Złoty kluczyk czyli Niezwykłe przygody pajacyka Buratino

Miłość mojego dzieciństwa. Najpierw zjedzona, potem wielokrotnie wypożyczana z biblioteki, po latach zdobyta i zabezpieczona dla potomnych w miejscu tak sekretnym, że nie wiadomo do dzisiaj gdzie się znajduje. Tekstu niewiele, obrazków sporo. Zupełnie nienachalnie uczy przyjaźni, współpracy, zaradności i szacunku do samego siebie. Z sentymentu dałabym nawet 10 punktów, ale zdaję sobie sprawę, że dzisiaj dzieci mają innych ulubieńców.

Wspaniały powrót do lat dziecięcych. Tyle czasu minęło, a mnie ta książeczka wciąż niesamowicie porusza. Może nawet z większą mocą. Siłą tej niewielkiej książki są pięknie przekazane opowiadania o prostym, zwyczajnym życiu Krasnala Hałabały, o jego spotkaniach z leśnymi sąsiadami, o ich perypetiach, poszanowaniu natury i życiu w zgodzie z nią. Autorka umiejętnie przenosi prawdy o cyklach natury, z których my ludzie możemy czerpać mądrość. Cudowne ilustracje Zdzisława Witwickiego dodają ciepło i realizm tych baśni. Dla mnie jest to pochwała prostego życia, przyjaźni, ciepła, wzajemnej troski i cudu jakim jest świat przyrody. Próżno tu szukać fajerwerków, fabuły pełnej akcji i sensacji magicznych. I to właśnie czyni tę książkę wyjątkową. My ludzie moglibyśmy brać przykład z tych małych bohaterów. Polecam!

Z tymi bajkami się spajam. Od dziecka zachwycają mnie rysunki, jakie są na niektórych stronach - niebywałe i wywołujące eksplozję ciepła w sercu i jednoczesny uśmiech na twarzy. Samo ich oglądanie wywołuje emocje, nie inaczej jest z samymi bajkami. A publikacja zawiera bajki z ziem słowiańskich czasem o prostych historiach i takich, można by powiedzieć - nierealnych, ale i one mają swoje piękno. Każda pokazuje zwycięstwo dobra nad złem, szczerości nad kłamstwem, czy uczciwości nad kradzieżą. Nawet lisek potrafi błyszczeć przykładem, a myszy okazują się być najlepszymi przyjaciółkami. Są i tajemniczy książęta i wesołe staruszki, są małe księżniczki o zlotych włosach splecionych w długie warkocze. Są dzieci o dużych, szczerych oczach i tajemnicze zwierzaki, które mówią ludzkim głosem... Koło nich rosną drzewa o magicznej mocy...Wszystko ze sobą żyje, oszałamia kolorami i jakimiś czarami, które działają na ciebie - na ciebie najbardziej. Na ciebie i twój świat, twoją codzienność i na bycie TERAZ. Tu jest wszystko, a to wszystko skleja magia. I ta magia właśnie wyrywa z codzienności. Zanurzasz się w bajkowym świecie, który sprawia, że odpoczywasz i znikasz z tej szarej ziemi. Zachwycasz się, jak dziecko i świat nabiera kolorów i wszystko ma sens i wartość. I czytaj - podpowiadam - czytaj dla siebie, dla innych, lecz i kogoś, kto się w nich zasłucha. Obudź wyobraźnię i swoją i innych. To nic nie kosztuje, a jak bardzo jest pomocne, to już sam zobaczysz. Czytanie ŚPIEWAJĄCEJ LIPKI sprawia, że odczuwasz lekkość. Jesteś w swoim kolorowym uniwersum, uśmiechasz się i gdy kończysz czytać, wracasz do początku i przygoda bajkowa trwa w nieskończoność. wspaniała jest każda bajka. Nie mam swojej jednej, ulubionej. Czytam je czasem nawet wybiórczo - na jakiej stronie otworzę, tam wsadzam nos i odpływam w ten kolory - i dobry - świat. Bo bajki są dla wszystkich i na wszystkich działają. I to w nich kocham. To piekno rozpięte jak najpiękniejszy wachlarz świata literackiego. To radość. Bajki z każdym rokiem nabierają coraz większej wartości i szacunku.

