Złe wyjście. Czary Zjary 3

Dojrzewanie, Ameryka , dragi , życie bez przyszłości ukazane między jawą a snem. Hipnotyzująca i wciągający komiks . Dla mnie warstwa realna, fantastyczna plus ta ilustracja to 3 integralne części , które tworzą spójne niepowtarzalne dzieło, na tyle orginalne, że nawet trudno je porównać do czegokolwiek innego.

"Labirynt" wydaje się być strasznie niedocenionym przez polskiego czytelnika. Wspaniały styl graficzny, płynna kreska, żywe barwy bohatera, osadzonego w smutnym, szaro-burym świecie. Ten komiks jest pełen niesamowitych kształtów i ogromnej ilości detali. Wyobraźcie sobie ludzki umysł, do którego przez lata upychano coraz to więcej i więcej, ale od dłuższego czasu nikt już tego nie używa i nie sprząta. Taki jest właśnie świat, którym kroczy Góreck! Fabuła komiksu przywodzi na myśl przemierzanie ponurych ścieżek w labiryncie, labiryncie na który składa się wiele wspomnień. Są to miejsca równie piękne, co ponure i smutne. Pełne tajemnic i zatartych retrospekcji. Jesteście gotowi na odnalezienie odpowiedzi i wyjścia z tej pułapki? Choć początkowo byłem lekko zagubiony, podobnie zresztą jak główny bohater, to jednak wraz z odkrywaniem kolejnych elementów układanki, historia zaczęła komponować się w spójną całość. Z przyjemnością i trwogą poznawałem co kryje się na mglistych kartach tego, magicznego, baśniowego, ale przede wszystkim prawdziwego świata. Po więcej zapraszam na YouTube/@Wombai

Świetna próba zmierzenia się z problemami AI w dzisiejszym świecie. Z jednej strony przeraża nas wszechobecność robotów i komputerów wokół nas. ChatGPT pisze książki, tworzy zdjęcia i grafiki, kreuje deepfake'i. Z drugiej strony, gdyby nagle wyłączyć wszystkie komputery to większość ludzkości nie poradziłaby sobie z czynnościami dnia codziennego. Gdzie jest złoty środek? Ten komiks ma dobre fundamenty socjologiczne. Na tym autorzy stworzyli dobry scenariusz plus wspaniałą postać tytułowego ostatniego pisarza. Uśmiałem się co niemiara. Polecam. I dla dorosłych, którzy chcieliby powrotu do prostoty świata sprzed dekad. I dla młodych, którzy innego świata niż ten z AI, po prostu nie znają.

Seria krótkich (lub bardzo krótkich) komiksów o trójce znajomych - Wiedźmie (która jest w związku ze swoim kotem), Wilkołaku i Sowie. Są totalną patologią, wiecznie zjarani, naćpani, pijani. Historie cały czas jadą mocno po bandzie, humor jest tu dość specyficzny, pełno w nim seksu, zboczeń, patologicznych postaw. Czasem jest śmiesznie, czasem nie, niekiedy dość smutno i refleksyjnie. Momentami jest to zwyczajnie głupie, ale czasami pod płaszczykiem żartu z patoli kryje się trochę głębsze, analityczne dno. Zdecydowanie komiks dla osób z dystansem, zdecydowanie nie do czytania na raz, a jakiegoś dawkowania, bo mimo wszystko żarty są na jedno kopyto. Ma swój urok, ale nie dla każdego

Kolejna udana powieść graficzna od tej pary Autorów. Spodouści byli świetni. Tu jest lepiej. Tym razem to jedna długa opowieść o Śląsku i górnikach w ramach której poznajemy opowiesci o dzieciństwie, wejściu w życie, porażkach głównie ale I sukcesach kilku górników. Czyta się szybko ale warto. Malunki Pani Judyty Sosny zawsze stwarzają niesamowity nierzeczywisty mroczny klimat. Bardzo polecam.

