Profil użytkownika: Paweł

Bardzo ciekawa książka, w sumie dość wyjątkowa dla mnie, bo z reguły czytam (wcale nie z preferencji) zbiory opowiadań i "Terror" stanowi jedną z pierwszych dłuższych, samodzielnych powieści, które przeczytałem.
Na początku trochę onieśmielony grubością i pojemnością stron, szybko okazało się, że czytało się w miarę szybko. Trzeba przyznać autorowi, że potrafi dobrze i wciągająco napisać powieść. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że książka nie jest naszpikowana wybuchami. Wiele stron jest poświęconych prywatnym relacjom oficerów, opisom arktycznych krajobrazów, warunkom panującym na statkach czy rozmowom w sztabach dowodzących. Na początku autor skacze między datami, aby wywołać ciekawość w stylu "jak do tego doszło?", dlatego trzeba trzymać się dat w dziennikach. Przede wszystkim czuć ten cholerny mróz - tego jest tutaj chyba najwięcej (gratka dla miłośników survivalu).- opisy temperatur, mrozów, lodu, seraków, paku. Można pomyśleć, że czasem to się ciągnie, ale przypominam, że marynarze spędzili tam 3 lata, więc rutyna i walka o przetrwanie są tutaj wskazane. Do pewnego czasu nie byłem przekonany naszego Nemesis - potwora z lodu. Skradał się, zabijał, wzbudzał strach. Ale czym właściwie to coś jest, kiedy się dowiemy? Niemal do końca książki nie mamy żadnych informacji o jego istocie, oprócz scen akcji (bardzo obrazowych moim zdaniem, w sumie może nietrudno wyobrazić sobie czerwień na tle bieli), w których potwór rzuca się na obywateli statków. Ostateczne wyjaśnienie kwestii potwora wzbudziło moja satysfakcję. W filmach często wymyślają coś na poczekaniu, a tutaj jednak mieszanie potwora z eskimoską i zanurzenie tego w motywach religijnych przemówiło do mnie. Zakończenie książki uważam za udane. Tak samo cała powieść ma odpowiednie tempo, dawkuje napięcie i wzbudza emocje. Nieraz żal mi się robiło bohaterów książki, którzy nie mieli zbyt dużo szczęścia. Ciekawe postacie - choć nie wszystkich oficerów potrafiłbym rozróżnić, to każdy miał swoje 5 minut w książce. Bardzo dobre postacie Croziera, Franklina, Irvinga, Hickeya (zwłaszcza zakończenie), Goodsira, a także wielu innych bohaterów. Sam fakt, że książka została napisana z perspektywy wielu postaci, pozwoliło wejrzeć w różne środowiska na statku, różne myśli bohaterów i spojrzeć na problemy zarówno kapitana, jak i zwykłego marynarza lub oficera. Książka pozwala zdobyć trochę wiedzy jak wyglądały podobne wyprawy i możliwe problemy (szkorbut, brak witamin, psującą się żywność, morale). Chętnie polecę tę książkę.

Bardzo ciekawa książka, w sumie dość wyjątkowa dla mnie, bo z reguły czytam (wcale nie z preferencji) zbiory opowiadań i "Terror" stanowi jedną z pierwszych dłuższych, samodzielnych powieści, które przeczytałem.
Na początku trochę onieśmielony grubością i pojemnością stron, szybko okazało się, że czytało się w miarę szybko. Trzeba przyznać autorowi, że potrafi dobrze i...

Zakupiłem jako punkt wyjścia do kolejnych, bardziej znanych książek Zafona. To była przyzwoita, wielowątkowa lektura, łącząca gotycki horror z sentymentalnymi relacjami bohaterów. Czasem wkurzała mnie ekspozycja, w wielu miejscach polegająca na snuciu retrospektywnych opowieści przez postacie poboczne. Opowieść która na początku faktycznie urzekła mnie klimatem i opisami, później poddała się w dużym stopniu intrydze i jej skrupulatnym wyjaśnianiu, po drodze gubiąc gdzieś tę magię barcelońskich zaułków. Książka pozostawiła uczucie pewnego bałaganu. Główny bohater nie był w moim odczuciu interesującą postacią, a niektóre jego zachowania wydawały się infantylne. Nie jestem przekonany czy w ogóle połączenie tego gotyckiego klimatu horroru pasuje mi do miejsca, w którym została osadzona akcja.
Mimo powyższych wątpliwości, warto przeczytać tę książkę. Liczę jednak, że słynny "Cień wiatru" zawieje trochę mocniej, niż "Marina" :)

Zakupiłem jako punkt wyjścia do kolejnych, bardziej znanych książek Zafona. To była przyzwoita, wielowątkowa lektura, łącząca gotycki horror z sentymentalnymi relacjami bohaterów. Czasem wkurzała mnie ekspozycja, w wielu miejscach polegająca na snuciu retrospektywnych opowieści przez postacie poboczne. Opowieść która na początku faktycznie urzekła mnie klimatem i opisami,...

Pomimo standardowej kompozycji, książka serwuje nowe rozwiązania. Podobał mi się klimat "wsi" lub raczej angielskich willi wypchanych służbą i gośćmi, ale myślę że głównie przez jesienną szarość i niepokojąca atmosferę, niż samo miejsce akcji. Ciekawi bohaterowie - czego nie można powiedzieć o wszystkich książkach królowej - Henrietta jako nieczuła, twórcza artystka i Lucy jako starsza, przenikliwa, bezwzględna Pani domu. Ta druga zwłaszcza wprowadzała niepokój w mojej głowie - jej dziwne uwagi i komentarze, brak względu na uczucia innych, a przy tym diabelska przenikliwość sprawiły, że czułem od tej postaci zło. Herkulesa było tu mniej niż zwykle, nie jest to dla mnie jednak tak dużym minusem, jakim jest dominacja wątków romantycznych i obyczajowych nad kryminalno-detektywistycznymi. Brakowało mi trochę szczegółów zbrodni i małych detali, którymi ułożeniem w całość zajmuje się Poirot, a także tak skąpe przedstawienie wszystkich szczegółów śledztwa. Mało mechaniki zbrodni. Książkę być może zbliża to do realizmu, ale nie odczuwam tego za dużą zaletę. Mimo wszystko książkę oceniam pozytywnie i polecam.

Pomimo standardowej kompozycji, książka serwuje nowe rozwiązania. Podobał mi się klimat "wsi" lub raczej angielskich willi wypchanych służbą i gośćmi, ale myślę że głównie przez jesienną szarość i niepokojąca atmosferę, niż samo miejsce akcji. Ciekawi bohaterowie - czego nie można powiedzieć o wszystkich książkach królowej - Henrietta jako nieczuła, twórcza artystka i Lucy...