Profil użytkownika: Machno

Edward Lee ma dwa rodzaje powieści: obskurne historie pełne rednecków, ewentualnie trochę, zaznaczam trochę, lżejsze w odbiorze osadzone w uniwersum Lovecrafta. To jest ten drugi przypadek.

Ekstremum opiera się tu zazwyczaj na perwersyjnym seksie (myślę, że fani hentai będą chwilami zachwyceni) oraz pokracznym wyglądzie bohaterów. Oczywiście, ich działania, cel i środki, bywają makabryczne, a wiadomo, że cel uświęca środki. W takiej sytuacji wszystko co robi Wilbur (główny bohater), jest usprawiedliwione. Zresztą na tle okolicznych sąsiadów, to właśnie on jest tym, który wypada lepiej od względem etycznym i moralnym.

Intrygi tu nie ma za wiele, tytułowy romans jest naprawdę na pierwszym planie. Gatunkowa otoczka dodaje mu rumieńców i egzotyki. Przy czym jak zawsze doceniam obycie Lee w świecie Cthulhu i innych Przedwiecznych. Nie ma w tym taniej fascynacji i tylko opierania się na chwytliwych imionach bóstw. Tutaj prawie wszystko opiera się na oryginalnej mitologii.

Książka zdecydowanie dla fanów twórczości autora. Lovecraftianie, tacy true, mogą się odbić od scen seksu czy przemocy. Poszukiwacze ekstremalnych doznań pewnie się wynudzą w chwilach miłosnych wynurzeń pary głównych bohaterów, wyrzutków lokalnych, którzy byli sobie przeznaczeni. Specyficzna lektura, na pewno zaskakująca

Edward Lee ma dwa rodzaje powieści: obskurne historie pełne rednecków, ewentualnie trochę, zaznaczam trochę, lżejsze w odbiorze osadzone w uniwersum Lovecrafta. To jest ten drugi przypadek.

Ekstremum opiera się tu zazwyczaj na perwersyjnym seksie (myślę, że fani hentai będą chwilami zachwyceni) oraz pokracznym wyglądzie bohaterów. Oczywiście, ich działania, cel i środki,...

Mam dylemat z tą książką. 

Z jednej strony jest to kawałek solidnej ekstremy. Przygody głównej bohaterki to seria naprawdę paskudnych zdarzeń, krzywda, w dużej mierze fizyczna, jest bardzo dokładnie opisana. I naprawdę to robi wrażenie, jest syfiato, z pełnym, dokładnym opisem, bez przerzucania zdarzeń “poza kadr”. Tak, jest to czołówka tego, co wyszło na naszym rynku, co jest napisane dobrze. Bez sadyzmu dla sadyzmu.


Jednak jest też druga strona medalu. Główna bohaterka jest nijaka, pomimo tragedii z dzieciństwa. Podejmuje bezmyślne decyzję, które naprawdę trudno usprawiedliwić. I dodatkowo wyjaśnienie istoty tego, co się działo w stodole, zupełnie niepotrzebne i napisane chyba tylko dla rozciągnięcia formatu. Bez tych kilku rozdziałów treść by niewiele straciła. 


Wydanie tej książki było dobrym ruchem ze strony wydawnictwa. Jest to mocna lektura, nie szczędząca detali, jednak słaba od strony postaci i w zasadzie finału. Fanów ekstremy zapraszam, nieobytym - odradzam.

Mam dylemat z tą książką. 

Z jednej strony jest to kawałek solidnej ekstremy. Przygody głównej bohaterki to seria naprawdę paskudnych zdarzeń, krzywda, w dużej mierze fizyczna, jest bardzo dokładnie opisana. I naprawdę to robi wrażenie, jest syfiato, z pełnym, dokładnym opisem, bez przerzucania zdarzeń “poza kadr”. Tak, jest to czołówka tego, co wyszło na naszym rynku, co...

Powroty na stare śmierci to częsty motyw w filmach, a także w książkach. Powody bywają różne, ot, odwiedzanie miejsc, gdzie się wychowało, sprawy rodzinne, śmierć bliskich. Bohater przybywa na miejsce, a potem się dzieje.

Były legionista (francuski, nie żaden piłkarz Legii) wydawca do miasta swojego dzieciństwa, trochę szuka swojego miejsca, trochę wspomina zmarłego kumpla, ale zdecydowanie zalewa swoją przeszłość alkoholem. Staje się celem grupki osiedlowych gangusów. Życie trzyma się go na cienkich nitkach, a jego siłą, która go utrzymuje na niego, staje się zemsta i ukradziony sygnet. Nie uznaje przy tym taryfy ulgowej.

Fajnie się czyta taka to powieść w klimatach noir, kiedy główny bohater jest z tej ciemnej strony mocy, musi udowodnić swoje racje, a jego najmocniejszym argumentem jest bezwzględność (chyba trzeba będzie poszukać książek o Parkerze, coś podobno w Polsce wyszło). Autor nie bierze jeńców, no, może na chwilę, w określonym celu, by za chwilę pozbawić antagonistów złudzeń. A czyni w krwisty i bezwzględny sposób.

Z powodu tych drastycznych scen książka bywa określana jako horror. Nie dajmy się zwieść tym słowom, jest to klasyczny thriller noir, w pełnym tego słowa znaczeniu, mimo kilku pomysłów, które dodają smaku lekturze. Wystarczy wspomnieć najlepszego przyjaciela, towarzyszą niedoli, oddanego i pełnego dobrych rad.

Jeszcze jeden detal, świadczący o zabawie gatunkiem - jak noir, to musi być femme fatale. Tak, pojawia się postać kobiety, o tragicznej przeszłości i niepewnej przyszłości. Nie wchodząc w szczegóły, przyniesie ona bohaterowi problemy oraz cień nadziei.

Pomimo kilku nielogiczności pod koniec, była to dobra książka. Ale muszę przyznać, że Patryk Bogusz mnie jeszcze nie zawiódł. Pisze w różnych stylach, i za każdym razem trafia w mój gust. Czekam na więcej.

Powroty na stare śmierci to częsty motyw w filmach, a także w książkach. Powody bywają różne, ot, odwiedzanie miejsc, gdzie się wychowało, sprawy rodzinne, śmierć bliskich. Bohater przybywa na miejsce, a potem się dzieje.

Były legionista (francuski, nie żaden piłkarz Legii) wydawca do miasta swojego dzieciństwa, trochę szuka swojego miejsca, trochę wspomina zmarłego...