Megg jest czarownicą, córką narkomanki, cierpi na głęboką depresję i żyje z zasiłku. Całymi dniami siedzi przed telewizorem i ćpa, czasem tylko wychodzi z domu, aby odwalić jakiś przypał. Kot Mogg to jej chłopak, który akurat pochodzi z dobrej rodziny i żyje z kieszonkowego, więc teraz przeważnie siedzi przed telewizorem i ćpa, czasem tylko wychodzi z domu, aby odwalić jakiś przypał. Ich współlokatorem jest Sowa, który akurat próbuje robić rzeczy, jakie robią normalne osoby – chodzi do pracy lub jej szuka, umawia się na randki, stara się utrzymywać porządek w domu – co raczej średnio mu wychodzi. Częścią paczki jest też Wilkołak Jones, który jest chodzącym id i absolutnie wszystko, co robi, jest na maksa przypałowe. Komiksy Hanselmann są pełne obrzydliwości, wulgarności, patologii, przemocy, narkotyków, pornografii, surrealizmu (ale inspirowanego wyłącznie koszmarami), najczarniejszego humoru (tak, te historyjki są bardzo zabawne) i dołu, dołu, bezdennego dołu. A jednak ich lektura – najpierw całkowite zanurzenie się w otchłani, a później przy zamknięciu książki nagłe wyrwanie się z niej – za każdym razem jest czymś głęboko oczyszczającym. Chyba przedtem coś takiego, jak katharsis, wydawało mi się jedynie szkolnym, wytartym pojęciem, natomiast teraz stało się autentycznym doświadczeniem.

