Wrocławia przeciwstawiają się władzy PRL, co stało się jedną z przyczyn usunięcia Damazego Kordialka z poprzedniej szkoły. Tytułowy brulion można uznać za przenośnie - nie tyle chodzi o zeszyt, w którym Beata Bitner zapisywała swoje spostrzeżenia, ile o stan wyczekiwania, przygotowania, przekształcania się poczwarki ludzkiej w imago. Brulion to próba charakteru, trening przed życiem pełnym i właściwym, to także zapis wewnętrznego konfliktu. Bohaterowie przechodzą przemianę: Beata nabiera zaufania do losu, jej obcość znika, warstwy, którymi oddzielała się od codzienności, stopniowo pękają. Jedna z realistycznych części ulubionego mojego cyklu

Wspaniała rudowłosa bohaterka Ania Shirley! Jeśli chcesz ją poznać, sięgnij po tę serię. Ania to inteligentna i obdarzona niezwykle bujną wyobraźnią dziewczyna. Jest bardzo gadatliwa, cechuje ją wrazliwość, optymizm, szczerość, impulsywność oraz wielka ambicja w nauce. Warto poznać tę postać.

Akcja rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej na początku XX wieku – czas i miejsce odzwierciedlają otoczenie w którym żyje autorka. Główną bohaterką jest jedenastoletnia, osierocona i uboga dziewczynka. Jej imię – Pollyanna – stanowi połączenie dwóch: Polly i Anny. Ma piegi. Posiada oryginalną osobowość – według mnie duży wpływ na to miał już nieżyjący ojciec pełniący funkcję pastora. Cechuje ją żywiołowość i gadulstwo wynikające z jej ekstrawertyzmu. Bardzo lubi ludzi. Przy tym jest niezwykle naiwna. Jeśli chodzi o percepcję świata to prawie wszyscy pozostali bohaterowie znajdują się na antypodach względem Pollyanny Whittier. Oprócz tego ich złe cechy są bardzo wyolbrzymione, a najbardziej widocznymi ilustracjami są ciotka Polly (będąca starą panną i jak widać w tym tkwi przyczyna jej zgorzkniałości) i bardzo bogaty pan John Pendleton (który prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy, że doskwiera mu samotność generująca jego permanentne niezadowolenie). Pollyanna jest idealną egzemplifikacją pozytywnego myślenia – a tak dużo teraz o tej kwestii się mówi. Ta dziewczynka przemienia ludzi niczym genialny psycholog! Robi to głównie za pomocą "gry w zadowolenie" – właśnie to zapada mi w pamięć. Jest to przykład dziewczęcej literatury.

Może i wstyd, ale muszę się przyznać, że tej książki nie czytałem, oglądałem tylko ekranizację filmową, wydaje mi się, że tą z 1985 r. Jakoś w czasach mojej młodości wolałem inne klimaty: Indianie, piraci, kowboje, podróże i takie tam... Powszechnie książka jest uznawana za klasyczną, ponadczasową powieść dla dziewcząt, ale jej uniwersalne wartości czynią ją wartościową lekturą dla każdego, niezależnie od płci. Na pewno warta polecenia, w przeciwieństwie do wielu współczesnych "arcydzieł" lewackich i tęczowych wypocin !!! Dlatego POLECAM !!!

Jest to lektura obowiązkowa dla fanów Ani z Zielonego wzgórza, Emilki ze Srebrnego Nowiu, Pollyanny oraz Tajemniczego ogrodu (ta sama autorka),gdyż bohaterką jest tu tak samo dziewczynka o silnej osobowości, która straciła rodziców i przechodzi w swoim życiu trudne zmiany. Chociaż należy wspomnieć, że o ile w Ani z Zielonego wzgórza można znaleźć wiele wątków z goła komediowych to Mała księżniczka jest powieścią silnie osadzoną w brutalnej rzeczywistości. Także język (a może to wina tłumacza) jest cięższy niż w dziełach Montgomery czy Porter, co nie znaczy, że nie warto zapoznać się z nią samemu lub czytać wraz z dzieckiem. Mała księżniczka jest wzruszającą i ciepłą historią o niezłomności, mocy wyobraźni i sile przyjaźni.

