Profil użytkownika: Andoola

Po przeczytaniu pierwszego rozdziału (tzn. czegoś w rodzaju autorskiego wstępu, kilkanaście stron) poczułam, że nie ma potrzeby czytać dalej, bo wiem już wszystko. To znaczy - autor powiedział, co miał do powiedzenia i nic więcej w tej książce nie znajdę. Dla przyzwoitości przeczytałam jeszcze kilka kolejnych stron, żeby przekonać się, że mam rację. Myślę, że dobra literatura to snucie opowieści intrygującej, otwartej na różne interpretacje. Z kolei literatura mniej ambitna (choć użyteczna) trzyma w napięciu, czyta się ją przede wszystkim po to, żeby wiedzieć "jak skończy się ta historia?". Powieść Louisa zdaje się nie wpisywać ani w pierwszą ani w drugą kategorię. Nie wiem, co to ma być.

Po przeczytaniu pierwszego rozdziału (tzn. czegoś w rodzaju autorskiego wstępu, kilkanaście stron) poczułam, że nie ma potrzeby czytać dalej, bo wiem już wszystko. To znaczy - autor powiedział, co miał do powiedzenia i nic więcej w tej książce nie znajdę. Dla przyzwoitości przeczytałam jeszcze kilka kolejnych stron, żeby przekonać się, że mam rację. Myślę, że dobra...

Dobrze się to czyta, chociaż zaskoczyła mnie ilość i szczegółowość analiz dzieł sztuki, filmów i poezji z omawianego okresu - spodziewałam się jednak więcej źródeł historycznych (dokumenty, relacje), socjologii, psychologii. Wszystko się wyjaśniło, gdy przeczytałam notę biograficzną autora - studiował historię sztuki i historię literatury. Może uzupełnił książkę o swoje niepublikowane analizy :)

Dobrze się to czyta, chociaż zaskoczyła mnie ilość i szczegółowość analiz dzieł sztuki, filmów i poezji z omawianego okresu - spodziewałam się jednak więcej źródeł historycznych (dokumenty, relacje), socjologii, psychologii. Wszystko się wyjaśniło, gdy przeczytałam notę biograficzną autora - studiował historię sztuki i historię literatury. Może uzupełnił książkę o swoje...

Pisana inaczej niż późniejsze powieści Orzeszkowej (np. Dziurdziowie czy Cham), kwiecistym językiem, melodramatycznie. Jako krytyka systemu na pewno spełniła swoją rolę, jako powieść - nieciekawa, bo jednowymiarowa i składająca się z potwierdzeń tezy. I męcząca, bo autorka jest tak emocjonalna w swojej narracji, jakby bała się, że czytelnik jest wciąż nieprzekonany o słuszności tezy.

Pisana inaczej niż późniejsze powieści Orzeszkowej (np. Dziurdziowie czy Cham), kwiecistym językiem, melodramatycznie. Jako krytyka systemu na pewno spełniła swoją rolę, jako powieść - nieciekawa, bo jednowymiarowa i składająca się z potwierdzeń tezy. I męcząca, bo autorka jest tak emocjonalna w swojej narracji, jakby bała się, że czytelnik jest wciąż nieprzekonany o...