Wartości rodzinne - Wydanie zbiorcze

Po nie małym sukcesie pierwszej serii "Osiedla Swoboda", która była publikowana w nieistniejącym już magazynie "Produkt", Michał Śledziński postanowił napisać kolejną serię. Wydał ją osobno w latach 2004-2006 już poza magazynem, który dopiero co zakończył żywot. Autor mocno zmienił konwencję, dorzucając między innymi kolory, fikcyjne postacie nawiązujące do znanych gier, komiksów i filmów, ale mimo wszystko zachował pewien unikalny styl "Osiedla Swoboda". Nadal wyśmiewa się z naszych, polskich przywar, ówczesnej sceny politycznej i społecznej oraz pokazuje w krzywym zwierciadle życie ludzi na wielkim blokowisku. Te zmiany mogą się podobać, ale nie muszą i tak było w moim wypadku. Czemu? Cóż, odpowiedź jest dość złożona. Zacznijmy od powiedzenia i podkreślenia jednej bardzo istotnej rzeczy - "Osiedle Swoboda 2" to bardzo dobry komiks. Naprawdę wyśmienity, jednak niekoniecznie trafiający w gust każdego kto, tak jak ja, uwielbia pracę Śledzińskiego z czasów "Produktu". Pierwsze czego mi tutaj zabrakło to tej nuty realizmu. W swej pierwszej pracy autor zawarł bowiem masę wspomnień i doświadczeń własnych jak i swoich przyjaciół lub zasłyszanych na osiedlu gdzie się wychował. Całość troszkę doprawił humorem, odpowiednim rysunkiem, wplótł to umiejętnie w nakreśloną przez siebie fabułę i polał mocno sosem z satyry. Efekt był wprost fenomenalny i czuć było, że przedstawiona historia zdarzyła się naprawdę w większym lub mniejszym stopniu. Tego elementu brakuje natomiast tutaj i potrafi to zaboleć. Fabuła drugiej części jest już bardziej scalona względem opowiadań publikowanych w "Produkcie". Mamy tutaj gangstera próbującego przejąć handel prochami w okolicy, grupę bohaterów lejących tych złych i naszą starą paczkę z Smutnym, Kundziem i Wirażem an czele. Nie zabraknie też innych postaci jak Niedźwiedź, Rachciachciaracha i jego psa Psotki czy sporej grupy dalszoplanowych bohaterów. Cała historia skupia się właśnie na tym jak grupa przyjaciół próbuje sobie poradzić z szefem gangu, który wizualnie przypomina Jokera. Zresztą takich nawiązań do popkultury jest tutaj od groma. Miecz z Final Fantasy VII, maska z Piątku 13-stego, różne zapożyczenia z filmów, komiksów czy świata znanych osobistości. W połączeniu z groteskowym humorem oraz jazdą po stereotypach wychodzi z tego naprawdę ciekawa mieszanka, która przykuwa oko czytelnika na długo. Cały ten popkulturowy kalejdoskop ciekawie też łączy się z naszymi społecznymi przywarami, których tutaj oczywiście nie brakuje. Dobrze to pokazano na przykładzie starszej pani, co to obserwuje okolicę z okna przez cały dzień czy grupy bandziorów napadających na Chińczyka. Od strony rysunku komiks również prezentuje się bardzo dobrze, ale osobiście wolałem czarno biały rysunek. Było w nim więcej, hmm... realizmu (?). Z drugiej strony ten tom ma być odmienny i odnosi się do popkultury, zatem kolor jest jak najbardziej potrzebny oraz pasuje do całości. Sam rysunek też przeszedł zmianę co widać na przestrzeni całego komiksu przeglądając poszczególne rozdziały oraz dodatki. "Osiedle Swoboda 2" to komiks naprawdę bardzo dobry, ale nie koniecznie trafiający w gusta każdego miłośnika pierwszej części. Tak właśnie było w moim przypadku, choć nie żałuję czasu spędzonego nad jego lekturą. Mimo wszystko wiem, że nie będę do niego wracać, bo wolę pracę Michała Śledzińskiego, gdy publikował w magazynie "Produkt". Z drugiej strony każdy kto miał styczność z pierwszym "Osiedlem Swoboda" powinien obowiązkowo sięgnąć po drugą część, choćby po to aby zobaczyć jak ewoluowały prace autora.