[...] – Powtarzam, że o mało co nie popsułaś mego pięknego zegara, gdy majstrując przy nim cofnęłaś czas. Tak, tak, moja miła. Nie rób takiej niemądrej miny! Po prostu cofnęłaś czas. Mniej więcej o osiemdziesiąt lat. – O osiemdziesiąt lat?... – Tak, tak, ale ostatecznie to nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest natomiast to, że cofnęłaś go w godzinie pąsowej róży... 𝗦𝗘𝗡𝗧𝗬𝗠𝗘𝗡𝗧𝗔𝗟𝗡𝗔 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗘𝗟𝗡𝗜𝗖𝗭𝗔 𝗣𝗢𝗗𝗥𝗢́Ż 𝗗𝗢 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗦𝗭Ł𝗢Ś𝗖𝗜 ⵑ

Książka godna uwagi, choć już niełatwa w odbiorze. "Współczesna" Małgosia przypomina nieco tytułową bohaterkę lektury III klas "Oto jest Kasia":, za sprawą niezwykłego splotu wydarzeń (i tu "XX- wieczna" Małgosia nie jest bez winy ... nie powinno się pożyczać rajstop;) po przymierzeniu niezwykłej broszki przenosi się w czasie ... Teraz jako szlachciankę obowiązują ją zupełnie inne zasady postępowania, traktowania starszych, zwracania się do opiekunów ... Jak poradzi sobie panna z tak wybuchowym charakterem, bezpośrednia (w żadnej mierze nie trzymająca języka za zębami). Co ciekawe, w tym samym czasie, w jej domu mieszka Małgosia z XVII w., za nią chodzi do szkoły, a nawet jeździ konno w klubie jeździeckim. Oj, dziś już pewnie ta historia miałaby inny przebieg, niemniej jest bardzo wciągająca i zabawna. Stanowi też ciekawą inspirację do opowiadań obecnych na arkuszach ósmoklasisty;) Audiobook z głosem pani Hanny Kinder-Kiss - bardzo udany:) Polecam!

Autorka książki naprawdę dobrze i mądrze wszystko przedstawiła, jednak jeśli chodzi ogólnie o całokształt , troszkę mi brakowało ,czasami troszkę nudziło,ale temat ważny , książka ok . Jestem matką niepełnosprawnego dziecka i serce mnie bolało, gdy to czytałam. Sama miałabym ochotę przygarnąć tę Myszkę i się nią zaopiekować, a tymczasem tutaj nawet rodzice nie potrafili jej ochronić. Co z tego, że matka w ostatniej chwili zrezygnowała z oddania dziecka, skoro i tak przez cały czas traktowała je jak kulę u nogi? Dobrze chociaż, że mimo wszystko przy nim była. Wszystko zostało bardzo trafnie opisane i pokazuje, jaka jest rzeczywistość. Prawda jest taka, że ludzie i rodzice bywają bardziej ułomni niż te dzieci. Ja modlę się o to, by moje dziecko żyło o jeden dzień krócej niż ja, a inni podświadomie czekają, aż zrzucą z siebie ten ciężar? To przykre😔 Wiadomo, że każdy reaguje inaczej, ale nawet psa czy kota można pokochać tak mocno, by modlić się o jego jak najdłuższe życie. Ludzie, którzy tego nie potrafią, w ogóle nie powinni mieć dzieci. Nawet jeśli dziecko urodzi się zdrowe, nigdy nie będzie idealne zawsze może pojawić się jakiś problem. Co wtedy stanie się z takimi dziećmi? Często żyją z depresją, stają się toksyczni lub zagubieni. To wszystko wina rodziców, którzy liczyli na to, że zawsze będzie idealnie. Nie będzie. To temat rzeka... można by o tym pisać i pisać. Fajnie byłoby gdyby książka doczekała się ekranizacji .

