„Milczenie Puszczy”, debiut Wiktorii Piotrowskiej to mój najnowszy patronat, o którym z radością Wam opowiem.

Pierwsza strzała amora podczas czytania trafiła mnie już w prologu, który jest bajecznie mroczny i intrygujący. Przedstawia Delemirę, dziewczynkę o bardzo nietypowych zainteresowaniach... Późniejsze koleje losu Delemiry wplatają się w historię innych wyjątkowych postaci, wśród których jako kolejnych głównych bohaterów określiłabym Rhenę i Elwana. To wspólna ucieczka tej trójki jest osią fabuły, plecie przebieg w kanwie opowieści drogi, podczas której postacie spotykają na swojej drodze wiele niebezpieczeństw, ale również dobrych ludzi. W tym niegościnnym dla obdarzonych magią istot świecie nie jest łatwo się odnaleźć i przeżyć. Ale dzięki temu narasta dramatyzm opowieści, aż do kulminacyjnego momentu, rewelacyjnej bitwy, moim zdaniem ukoronowaniu pierwszego tomu.

Nie ma co, ta książka i jej postacie wywołały we mnie wielkie, iście żywe emocje! W „Milczeniu...” występują postacie dobre i złe, a będąc precyzyjnym – w całej palecie szarości. Nie mówię nawet o okrutnej antagonistce, która wzbudza szczerą nienawiść, ale sami główni bohaterowie błądzą i się mylą, sprawiając, że nie tylko nas rozśmieszają, ale też niekiedy irytują. Myślę, że pewnie jako jedyna z patronek podzielałam początkową irytację Rheny na ksywkę, jaką dał jej Elwan i tak samo jak ona, przewracałam na to oczami. Lubię, gdy postacie nie są krystalicznie białe i właśnie wywołują w nas mieszane uczucia. To zapamiętuje się najbardziej. W połączeniu z rewelacyjną historią uważam, że pierwszy tom jest świetnym początkiem całej serii, która zapowiada się na pełną przygód dla bohaterów i wielkich wrażeń dla czytelników. Mogą po nią sięgnąć nie tylko starzy, fantastyczni wyjadacze, gdyż jej przystępny język nie odstraszy i ciekawych nowych form odkrywców. Dajcie się wciągnąć w ten mroczny świat, moim zdaniem naprawdę warto!

„Milczenie Puszczy”, debiut Wiktorii Piotrowskiej to mój najnowszy patronat, o którym z radością Wam opowiem.

Pierwsza strzała amora podczas czytania trafiła mnie już w prologu, który jest bajecznie mroczny i intrygujący. Przedstawia Delemirę, dziewczynkę o bardzo nietypowych zainteresowa...

Rozwiń

Zwiń

„Zryw monsunowy” Thei Guanzon, drugi tom cyklu Wojny Huraganowe okazał się rewelacyjną, pełną emocjonującej akcji opowieścią, gdzie świetnie napisany romans w stylu slowburn jest ukoronowaniem całej historii. Dlaczego? Bo jest ciekawy. Jest emocjonujący, gdyż obie strony, Talasyn i Alaric, pomimo tego co czują, co właściwie dopiero rodzi się między nimi, przez przeszłość ich krajów, rodzin, przez ciągnące się do teraz kłamstwa, skrzętnie skrywane tajemnice, są w beznadziejnym położeniu. Nieważne, że są małżeństwem – to tylko sojusz polityczny, jak mówią wszyscy wokół. I powiem Wam, że ich uczucia, ich z trudem odkrywane emocje to było coś, o czym czytałam z rozrzewnieniem. I przejęciem, bo ciągle ma się z tyłu głowy myśl, że jak to się może dobrze skończyć... No genialne! Do tego zakończenie, przez które ciężko będzie cierpliwie dotrwać do trzeciego tomu.
Więc jeśli macie ochotę na romantasy z DOBRZE napisanym wątkiem romantycznym, to mogę Wam z całego serca polecić Wojny Huraganowe.

