Zmartwychwstały

46/180/2021 We Frankfurcie giną ludzie. Zabici na wymyślne sposoby. Za to w Pradze odnajdują się rękopisy pewnego pisarza. Co ma piernik do wiatraka? Mąkę (jak mawia jeden mój kolega). Skoro piernik i wiatrak mają ze sobą coś wspólnego, to nieboszczyki z manuskryptami tym bardziej. A nad bohaterami chichocze duch Kafki. I bardzo bym chciała wiedzieć, dlaczego nie ma kolejnych części.

Tytuł zapewne bierze się od Requiem Mozarta, które bardzo lubi jeden z bohaterów — jeśli akurat nie słucha, to i tak dźwięczy mu w uszach, przypomina się tekst... Oprócz tego w książce nie brakuje śmierci, powodów do smutku i żalu. Chociaż niektóre rzeczy się udają. Powieść jest wielowątkowa i zaczyna się w kilku różnych miejscach — tu weekendowa wyprawa, aby kupić zabytkowe biurko, tam napad na bank, ówdzie przemówienie Busha z okazji ataku na Irak, jeszcze gdzie indziej dziennik niemieckiego naukowca, który jako zmobilizowany naprędce szwej szturmuje Stalingrad, przeplatany z działaniami bezimiennego złoczyńcy. Te wszystkie wątki splatają się, ale powoli, ostatnie dołączają do makatki dopiero pod koniec. Więcej szczegółów tutaj: https://finklaczyta.blogspot.com/2021/03/msza-zaobna-wielowatkowo.html

Minęło ponad 2 lata,odkąd skończyłem poprzednią część. Jak dobrze było wrócić. To najlepsza seria kryminalna jaką czytałem. Pierwsza część fantastyczna,dużo miejsca na świetną literaturę,Arne Dahl to kozak,uwielbiam jak odlatuje poza śledztwo i wkłada w myśli bohaterów spostrzeżenia dotyczące naszego świata.W drugiej części brakło już na to miejsca,akcja się zbytnio rozpędziła,ale jakoś utrzymało się to w ryzach porządnej powieści.Kapitalna seria.

To moje pierwsze spotkanie z komisarzem Janem Fablem z Hamburga. Fabel uwikłał się w niezwykle skomplikowane śledztwo, w którym morderstwa się nawarstwiają i aby je rozwiązać, trzeba wejść w sfery Internetu. Anonimowość w sieci to jedynie pozory. Mamy w książce portret człowieka na wózku chorego na nieuleczalną chorobę, który w Internecie jest pięknym młodzieńcem spotykającym się z młodymi kobietami. Z drugiej strony sporo w książce o zagrożeniach ekologicznych naszej planety, związanych z działalnością człowieka. Czy detektyw Jan Fabel rozwikła zagadkę?

"Będziesz następny" to kolejna powieść Gregga Hurwitza, którą miałem przyjemność przeczytać. Po średnim "Ostrym dyżurze" nie spodziewałem się fajerwerków, ale okazało się, że ta powieść okazała się wręcz wybuchowa! Tym razem Hurwitz naprawdę powymiatał!... Wow! To było naprawdę super! Od początku do końca powieść przykuwała uwagę i czytało ją się z zapartym tchem. A emocje, które towarzyszyły podczas niewiarygodnej walki głównego bohatera, Mike'go, o uratowanie siebie i swojej rodziny, sięgały zenitu. Było w tej powieści wszystko - niezwykła intryga, dobrze nakreślone postacie bohaterów i napięcie, które momentami sięgało miliona volt... Można oczywiście w paru miejscach się przyczepić, ale jak autor wyjaśnił w podziękowaniach, na przekór ekspertom musiał trochę ponaginać fakty. Dla lepszej dramaturgii. Trochę mnie też irytowało nieco sztuczne podbijanie bębenka podczas opisów niezwykłego oddania i miłości dla córki i żony głównego bohatera, ale co tam! Wszystko inne rwało do przodu i pędziło w szaleńczym tempie. To była naprawdę świetna uczta... Polecam gorąco wszystkim wielbicielom znakomitych thrillerów i mocnych wrażeń!

Kupiłam tę książkę za dosłownie parę zł na jakiejś stronie, więc nie miałam co do niej jakiś większych oczekiwań. Na szczęście okazała się być całkiem dobra. Choć nie przepadam za motywami mafii i gdzie występują postaci z krajów słowiańskich (wiem, brzmi to dziwnie, sama nie wiem czemu, może to przez to że nie lubię tych języków, oprócz polskiego)XD , tak tutaj jakoś mi to nie przeszkadzało. Wątek głównego złola ciekawy, było sporo plot twistów. Co mi się podobało, to to że tu traumy np. policjantów były pokazane realistycznie. Widać było konsekwencje ich działań, a nie tak jak w większości kryminałów gdzie ktoś ma problemy ale nigdy nie chodzi na terapię i bez jakiś większych problemów dalej pracuje.

