Profil użytkownika: Julia

Najbardziej podobała mi się forma wielowarstwowej narracji i sam dobór narratorów. Zaczynamy od pana Lockwooda, którego po przybyciu do okolicy zaintrygowali osobliwi sąsiedzi, po czym stara się wszystkiego o nich dowiedzieć, a my razem z nim. Potem pałeczkę przejmuje Nelly, służąca, która zna tę historię od podszewki, bo była obecna przy większości wydarzeń, ale nie daje nam pełnego obrazu - jest oceniająca, uprzedzona do niektórych postaci, mogła czegoś nie dopowiedzieć, coś podkoloryzować, nawet nieświadomie. Myślę, że to właśnie sprawia, że możemy się bardziej zaangażować w życie bohaterów, trochę jakbyśmy to my siedzieli z Nelly na plotkach przy kawce. Postaci, o których opowiada, wydają nam przez to bliższe, bardziej namacalne.

Bohaterów trudno lubić, ale czuć ich ból, samotność, tęsknotę, bezradność, chęć zemsty, która ostatecznie nie przynosi satysfakcji. To nie tylko romans, to opowieść o emocjonalnym chaosie, pragnieniu zrozumienia i o tym, jak trudno żyć bez ukochanej osoby, a przy tym pokazuje skutki traumy przenoszonej z pokolenia na pokolenie.

Najbardziej podobała mi się forma wielowarstwowej narracji i sam dobór narratorów. Zaczynamy od pana Lockwooda, którego po przybyciu do okolicy zaintrygowali osobliwi sąsiedzi, po czym stara się wszystkiego o nich dowiedzieć, a my razem z nim. Potem pałeczkę przejmuje Nelly, służąca, któr...

Rozwiń Zwiń

Bardzo przyjemna historia z lekko baśniowym klimatem, spokojnym tempem i udanym wątkiem romantycznym. Choc w schemacie enemies to lovers zabrakło prawdziwej wrogości, którą bohaterowie częściej wspominają z czasów nastoletnich niż faktycznie odczuwają. Motyw porywania dzieci też wydał mi się słabo uzasadniony, a szkoda bo na nim opiera się cała fabuła.
Mimo to bardzo mnie wciągnął ten świat i z pewnością sięgnę po kolejny tom, żeby dowiedzieć się jak wygląda życie po drugiej stronie rzeki.

Bardzo przyjemna historia z lekko baśniowym klimatem, spokojnym tempem i udanym wątkiem romantycznym. Choc w schemacie enemies to lovers zabrakło prawdziwej wrogości, którą bohaterowie częściej wspominają z czasów nastoletnich niż faktycznie odczuwają. Motyw porywania dzieci też wydał mi s...

Rozwiń Zwiń