„Zryw monsunowy” Thei Guanzon, drugi tom cyklu Wojny Huraganowe okazał się rewelacyjną, pełną emocjonującej akcji opowieścią, gdzie świetnie napisany romans w stylu slowburn jest ukoronowaniem całej historii. Dlaczego? Bo jest ciekawy. Jest emocjonujący, gdyż obie strony, Talasyn i Alaric,...

Rozwiń

Zwiń

"Nastroje" Louisy May Alcott szczerze mnie zaskoczyły. Krótki opis z tyłu książki sugeruje trójkąt miłosny, gdzie dziewczyna jest zmienna i lekkomyślna, a dwaj adoratorzy są jak dzień i noc. Spodziewałam się, że wybierze "tego złego", bo chociaż jest to książka sprzed 160 lat, to mogłaby dać w ten sposób dobry morał i przestrogę. A jednak, pani Alcott pokazała nam ten schemat w zupełnie inny sposób. Postacie też nie są takie, jakbyśmy się spodziewali. Jest to piękna i pełna mądrości opowieść, w której bohaterowie dojrzewają, z biegiem czasu poznają siebie coraz bardziej. Nie ma tu złego i dobrego adoratora, są mężczyźni różniący się charakterem, szlachetni, chociaż postępujący w inny sposób. Sylvia jest szczególną panną, targaną przez nastroje, jednak nie są to głupie kaprysy, a efekty skrywanych wewnątrz uczuć. Pięknie została opisana ich droga, wliczająca krótkie momenty zachwytu nad otoczeniem czy dobrocią innych ludzi. W stylu typowym dla Alcott pojawiło się kilka nowych i zaskakujących rozważań – jak dobre dopasowanie czy ewentualność rozwodu, by nie ranić siebie nawzajem i pozostawać fair wobec siebie, ale również drugiej osoby.

Czytałam "Nastroje" ze szczerą przyjemnością i uważam, że powinna być to obowiązkowa lektura dla dziewcząt (i kobiet), zanim dadzą się porwać kaprysom miłości i będą rozważać związanie się z kimś z pozoru nierozerwalnymi więzami, tak, by w przyszłości nie cierpieć i nie sprawiać bólu innym.

"Nastroje" Louisy May Alcott szczerze mnie zaskoczyły. Krótki opis z tyłu książki sugeruje trójkąt miłosny, gdzie dziewczyna jest zmienna i lekkomyślna, a dwaj adoratorzy są jak dzień i noc. Spodziewałam się, że wybierze "tego złego", bo chociaż jest to książka sprzed 1...

Rozwiń

Zwiń

"Dobre żony" to kontynuacja znanych "Małych kobietek" Louisy May Alcott. Jak się można domyślić po tytule, mamy tutaj przejście z dziewczęcych lat sióstr Meg, Jo, Beth i Amy do ich dorosłego życia. A przynajmniej wkraczania w tę dorosłość. Jeśli znacie pierwszą część, bądź oglądaliście jej ekranizacje, wiecie, że każda z dziewcząt jest kompletnie inna - i tak też różnie prowadzą ich koleje losu. Każda pragnie od życia czegoś innego, jednocześnie mając za podwaliny to samo wychowanie i podobne, dobre serca. Z poczuciem rozrzewnienia czyta się ich historie, wydawałoby się takie zwyczajne, codzienne, a jednak w sposób podkreślony przez ich charaktery, stające się tak dla nich specyficzne. Radości i rozczarowania, ciężkie momenty, które doprowadzają nas do łez... Znajdziemy tu doprawdy wiele uczuć, które swoistą prostotą przekazu, okraszone nutą moralizatorstwa, przekazują w piękny sposób tę opowieść.
W postaci Jo odnalazłam swoje książkowe alter ego i myślę, że wśród czterech kobietek każda z nas znajdzie swoje odzwierciedlenie. Szczerze polecam to piękne ilustrowane wydanie, mnie ono totalnie zachwyca!

"Dobre żony" to kontynuacja znanych "Małych kobietek" Louisy May Alcott. Jak się można domyślić po tytule, mamy tutaj przejście z dziewczęcych lat sióstr Meg, Jo, Beth i Amy do ich dorosłego życia. A przynajmniej wkraczania w tę dorosłość. Jeśli znacie pierwszą część, b...