Książka napisana sprawnie, jest klimat, postaci mogłyby być całkiem interesujące, ale całość psuje fabuła, która jest mocno naciągana, po prostu nierealistyczna. W sumie - trochę zmarnowany potencjał, a szkoda. PS. Po przeczytaniu wszystkich części uczciwie należy dodać, że ta jest najlepsza.

Trafiłam na tego autora przypadkiem, w grudniu 2025 (miesiąc temu) szukając informacji o Granitowym Mieście. I oczywiście jako miłośniczkę kryminałów zainteresował mnie autor, który w swoich książkach podobno opisuje autentyczne miejsca w swoim mieście. Przeczytałam „Ślepy zaułek” i „Połamać kości”. Polubiłam sierżanta McRae. W obu książkach strasznie mnie wkurzała inspektor Steel! Zdecydowanie polecam te pozycje.

Książka mi się podobała pomimo że trochę jestem zaskoczony że nie jest to kryminał. Nie czytałem opinii o książce i tytuł sugerował mi jakąś mocno sensacyjna treść. Jest to raczej książka obyczajowa z elementami zagadki kryminalnej. Norwegia, praca lekarza zmagającego się z trudami opieki nad pacjentami. Kupiłem to. Czytalo mi się te książkę naprawdę dobrze.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Po raz kolejny powiem - jest dobrze. Baldacci to jednak „mój” autor, a Niewinny to kolejna jego książka, która trafiła w mój gust i zapotrzebowanie czytelnicze. Will Robie jest trudnym bohaterem. Najpierw zabójca na zlecenie, później obrońca pokrzywdzonych, oszukany kochanek, wybawiciel i całkiem niezły przyjaciel. Do tego trzeba dołożyć dwie kobiece postaci – partnerka w odkrywaniu tajemnicy oraz nastolatka pozbawiona opieki, pióro Baldacciego, całkiem niezły pomysł na fabułę. Jest jeszcze trzecia, ale to zupełnie inna bajka. W każdym razie taki zestaw to plus i pomysł na sukces murowany. Jak zwykle Baldacci tworzy bohaterskiego bohatera, ludzi których trzeba ochraniać oraz tych złych, którzy w tym wypadku mogą zaskoczyć. Wszystko spięte jest przemyślaną, skomplikowaną i odpowiednio splątaną fabułą, która początek ma znacznie dalej i znacznie głębiej niż pierwsze strony książki. Relacje między bohaterami to dodatkowy plus całej historii. Postać Julie znakomicie zrobiła całej fabule, ale również samemu Willowi. Uczyniła go bardziej przystępnym, ludzkim, a przez to bardziej ciekawym osobowościowo i czytelniczo. Fabuła szybka więc książkę czyta się znakomicie – lekko, szybko, bez wymuszonych przystanków. Znakomita na odpoczynek, ale i na naładowanie baterii. Dobrze nam zrobią biegi razem z bohaterem ulicami amerykańskich miast, ratowanie poszkodowanych, odkrywanie międzynarodowych spisków. Gwarantowane poczucie samozadowolenia. Polecam, to znakomite rozpoczęcie cyklu. Wielka szkoda, że nie ma kontynuacji wydanej po polsku, myślę, że znalazłaby wielu czytelników.

Ofiara Polikseny, to kryminał archeologiczny. Akcja rozgrywa się na wykopaliskach w Turcji, a dokładnie w starożytnej Troi. Atutem powieści jest to, że autorka – Marta Guzowska jest z wykształcenia archeologiem i zna świat archeologicznych wykopalisk. Kolejnym atutem jest główny bohater powieści, irytujący ale jednocześnie przyciągający czytelnika. Mario Ybl, doskonały antropolog jest bowiem złośliwy i ma mocno sarkastyczne poczucie humoru. Następny atut, to szybko rozwijająca się akcja. Początkiem wydarzeń na wykopaliskach jest odnalezienie przez grupę archeolożki Poli Mor szczątków kobiety. Wszystko wskazuje na to, że mogą to być szczątki mitycznej Polikseny. Niestety początkowe podniecenie związane ze znaleziskiem opada, gdy zostają odkryte zwłoki jednej z uczestniczek wykopalisk. Mario Ybl postanawia na własną rękę wykryć tajemnicę śmierci koleżanki z wykopalisk. Sprawy bardzo szybko się komplikują, a działania Ybla wywołują sporo zamieszania wśród archeologicznej ekipy. Dodatkowo Mario cierpi na nyktofobię. Osoby cierpiące na to zaburzenie odczuwają silny lęk przed ciemnością. Ta dolegliwość przysparza Yblowi sporo kłopotów. Przeczytałam wiele niepochlebnych ocen tej powieści, ale mnie się książka podobała.

Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.