Książka Bajki przez telefon Gianni Rodariego jest propozycją dla młodego czytelnika i ciekawy byłem jakie bajki dostanę wewnątrz jej. Miałem nadzieje na jakieś fajne, ciekawe i pełne magii od pierwszych stron. Pomimo krótkości i czasami kilku zaledwie stron oczekiwałem wciągających oraz przyjemnych bajek w tym zbiorze autora. Książka Bajki przez telefon zaczyna się od krótkiego wprowadzenia, gdzie tata podróżujący opowiada przez telefon swojej córce krótkie bajki na dobranoc. Czasami nieco dłuższe jak starczy pieniędzy, lecz właśnie krótkie wygrywają. Ciekawy pomysł autora chcącego stworzyć taki zbiór bajek jakie można opowiedzieć w parę minut przez telefon dziecku na dobranoc. Znajdziemy tutaj opowieść o niewidzialnym chłopcu, mieście wybudowanym z lodów, znikającej Alicji, o skarbach, zwierzętach, niezwykłych krainach, przygodach bohaterów i wielu jeszcze innych. Wszystko łączące przygodę z fantazją i pewną dozą morału. Chciwość, ciekawość, postanowienie na swoim, wyrzucenie spoza rodziny w opowieści o krabie, podążaniu za marzeniami, przyjaźni i dobroci. Autor wykorzystując krótkość swoich bajek tworzy z nich przypowieści zakończone puentą lub po przeczytaniu można odnieść wrażenie, że zawierają pewne przestrogi i morał płynący z nich. Z łatwością przychodzi stworzenie bajecznego świata pełnego ciekawych młodocianych bohaterów i ich przygód jakie mają po drodze. Niezwykła wyobraźnia dotycząca światów przedstawionych w kilku zdaniach pełnych zadziwiających momentów, zabawnych chwil i zdarzeń. Wciągają mimo krótkości i przyjemnie czyta się. Na uwagę zasługuje również zarys postaci, którzy przy takim sposobie mogą wyjść płasko i papierowo. Jednak wypadają dobrze, do polubienia i miło dając poczuć nić sympatii do nich przez cały czas. Zawarte bajki są różnej długości od takich jedno lub dwustronicowych po dłuższe kilkustronicowe. Okraszenie ich rysunkami było świetnym pomysłem, które powodują klimat i urokliwość uzupełniając opowiadaną bajkę. Ilustracje spodobały mi się i takie właśnie często znajdziemy w dawno wydanych książkach. Książka Bajki przez telefon nie znanego mi wcześniej autora okazała się dobrą propozycją dla młodego czytelnika, do którego jest kierowana. Pomysł na nią był może prosty jeżeli chodzi o opowiadanie bajek na dobranoc dziecku przez rodzica będącego w podróży. Znajdziemy tutaj różnorodne i dobrze napisane przez autora potrafiące wciągnąć mimo swoich różnych długości w wykreowany świat. Przyjemny styl pisania, prosty, bez udziwnień, lekki, z bajkowym klimatem, przystępny, przyjemny i barwny spodobał mi się. Nie ma tutaj przestojów, męczących opisów i dłużyzn. Wszystko podane zwarty sposób, ciekawie i wciągająco. Sięgając nie wiedziałem czego mogę spodziewać się po niej i jestem zadowolony z miłej podróży po świecie bajkowym jaki zafundował mi autor. Nieraz prostota w opowieści popłaca i tak stało się w tym przypadku. Nie obarczonym nachalnym moralizatorstwem, ale dodanym i ładnie wkomponowanym w bajki po przeczytaniu dostajemy przestrogi, nieraz morał lub ukazanie jak wybory mogą wpływać na późniejsze losy. Nie każdemu może przypaść krótkość niektórych utworów proszących się o trochę rozbudowania i czasami prostotę opowiadania. Takie drobne niuanse, lecz mi akurat nie przeszkadzało i świetnie bawiłem się w czasie czytania. Jednocześnie autor tworzy światy z łatwością, pełne klimatu, magii i przedziwnych zdarzeń. Znajdziemy w niej absurdalne sytuacje, dozę humoru i lekkość w podaniu. Dlatego bawiłem się przy nich świetnie i miło spędziłem z nimi czas. Rysunki są klimatyczne, bajkowe i dopełniają zawarte bajki pięknymi ilustracjami. Książka Bajki przez telefon pomimo skierowania jej do młodszego czytelnika nawet starszy znajdzie coś dla siebie w tym przypadku. Pierwsze spotkanie z autorem mogę zaliczyć do udanych i dostałem dobrą i przyjemną w odbiorze zbiór bajek krótkich, lecz interesujących i pełnych magii jaką zawierają w sobie. Jest to też sposób na podróż do czasów młodszych gdy czytało się takie baśnie, bajki, legendy lub podania. Mam nadzieje, że będę miał okazje przeczytać jeszcze coś autora, który mnie zaciekawił swoimi bajkami. Na pewno sięgnę i przeczytam coś jeszcze w przyszłości jak będę miał okazje ku temu.