Rozwiń

Zwiń

Zamyślenie połączone z frustracją, to uczucia, które niejednokrotnie towarzyszyły głównemu bohaterowi „Wzgardy”, naczelnikowi pokojowej warty, Kilianowi Sztormowi. W tej kryminalnej opowieści umiejscowionej w fantastycznym świecie z różnymi gatunkami stworzeń myślących – tubylcami, ludźmi będącymi potomkami zesłanych na wyspę zbrodniarzy, ogrami, elfami i dziwnymi ich połączeniami – mamy okazję śledzić mozolne śledztwo dotyczące zaginięcia Samuela Banacha, które ożywia szare życie naczelnika.

Niesamowicie było zanurzać się powoli w ten świat, mroczny i pełen determinacji, by żyć wolno i po swojemu, krążyć po omacku wokół zawiłej zagadki, w której tropy zdają się prowadzić do nikąd. Do tego Sztorma ciągle dręczy jego jedyna nierozwiązana sprawa sprzed wielu lat... A nas to tylko coraz bardziej intryguje. Wciągnął mnie całkowicie swoiście dziwny klimat tej książki! Nie zawsze łapałam od razu, o co chodzi, ale gdy puzzle zagadki wskakiwały na swoje miejsce, to było świetne uczucie! Jak np. odkrywanie, jak niezwykły jest zastępca naczelnika, ogr Gustaw Gunderberg. Pozostali członkowie warty pokojowej też zostali wykreowani w rewelacyjny sposób! Kolejny raz książka Pauliny Hendel mnie totalnie oczarowała! Należy do grona moich ulubionych Autorek – i ciągle nie zawodzi.

Zamyślenie połączone z frustracją, to uczucia, które niejednokrotnie towarzyszyły głównemu bohaterowi „Wzgardy”, naczelnikowi pokojowej warty, Kilianowi Sztormowi. W tej kryminalnej opowieści umiejscowionej w fantastycznym świecie z różnymi gatunkami stworzeń myślących – tubylcami, ludźmi ...

Rozwiń

Zwiń

Lubicie typ bohaterki: waleczna i wyszczekana księżniczka? Macie swoją ulubioną? Jeśli nie, to może Azaria Sparrow zyska to miano? Główna żeńska postać "Ostatniej fazy mroku", finału trylogii Rodzina Carmody od Agaty Polte, jest jedną z trzech sióstr, córek króla Norfolk. I zamiast zajmować się typowymi zajęciami księżniczek, stroni od tego, oddając swoje serce służbie miastu. W takich okolicznościach poznaje Ivora Carmody'ego, o którym ta część opowiada, ratując księcia z opałów.
Powiem Wam, że tą dwójkę od początku połączyła świetna chemia – ich rozmowy za każdym razem wywoływały u mnie uśmiech. Ona pewna siebie i zdystansowana, on idealnie dyplomatyczny, ale potrafiący dodać drugie dno do swoich wypowiedzi. Szybko oboje polubiłam, tym bardziej, że po znajomości Ivora z poprzednich części, raczej marginalnej i nie stwarzającej większego przywiązania, obraz, który się pojawił tutaj, zmienił to kompletnie. Znaliśmy już jego opiekuńczość, ale dodana tu nuta zaborczości i pokaz jego siły robi odpowiednie wrażenie.

Historia zjaw z Norfolk i powoli odkrywana tajemnica Azarii sprawiały, że sama opowieść była angażująca i ciężko się było od niej oderwać. Mamy tutaj momenty akcji, głębsze rozmowy i trochę pikantnych scen. Wszystko współgra ze sobą w harmonii, nie przeważając nad innymi składnikami fabuły. Uważam to za świetne ukoronowanie trylogii, nawet jeśli w moich myślach to nadal Hunter pozostaje numerem jeden męskich postaci. Ale myślę, że Ivor wcale nie plasuje się dużo niżej.

