Profil użytkownika: atleastnotduplicate

Recenzja w ramach współpracy barterowej z Krytyką Polityczną.

Błoga ignorancja to filozoficzna refleksja nad tym, dlaczego czasami wolimi nie wiedzieć. Choć autor opiera się na tym, co wywodzi się z wiedzy potocznej, przypowieści, mitów, legend, religii, czy literatury, to jego namysł wymaga skupienia i zastanowienia się nad własnym podejściem do prawdy.

To książka, która przypadnie do gustu tym, którzy faktycznie lubią wgryzać się w rozważania nad moralnością, prawdami, których wywodzimy całą naszą wiedzę o świecie i o nas samych.

Autor nie podaje prostych rozwiązań, obnaża to, co próbujemy ukryć pod płaszczykiem wyborów moralnych. Zadaje pytania o wstyd, upokorzenie, dumę, strach przed obnażeniem niewiedzy. I o zasadność poznania, o to w jaki sposób poznanie może zmieniać nasze życie.

Do jaskini platońskiej wprowadza małego chłopca, którego do końca książki mamy w tyle głowy, możemy postawić się w jego sytuacji, odnosić się do niego, by stanąć przed tym ostatnim pytaniem: kim my jesteśmy, jeśli chodzi o poszukiwanie wiedzy.

Recenzja w ramach współpracy barterowej z Krytyką Polityczną.

Błoga ignorancja to filozoficzna refleksja nad tym, dlaczego czasami wolimi nie wiedzieć. Choć autor opiera się na tym, co wywodzi się z wiedzy potocznej, przypowieści, mitów, legend, religii, czy literatury, to jego namysł wymaga skupienia i zastanowienia się nad własnym podejściem do prawdy.

To książka,...

FYI - bardziej 6.5 niż 6.

Rozterki miłosne Mortki doprowadzają go do sytuacji, której nigdy by się nie spodziewał. W imię miłości, zasad, czy tam czegoś, czym się aktualnie kierował, wplątał się w zbrodnię, taką bez namacalnych dowodów. A że Mortka ma ludzi, którzy są gotowi mu pomóc, to nieoficjalnie towarzyszy w śledztwie (też nie do końca oficjalnym) aspirantce Marii Szulej. (Tak! Crossover uniwersów! To co tygryski lubią najbardziej! 💚 - więc zanim nowy Mortka, nadrabiajcie Zbędnych).

Jakie wrażenia towarzyszyły mi podczas czytania tej części? Po pierwsze doskonale zadziałał tu mechanizm immersji w tę opuszczoną wioskę, w której młodzież łazi do jakiegoś szemranego typa, żeby tam móc coś wypić, coś przypalić, generalnie oderwać się od szarej rzeczywistości, w której na horyzoncie nie widać nadziei. Wydaje mi się, że ta sceneria, porzucone przez świat Karkonosze, rodziny, które trzymają się tylko na trytytki i lęk przed walką o przetrwanie w samotności, szukanie czegokolwiek, czego można by się chwycić, to największa zaleta tego tomu.

Drugim mocnym punktem jest współpraca Szulej i Mortki. Naznaczona zadaniowością, ale też własnymi celami. Skuteczna dzięki temu, że bohaterowie zdawali się trochę przymykać oko na siebie nawzajem. Przez większość historii trudno jest się od tej książki oderwać, chce się wiedzieć więcej. O dziewczynach, które walczą przede wszystkim ze swoim losem, o tym, czy się z tego wszystkiego wyplączą.

W pewnym momencie akcja odrobinę zwolniła, nie wiem czy przez nagromadzenie wątków, czy przez dużą uwagę, jaka została skupiona na tej warstwie obyczajowej. Jeden z wątków też się trochę urywa, a liczyłam, że będzie miał większe znaczenie, no i tak tęskniłam za Mortką, że było mi go ciągle mało! #więcejMortki!

Ale książkę polecam, bo lepiej trochę za mało Mortki, niż wcale!

FYI - bardziej 6.5 niż 6.

Rozterki miłosne Mortki doprowadzają go do sytuacji, której nigdy by się nie spodziewał. W imię miłości, zasad, czy tam czegoś, czym się aktualnie kierował, wplątał się w zbrodnię, taką bez namacalnych dowodów. A że Mortka ma ludzi, którzy są gotowi mu pomóc, to nieoficjalnie towarzyszy w śledztwie (też nie do końca oficjalnym) aspirantce Marii...

Tomik Sandry Jasionowskiej jest wydany tak profesjonalnie, że ja dawno nie widziałam tak pięknego wydania polskiej poezji. Przyciąga wzrok i sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Ta oprawa zachwycająco komponuje się z dojrzałą, przemyślaną, a przy tym osobistą, bliską ciała i duszy, poezją.

Niektóre wiersze są uderzające w swoim przekazie, a przy tym tak oszczędne w słowach. W innych trzeba skubać nieco dłużej, zdejmować różne warstwy, żeby dokopać się do tego, co jest najbardziej cielesne, co najbardziej boli. Czasem zachwyca konstrukcja, dobór słów, jedno zdanie, które zostanie najdłużej, a czasem puenta, która spada jak grom z jasnego nieba, a bardzo pasuje.

Z poezją mam tak, że zawsze znajduję kilka wierszy, które zostają ze mną na dłużej i tak też było w tym tomiku. Ale mam przeczucie, graniczące z pewnością, że każdy dostrzeże w nich co innego, wybierze to, co mu najbliższe i praktycznie każdy z tych wierszy ma potencjał, by stać się czyimś ulubieńcem.

Ja z tym tomikiem miałam tak, że im dalej w las, tym więcej zachwytów. Nie wiem jak będzie z Wami, ale jestem bardzo ciekawa.

Tomik Sandry Jasionowskiej jest wydany tak profesjonalnie, że ja dawno nie widziałam tak pięknego wydania polskiej poezji. Przyciąga wzrok i sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Ta oprawa zachwycająco komponuje się z dojrzałą, przemyślaną, a przy tym osobistą, bliską ciała i duszy, poezją.

Niektóre wiersze są uderzające w swoim przekazie, a przy tym tak...