Biblia w obrazkach dla najmłodszych

„Litery. Nauka czytania” to pozycja wyjątkowa, która z powodzeniem łączy walory edukacyjne z estetycznymi i emocjonalnymi. To nie tylko zabytek dydaktyki czy relikt minionej epoki, ale wciąż żywy i skuteczny podręcznik, który w rękach mądrego rodzica lub nauczyciela staje się najkrótszą drogą do biegłego czytania. Wybór tej książki zamiast nowoczesnych pakietów edukacyjnych to postawienie na sprawdzoną metodę, spokój i klasyczną elegancję, która uczy nie tylko rozpoznawania znaków graficznych, ale także miłości do książek od najmłodszych lat. To prawdziwy diament w koronie polskiej pedagogiki, który mimo upływu lat nie stracił nic ze swojego blasku i użyteczności. Po więcej zapraszam na: https://kotkawaiksiazki.pl/litery-nauka-czytania-feliks-przylubski-ewa-przylubska-recenzja/

[ocena wydania z 1950 roku] Kawał historii, morze wspomnień z lat, w których, aby obliczyć swój wiek, wystarczały mi jedynie palce u rąk... Dziwnie było sięgać po tę pozycję, w zupełnie innym wydaniu niż czytałam w dzieciństwie. Siedząc w czytelni i muskając pożółkłe kartki, nie wiedziałam, co otrzymam. Wersja z 1950 roku, z ilustracjami Tadeusza Gronowskiego, ma w sobie wiele uroku - starą, jeszcze międzywojenną składnię (pierwsze wydanie "Elementarza" zostało wprowadzone na rynek w 1910 roku), pięknie wykaligrafowane litery oraz przyjemne dla oka obrazki, choć ja osobiście wolę te, które wyszły spod ręki Grabiańskiego. Nie mniej jednak, obaj panowie sprawują się wybornie, uzupełniając swoim talentem, tekst Falskiego. A co do tekstu... O ile na początku składnia, wyrazy nie sprawiałyby trudności współczesnym dzieciom, tak w coraz bardziej zaawansowanych partiach tekstu, mogłyby napotkać kłopoty. Nie mniej walory edukacyjne książki są odczuwalne również dla starszego odbiorcy. Jedynym moim zarzutem, z którym nie miała nic wspólnego intencja autora, jest modyfikacja tekstu do czasów ówczesnych... Rok 1950... Stalinizacja pełną gębą...Towarzysz Bierut spogląda z portretu na czytelnika wraz z orzełkiem bez korony... Rosjanie to nasi życzliwi przyjaciele, na wsi jest tylko jedno wspólne pole, a we wszelkich dziedzinach życia ludzie pracują dla dobra społeczeństwa... Późniejsze wydania (po 1989?) na szczęście nie mają już tak ważnych "bohaterów" umieszczonych na swoich kartach, a przynajmniej nie przypominam sobie, aby w mojej wersji z 2002 roku widniały owe wizerunki. Szkoda, że nawet "Elementarz" został wykorzystany do propagandy rządu ludowego. To nie jest pełnowartościowa książka Falskiego, dlatego musiałam odjąć gwiazdki. Po prostu, sięgając po tę pozycję, należy kierować się datą wydania i wybierać jak najpóźniejszą wersję. Ciekawe byłoby porównanie wszystkich wydań "Elementarza" i śledzenie modyfikacji w tekście [jak coś zaklepuję ten temat na pracę licencjacką albo magisterską].