Lubicie typ bohaterki: waleczna i wyszczekana księżniczka? Macie swoją ulubioną? Jeśli nie, to może Azaria Sparrow zyska to miano? Główna żeńska postać "Ostatniej fazy mroku", finału trylogii Rodzina Carmody od Agaty Polte, jest jedną z trzech sióstr, córek króla Norfolk. I zamia...

Rozwiń

Zwiń

Kojarzycie takie historie, które na długo po skończeniu czytania nadal kołaczą Wam się w głowie? Absorbują myśli i wywołują westchnienie? Mam tak dokładnie po przeczytaniu „Tam, gdzie trwa noc” A. B. Poranek - książka ta na długo pozostanie w moich myślach. Była doprawdy piękna! Pomimo swoistej prostoty, baśniowości historii, w której dziewczyna wyrusza w niebezpieczną podróż, by pozbyć się swojej magii, a w efekcie trafia na rok służby u bestii, całość przedstawiona została w sposób przypominający nieco poetyckość. Opisy magicznego lasu, domostwa i istot, emocji Liski, wszystko to nadaje książce niesamowitego klimatu. Wisienką na torcie jest tutaj nawiązanie do mitologii słowiańskiej – co z luźnym skojarzeniem z baśnią o Pięknej i Bestii daje połączenie idealne. Serio! Jestem całkowicie zachwycona! Jestem pewna, że do niej wrócę, nawet jeśli zakończenie złamało mi serce. Ale to, ile różnych emocji i niesamowitych wrażeń dała mi ta książka – tego właśnie w nich szukam. Polecam ze szczerego, ciągle wzruszonego serca!

Kojarzycie takie historie, które na długo po skończeniu czytania nadal kołaczą Wam się w głowie? Absorbują myśli i wywołują westchnienie? Mam tak dokładnie po przeczytaniu „Tam, gdzie trwa noc” A. B. Poranek - książka ta na długo pozostanie w moich myślach. Była doprawdy piękna! Pomimo swo...

Rozwiń

Zwiń

"Wezwanie Żmija" Agnieszki Kulbat, pierwszy tom Dziedzictwa Stróża Nawii, to przeciekawa opowieść, która nie dosyć, że opowiada o losach bohaterów mocno osadzonych w naszych rodzimych słowiańskich wierzeniach, to sama akcja dzieje się w Poznaniu! Kupiło mnie to od początku. Potem swoje trzy grosze dodał świetny humor; już samo dobranie głównych bohaterów, którzy wyruszają razem w podróż – syn Żmija, szeptucha i strzyga – mogłoby być początkiem niezłego żartu. Tym bardziej, że na swojej drodze spotkają też dominikanina, czy syna burmistrza. Zbieranina postaci naprawdę jest ciekawa. Do tego mamy w interesujący i wciągający sposób poprowadzoną fabułę, która potrafi rozbawić, ale też trzymać w napięciu. Wojmir nie ma łatwo, a im dalej w las (albo co byłoby tutaj bardziej adekwatne, między miejskie mury), tym jego przygody stają się coraz bardziej dramatyczne.
Dla mnie zetknięcie się z "Wezwaniem Żmija" dało mi pełno frajdy i mile spędzonego czasu, a po zakończeniu nie mogę się doczekać, kiedy w swoich rękach będę mieć kontynuację. Myślę, że spodoba się nie tylko fanom słowiańskich klimatów, ale ogólnie – dobrego fantasy. Ja jestem jak najbardziej na tak!

"Wezwanie Żmija" Agnieszki Kulbat, pierwszy tom Dziedzictwa Stróża Nawii, to przeciekawa opowieść, która nie dosyć, że opowiada o losach bohaterów mocno osadzonych w naszych rodzimych słowiańskich wierzeniach, to sama akcja dzieje się w Poznaniu! Kupiło mnie to od początku. Pote...