Komiks oparty na prostej fabule - zbrodnia i zemsta po latach. Wydawało by się, że to nic odkrywczego, ale... historia wciąga. Maria i jej syn Tadeusz żyją w oczekiwaniu na męża i ojca. Eustachy - ojciec rodziny powraca z pierwszej wojny światowej. Całą rodziną przenoszą się do jego rodzinnego majątku na Kresach Wschodnich. Rodzina prowadzi tam spokojne życie, zapominając o wojennej traumie. Pewnego dnia do domu wchodzi banda Łazara. Eustachy nie chce się zgodzić na konfiskatę mienia. Lokalny komunista zabija go. Maria z synem i nienarodzonym dzieckiem znajdują schronienie w domu publicznym. Sytuacja przerasta kobietę, popada ona w depresję. Jedyną ulgę przynosi jej muzyka skrzypiec. Łazar znów się pojawia... Komiks jest brutalny, mocny i męski. Postacie są wyraziste, zdeterminowane, ograbione z emocji. Mało tu tekstu. Obraz gra tu ważną rolę. Ilustracje są czarno-białe.To dzięki nim tworzy się mroczny klimat. Zemsta jest planowana, wykonywana krok po kroku. Ale czy przyniesie ulgę? Sprawdźcie. W pierwszej wersji komiks był wydany w trzech tomach (2015, 2016 i 2018). Ja przeczytałam wydanie zbiorcze z 2019 roku.

Pierwszy tom pokazywał trudy ojcostwa w wykonaniu Guya Delisle’a. Wówczas narzekałem na pewną powtarzalność dowcipów. Jak jest tym razem? Tym razem dosłownie pokazano „złego ojca”. Główny bohater ma często bardzo niekonwencjonalne podejście do dzieci, które wydawało mi się trochę szkodliwe. Z jednej strony bywa tu zabawnie, ale czasami czułem się zaniepokojony. Mam nadzieję, że nie wszystkie przedstawione tu sytuacje były autentyczne, bo inaczej naprawdę współczuję dzieciom autora. Zdarzają się tutaj pewne cenne obserwacje. Wystarczy wspomnieć wykorzystywanie dzieci do ucieczki z nudnego przyjęcia czy bezwzględna logiki matematyki. Niestety trochę jest tego za mało, żeby całość potraktować jako studium społeczne. Rysunki jak to zawsze bywa u tego twórcy są bardzo proste. Zazwyczaj mi to nie przeszkadzał, ale tym razem dzieci były zbyt podobne do siebie. Ogólnie można się w paru miejscach zaśmiać, ale za dużo jest tutaj pewnych kontrowersyjnych pomysłów. Szkoda, że autor bardziej nie skupił się na pewnych rozmowach z morałem.

Jestem zachwycona kreską.I ogólnie formą prezentacji. Kupuję ten minimalizm. Główna historia i wątki poboczne mnie wciągnęły, małe historie rodzinne i problemy społeczne zmusiły do rozmyślań. Czuję, że całemu pomysłowi czegoś brakuje, jednak to, co otrzymałam pozwala na „podzielenie się prądem”.

Jak dla mnie najlepsza pozycja duetu Jarek-Sosna. Kilku górników siedzi przy studni w lesie i rozmawia. Niby nic się nie dzieje, typowej akcji brak, a opowiadane historie wciągają i odsłaniają dusze poszczególnych bohaterów. Nie pasowała mi jedynie informacja, którą poznajemy o synu biznesmena, ale rozumiem czemu to miało służyć. Wybitna rzecz.