Książka z 1987 roku, jedna z pierwszych samodzielnie przeze mnie przeczytanych. Starutka i wyeksploatowana, że hej. Taki plus spędzania wakacji na wsi, gdzie na ogromnym strychu można się natknąć na zachomikowane sto lat wcześniej cudeńka. Patrzę teraz na nie z rozrzewnieniem i co rusz natykam się na ślady obecności tej małej dziewczynki, która pomiędzy szaleństwami - czytała. A teraz, po latach - czyta swojej córeczce..no i niewiadomo, która z nich słucha z większymi wypiekami na twarzy! To wakacyjna historia, która aż buzuje od klimatu tamtych lat, o grupce przyjaciół spędzających wakacje na wsi. Agnieszka, Gucio, Olek i Janek przypadkowo odkrywają miejsce, zwykłą, podmokłą łąkę, która na całe wakacje staje się ich azylem i ulubionym placem zabaw. Miejsce o kształcie guzika, z drzewami i trawą, z psim dołkiem, polanką i zakątkiem śmiechu. Przenoszą tam swoje zabawki, robią plany i mapy, prowadzą śledztwa...jednym słowem - sprawiają, że zwykłe, wiejskie wakacje przeradzają się w wyjątkowy, magiczny czas. Różne dzieciaki o różnych temperamentach i z różnych rodzin na ten wakacyjny czas stają się po prostu grupą, której nic nie dzieli, a ogranicza tylko wyobraźnia. I choć kończą się wakacje i trzeba wrócić do rzeczywistości - wspomnienie tego lata zostaje w naszych bohaterach na zawsze. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Dla mnie osobiście miała ta książka wymiar edukacyjny - pamiętam jak dziś, że wtedy tak naprawdę zrozumiałam, iż zwyczajne, wiejskie dzieciaki, które nie wyjeżdżają na kolonie ani wczasy i nie mają dostępu do przeróżnych wakacyjnych atrakcji - mogą same stworzyć coś świetnego; właśnie dzięki wyobraźni. Dlatego ten mój egzemplarz taki sfatygowany - brałam go ze sobą nad rzekę i do lasu. Do piaskownicy i do obiadu. Pewnie nawet z nim spałam. Patrzyłam, jak moja babcia smaży powidła i robi malinowe soki, popijałam przepyszne, pachnące latem kompoty i inspirowałam się na całego. Teraz marzę o tym i szukam sposobu, żeby chociaż odrobinę tego klimatu przekazać córce, dla której to wszystko brzmi jak bajka. A wy?? Wspominacie z dzieciakami swoje dzieciństwo?? Pamiętajcie też o tym, żeby w dobie tych wszystkich wypasionych książkowych nowości - czasem sięgnąć po coś starego, wyświechtanego, z duszą i prawdziwą magią. Ta mała, zielona książeczka te magię posiada. Teraz to wiem.

Bajki Ezopa są kalsyką literatury, która inspirowała pokolenia humanistów, takich jak chociażby Friedrich Nietzsche czy Luter. Mimo wszystko, co bardzo uderzyło mnie w ich treści, to morały w nich przedstawiane są bardzo mało wiarygodne. Znacząco wpływa na to długość, jaką bajki przybierają. W wydaniu, które posiadam zawierały one nieraz po dwie strony, co nie jest w stanie przekazać czytelnikowi odpowiednio dobrej argumentacji wypowiadanych tez, które często wydają się tak naiwne, jak lektury szkolne dla uczniów podstawówki czy grające na emocjach romanse.

Szanowni Państwo, dziś obracać się będziemy w kręgu baśniopisarskiej arystokracji, bowiem zbiór, o którym mowa, składa się z opowieści takich twórców jak Józef Ignacy Kraszewski, Henryk Sienkiewicz i Janina Porazińska. Kto nie zna tych nazwisk, ten gapa! Tytuł zbioru wywodzi się z pięknej, ale smutnej baśni o kwiecie paproci, spełniającym wszystkie życzenia swojego właściciela, pod warunkiem, że ten z nikim nie podzieli się swoim bogactwem. Wszyscy wiemy jak kończą się losy postaci, które godzą się na takie umowy. Życie pisze niepiękne zakończenia ich historii. Zrozumienie ważnych prawd, także w baśniach, niejednokrotnie przychodzi trudno, zupełnie jak w prawdziwym życiu.