"Bajki" Charlesa Perrault to zbiór najpiękniejszych baśni, które doskonale pamiętam z czasów dzieciństwa, kilka z nich do tej pory mogę zaliczyć do ulubionych (np. "Sinobrody"), więc wracam do nich co jakiś czas. Tym razem czytałam te bajki swoim wnukom a mnie przypomniały się chwile, gdy w dzieciństwie czytała mi je mama... Charles Perrault to francuski bajkopisarz epoki baroku. Jego baśnie są znane wszystkim nie tylko dzięki niemu, ale również z innych opracowań. Powstało bardzo wiele adaptacji, które nie są dokładnym przekładem jego twórczości a są po prostu jakby zaadaptowane na potrzeby rynku. Takie uładnione, uproszczone, lecz nie mające zbyt wiele wspólnego z twórczością samego autora. Obecnie kupując baśnie dla dzieci, coraz częściej kierujemy się tylko pięknym wyglądem a nie treścią. Ja w swojej biblioteczce mam dwa wydania, jedno z pięknymi ilustracjami, które umilają czytanie bajek dzieciom, natomiast drugie jest praktycznie bez ilustracji, lecz za to treścią bardziej wskazującą na dokładniejszy przekład. W tym zbiorze są najbardziej znane baśnie Perraulta, takie jak: "- Śpiąca królewna", "Czerwony Kapturek", "Kot w butach", "Paluszek", "Wróżki", "Kopciuszek" czy "Sinobrody". Jak we wszystkich baśniach, możemy także i tutaj poznawać prawdę o ludziach i zwierzętach, o ich zachowywaniu, o cechach ich charakterów, a także o wyraźnych różnicach między dobrem i złem. Czytając baśnie, od razu wiemy, kto jest tą pozytywna postacią a także czego lub kogo powinniśmy się obawiać. Charles Perrault może nie stworzył zbyt wielu baśni, lecz wszystkie są zaliczane do klasyki literatury dziecięcej i chyba nie ma osoby, która nie znałaby chociaż jednej z nich. Tym bardziej, że przez dłuższy czas były one nawet lekturą szkolną, może i dzisiaj także są? Nie są to może zbyt słodkie historie, bo zawierają i brutalne momenty, lecz takie są właśnie bajki... Każda z baśni w zasadzie ma szczęśliwe zakończenie i oczywiście zawiera w sobie morał, który powinniśmy dobrze zapamiętać, bo to życiowe prawdy. Te baśnie nigdy chyba się nie znudzą i zawsze będą na topie, mimo ciągle tworzonych nowych, bardziej nowoczesnych bajek. Jeżeli lubicie takie historie to zachęcam do lektury, jeżeli nie dla siebie, to czytajcie dla najmłodszych...

Pamiątka z dzieciństwa, mam do tej pory. Zachwycają piękne ilustracje (malowidła?) - mam swoje ulubione:), śliski papier i prosto opowiedziane historie biblijne. Lepszej Biblii dla dzieci nie widziałam. Ja mam wydanie podłużne, prostokątne z tej serii. Zastanawiam się, kto jest autorem tych pięknych ilustracji.

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Bajki Ezopa są kalsyką literatury, która inspirowała pokolenia humanistów, takich jak chociażby Friedrich Nietzsche czy Luter. Mimo wszystko, co bardzo uderzyło mnie w ich treści, to morały w nich przedstawiane są bardzo mało wiarygodne. Znacząco wpływa na to długość, jaką bajki przybierają. W wydaniu, które posiadam zawierały one nieraz po dwie strony, co nie jest w stanie przekazać czytelnikowi odpowiednio dobrej argumentacji wypowiadanych tez, które często wydają się tak naiwne, jak lektury szkolne dla uczniów podstawówki czy grające na emocjach romanse.