Czy jest ktoś, kto nie zna gry Tetris? Myślę, że nikt taki się nie uchował... Nawet mój siedmiolatek ją zna. Jest to chyba najpopularniejsza gra wideo, która powstała. Jest dość prosta - układamy kolorowe wielokształtne klocki, tak by powstała z nich pozioma linia. Proste, prawda? A cieszy i zachwyca nas już od 40 lat (!). Jak tylko zobaczyłam (śledzę wydawnictwa, takie zboczenie zawodowe), że będzie komiks o tej grze - łamigłówce, to wiedziałam, że przeczytam. Pierwsza połowa komiksu mnie zachwyciła. Nie wiedziałam, że została stworzony za wschodnią granicą. Nigdy nie interesowała mnie jego historia. A tu dostałam także obrazkową opowieść o powstawaniu gier i zabaw przez różne wieki. Świetny dodatek. Druga część komiksu dotyczy samej historii Tetris. Jak powstanie gry, rys historyczny były świetnie przedstawione, tak zawiłości prawne i własnościowe były męczące w czytaniu. Pełno nazwisk i mężczyzn, z koneksjami i dużymi pieniędzmi. Mam mieszane uczucia, co do tego komiksu. Historia świetna. Kreska prosta, kolory podstawowe - czerń, biel i żółć, ale wszystko miłe dla oka. Jednak natłok zawiłości z prawami autorskimi troszkę mnie zmęczył. Uważam jednak, że pozycja jest warta uwagi.

Seria krótkich (lub bardzo krótkich) komiksów o trójce znajomych - Wiedźmie (która jest w związku ze swoim kotem), Wilkołaku i Sowie. Są totalną patologią, wiecznie zjarani, naćpani, pijani. Historie cały czas jadą mocno po bandzie, humor jest tu dość specyficzny, pełno w nim seksu, zboczeń, patologicznych postaw. Czasem jest śmiesznie, czasem nie, niekiedy dość smutno i refleksyjnie. Momentami jest to zwyczajnie głupie, ale czasami pod płaszczykiem żartu z patoli kryje się trochę głębsze, analityczne dno. Zdecydowanie komiks dla osób z dystansem, zdecydowanie nie do czytania na raz, a jakiegoś dawkowania, bo mimo wszystko żarty są na jedno kopyto. Ma swój urok, ale nie dla każdego

Megg jest czarownicą, córką narkomanki, cierpi na głęboką depresję i żyje z zasiłku. Całymi dniami siedzi przed telewizorem i ćpa, czasem tylko wychodzi z domu, aby odwalić jakiś przypał. Kot Mogg to jej chłopak, który akurat pochodzi z dobrej rodziny i żyje z kieszonkowego, więc teraz przeważnie siedzi przed telewizorem i ćpa, czasem tylko wychodzi z domu, aby odwalić jakiś przypał. Ich współlokatorem jest Sowa, który akurat próbuje robić rzeczy, jakie robią normalne osoby – chodzi do pracy lub jej szuka, umawia się na randki, stara się utrzymywać porządek w domu – co raczej średnio mu wychodzi. Częścią paczki jest też Wilkołak Jones, który jest chodzącym id i absolutnie wszystko, co robi, jest na maksa przypałowe. Komiksy Hanselmann są pełne obrzydliwości, wulgarności, patologii, przemocy, narkotyków, pornografii, surrealizmu (ale inspirowanego wyłącznie koszmarami), najczarniejszego humoru (tak, te historyjki są bardzo zabawne) i dołu, dołu, bezdennego dołu. A jednak ich lektura – najpierw całkowite zanurzenie się w otchłani, a później przy zamknięciu książki nagłe wyrwanie się z niej – za każdym razem jest czymś głęboko oczyszczającym. Chyba przedtem coś takiego, jak katharsis, wydawało mi się jedynie szkolnym, wytartym pojęciem, natomiast teraz stało się autentycznym doświadczeniem.