Książka O Lechu, Czechu i Rusie Czesława Janczarskiego jest pozycją napisaną wierszem zilustrowaną na każdej stronie rysunkiem. Z ciekawości postanowiłem przeczytać spodziewając się dobrej historii, która mnie wciągnie. Książka O Lechu, Czechu i Rusie opowiada o trójce braci wyruszających w świat w poszukiwaniu miejsca na założenie swojej siedziby. Oparta została o legendę dotycząca trzech braci poszukujących odpowiedniego miejsca dla siebie i ludzi z jakimi jadą. Przedstawiona w formie rymowanki, gdzie w przystępny sposób i wierszem wszystko zostaje ukazane. Sięgając po książkę nie wiedziałem czego spodziewać się mam po niej, ale pomimo krótkości dobrze bawiłem się poznając przygody bohaterów. Świetnym pomysłem były ilustracje jakie w niej spotykamy, które nieraz zajmują sporą część i podkreślają wydarzenia w jakich uczestniczymy. Ładnie wypadają rymy jakie zazębiają się ze sobą tworząc ciekawa opowieść. Spodziewałem się trochę dłuższej historii, lecz nawet w takiej formie wciąga od pierwszych stron. Autor świetnie sobie poradził i stworzył na podstawie legendy swoją opowieść skierowaną do młodego czytelnika, ale nawet to nie przeszkadzało mi w czytaniu i zabawie podczas czytania. Jakiś morał również występuje jeśli chodzi o wytrwałość w postanowieniu i chęci jego spełnienia podany nie nachalnie jakby można było spodziewać się. Zakończenie można przewidzieć jak zna się legendę o trzech braciach Lecu, Czechu i Rusie. Jednocześnie nie jest to wada, bo sama historia jest ciekawie ukazana i mimo wierszowych zwrotek może spodobać się. Książka O Lechu, Czechu i Rusie jest pozycją skierowaną do młodego czytelnika przybliżającą legendę potraktowaną przystępnie i lekko od samego początku. Nawet mamy przedstawienie poszczególnych bohaterów jacy wyruszyli w podróż, aby założyć swoją siedzibę. Ładne ilustracje na każdej stronie, nieraz zajmujące sporo miejsca i właśnie wiersz tworzą interesującą całość jaką otrzymałem od autora. Prosta historia oparta na podaniach dla młodego czytelnika, który może przy niej fajnie spędzić czas, a nawet starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Sięgając nie spodziewałem się tak dobrej i wciągającej opowieści napisanej wierszem jaka dostałem. Jestem ciekawy innych książek autora, po które jak będę miał okazje kiedyś sięgnę na pewno.

"Bajki" Charlesa Perrault to zbiór najpiękniejszych baśni, które doskonale pamiętam z czasów dzieciństwa, kilka z nich do tej pory mogę zaliczyć do ulubionych (np. "Sinobrody"), więc wracam do nich co jakiś czas. Tym razem czytałam te bajki swoim wnukom a mnie przypomniały się chwile, gdy w dzieciństwie czytała mi je mama... Charles Perrault to francuski bajkopisarz epoki baroku. Jego baśnie są znane wszystkim nie tylko dzięki niemu, ale również z innych opracowań. Powstało bardzo wiele adaptacji, które nie są dokładnym przekładem jego twórczości a są po prostu jakby zaadaptowane na potrzeby rynku. Takie uładnione, uproszczone, lecz nie mające zbyt wiele wspólnego z twórczością samego autora. Obecnie kupując baśnie dla dzieci, coraz częściej kierujemy się tylko pięknym wyglądem a nie treścią. Ja w swojej biblioteczce mam dwa wydania, jedno z pięknymi ilustracjami, które umilają czytanie bajek dzieciom, natomiast drugie jest praktycznie bez ilustracji, lecz za to treścią bardziej wskazującą na dokładniejszy przekład. W tym zbiorze są najbardziej znane baśnie Perraulta, takie jak: "- Śpiąca królewna", "Czerwony Kapturek", "Kot w butach", "Paluszek", "Wróżki", "Kopciuszek" czy "Sinobrody". Jak we wszystkich baśniach, możemy także i tutaj poznawać prawdę o ludziach i zwierzętach, o ich zachowywaniu, o cechach ich charakterów, a także o wyraźnych różnicach między dobrem i złem. Czytając baśnie, od razu wiemy, kto jest tą pozytywna postacią a także czego lub kogo powinniśmy się obawiać. Charles Perrault może nie stworzył zbyt wielu baśni, lecz wszystkie są zaliczane do klasyki literatury dziecięcej i chyba nie ma osoby, która nie znałaby chociaż jednej z nich. Tym bardziej, że przez dłuższy czas były one nawet lekturą szkolną, może i dzisiaj także są? Nie są to może zbyt słodkie historie, bo zawierają i brutalne momenty, lecz takie są właśnie bajki... Każda z baśni w zasadzie ma szczęśliwe zakończenie i oczywiście zawiera w sobie morał, który powinniśmy dobrze zapamiętać, bo to życiowe prawdy. Te baśnie nigdy chyba się nie znudzą i zawsze będą na topie, mimo ciągle tworzonych nowych, bardziej nowoczesnych bajek. Jeżeli lubicie takie historie to zachęcam do lektury, jeżeli nie dla siebie, to czytajcie dla najmłodszych...