Rozwiń

Zwiń

Z czystym sercem mogę napisać, że ponownie, jak przy poprzednich książkach Autorki, jestem "Grudą" zachwycona! Nie muszę już chyba kolejny raz chwalić jej mistrzowskiego warsztatu pisarskiego, pisać, że książki Agnieszki są napisane na najwyższym poziomie. Skupię się na tym, jak sama ta historia zdołała mnie w pełni wciągnąć i pochłonąć. Od samego początku oczarował mnie klimat Grudy, o ile można mówić o oczarowaniu przy mroku, beznadziei i tajemniczych rytualnych morderstwach. Ale wiecie, o co mi chodzi. Gruda to takie miasto, gdzie raczej nikt z nas nie chciałby z własnej woli zamieszkać. Mieszanina rdzennych mieszkańców tych okolic, tzw. Dine-Emor z, w przeważającej większości, ludnością napływową z "cywilizacji", daje rewelacyjny efekt – duże pole do popisu ukazania ludzkich uprzedzeń, nierówności społecznych i zwykłej nienawiści. A zostało to pokazane jak żywo! Razem z kryminalną zagadką, świetnie wykreowanymi wielowymiarowymi postaciami posiadającymi trudną przeszłość i swoje własne traumy, problemy i wątpliwości, tworzy to opowieść, od której się nie oderwiecie. Ja ją wręcz pochłonęłam! Około połowy książki zaczęłam podejrzewać, kto stoi za morderstwami, jednak przebieg fabuły wzbudzał wątpliwości, czy na pewno mam rację – takie mieszanie w głowie lubię. Mam nadzieję, że czujecie się zachęceni, bo naprawdę warto sięgnąć po "Grudę". Polecam z całego serca!

Z czystym sercem mogę napisać, że ponownie, jak przy poprzednich książkach Autorki, jestem "Grudą" zachwycona! Nie muszę już chyba kolejny raz chwalić jej mistrzowskiego warsztatu pisarskiego, pisać, że książki Agnieszki są napisane na najwyższym poziomie. Skupię się na tym, jak ...

Rozwiń

Zwiń

Moje ogólne odczucia po lekturze "Kiedy nadciąga mgła" są dość mocno pozytywne, gdyż wiele elementów książki oceniam na plus. Połączenie gotyckiego klimatu opowieści, w której śmierć i wizja wolności, jaką może ofiarować zaplątanej w angielskie konwenanse młodej damie, razem z dziewczęcą perspektywą i flirtami niczym z Bridgertonów, daje wciągającą historię o niecodziennym dla epoki przebiegu. Od spodziewanej mrocznej mgły, wizjach niekiedy o krwawym i mocno erotycznym zabarwieniu (stąd jest to książka 18+, pamiętajcie), po tęskne, powiedzielibyśmy feministyczne marzenia o kompletnie innym traktowaniu kobiet i możliwościach, jakie powinno oferować im życie – tego elementu myślę nie spodziewalibyśmy się w opowieści o Draculi. Zmienia to kompletnie zabarwienie historii, nie psując jej przy tym.

Co ciekawe, w tym wszystkim muszę napisać, że nie polubiłam się z główną bohaterką, co całe szczęście nie zepsuło mi odbioru książki, a jedynie sprawiło, że nie było wielkiego zachwytu, uważam, że to po prostu ciekawa opowieść. Potrafiłam zrozumieć marzenia Lucy, czasem podziwiałam jej odwagę, ale też widziałam mankamenty jej charakteru i czynów. A zakończenie... Nie do końca czegoś takiego się spodziewałam, jednak nie rozczarowało mnie to, oj nie. Nie wszystko da się tu przewidzieć, co zawsze działa na korzyść książki. Dlatego jeśli poczuliście się zaintrygowani tym tytułem, nie boicie się mrocznego przyciągania Draculi i erotycznego akcentu powiązanego z krwawymi zbliżeniami, spróbujcie! "Kiedy nadciąga mgła" czyta się bardzo ciekawie.

Moje ogólne odczucia po lekturze "Kiedy nadciąga mgła" są dość mocno pozytywne, gdyż wiele elementów książki oceniam na plus. Połączenie gotyckiego klimatu opowieści, w której śmierć i wizja wolności, jaką może ofiarować zaplątanej w angielskie konwenanse młodej damie, razem z dz...

Rozwiń

Zwiń