Jeden z moich najszybciej przeczytanych komiksów. Sporo odniesień do kultury która wyrosła w Nowym Jorku. Historia przyjemna, pokazuje różne etapy w trakcie biegania. Odniosłem wrażenie że końcowe refleksje były trochę wymuszone, jakby autor musiał wcisnąć pewną błyskotliwą myśl, wyszło pośpiesznie i trochę naciąganie, ale może tak czuł się autor - nie mi decydować.

To drugi tom kooperacyjnej pracy Joanny Karpowicz i Magdaleny Lankosz. Anastazja tom 1 to lata dwudzieste i początki Hollywood. Teraz przed nami lata trzydzieste. Tytułowa Anastazja - produkt Fabryki Snów, jest już dorosła. Za jej decyzjami stoi matka i mężczyźni dzierżący władzę w tym biznesie. Nadal mamy dwa światy. Piękny, idealny świat filmu, który znają odbiorcy kina. I ten drugi mroczny, z gwałtami, wykorzystywaniem seksualnym i finansowym młodych kobiet, morderstwami, przepychem oraz brakiem skrupułów i barier. Nasza bohaterka jest już dorosła i postanawia coś zmienić. Czy jej się to uda? Czy ktoś jej pomoże? Czy prawda warta jest wyjawienia? Bardzo mocna rzecz. Choć to fikcyjna historia, przez formę przekazu (głównie obraz) i odniesienia do historii Hollywood, jest opowieścią o kobietach, które chciały spełnić swe marzenia. Zderzyły się jednak z brutalnym światem, w którym były traktowane przedmiotowo.

"Labirynt" wydaje się być strasznie niedocenionym przez polskiego czytelnika. Wspaniały styl graficzny, płynna kreska, żywe barwy bohatera, osadzonego w smutnym, szaro-burym świecie. Ten komiks jest pełen niesamowitych kształtów i ogromnej ilości detali. Wyobraźcie sobie ludzki umysł, do którego przez lata upychano coraz to więcej i więcej, ale od dłuższego czasu nikt już tego nie używa i nie sprząta. Taki jest właśnie świat, którym kroczy Góreck! Fabuła komiksu przywodzi na myśl przemierzanie ponurych ścieżek w labiryncie, labiryncie na który składa się wiele wspomnień. Są to miejsca równie piękne, co ponure i smutne. Pełne tajemnic i zatartych retrospekcji. Jesteście gotowi na odnalezienie odpowiedzi i wyjścia z tej pułapki? Choć początkowo byłem lekko zagubiony, podobnie zresztą jak główny bohater, to jednak wraz z odkrywaniem kolejnych elementów układanki, historia zaczęła komponować się w spójną całość. Z przyjemnością i trwogą poznawałem co kryje się na mglistych kartach tego, magicznego, baśniowego, ale przede wszystkim prawdziwego świata. Po więcej zapraszam na YouTube/@Wombai

Wspaniały komiks obyczajowy o życiu przedstawiciela pokolenia obecnych 40 latków. Składa się z trzech części : historii z dzieciństwa, wspomnienia z młodości i wchodzenia w dorosłość oraz w trzeciej części mamy obraz stanu obecnego - stabilizacji??początku końca?? Trzecia część, końcowa historia to ARCYDZIEŁO polskiego komiksu. Warto

Po okładce spodziewałem się prostej humoreski (tak, kupiłem w ciemno, bo tanio), a dostałem naprawdę wciągający kryminał/thriller z dramatem w tle i z całkiem zaskakującym twistem. Nawet bardzo prosta kreska nie odstrasza, a dzięki umiejętnemu prowadzeniu narracji i utrzymywaniu tempa oraz kadrowania pod koniec nie wyobrażałem sobie innego stylu. "Bękart" aż się prosi o ekranizację. 7+