Jedna z tych książek, które dziecięcymi rączkami kartkowane były po stokroć razy, a kiedy egzemplarza brakło w sensie fizycznym, ów śnił się po nocach. Bodaj jednym z największych moich błędów życiowych było, Drodzy Koledzy-Czytelnicy-Eskapiści, że, wiedziona niedobrym impulsem "Byle dorosnąć!", pozwoliłam ongiś oddać tę pozycję jednej z młodszych kuzynek. Rzecz niedobra, bo książka, jak żyjąca istota, dopominała się o moje towarzystwo nocami, w marzeniach sennych, kiedy już faktycznie dorosłam i pojęłam, że dorosłość jest wcale-nie-taka-fajna-jak-być-miało. Ulubioną baśnią była ta o okularniku i polandze, dwóch wężach, wszak w ogóle echa egzotycznego, wabiącego świata, zostały we fragmentach gdzieś na dnie duszy - dorosłego człowieka, który zatęsknił za chwilą, kiedy oczy robiły się podobne dwóm pięciozłotówkom, a myśl pierzchała ku niezwykłym pałacom i barwnym strojom mieszkańców wyspy Lanka. Edycja z dn. 16.07.2014: To niesamowite, ale... ja tę książkę nadal mam. Znalazłam perełkę na własnym strychu. Książka nie trafiła do paczki dla kuzynki. Kolejny dowód na to, by nie ufać własnej pamięci, snom i przypuszczeniom.

Znalezione w rodzinnym domu i przeczytane ze względu na dziecięce wspomnienia i sentyment. Kilka baśni jest naprawdę ciekawych. Dwie to w zasadzie to samo tylko nieco inaczej opisane. Warto przeczytać, bo polskie baśnie nie są gorsze od zagranicznych. Dodatkowym smaczkiem jest język sprzed prawie stu lat.

Moja pierwsza książka kucharska, którą po dziś dzień wspominam z sentymentem. Pamiętam, że ówcześnie niektóre z przepisów wydawały mi się niezmiernie trudne, ale wiadomo, że wszystko wygląda inaczej z perspektywy dziecka. Zachowam ją dla swojej córci, ciekawe czy jej się spodoba za kilka lat;-).

Z tymi bajkami się spajam. Od dziecka zachwycają mnie rysunki, jakie są na niektórych stronach - niebywałe i wywołujące eksplozję ciepła w sercu i jednoczesny uśmiech na twarzy. Samo ich oglądanie wywołuje emocje, nie inaczej jest z samymi bajkami. A publikacja zawiera bajki z ziem słowiańskich czasem o prostych historiach i takich, można by powiedzieć - nierealnych, ale i one mają swoje piękno. Każda pokazuje zwycięstwo dobra nad złem, szczerości nad kłamstwem, czy uczciwości nad kradzieżą. Nawet lisek potrafi błyszczeć przykładem, a myszy okazują się być najlepszymi przyjaciółkami. Są i tajemniczy książęta i wesołe staruszki, są małe księżniczki o zlotych włosach splecionych w długie warkocze. Są dzieci o dużych, szczerych oczach i tajemnicze zwierzaki, które mówią ludzkim głosem... Koło nich rosną drzewa o magicznej mocy...Wszystko ze sobą żyje, oszałamia kolorami i jakimiś czarami, które działają na ciebie - na ciebie najbardziej. Na ciebie i twój świat, twoją codzienność i na bycie TERAZ. Tu jest wszystko, a to wszystko skleja magia. I ta magia właśnie wyrywa z codzienności. Zanurzasz się w bajkowym świecie, który sprawia, że odpoczywasz i znikasz z tej szarej ziemi. Zachwycasz się, jak dziecko i świat nabiera kolorów i wszystko ma sens i wartość. I czytaj - podpowiadam - czytaj dla siebie, dla innych, lecz i kogoś, kto się w nich zasłucha. Obudź wyobraźnię i swoją i innych. To nic nie kosztuje, a jak bardzo jest pomocne, to już sam zobaczysz. Czytanie ŚPIEWAJĄCEJ LIPKI sprawia, że odczuwasz lekkość. Jesteś w swoim kolorowym uniwersum, uśmiechasz się i gdy kończysz czytać, wracasz do początku i przygoda bajkowa trwa w nieskończoność. wspaniała jest każda bajka. Nie mam swojej jednej, ulubionej. Czytam je czasem nawet wybiórczo - na jakiej stronie otworzę, tam wsadzam nos i odpływam w ten kolory - i dobry - świat. Bo bajki są dla wszystkich i na wszystkich działają. I to w nich kocham. To piekno rozpięte jak najpiękniejszy wachlarz świata literackiego. To radość. Bajki z każdym rokiem nabierają coraz większej wartości i szacunku.