Szybko się czyta o komisarzu Witczaku, Trzy morderstwa osób które są że sobą powiązane. Fajne są sposoby morderstw. Akcja szybko się toczy, bo autor dołożył codzienne problemu podwładnych . Dużym minusem jest końcówka, opis motywu jest podany jak kawa na ławie. Motyw zbrodni powinien się pomału rozwijać. Trzeba wczuć się w rolę Witczaka. Ciekawą postacią jest Agnieszka "Cyna" Cynowska postać, która ma problemy z orientacją.Szybko działa, potem myśli, ale pewna siebie. To co sprawdziłem zakończyłem serię o komisarzu Witczaku. długi okres czasu potrzebowałem, żeby sięgnąć po pierwszą część przygody. Dałem 2 i 3 części słabe noty i nawet nie chciałem czytać 1 części, lecz jednak upływ lat zmienił moje podejście. Trzeba czytać jednak po kolei, łatwo się mówi gorzej się robi.

Druga część cyklu o Zakrzeńskim i Wolfie. Otruty zostaje dyrektor finansowy jednej z prywatnych firm. Trochę jak zagadka zamkniętego pokoju - nikt nie miał możliwości, ale jednak ktoś to zrobił. Komisarz Zakrzeński popisuje się przy nawiązywaniu kontaktów erotycznych, a Wolf "dojrzewa" i udaje mu się samodzielnie rozwiązać sprawę.

Dobra książka, ale tyle. Zacząłem ją czytać lata temu, odeszłą w odstawkę, bo trzeba było szybko przeczytać coś innego i... I jakoś tak zostało :) I trafiliśmy na siebie teraz. Gdyby "Syreni" powstał w latach 80, bez wątpienia byłby przebojem. Potem był sprawnym łączniem znanych wątków, dziś to po prostu dobra książka, którą niezobowiązująco bierzesz w podróż (zostanie gdzieś? trudno). To plusy. Jest i minus. Chryste w kubotach! Kto, u diabła wpadł na pomysł, by Piotra Zelta zatrudnić jako lektora (ja wiem, jego miękki - zrozumiecie, gdy zaczniecie czytać) głos mógłby pasować, ale... Szlag, on jest aktorem, który nie ma pojęcia jak interpretować znaki przestankowe. Z nich zna tylko kropkę, a i z nią miewa niewysłowione problemy. Omijajcie audiobooka! Nawet gdy skusicie się na wypożyczenie. Ugh.

Dobry thriller, ale w moim odczuciu trochę nieprzekonywujący. Nie przekonuje mnie cała historia jak i niektóre sceny. A opisy tortur odrzucały mnie swoją drastycznością. Nie utożsamiłam się ani nie zżyłam się z żadną postacią. Ogólnie zabijanie w imię dobra i sprawiedliwości nie wydaje mi się czymś dobrym, a już absolutnie nie czymś, czemu warto podporządkowywać swoje życie. Ale Fedir Kuczin alias Evan Waller został jednak tak przedstawiony, że zabicie go wydaje się być błogosławieństwem dla świata. Obiektywnie oceniając książka jest dobra - akcja jest, napięcie również, nic to, że niektóre zachowania/wydarzenia wydają mi się nielogiczne (bo ja sama postąpiłabym inaczej). Słuchałam bardzo dobrego lektora - Michała Braitenwalda.

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

To świetny kryminał, z bardzo dobrą akcją i ciekawymi postaciami. Nie jest to klimat skandynawski, który uwielbiam, ale postać Johna Rebusa, czasami nieco wkurzająca, pasuje do wzoru zmęczonego życiem, otoczonego wonią papierosów i alkoholu detektywa z nadwagą, o bardzo bystrym umyśle. Książek z serii nie czytam po kolei, zatem niektóre powiązania mogą być nieco kłopotliwe na początku, jednak autor dba o to, by nie pozostać w niewiedzy do końca kryminału (np. wątek Caffetiego). Bardzo przyjemna propozycja, nie tylko na letnie wieczory (jak sugeruje nazwa serii podana przez wydawcę). Na pewno nie będzie to moja ostatnia książka o przygodach Johna Rebusa. Polecam.

Muszę przyznać, że kwestie związane z konfliktem rozgrywającym się w Irlandii Północnej nie są mi bliżej znane. W związku z tym miałam delikatną obawę, jak uda mi się zorientować w sytuacji rozgrywającej się w książce. Jednak mój lęk okazał się bezpodstawny, gdyż autor doskonale wyjaśnił wszelkie zawiłości oraz podłoża konfliktów rozgrywających się w tym państwie. I choć rozgrywające się w książce wydarzenia są dość krwawe, autor oszczędnie raczy czytelnika przemocą. Całkiem interesująca pozycja do przeczytania, choć nie mogę powiedzieć, aby mnie porwała bez reszty. Z pewnością też bardziej dogłębna znajomość tematyki Irlandzkiej pozwoliłaby mi lepiej zrozumieć sedno, które chciał przekazać autor.