Gdyby ktoś mnie zapytał, dlaczego dorosła kobieta lubi czytać bajki i baśnie, odpowiedziałabym, że w niesamowity sposób nie tylko przenoszą do cudownych, wykreowanych przez ich autorów światów, ale też z prostotą i niewymuszenie przypominają o rzeczach najważniejszych. Często o tych rzeczach zapominamy, gmatwamy i relatywizujemy. Zdarza się, że będąc w tzw. dołku, sięgam po tego typu literaturę, żeby ukoić nerwy, a przy okazji otrzymuję odpowiedzi na pytania, które mnie dręczą albo też zwyczajnie odnajduję w poszczególnych opowieściach swoją sytuację. Uważam ponadto, że takie książki są idealną propozycją dla tych, którzy odczuwają jakiś opór przed czytaniem, ale jednocześnie czują, że nie czytając wcale, tracą coś dobrego... To nie wstyd czytać baśnie w wieku mocno pełnoletnim! W trakcie ostatniej podróży towarzyszył mi również zbiór "O wróżkach i czarodziejach", czyli zebrane przez Natalię Gałczyńską opowieści na motywach ludowych bajek francuskich z ilustracjami Olgi Siemaszko. Czytanie tej książki było dla mnie wyjątkową przyjemnością. Bajki ludowe mają w sobie często pewną surowość, a nawet toporność. Przynajmniej dla mnie. Tu jednak wykreowano światy poetycko piękne. Każda strona to drzwi do innej, fantastycznej rzeczywistości. Trudno mi wskazać wybrane bajki, które uznaję za szczególne, bo każda jest wyjątkowa i podejmuje tematy nierzadko trudne, wśród których króluje odrzucenie, brak miłości czy podła głupota... Ujęły mnie dosłownie wszystkie historie! Ale ucieszyła bardzo "Naneta i Lew", gdzie odnajdziecie elementy popularnej i mojej ulubionej opowieści pt. "Piękna i Bestia". Aż żałuję, że już przeczytałam tę uroczą książkę... https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Książki dla dzieci współcześnie to ciekawe zagadnienie. Tyle tego wychodzi, że człowiek nie nadąża za nowościami. Ale czy przeczytałam, a czytam dużo własnym dzieciom, jakąś, która mi zapadnie w pamięć? No, może znajdzie się kilka, ale niewiele. Wszystkie inne są do siebie podobne, nijakie, nieciekawe. Mają piękne obrazki i fajne kolory, ale treści niewiele. A tę książkę, o Filonku pamiętam z własnego dzieciństwa. I przeczytam własnym dzieciom. Czas weryfikuje.

Byczek Fernando to spokojny i cichy byk.Lubi leżeć w cieniu 100-letniego drzewa. pewnego dnia na jego łąkę przyjechało 5 panów ,i szukali byka na bitwę do Madrytu.Wtedy Fernando siada w cieniu drzewa i nagle siada na trzmielu , ukuty przez trzmiela Fernando podskakuje i zaczyna skakać ,ryczeć wierzgać kopytami wzieli go na taczkę i zawiezli na zawody kiedy miał wystąpić usiadł i zaczoł wąchać kwiaty. Wtedy wzieli go na taczkę i zawiezli.

Jedna z tych książek, które dziecięcymi rączkami kartkowane były po stokroć razy, a kiedy egzemplarza brakło w sensie fizycznym, ów śnił się po nocach. Bodaj jednym z największych moich błędów życiowych było, Drodzy Koledzy-Czytelnicy-Eskapiści, że, wiedziona niedobrym impulsem "Byle dorosnąć!", pozwoliłam ongiś oddać tę pozycję jednej z młodszych kuzynek. Rzecz niedobra, bo książka, jak żyjąca istota, dopominała się o moje towarzystwo nocami, w marzeniach sennych, kiedy już faktycznie dorosłam i pojęłam, że dorosłość jest wcale-nie-taka-fajna-jak-być-miało. Ulubioną baśnią była ta o okularniku i polandze, dwóch wężach, wszak w ogóle echa egzotycznego, wabiącego świata, zostały we fragmentach gdzieś na dnie duszy - dorosłego człowieka, który zatęsknił za chwilą, kiedy oczy robiły się podobne dwóm pięciozłotówkom, a myśl pierzchała ku niezwykłym pałacom i barwnym strojom mieszkańców wyspy Lanka. Edycja z dn. 16.07.2014: To niesamowite, ale... ja tę książkę nadal mam. Znalazłam perełkę na własnym strychu. Książka nie trafiła do paczki dla kuzynki. Kolejny dowód na to, by nie ufać własnej pamięci, snom i przypuszczeniom.