Któż nie zna książeczki "Kto ty jesteś?" Władysława Bełzy, klasycznej polskiej literatury dziecięcej? Wiersze są uzupełnione barwnymi ilustracjami Marcina Piwowarskiego. Książeczka zawiera "Katechizm polskiego dziecka" oraz "Abecadło chleba" i wiersz "Do dzieci". Ta patriotyczna czytanka - poprzez proste wierszyki - dotyka naszej tożsamości narodowej. Może sprowokować dzieci do zadania opiekunom wielu ciekawych pytań.

Jedna z książek mojego dzieciństwa, którą teraz ja co roku czytam moim dzieciom w okolicach Bożego Narodzenia. Świetne, ponadczasowe bajki Disneya podane w klimacie świątecznym. Spotkamy tutaj wszystkie nasz ulubione postaci: Donald, Sknerus, siostrzeńcy, Daisy, Micky, Pluto, Chip i Dale i nie tylko. Zawsze kiedy wracam do tej pozycji odczuwam niesamowitą nostalgię i wracam myślami do moich dziecięcych lat. Magia świąt w klasycznym wydaniu - polecam!

Przecudowne baśnie i legendy pióra m.in. Or-Or, Ewy Szelburg-Zarembiny, Marii Krüger, Jana Kasprowicza. Znane każdemu polskiemu dziecku historie Lecha, Piasta, Popiela, pana Twardowskiego, rycerzy śpiących w Tatrach, Bazyliszka czy diabła Boruty. Do tego piękne drzeworyty Zbigniewa Rychlickiego. Mam wydanie z 1973 roku, czyli zdobyłam to samo, które miałam w dzieciństwie. Przecudne: 9/10

O Syrence warszawskiej słyszał chyba każdy, jednak mam wrażenie, że niewielu wie, skąd ta syrenka wzięła - jest to jest, tyle. Bazyliszek - szczególnie mojemu pokoleniu i młodszym kojarzy się z Harrym Potterem ewentualnie z potworem z HOMM 3. Legendę o Złotej kaczce znam z kolei z filmu z 1976 roku. Pozostałych legend ze zbiorku nie znałem, to była moja pierwsza styczność z nimi. Legend słuchało się przyjemnie, męczące były jedynie "Kościół Marii Panny" i "Chrystus Cudowny u Fary" ze względu na formę - są wierszowane, jakby na siłę. Warto dodać, że wydanie Wolnych lektur zawiera dodatkowo legendę Biała dama.

