Profil użytkownika: TaniaRozrywka

Książka Natalii de Barbaro obiecuje rzetelną podróż do wnętrza kobiecej duszy, jednak zachwyca jedynie na początku. Analiza archetypów Potulnej, Męczennicy i Królowej Śniegu w pierwszej części jest trafna i niezwykle interesująca. Niestety, dalej autorska mądrość ustępuje miejsca chaotycznym zapiskom.

Największym mankamentem jest forma: zamiast głębokiej wiedzy psychologicznej otrzymujemy nieskończony ciąg cytatów z piosenek i wierszy, bez bibliografii. Całość przypomina momentami osobisty brulion lub pamiętnik nastolatki, w którym prywatna autoterapia autorki przykrywa uniwersalny przekaz. Lektura dobra dla osób na samym początku drogi samorozwoju, dla reszty może okazać się zbyt powierzchowna i wtórna.

Książka Natalii de Barbaro obiecuje rzetelną podróż do wnętrza kobiecej duszy, jednak zachwyca jedynie na początku. Analiza archetypów Potulnej, Męczennicy i Królowej Śniegu w pierwszej części jest trafna i niezwykle interesująca. Niestety, dalej autorska mądrość ustępuje miejsca chaotyczn...

Rozwiń

Zwiń

Powrót do tej historii po latach był sentymentalną podróżą – to od niej zaczęła się moja przygoda z autorką. Choć kiedyś nie mogłam się od tej książki oderwać, czytałam ją nawet na spacerze z psem i spóźniałam się przez nią do pracy, tym razem nie wciągnęła mnie aż tak. Trochę mi się przypominały istotne dla fabuły wątki i zmiana moich czytelniczych preferencji na rzecz dynamiki i może trochę bardziej złożonych postaci, sprawiły, że entuzjazm był tym razem nieco mniejszy, ale to wciąż całkiem niezła pozycja.

Powrót do tej historii po latach był sentymentalną podróżą – to od niej zaczęła się moja przygoda z autorką. Choć kiedyś nie mogłam się od tej książki oderwać, czytałam ją nawet na spacerze z psem i spóźniałam się przez nią do pracy, tym razem nie wciągnęła mnie aż tak. Trochę mi się przyp...

Rozwiń

Zwiń

„Echo kłamstw” broni się przede wszystkim solidnym warsztatem – autorka pisze sprawnie, narracja jest płynna, a dialogi dynamiczne, co sprawia, że technicznie to po prostu dobra powieść.

Niestety świetny punkt wyjścia i potencjał głównych bohaterek rozmyły się w chaosie zbyt wielu wątków i zbędnych postaci, które niepotrzebnie „pompowały” objętość. Przez nadmiar perspektyw i pogmatwane linie czasowe napięcie w pewnym momencie zupełnie siadło, a końcówkę właściwie już tylko kartkowałem. Szkoda, bo potencjał był duży, ale autorka przedobrzyła z liczbą wątków, przez co to, co w tej historii było najlepsze, zwyczajnie zginęło w nadmiarze treści.

„Echo kłamstw” broni się przede wszystkim solidnym warsztatem – autorka pisze sprawnie, narracja jest płynna, a dialogi dynamiczne, co sprawia, że technicznie to po prostu dobra powieść.

Niestety świetny punkt wyjścia i potencjał głównych bohaterek rozmyły się w chaosie zbyt wielu wątków...

Rozwiń

Zwiń

Choć rozumiem zamysł autorki, by uczynić z ofiary reżyserkę własnego losu i wywrócić schemat thrillera do góry nogami, to samo wykonanie okazało się dla mnie klasycznym przerostem formy nad treścią. Lektura była nużącym doświadczeniem, przypominającym bardziej rozwiązywanie chłodnej, intelektualnej łamigłówki niż obcowanie z autentyczną literaturą. Zamiast emocji czy napięcia, poczułam jedynie zmęczenie mechaniczną konstrukcją bohaterki i chirurgicznym dystansem Spark, który skutecznie uniemożliwił jakiekolwiek zaangażowanie. To książka-eksperyment, która zdaje się istnieć głównie po to, by krytycy mogli ją analizować, pozostawiając zwykłego czytelnika z poczuciem obcowania z jałową, techniczną sprawnością.

Choć rozumiem zamysł autorki, by uczynić z ofiary reżyserkę własnego losu i wywrócić schemat thrillera do góry nogami, to samo wykonanie okazało się dla mnie klasycznym przerostem formy nad treścią. Lektura była nużącym doświadczeniem, przypominającym bardziej rozwiązywanie chłodnej, intel...

Rozwiń

Zwiń

Doceniam autorkę, że porusza tematu przemocy, ale ta lektura okazała się dla mnie ogromnym rozczarowaniem. Książka nuży rozwlekłymi opisami i sztucznymi dialogami, a wszechobecny lukier oraz irytujące zdrobnienia odbierają powagę trudnej tematyce. Zamiast na wewnętrznej przemianie bohaterki, fabuła skupia się na mało angażującym romansie, przez co trudno poczuć więź z postaciami. Największym minusem jest jednak finałowy plot twist – karkołomny „fikołek”, który sprawia wrażenie doklejonego na siłę. Zdecydowanie polecam inne tytuły tej pisarki, ale ten konkretny radzę sobie odpuścić.

Doceniam autorkę, że porusza tematu przemocy, ale ta lektura okazała się dla mnie ogromnym rozczarowaniem. Książka nuży rozwlekłymi opisami i sztucznymi dialogami, a wszechobecny lukier oraz irytujące zdrobnienia odbierają powagę trudnej tematyce. Zamiast na wewnętrznej przemianie bohaterk...

Rozwiń

Zwiń