Kojarzycie rzeczy, które są jednocześnie dziwne i proste? Jest ich trochę. Pizza z miodem. Wino z colą. Tost z ryżem. Tak, popełniłem kiedyś coś takiego. „Insekt” to jedna z takich rzeczy. To taka dziwna mieszanka dość prostych, acz ze smakiem dobranych składników (w przeciwieństwie do tosta z ryżem). Bo to taka moralizatorska przypowiastka o tożsamości, o nienawiści do obcości. Mamy młodego chłopaczynę, Pascala, którego wszyscy lubią, aż dowiadują się o nim czegoś i hyc, przestają go lubić. Strona wizualna jest bardzo w punkt, dość minimalistyczna, ale cholernie wyrazista i dosadna w ukazywaniu poruszanych problemów i tematów. Dziwnie robi się natomiast w szczególe. Akcja komiksu głównie rozgrywa się w miasteczku zasnutym gęstym, czarnym dymem z fabryk, przez który ludzie w zasadzie nie widzą siebie nawzajem. A źródłem problemów protagonisty jest to, że jest, cóż, insektem, czego jego otoczenie nigdy wcześniej nie zauważyło. Historia jest zgrabna, ale nie ma co ukrywać - skrajnie przewidywalna. Pewien absurd i wyjątkowa atmosfera są mocnymi atutami, acz brakuje tu jakiegoś aha-momentu, zaskoczenia, jakiejkolwiek przewrotności w scenariuszu. Do tego komiks jest bardzo obfity w rastry, co jest uzasadnione światotwórczo, ja jednak fanem nie jestem. Miłośnikom prostych historii z morałem ubranych w nieoczywiste szaty z pewnością komiks przypadnie do gustu. Dla mnie miły strzał na raz, ale ciut rozczarowujący jednak. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Szczególny przypadek. Nie chcę polecać wszystkim "Miotacza śmierci", a jednocześnie chciałbym poznać ludzi którym komiks się podobał. To muszą być dziwni ludzie. Sam do nich należę. Pamiętacie taki komediowy serial (komediowy, dobre sobie) "Flight of the Conchords"? Z tym humorem, w którym nie są jasno wskazywane pointy dowcipów (dowcipów, dobre sobie). Kluczę, ale chciałbym wyjaśnić precyzyjnie, jak bardzo specyficzny jest nastrój w "Miotaczu śmierci", komiksie który pachnie undergroundem, alternatywą, starą piwnicą, kwaśnym superbohaterstwem. "Miotacz śmierci" napisał i narysował Daniel Clowes. To spod jego ręki wyszedł nietuzinkowy "Wilson", o którym już na blogu pisałem. To on, Daniel Clowes, jest odpowiedzialny za "Ghost World". Nie czytałem, ale widziałem świetną filmową adaptację w reżyserii Terry'ego Zwigoffa. Zwigoff współpracował raz jeszcze z Clowesem przy okazji filmu "Akademia tajemniczych sztuk pięknych" (film również polecam), ale to już zupełnie inna historia. Zatem "Miotacz śmierci" to pewnego rodzaju dekonstrukcja mitów. Tak, mitów, bo na warsztat autor nie bierze tylko superbohaterów. Motyw dojrzewania, przyjaźni, wieku średniego, wszystko jest tu przedstawiane szczerze i uczciwie. Więc dlaczego wciąż piszę o osobliwej atmosferze? Wydaje mi się, że Clowes pisze w sposób, o którym wielu myśli że tak nie przystoi. Wyciąga na wierzch rzeczy wstydliwe i takie, o których niektórzy oczywiście myślą, ale z wieloma pragnieniami czy spostrzeżeniami się nie uzewnętrzniają. A Clowes właśnie to robi. Dlatego jego w teorii cichy i spokojny komiks zawieszony w jakimś niezależnym stylu, bez akcji, wybuchów, jest tak naprawdę komiksem wywrotowym, punkowym. To tutaj tkwi cała siła Miotacza śmierci, w podejściu autora do życia. Ten rodzaj maniery artystycznej poznałem w "Wilsonie". I podejrzewam, że tak samo jest i przy innych utworach Clowesa. "Miotacz śmierci" to w dużym skrócie pewnego rodzaju urealnianie fantazji nastolatka. Takiego nastolatka, co ważne, w którym buzują wszystkie emocje związane z przekraczaniem progów. Chłopak rośnie, w środku panuje szaleńczy rajd hormonów, ciało zachowuje się dziwnie. Jest na marginesie, tak się nastolatkowi wydaje. Clowes dał temu swojemu chłopakowi pełną wolność i nastolatek z tego korzysta. Dostaje ogromną moc, w momencie gdy zaciąga się papierosem. Czyli źródłem siły jest nikotyna, jak bardzo jest to wywrotowe? Trzeba dodać do tego tytułowy miotacz śmierci, spadek po ojcu. Ta broń może zmienić obraz wszechświata, ale zmienia tylko obraz najbliższego otoczenia. Jest tu więc zestawiona banalna codzienność z fantazjami wieku dojrzewania. W efekcie dostajemy specyficzny rodzaj humoru, tak zabawny jak i ponury. Niecodzienna mieszanka. Ilustracyjnie to pastisz, retro stylistyka i prosta kreska. Barwy są niejako wyblakłe, przygaszone. Dodaje to atmosfery nostalgii, całość "udaje" materiał zakorzeniony w latach 70. Cały album zresztą przypomina coś, co zostało odnalezione w kapsule czasu. Nieco szmatławy, na pewno niezależny, przy pobieżnym wertowaniu nie prezentuje nic ciekawego. To efekt zamierzony. Polecam bardzo.

"Śmiech i Śmierć" to w zasadzie zbiór kilku różnych historii, które mogą być zabawane lub poważne. Dla mnie to był dobry komiks w podróży. Można poczytać przeczytać jedną historyjkę i sobie kontemplować życie patrząc w okno. Kreska mi przypomina stare amerykańskie komiksy, które by mogły się pojawiać w ramach jakiejś gazety czy czasopisma. Jest lekka, minimalistczna i to nadaje dziełu również spokojny charakter. To nie jest jakieś wybitne dzieło ale z pewnością dobry kompan podróży. 👍