Jest to chyba ta książka, którą łatwiej jest wysłuchać niż przeczytać. Autor pisze w sposób kwiecisty, co może stanowić pewną trudność w odbiorze dla młodego czytelnika. Kiedy zaś ten już biegle czyta, treść może wydawać mu się przeznaczona dla młodszego odbiorcy ... Niemniej sama fabuła ciekawa .... oparta na pomyłce, emocjonująca, do końca trzymająca w napięciu ...

Bardzo zabawna, wielowątkowa powieść detektywistyczna ... o powoli kiełkującym pierwszym uczuciu miłości, o roli przyjaźni, o pomocy i lojalności, troszkę o harcerstwie, a przede wszystkim o tym, jak pokonywać trudności, jak nie poddawać się, jak "walczyć w imię dobra" ... i o tym, w jaki sposób drogą dedukcji dojąć do rozwiązania zagadki ... np. zaginionych drzwi ... Emocje gwarantowane! (U mnie to lektura w VI klasie)

Zabawna (dla współczesnego odbiorcy trochę absurdalna - kurnik Więckowskiej przy szkole?),a równocześnie wspaniale obrazująca los ucznia - "ludu uciśnionego", który musi się uczyć, a nie chce ... Sposób odnaleziony przez uczniów - wspaniały, a relacja z nauczycielem, także dla niego - bezcenna! Książka warta uwagi! (U mnie to także lektura VI klasy).

"Ten obcy" nie jest już dla mnie obcy. Cała przyjemność po mojej stronie ;-) Zenek, bo tak ma chłopiec na imię, od początku jest postacią enigmatyczną. Jego tajemniczość ciągnie się przez wiele stron, a właściwie niemalże do samego końca, czym wprowadza w coraz większą ciekawość. Nie tylko u reszty bohaterów książki, lecz także u czytelnika. Jurgielewiczowa prezentuje różnorodności cech bohaterów, oraz takie wartości jak uczciwość, szczerość, zaufanie, przyjaźń. Dawno nie karmiłam się tak odżywczą fikcją. Zakończenie adekwatne, jednak ostateczna kropka jest bezlitosna. Ma się wilczy apetyt na rozwinięcie pewnych wątków ;-) chociaż z drugiej strony...wyobraźnia może dopowiedzieć.

Jako nastolatka pokochałam serię Miętową i do dziś trzymam na półce wszystkie zakupione tomy. Dobre kilkanaście lat jednak do niej nie wracałam i miałam lekkie obawy, że książki Ewy Nowak mogą nie przetrwać próby czasu, tym bardziej że już wtedy miałam wrażenie, że nastoletni bohaterowie, miłośnicy Mozarta i Kaczmarskiego, są bardziej wyobrażeniem autorki o „fajnej młodzieży” niż kimś, z kim można by się utożsamiać. Ale nie. Pierwszy tom serii mnie nie zawiódł – bawiłam się przy nim bardzo dobrze. To miła, otulająca, przyjemna książka, przy której czasem się człowiek uśmiecha, a czasem robi mu się ciepło na sercu. Nie wiem czy jest to lektura, która podbije serca współczesnych nastolatków, ale wierzę, że do niektórych trafi.

Diupa Historia opowiada o losach Diupy, a dokładniej papugi, która pewnego dnia trafia w ręce Wiktora i całej jego rodziny. Młody chłopak poznający energiczną rówieśniczkę, jego siostra przeżywająca pierwsze miłości, mądrzy rodzice i babcia która nigdy nie wyszła za mąż. Gdy do tej mieszanki dodamy ciekawską papugę wyjdzie nam mieszanka szalona, ale bardzo ciepła. Niewiem czy ta ocena będzie obiektywna, bo jak niektorzy wiedzą seria miętowa od Ewy Nowak to moja guilty plesure i bardzo ją uwielbiałam za nastoletnich czasów. Dlatego teraz robiąc reread nie umiem jej inaczej ocenić niż pozytywnie. Nie zmienia to jednak faktu, że książki dalej mega mi się podobają, oczywiście moje spojrzenie jest inne, bo jestem starsza, ale mimo wszystko uważam że to bardzo mądre książki dla nastolatek, pokazujące, że każdy może popełnić błąd, że trzeba być szczerym i dobrym. Polecam :)

