Bardzo dobra książka pokazująca kulisy pracy kilkunastu rodzimych trenerów. Szkoleniowcy nie unikają trudnych pytań i wyczerpująco tłumaczą blaski i cienie tej specyficznej pracy. Sporo smaczków dla miłośników sportu, ale także ciekawe sugestie związane z zarządzaniem zespołem i radzeniem sobie ze stresem.

Bardzo dobra książka pokazująca kulisy pracy kilkunastu rodzimych trenerów. Szkoleniowcy nie unikają trudnych pytań i wyczerpująco tłumaczą blaski i cienie tej specyficznej pracy. Sporo smaczków dla miłośników sportu, ale także ciekawe sugestie związane z zarządzaniem zespołem i radzeniem ...

Rozwiń

Zwiń

Trudno jednoznacznie ocenić tę książkę. O ile druga część — w której bohater (domyślnie autor) opisuje swoje losy z młodości — jest względnie ciekawa, o tyle pozostałe opowiadania przypominały mi słynną historię o spotkaniu z Pawłem podczas jazdy na rowerze. Próbowałem doszukać się w nich jakiegokolwiek sensu, czegoś, co spajałoby wątki w całość, ale niestety niczego takiego nie znalazłem. Próby nawiązań są chaotyczne i naciągane.

Nieco podnoszę ocenę za solidną końcówkę — problem w tym, że żeby do niej dotrzeć, trzeba przebrnąć przez wiele stron przeciętności.

Trudno jednoznacznie ocenić tę książkę. O ile druga część — w której bohater (domyślnie autor) opisuje swoje losy z młodości — jest względnie ciekawa, o tyle pozostałe opowiadania przypominały mi słynną historię o spotkaniu z Pawłem podczas jazdy na rowerze. Próbowałem doszukać się w nich ...

Rozwiń

Zwiń

"Podeszła" mi jako audiobook. Autor opowiadając o początkach III RP przemycił dziesiątki anegdot i ciekawych wątków, a jednocześnie uniknął opowiadania się za konkretnymi opcjami politycznymi.

"Podeszła" mi jako audiobook. Autor opowiadając o początkach III RP przemycił dziesiątki anegdot i ciekawych wątków, a jednocześnie uniknął opowiadania się za konkretnymi opcjami politycznymi.

Paradoks tej książki polega na tym, że autor wykonał kapitalną pracę, a tematyka jest intrygująca, jednak przebrnięcie do końca było dla mnie męczące. Głównym grzechem Mafii po polsku jest ogromna liczba wątków i nazwisk (a raczej pseudonimów) „bohaterów”. Przeładowanie informacjami sprawia, że łatwo się pogubić i trudno zaangażować się w kolejne historie. Jestem przekonany, że większość czytelników chwilę po lekturze nie będzie pamiętać połowy postaci, o których była mowa.

Jeśli chodzi o treść – bardziej niż działania poszczególnych gangów przeraża ich bezkarność oraz opieszałość służb i sądów. Tym bardziej, że nie mówimy tu tylko o barwnych latach 90., ale również o czasach współczesnych.

Paradoks tej książki polega na tym, że autor wykonał kapitalną pracę, a tematyka jest intrygująca, jednak przebrnięcie do końca było dla mnie męczące. Głównym grzechem Mafii po polsku jest ogromna liczba wątków i nazwisk (a raczej pseudonimów) „bohaterów”. Przeładowanie informacjami sprawi...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo dobry kryminał, w którym momentami brakuje może realizmu, ale przy wysokim tempie akcji czytelnik może na to przymknąć oko.

Bardzo dobry kryminał, w którym momentami brakuje może realizmu, ale przy wysokim tempie akcji czytelnik może na to przymknąć oko.

O ile początek rzeczywiście jest reportażem, a autorzy opowiadają o niezbyt chlubnych zdarzeniach z historii kościoła katolickiego, o tyle od pewnego momentu książka zmienia się w męczący felieton. Nie chodzi nawet o to, czy zgadzam się z przedstawianymi tezami, po prostu oczekiwałem, że "kryminalna historia kościoła" będzie rzeczywiście opowiadała o kryminalnej historii kościoła, a nie zabrnie w porównywanie wpływów na kościół ze strony Władimira Putina i Jarosława Kaczyńskiego.