Śledzia jako autora znam wyłącznie z komiksów, które rysował do czasopism growych. WR to fajna antologia złożona z 4 zeszytów. Opowiada o szalonej rodzince. Ojciec pracuje w wojsku, matka ogólnie nie robi nic, bo jej obowiązki przejmuje pomoc domowa z Ukrainy. Dwójka dzieciaków z kolei ma swoje problemy i swój świat. Nie wszystko jest jednak takie jak widać na pierwszy rzut oka, bo potem następuje tak szalona przygoda, w której biorą udział, że aż żal ją spoilerować. Bardzo ładna oprawa, żywe kolory, humor, trochę nawiązań i ironii. Bardzo fajnie mi się to czytało.

Bardzo dobra, wielowątkowa fabuła. Wielokrotnie zatrzymywałem się nad niektórymi "dymkami" żeby przemyśleć. Przedstawiona dystopia czasem nie różni się od naszej rzeczywistości, władzy, życia. Momentami mega celne spostrzeżenia autora. Kreska świetna, bardzo szczegółowa w stylu hard SF. Niestety poważna wada rysunku to twarze wyglądające tak samo, jak manekiny. Ogólnie komiks wart przeczytania.

Niemiecki komiks, wydany na 150-lecie powstania pozarządowej, chrześcijańskiej organizacji opiekującej się osobami z zaburzeniami – intelektualnymi i ze spektrum autyzmu; czy to w ogóle może być dobre? Moja pierwsza odpowiedź na tak zadane pytanie była mocno wątpiąca. Mało tego – początkowo uznałem, że takie dziełko jest idealnym sposobem na wyciągnięcie paru dofinansowań czy grantów. Czy tak było, nie wiem. Wiem za to, że „Upadek” Mikaela Rossa jest o wiele lepszy, niż w moim odczuciu miał prawo być. I jeżeli jakieś granty wpadły do kieszeni autora, to przynajmniej napisał za te pieniądze naprawdę przyzwoitą książkę. W ogromnym skrócie: matka Noela, głównego bohatera, ma udar. Jako że chłopak cierpi na zaburzenie rozwojowe – prawdopodobnie coś ze spektrum, być może dodatkowo lekką niepełnosprawność intelektualną – trafia do ośrodka opiekuńczego. I większa część komiksu jest historią Noela w tym ośrodku. Historią krótką, bo do przeczytania na jeden wieczór. Ale za to wartościową. Bez romantyzowania zaburzeń ze spektrum, tak często spotykanego w popkulturze. Bez epatowania brutalnością czy beznadzieją, ale też bez pudrowania niełatwej rzeczywistości ludzi, którzy jednak mogą mieć problemy z codziennym funkcjonowaniem w społeczeństwie. Chociażby ze względu na fakt, że potrafią być nie tylko nieodpowiedzialni, lecz także przemocowi – tak wobec siebie, jak i dla otoczenia. W „Upadku” nie znajdziemy również fałszywego współczucia czy miłosiernego zrozumienia w duchu oświeconego, dobrze odkarmionego, zachodniego chrześcijaństwa. Pojawi się za to kilka zabawnych scen, parę gagów, jakaś mocna, historyczna reminiscencja. I generalne poczucie, że może nie wszystko skończy się źle. I że są na tym świecie ludzie, którym rzeczywiście zależy. Co do warstwy graficznej – chyba jest dobrze. Charakterystyczna, lekko niedbała kreska, tworząca zaskakująco czytelne, dynamiczne kadry, doskonale się tutaj sprawdza. Nie przytłacza, za to nadaje opowiadanej historii zdecydowanie lżejszego tonu. Świetny zabieg, przy czym to wciąż nie jest w moim odczuciu komiks dla dzieci. Tu i ówdzie pojawia się mimo wszystko kilka dość sugestywnych kadrów. Podsumowując: „Upadek” to komiks zdecydowanie warty przeczytania. Polecam wszystkim.

