Profil użytkownika: Adrianna

Pierwszy i naczelny problem tej książki to słownictwo. Zupełnie nieadekwatne do epoki, zbyt nowoczesne, niemalże dzisiejsze. Mieszkanka czworaków używa słów takich jak farba fluorescencyjna (znana w Polsce w latach 50 jednak tylko w przemyśle specjalistycznym, skąd uboga i niewykształcona dziewczyna miałaby wiedzieć o jej istnieniu i nazwie - zagadka); seryjny morderca - tu znowu, termin spopularyzowany dopiero 20 lat później; atencja w sensie zwracania na siebie uwagi - tu już chyba nie trzeba tłumaczyć. Jest tego dużo więcej, aż dziw bierze.

Sama historia dosyć naiwna, przewidywalna, postacie albo kompletnie nieskalane myślą albo idealne - wiele wypowiedzi wrzuconych po to, aby o czymś wspomnieć (o zmianie ustroju, o działaniu milicji, o wojnie) bez żadnej refleksji. Narracja pani Heleny to chyba w ogóle nie jest potrzebna bo ta bohaterka nie łączy kropek tak bardzo jakby była bohaterką paradokumentu. W sumie cała ta książka to „Ukryta Prawda” z TVNu ale kostiumowa. Polecam jeśli chcecie stracić czas - na szczęście nie jest długa.

A jeżeli ktoś jest zainteresowany tego typu powieścią ale dobrze napisana z naprawdę porządnym warsztatem historycznym to polecam serię „Saga o ludziach ziemi” Anny Fryszkowskiej.

Pierwszy i naczelny problem tej książki to słownictwo. Zupełnie nieadekwatne do epoki, zbyt nowoczesne, niemalże dzisiejsze. Mieszkanka czworaków używa słów takich jak farba fluorescencyjna (znana w Polsce w latach 50 jednak tylko w przemyśle specjalistycznym, skąd uboga i niewykształcona dziewczyna miałaby wiedzieć o jej istnieniu i nazwie - zagadka); seryjny morderca - tu...

Kto edytował tę książkę?! Oczywiście pytanie jak najbardziej retoryczne, bo wszyscy są wypisani na końcu, ale brzydko rzucać nazwiskami.

Natomiast faktem jest, ze jest to NAJGORZEJ edytowana książka z gatunku literatury faktu. Czy ktoś potrafi wyjaśnić jak - w czymś co pretenduje do bycia reportażem - można mylić daty? Nie raz, nie dwa, bo to się zdarza najlepszym. Jednak przy kolejnej pomyłce zaczęłam notować.

1. Strona 49 rozdział o Julii Pastranie - 1860 a nie 1960.
2. Ta sama strona akapit później, ponownie 1860 a nie 1960.
3. Strona 104 rozdział o Isaacu W. Sprague - 1882 a nie 1982…
4. Strona 126 rozdział „Azteckie Dzieci” 1850 a nie 1950
5. Strona 127, ten sam rozdział 1852 a nie 1952.
6. Strona 139 rozdział „Ossified Man” 1869 a nie 1969
7. Strona 202 rozdział o Changu i Engu - 1829 a nie 1929
8. Strona 216 tego samego rozdziału 1843 a nie 1943

Taka ilość błędów w książce, która mówi o wydarzeniach historycznych jest dla mnie nie do zaakceptowania. Całkowity brak profesjonalizmu ze strony wydawnictwa a może i autora, bo ciężko uwierzyć, ze nikt tej książki nie brał do ręki po wydrukowaniu. Jeszcze można się przyczepić wydawniczo do mikroskopijnej ilości zdjęć, których jest jak na lekarstwo. Chociaż autorka wielokrotnie twierdzi, ze trzeba wpisać to i tamto w wyszukiwarce, żeby sobie zdjęcie znaleźć. Wow, dzięki!

Natomiast, jeżeli chodzi o treść. Rozdziały pisane nierównomiernie, jedne rozwlekłe, drugie potraktowane po macoszemu tak bardzo, jakby autorka przetłumaczyła notkę z Wikipedii. Częste powtórzenia - tak wiemy, ze słowo „potwór” było akceptowalne medycznie, załapaliśmy. Cienka bibliografia lub w niektórych przypadkach jej brak. Jak choćby sugerowanie, ze w XIX-wiecznej Bohemie głodzenie noworodków w celu pozbycia się ich nie było traktowane jako grzech lub, ze przymykano na to kolektywnie oko. Źródło typu „zaufaj mi”.

Kilka rozdziałów napisanych porządnie, kilka brzmi jak rozprawka maturzysty. Według klucza, na jedno kopyto. Bardzo dużo gdybania, bardzo dużo „chyba”, bardzo dużo „nie wiem”. Mam wrażenie, ze Pani chciała wrzucić w swoją książkę niektóre postacie tylko po to aby były, nie mając do zaoferowania nie wiele więcej ponad to, co można przeczytać na Wikipedii.

Autorka ma tez wyraźny problem do XIX i XX wiecznych aktywistów przeciwnych rozrywkom typu freak show zasłaniając się sztandarowym argumentem z gatunku „takie były czasy i co oni (występujący na deskach freak show) mieli innego zrobić”. Ano nic - ale kręcenie nosem na i podśmiechujki autorki na ludzi, którzy zwracali uwagę opinii publicznej na nieetyczność serwowanych rozrywek jest splunięciem w twarz wszystkim tym, którym kiedyś zależało - nawet jeżeli alternatyw nie było. Analogicznie - alternatywy dla wykorzystywanych w XIX wieku w kopalniach dzieci też nie było, jednak to dobrze, że ktoś zaczął zabierać w tej sprawie głos. Mimo, ze od pracy malców zależał byt rodziny, myśle ze wszyscy zgodzimy się, ze wykorzystywanie dzieci do pracy było złe i powinno być ukrócone znacznie wcześniej, prawda?

Ogólnie kiepska książka i jeszcze gorszy reportaż. Mocna trójka za chęci i niektóre ciekawe rozdziały.

Kto edytował tę książkę?! Oczywiście pytanie jak najbardziej retoryczne, bo wszyscy są wypisani na końcu, ale brzydko rzucać nazwiskami.

Natomiast faktem jest, ze jest to NAJGORZEJ edytowana książka z gatunku literatury faktu. Czy ktoś potrafi wyjaśnić jak - w czymś co pretenduje do bycia reportażem - można mylić daty? Nie raz, nie dwa, bo to się zdarza najlepszym. Jednak...

Bardzo dobra, ciekawie napisana książka. Chociaż Pani Aleksandra tak sobie upodobała słowo „Ersatz”, że chyba nie mogę patrzeć już na nie tak bardzo jak bohaterka jednego z ostatnich rozdziałów na kluski z makiem… ;)

Bardzo dobra, ciekawie napisana książka. Chociaż Pani Aleksandra tak sobie upodobała słowo „Ersatz”, że chyba nie mogę patrzeć już na nie tak bardzo jak bohaterka jednego z ostatnich rozdziałów na kluski z makiem… ;)