O ile początek rzeczywiście jest reportażem, a autorzy opowiadają o niezbyt chlubnych zdarzeniach z historii kościoła katolickiego, o tyle od pewnego momentu książka zmienia się w męczący felieton. Nie chodzi nawet o to, czy zgadzam się z przedstawianymi tezami, po prostu oczekiwałem, że &...

Rozwiń

Zwiń

Odnoszę wrażenie, że Burns miał zamysł stworzenia luźnej opowieści o angielskiej piłce na bazie kilkunastu wybranych przez siebie wątków. Niestety, autor bardzo dobrej "Ręki Boga" zrobił to w niezbyt przekonujący sposób.

To nie jest żadna kronika czy nawet opowieść o Premier League i za taką nie ma prawa uchodzić. Weźmy chociażby Manchester City, który 8 razy wygrywał PL. Okej - w momencie pisania tej książki, tytułów było 6, ale to i tak imponujący wynik. Anegdot związanych z City nawet niedzielny kibic może przytoczyć bez liku, tymczasem Obywatele otrzymali rozdział o długości 5.5 strony (!), w którym większość uwagi spada na niezbyt ciekawą kwestię zmian właścicielskich. Burns poświęca za to 18 stron na "Lwice" czyli rozdział o kobiecej reprezentacji Anglii. Wszystko fajnie, tylko... Co to ma wspólnego z Premier League? Swój rozdział otrzymuje także (do spółki z Gazzą) Stanley Matthews. Niewątpliwie legenda angielskiego futbolu, ale emerytowany na blisko 30 lat przed powołaniem do życia PL.

Zdecydowanie zbyt mało Premier League w "Premier League".

Odnoszę wrażenie, że Burns miał zamysł stworzenia luźnej opowieści o angielskiej piłce na bazie kilkunastu wybranych przez siebie wątków. Niestety, autor bardzo dobrej "Ręki Boga" zrobił to w niezbyt przekonujący sposób.

To nie jest żadna kronika czy nawet opowieść o Premier Le...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo nierówna książka, wydana w niefortunnym momencie. Zgadzam się z wieloma tezami przedstawianymi przez Rafała Trzaskowskiego, jednak na tym etapie jego kariery politycznej publikacja ta bardziej mu zaszkodziła niż pomogła.

Dla porównania – świetny Prezydent Aleksandra Kwaśniewskiego (mimo że autor reprezentuje opcję, z którą nigdy nie było mi po drodze) to książka, w której całą robotę robią barwne anegdoty, uzupełniane nienachalnymi refleksjami AK na temat jego spojrzenia na świat. Tymczasem Rafał to zbitek różnych pomysłów. Z jednej strony próba pokazania RT jako „normalnego gościa”, bliskiego zwykłemu człowiekowi, z drugiej – kreowanie wizerunku eksperta o ogromnej wiedzy i doświadczeniu. Mamy tu przekonywanie, że Trzaskowski dysponuje znakomitymi międzynarodowymi kontaktami, a jednocześnie pozostaje niezależny politycznie.

Do tego dochodzi potężna liczba ciosów wymierzonych w PiS – mających nie pozostawiać złudzeń, że to Trzaskowski jest „tym fajnym”, a polityczni przeciwnicy uosabiają całe zło. Nie tędy droga. Obawiam się, że efekt jest odwrotny do zamierzonego – słowa autora, choć nierzadko słuszne, brzmią momentami nieautentycznie.

Bardzo nierówna książka, wydana w niefortunnym momencie. Zgadzam się z wieloma tezami przedstawianymi przez Rafała Trzaskowskiego, jednak na tym etapie jego kariery politycznej publikacja ta bardziej mu zaszkodziła niż pomogła.

Dla porównania – świetny Prezydent Aleksandra Kwaśniewskiego ...

Rozwiń

Zwiń