[ocena wydania z 1950 roku] Kawał historii, morze wspomnień z lat, w których, aby obliczyć swój wiek, wystarczały mi jedynie palce u rąk... Dziwnie było sięgać po tę pozycję, w zupełnie innym wydaniu niż czytałam w dzieciństwie. Siedząc w czytelni i muskając pożółkłe kartki, nie wiedziałam, co otrzymam. Wersja z 1950 roku, z ilustracjami Tadeusza Gronowskiego, ma w sobie wiele uroku - starą, jeszcze międzywojenną składnię (pierwsze wydanie "Elementarza" zostało wprowadzone na rynek w 1910 roku), pięknie wykaligrafowane litery oraz przyjemne dla oka obrazki, choć ja osobiście wolę te, które wyszły spod ręki Grabiańskiego. Nie mniej jednak, obaj panowie sprawują się wybornie, uzupełniając swoim talentem, tekst Falskiego. A co do tekstu... O ile na początku składnia, wyrazy nie sprawiałyby trudności współczesnym dzieciom, tak w coraz bardziej zaawansowanych partiach tekstu, mogłyby napotkać kłopoty. Nie mniej walory edukacyjne książki są odczuwalne również dla starszego odbiorcy. Jedynym moim zarzutem, z którym nie miała nic wspólnego intencja autora, jest modyfikacja tekstu do czasów ówczesnych... Rok 1950... Stalinizacja pełną gębą...Towarzysz Bierut spogląda z portretu na czytelnika wraz z orzełkiem bez korony... Rosjanie to nasi życzliwi przyjaciele, na wsi jest tylko jedno wspólne pole, a we wszelkich dziedzinach życia ludzie pracują dla dobra społeczeństwa... Późniejsze wydania (po 1989?) na szczęście nie mają już tak ważnych "bohaterów" umieszczonych na swoich kartach, a przynajmniej nie przypominam sobie, aby w mojej wersji z 2002 roku widniały owe wizerunki. Szkoda, że nawet "Elementarz" został wykorzystany do propagandy rządu ludowego. To nie jest pełnowartościowa książka Falskiego, dlatego musiałam odjąć gwiazdki. Po prostu, sięgając po tę pozycję, należy kierować się datą wydania i wybierać jak najpóźniejszą wersję. Ciekawe byłoby porównanie wszystkich wydań "Elementarza" i śledzenie modyfikacji w tekście [jak coś zaklepuję ten temat na pracę licencjacką albo magisterską].

Druga część podróży Pyzy po Polsce. Tym razem bardziej południowa strona. Pyza podziwia krajobraz naszego kraju, wzdycha nad przyrodą, roztkliwia się nad pracą człowieka- pokazuje wartości niezmienne dla wielu Polaków. Ponadczasowa i nie tylko skierowana do dzieci historia.

Przecudowne baśnie i legendy pióra m.in. Or-Or, Ewy Szelburg-Zarembiny, Marii Krüger, Jana Kasprowicza. Znane każdemu polskiemu dziecku historie Lecha, Piasta, Popiela, pana Twardowskiego, rycerzy śpiących w Tatrach, Bazyliszka czy diabła Boruty. Do tego piękne drzeworyty Zbigniewa Rychlickiego. Mam wydanie z 1973 roku, czyli zdobyłam to samo, które miałam w dzieciństwie. Przecudne: 9/10

Ja mam starsze wydanie tej książki. Ja lubiłam kiedyś tą dobranockę. W tej opowieści jednak Pingwin Pik Pok marzył o tym, żeby dostać się i zobaczyć jak żyje się w innym kraju i cieplejszym. To są przygody kiedy tafia do fajnej rodziny, która przetrzymuje go w lodówce, ale również zabierają go nad jezioro. Następnie się zgubi i jakie przygody go jeszcze czekają? trzeba koniecznie przeczytać.

Zbiór baśni cygańskich, opracowany przez Jerzego Ficowskiego towarzyszył mi w czasie mojego dzieciństwa. Uwielbiałam tę książkę i kochałam bohaterów tych niezwykłych dla mnie, a czasem naiwnych opowieści. Podobały mi się imiona cygańskie - Bakrengro, Andrusz, Keszalia, z zainteresowaniem czytałam o obozowiskach cyganów, tym bardziej, że jako dziecko miałam okazję przyglądać się taborom, które zatrzymywały się w okolicach Starogardu Gd. Przepiękne ilustracje Jerzego Srokowskiego podnoszą walory książki.

Sam tytuł wywołuje u mnie nostalgiczny uśmiech... Należę do pokolenia lat 70-tych, i choćby nie wiem co, nie zmieniłabym czasów, w których przyszło mi dojrzewać. Dzięki temu, że żyłam bez elektronicznych gadżetów i internetu, wykorzystywałam do zabawy przede wszystkim wyobraźnię i książki. W domu mam wiele książek z baśniami, a ta pozycja należy do jednej z nich. Myślę, że już pora do nich wrócić.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!), a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Zdaję sobie sprawę, że część rodziców, bezkrytycznie, kupuje dla dzieci badziewie zalegające półki z książkami w księgarniach. Albo lepiej, daje telefon, niech pociech ogląda i słucha. Jest parę godzin spokoju. Sam nie wiem kogo bardziej mi szkoda. Upośledzonych umysłowo rodziców czy w przyszłości ich dzieci, kalek uczuciowych i intelektualnych. Książkę POLECAM !!!