To swoiste komiksowe "Osiem i pół". Nie brak tu onirycznego klimatu, bólu tworzenia. Jest też portret rodziny, której do końca nie można polubić i być może to jest główna bolączka tego komiksu. Ma serce po właściwej stronie ale gdzieś po drodze zgubiono ducha. Graficznie jednak to najwyższa półka.

To drugi tom kooperacyjnej pracy Joanny Karpowicz i Magdaleny Lankosz. Anastazja tom 1 to lata dwudzieste i początki Hollywood. Teraz przed nami lata trzydzieste. Tytułowa Anastazja - produkt Fabryki Snów, jest już dorosła. Za jej decyzjami stoi matka i mężczyźni dzierżący władzę w tym biznesie. Nadal mamy dwa światy. Piękny, idealny świat filmu, który znają odbiorcy kina. I ten drugi mroczny, z gwałtami, wykorzystywaniem seksualnym i finansowym młodych kobiet, morderstwami, przepychem oraz brakiem skrupułów i barier. Nasza bohaterka jest już dorosła i postanawia coś zmienić. Czy jej się to uda? Czy ktoś jej pomoże? Czy prawda warta jest wyjawienia? Bardzo mocna rzecz. Choć to fikcyjna historia, przez formę przekazu (głównie obraz) i odniesienia do historii Hollywood, jest opowieścią o kobietach, które chciały spełnić swe marzenia. Zderzyły się jednak z brutalnym światem, w którym były traktowane przedmiotowo.

Wspaniały komiks obyczajowy o życiu przedstawiciela pokolenia obecnych 40 latków. Składa się z trzech części : historii z dzieciństwa, wspomnienia z młodości i wchodzenia w dorosłość oraz w trzeciej części mamy obraz stanu obecnego - stabilizacji??początku końca?? Trzecia część, końcowa historia to ARCYDZIEŁO polskiego komiksu. Warto

Ciepła, pełna nostalgii graficzna opowieść o pewnej hiszpańskiej rodzinie; o czasie, przemijaniu i pamięci. Rok po śmierci seniora rodu trójka dorosłych już dzieci, ustabilizowanych życiowo, Vincente, Jose i Carla, odwiedza dom na wsi i musi podjąć decyzję co z nim zrobić. Pierwszym pomysłem jest sprzedaż. Ale odżywają wspomnienia o rodzicach, wspólnej pracy przy budowie i urządzaniu domu. Młodzi przywołują w pamięci weekendowe wyjazdy, pobyty wakacyjne, letnie zabawy. Także niekoniecznie lubiane zajęcia. Ich ojciec kochał wiejską siedzibę, nie umiał żyć bezczynnie, pracował bez wytchnienia, angażując do pomocy żonę i dzieci. Majsterkował, uprawiał ogród, pucował samochód. „Praca to było jego jedyne hobby”. Odwiedzając teraz dom na wsi rodzina widzi jak ważne jest dla nich to miejsce. Oczywiście, nie obywa się bez sporów między rodzeństwem, ale stopniowo czują się razem coraz lepiej, miło spędzają czas, pracując i biesiadując. Od sąsiada dowiadują się także o ostatnich latach ojca, który na emeryturze zamieszkał tam na stałe. Zanosi się na to, że dom jednak zostanie w rodzinie; będzie służył jako miejsce spotkań i wspomnień. To wzruszająca książka autobiograficzna. O normalnym życiu i awansie społecznym. Czyta się dobrze: grafika jest przyjemna, bogata w detale, kolorystyka stonowana, postaci dobrze zróżnicowane, plany czasowe także. Fajna, ciepła lektura