Przed trzema laty, w czasie wyjazdu do rodziców do Polski i powrotu na Łotwę dane mi było za pomocą aplikacji „eReader Prestigio” w ciągu dwóch dni podróży przesłuchać jedną z książek pani Doroty Terakowskiej, mianowicie „Poczwarkę”. W tym roku w podobnych okolicznościach przesłuchałem książkę „Ono”. Zestawiam je razem nie tylko z powodu okoliczności ich wysłuchania, ale przede wszystkim ze względu na treść. TO KSIĄŻKI O ŻYCIU, O WALCE O WARTOŚCI, O MOCY RELACJI, O SZUKANIU TEGO, CO SKRYWA SIĘ ZA „ZASŁONĄ TAJEMNICY”… . Książkę „Ono” Doroty Terakowskiej określam mianem odważnej, niezafałszowanej, czasem wręcz bolesnej poprzez ukazywanie tego, co naprawdę dzieje się w konkretnym człowiek, rodzinie i relacjach międzyludzkich. Podczas lektury „Ono” niepokoi wielość pytań o to, co tak naprawdę się liczy, co jest prawdziwe. Odczuwamy też ciężar wyrosłych na tym tle rozważań o konieczności dokonania wyborów i wzięcia odpowiedzialności za nie. Początkowy „wyskok” (wygłup?) głównej bohaterki to tylko kamień, który rozpoczyna lawinę myśli, uczuć, wydarzeń, spotkań, decyzji, cierpień i radości. I pani Terakowska przepięknie, moim zdaniem, prowadzi nasz wzrok za tym, co dzieje się z tą lawiną, jak wciąga ona poszczególne osoby i dokąd je zanosi. Autorka świetnie ukazuje złożoność życia bohaterów. Myślę tu zwłaszcza o obrazie rodziców Ewy, głównej bohaterki. Książka pozwala ich niejako prześwietlić, albowiem ujawnia, jakie sposoby myślenia, jakie nadzieje, rozczarowania, tęsknoty, fascynacje i lęki stoją za ich słowami i postawami. W takim świetle ani Teresa, ani Jan nie są postaciami jednobarwnymi. Za ich wycofaniem się albo aktywnością, rzekomą apatią albo agresją skrywa się znacznie więcej, niż pozornie się wydaje. Każde z nich miało swoje marzenia, ambicje, plany, ale i każde z nich doświadczyło jakiegoś zranienia, rozczarowania, złamania hierarchii wartości i priorytetów. Fascynujące jest także rozmyślanie o sposobach myślenia i akcentach, które w życie rodziców Ewy, Teresy i Jana, wniosły ich matki, czyli kapeluszowa babcia Irena i babcia Maria — jakże skrajnie różne! A ileż można by powiedzieć o wewnętrznych światach związanych z Ewą „trzech muszkieterów”, o ich dramatach… Właśnie dlatego książkę „Ono” uważam za głęboką, gdyż sięgającą do dna serca ludzkiego, do motywacji, z którymi człowiek przemawia, z którymi coś albo czyni, albo czegoś zaniechuje. . Ze względu na tematykę książki, jak i okrutny kontekst dzisiejszych czasów, w których niegdyś słynne spory o to, czy embrion jest człowiekiem czy raczej jakimś nieokreślonym zlepkiem komórek, mocno się przedawniły (dziś mały człowieczek jest bez miłosierdzia zabijany nawet w 9 miesiącu ciąży → por. zabicie w Powiatowym Zespole Szpitali w Oleśnicy zastrzykiem w serce Felka, chłopczyka, który w łonie matki żył już 9 miesięcy, a więc zabicie go właściwie tuż przed urodzeniem!!!!),książkę „Ono” chciałbym gorąco polecić: - nastolatkom, którzy odkrywaną seksualność przyjmują niekiedy z wielkim niezrozumieniem, o ile nie wypaczeniem, ale także tym, którzy chcą razem z Ewą uczyć się życia; - rodzicom, zwłaszcza tym ultrapoprawnym, którzy albo chcą usunąć z łona swych córek niepożądanego, niewygodnego, grzesznie poczętego przecież, bachora, albo w innym wypadku chcą ze swego życia wygonić taką córkę, by z każdym dniem coraz bardziej widzialny „brzuch” im i im podobnym nie psuł nastroju i przekonania o moralnie poprawnym życiu; - lekarzom oraz wszystkim, którzy są związanym z medycyną, ochroną życia i zdrowia; - każdemu, kto chce znaleźć dodatkowe argumenty za wartością życia ludzkiego, za pięknem miłości i budowanymi w oparciu o nią relacjami, za wartością prawdy. . Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka, wychodząc od konkretnego wydarzenia, ujawniał wspomnienia, przeszłość, i to, jak formowała ona bohatera, jego sposoby odczuwania, myślenia, a wreszcie jak wpłynęła na jego wybory. Taki styl pisania doceniam dlatego, że w innych książkach częstokroć spotykam się z zabiegiem mieszania opisanych w konkretnych rozdziałach wydarzeń teraźniejszości i przeszłości. Czytając taką książkę, niekiedy dość trudno połapać się, co działo się po czym i jak to powiązać razem. „Ono” jest dla mnie książką bardzo przejrzystą. . Ostatnie dwa akcenty. Pierwszy. Wspaniałą w swej treści, wartościową, bo pouczającą, jest scena spotkania z pisarką, którą Ewa widziała w telewizji, a która powiedziała: „Kocham życie, ponieważ…”, ale w tym momencie mama Ewy włączyła inny kanał i nie usłyszała ona, jak pisarka skończyła to zdanie. Dlatego Ewa zadała sobie trud, aby do niej pojechać i usłyszeć zakończenie tego zdania. Czy znajdzie się czytelnik, który powie, że to zakończenie zdania jest banalne? Zwłaszcza wtedy, gdy słyszy się dalszą część wyznania dziennikarki: „Ja nauczyłam się tylko szukać…” Drugi. Chyba najpiękniejszym w książce jest dla mnie to, jak obecne w łonie Ono uczy (?) Ewę oraz tych, co są z nią związani. Tak przynajmniej odkrywa i określa to główna bohaterka: „Ono, ty uczysz czegoś moją mamę, a więc ktoś tak mały jak ty może uczyć innych. Dorośli myślą, że wszystko wiedzą lepiej, a często okazuje się, że to nieprawda”; Nauczyłoś mnie lubić Bacha? Więc już tak dużo potrafisz?; Ono? Dziwne… Nauczyłoś mnie dotrzymywać słowa. A nigdy nie wydawało mi się to ważne ani trudne. A przecież jest trudne. I już to umiem.” . Podsumowując. „Ono” Doroty Terakowskiej to książka, która dla wielu z nas może być pomocna w odkrywaniu wartości. Może prowadzić do zachwytu życiem i troski o nie. Może pobudzać do poszukiwania tego, co nie dla wszystkich jest oczywiste, prawdziwe i święte, a co bardzo często skrywa się za „ścianą upadku”, za mgłą cierpień i upokorzeń. . Na deser. W moim mniemaniu jednym z najlepszych cytatów z książki „Ono”, cytatem, który ma ewangeliczny smak i który zachęca do odwagi w poszukiwaniu piękna i dobra nawet tam, gdzie zdaje się być tylko zło, klęska, strata i tym podobne, jest zdanie: „Cień jest dowodem na to, że istnieje światło.” Dla mnie łączy się ono ze zdaniem „A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” (J 1, 5). Jeśli nie będzie to zbyt odważne, to do historii Ewy z książki „Ono”, historii osoby, która powoli wychodziła z mroku i cienia, chcę dopiąć jeszcze jeden cytat: „Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w Niebie.” (Mt 5, 16). Wydaje się, że pani Dorota samą Ewę, jak i kilka innych osób, a mówiąc precyzyjniej — jej i ich przemianę, stawia przed naszymi oczami, jako światło. . ks. Paweł Kamola