Książka Bajki przez telefon Gianni Rodariego jest propozycją dla młodego czytelnika i ciekawy byłem jakie bajki dostanę wewnątrz jej. Miałem nadzieje na jakieś fajne, ciekawe i pełne magii od pierwszych stron. Pomimo krótkości i czasami kilku zaledwie stron oczekiwałem wciągających oraz przyjemnych bajek w tym zbiorze autora. Książka Bajki przez telefon zaczyna się od krótkiego wprowadzenia, gdzie tata podróżujący opowiada przez telefon swojej córce krótkie bajki na dobranoc. Czasami nieco dłuższe jak starczy pieniędzy, lecz właśnie krótkie wygrywają. Ciekawy pomysł autora chcącego stworzyć taki zbiór bajek jakie można opowiedzieć w parę minut przez telefon dziecku na dobranoc. Znajdziemy tutaj opowieść o niewidzialnym chłopcu, mieście wybudowanym z lodów, znikającej Alicji, o skarbach, zwierzętach, niezwykłych krainach, przygodach bohaterów i wielu jeszcze innych. Wszystko łączące przygodę z fantazją i pewną dozą morału. Chciwość, ciekawość, postanowienie na swoim, wyrzucenie spoza rodziny w opowieści o krabie, podążaniu za marzeniami, przyjaźni i dobroci. Autor wykorzystując krótkość swoich bajek tworzy z nich przypowieści zakończone puentą lub po przeczytaniu można odnieść wrażenie, że zawierają pewne przestrogi i morał płynący z nich. Z łatwością przychodzi stworzenie bajecznego świata pełnego ciekawych młodocianych bohaterów i ich przygód jakie mają po drodze. Niezwykła wyobraźnia dotycząca światów przedstawionych w kilku zdaniach pełnych zadziwiających momentów, zabawnych chwil i zdarzeń. Wciągają mimo krótkości i przyjemnie czyta się. Na uwagę zasługuje również zarys postaci, którzy przy takim sposobie mogą wyjść płasko i papierowo. Jednak wypadają dobrze, do polubienia i miło dając poczuć nić sympatii do nich przez cały czas. Zawarte bajki są różnej długości od takich jedno lub dwustronicowych po dłuższe kilkustronicowe. Okraszenie ich rysunkami było świetnym pomysłem, które powodują klimat i urokliwość uzupełniając opowiadaną bajkę. Ilustracje spodobały mi się i takie właśnie często znajdziemy w dawno wydanych książkach. Książka Bajki przez telefon nie znanego mi wcześniej autora okazała się dobrą propozycją dla młodego czytelnika, do którego jest kierowana. Pomysł na nią był może prosty jeżeli chodzi o opowiadanie bajek na dobranoc dziecku przez rodzica będącego w podróży. Znajdziemy tutaj różnorodne i dobrze napisane przez autora potrafiące wciągnąć mimo swoich różnych długości w wykreowany świat. Przyjemny styl pisania, prosty, bez udziwnień, lekki, z bajkowym klimatem, przystępny, przyjemny i barwny spodobał mi się. Nie ma tutaj przestojów, męczących opisów i dłużyzn. Wszystko podane zwarty sposób, ciekawie i wciągająco. Sięgając nie wiedziałem czego mogę spodziewać się po niej i jestem zadowolony z miłej podróży po świecie bajkowym jaki zafundował mi autor. Nieraz prostota w opowieści popłaca i tak stało się w tym przypadku. Nie obarczonym nachalnym moralizatorstwem, ale dodanym i ładnie wkomponowanym w bajki po przeczytaniu dostajemy przestrogi, nieraz morał lub ukazanie jak wybory mogą wpływać na późniejsze losy. Nie każdemu może przypaść krótkość niektórych utworów proszących się o trochę rozbudowania i czasami prostotę opowiadania. Takie drobne niuanse, lecz mi akurat nie przeszkadzało i świetnie bawiłem się w czasie czytania. Jednocześnie autor tworzy światy z łatwością, pełne klimatu, magii i przedziwnych zdarzeń. Znajdziemy w niej absurdalne sytuacje, dozę humoru i lekkość w podaniu. Dlatego bawiłem się przy nich świetnie i miło spędziłem z nimi czas. Rysunki są klimatyczne, bajkowe i dopełniają zawarte bajki pięknymi ilustracjami. Książka Bajki przez telefon pomimo skierowania jej do młodszego czytelnika nawet starszy znajdzie coś dla siebie w tym przypadku. Pierwsze spotkanie z autorem mogę zaliczyć do udanych i dostałem dobrą i przyjemną w odbiorze zbiór bajek krótkich, lecz interesujących i pełnych magii jaką zawierają w sobie. Jest to też sposób na podróż do czasów młodszych gdy czytało się takie baśnie, bajki, legendy lub podania. Mam nadzieje, że będę miał okazje przeczytać jeszcze coś autora, który mnie zaciekawił swoimi bajkami. Na pewno sięgnę i przeczytam coś jeszcze w przyszłości jak będę miał okazje ku temu.

Miłość mojego dzieciństwa. Najpierw zjedzona, potem wielokrotnie wypożyczana z biblioteki, po latach zdobyta i zabezpieczona dla potomnych w miejscu tak sekretnym, że nie wiadomo do dzisiaj gdzie się znajduje. Tekstu niewiele, obrazków sporo. Zupełnie nienachalnie uczy przyjaźni, współpracy, zaradności i szacunku do samego siebie. Z sentymentu dałabym nawet 10 punktów, ale zdaję sobie sprawę, że dzisiaj dzieci mają innych ulubieńców.

Psychologowie społeczni mówią: - Pokażcie bajki i opowiadania, jakich jakich słucha najmłodsze pokolenie, a dowiecie się, jak będzie społeczeństwo wyglądało za trzydzieści lat !!! Przygotowany przez rodziców wzorzec kulturowy odciśnie w przyszłości piętno na zachowaniu, postępowaniu i postawach młodych ludzi. Naturalnie przy zachowaniu pewnego ciągu dydaktycznego: nauczyciele, wychowawcy, książki, bohaterowie filmów, programów TV, platform internetowych itd. itp. No tak, ale od czegoś trzeba zacząć !!! Książkę POLECAM !!!