Przeczytałam kolejną powieść graficzną. Nie jest to mój ulubiony gatunek, więc nie zachwycam się. Nie da się polubić bohatera, Amerykanina, który jest obrzydliwym facetem, pasożytem, egoistą, malkontentem i mizoginem. Nie robi nic dobrego, nic mu się nie podoba, dokucza wszystkim wokół, lekceważy ludzi, na dodatek jest wyjątkowo wulgarny. Wiedzie żałosne samotne życie, zaczepia nieznajomych i częstuje ich swoimi mądrościami, drwi ze wszystkiego wokół. Kocha tylko swojego psa. Lepiej nie trafić na takiego typa. W pewnym momencie życia, po śmierci ojca, powoli zmienia się. Nie czuje się dobrze w swojej skórze, zaczyna szukać towarzystwa, zastanawiać się nad przemijaniem, doceniać więzy rodzinne. Stopniowo jego życie staje się inne. Nie jest to duża pozycja, każda strona stanowi rozdział, konkretną opowieść. Wyłania się z tego nasza rzeczywistość z ogromem różnych problemów. Czytanie ułatwia spora dawka komizmu, mnie przeszkadzało ohydne słownictwo. Grafika jest bogata, klarowna, kolorystyka oddaje klimaty różnych miejsc. Podobno powstał film na podstawie tej powieści, ale ja nie chcę go oglądać. Myślę, że wielbiciele komiksów docenią tę książkę bardziej niż ja.

Jest to rysowane z niewątpliwym talentem i oryginalnością ale ile można nużać się w flakach i szatkowanych ciałach. W konsekwencji po kilkudziesięciu stronach robi się czlowiekowi niedobrze od tych poronionych, popier.olonych rysunków. Po przewroceniu ostatniej karty czułem się jakbym wyszedł z basenu flaków. Wiedeńscy akcjoniści lubią to. Ja niekoniecznie. Na minus również chaotyczna często narracja.

Nie. No za cholerę, absolutnie, totalnie nie. Po prostu nie umiem ubrać w słowa jak bardzo polecam “Popioły”. (ależ Was wziąłem pod włos) Jest to cholernie dobry komiks. Z tych niepozornych, mało spektakularnych. Ot, trójka dawnych przyjaciół wyrusza na wspólną samochodową wyprawę. Nie wiadomo czemu. I nie wiadomo czemu za nimi podąża dwóch brodatych typów. I co? I wszystko. Komiks zachwyca gawędziarskim, dowcipnym tonem, ma fenomenalnie barwną narrację (zarówno wizualną, jak i słowną), jest cholernie błyskotliwy, ciut absurdalny, zaskakujący i uroczy. A do tego wszystkiego scenariuszowo się wszystko spina tak pięknie, tak satysfakcjonująco, zgrabnie i dosadnie, że dech zapiera. Jesli nie czytaliście - czytajcie, a ja lecę kupować wszystkie pozostałe dzieła Ortiza na świecie. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Komiks oparty na prostej fabule - zbrodnia i zemsta po latach. Wydawało by się, że to nic odkrywczego, ale... historia wciąga. Maria i jej syn Tadeusz żyją w oczekiwaniu na męża i ojca. Eustachy - ojciec rodziny powraca z pierwszej wojny światowej. Całą rodziną przenoszą się do jego rodzinnego majątku na Kresach Wschodnich. Rodzina prowadzi tam spokojne życie, zapominając o wojennej traumie. Pewnego dnia do domu wchodzi banda Łazara. Eustachy nie chce się zgodzić na konfiskatę mienia. Lokalny komunista zabija go. Maria z synem i nienarodzonym dzieckiem znajdują schronienie w domu publicznym. Sytuacja przerasta kobietę, popada ona w depresję. Jedyną ulgę przynosi jej muzyka skrzypiec. Łazar znów się pojawia... Komiks jest brutalny, mocny i męski. Postacie są wyraziste, zdeterminowane, ograbione z emocji. Mało tu tekstu. Obraz gra tu ważną rolę. Ilustracje są czarno-białe.To dzięki nim tworzy się mroczny klimat. Zemsta jest planowana, wykonywana krok po kroku. Ale czy przyniesie ulgę? Sprawdźcie. W pierwszej wersji komiks był wydany w trzech tomach (2015, 2016 i 2018). Ja przeczytałam wydanie zbiorcze z 2019 roku.