Nie ukrywam, że mam słabość do kreski Guy'a. Niby prosta, ale nie dajcie się zwieść - treści tam wiele. Na blogu pojawiły się już dwie recenzje jego komiksów - Kroniki jerozolimskie oraz Zakładnik. Historia ucieczki. Przy czytaniu o jego podróżach i tacierzyństwie liczyłam po cichu, że kiedyś powstanie komiks tylko o rodzicielstwie. I wiecie co...? Spełniło się moje czytelnicze marzenie. Chwyciłam komiks w ręce i mina mi zrzedła. Co? Taki mały? Dlaczego? Ale potem moje oko dojrzało tą "1". Ufff... Jest nadzieja. Można liczyć na następne części. Ale wracając do nowej publikacji Guy'a Delisle... Autor jeździ po świecie za żoną, nie żeby poderwać jaką kobietę. O nie, jego połówka jest lekarzem bez granic, a on rysownikiem, który może pracować gdziekolwiek. Podróże wpływają na jego pracę - powstają nowe komiksy. Ale jak to w życiu bywa pojawiają się w nim dzieci. W biograficznych szkicach miast mamy namiastkę tych relacji. Relacji między ojcem a dzieckiem, dziećmi. A w najnowszym komiksie wydanym (tak macie rację) przez Kulturę Gniewu autor skupił się tylko na swoich kontaktach z dziećmi, z którymi spędza dużo czasu. Pracuje w domu, jest kurem domowym. Rysunki przepełnione są humorem, ironicznym podejściem do życia i sporym dystansem do siebie. I pełny jest dobrych rad, jak wychować młodego człowieka. Bardzo mi to przypomina porady Kamila Nowaka z BlogOjciec. To podobny poziom humoru, ale pełne czułości i bardzo osobiste wyznania. Bo znów mamy do czynienia (właściwie czytania i oglądania) z publikacją autobiograficzną. Co podnosi walory komiksu. Przyznam, że się uśmiałam. Komiks jest mocno ironiczny, nie każdemu może przypaść do gustu. Idealnym rodzicom, go nie polecam. Ale samotnym - tak. Bo gdy chcemy zająć się swoimi zajęciami, pojawiają się dzieci ze swoimi wielkimi problemami, z trudnymi pytaniami. Czasami chcą się pobawić, albo się nudzą... Zawracają nam głowę i czasem doprowadzają do wrzenia. Delisle ma na to radę - ignoruj. Albo obróć wszystko w żart. Świat rodzicielstwa pokazany w krzywym zwierciadle. Może i tak... ale każdemu zdarza się gorszy dzień. Autorowi chyba więcej. Za to pokazał to w zabawny i inteligentny sposób.

Bardzo dobry komiks, traktujący o wzajemnym współistnieniu i zależności między ludźmi a przyrodą. Akcja fabuły rozgrywa się w wysokich górach, w masywie Ecrins w Alpach Delfinackich, w południowo-wschodniej Francji. Na zboczach tych trzy- czterotysięczników pasterze wypasają owce, które później trafiają na francuskie stoły (informacja podana przez Les Etagesa w posłowiu na końcu komiksu). Fabuła jest interesująca i intrygująca. Autor skutecznie buduje napięcie potęgując je adekwatnymi ilustracjami. Forma prowadzenie narracji powoduje, że pragniemy się jak najszybciej dowiedzieć kto wygra: człowiek czy natura? To opowieść surowa wręcz ascetyczna, bez żadnych upiększeń, która uderza w samo sedno czytelnika. Zmusza do refleksji nad naszym miejscem w świecie, nad tym, co tak naprawdę jest ważne, gdy pozostaje nam tylko walka o przetrwanie. „Wilk” to powieścią graficzną, którą bardzo dobrze się czyta i ogląda. Ma wiele zalet, dla których warto go poznać: - kreska rysownika jest wyrazista, surowa, a wręcz kanciasta, - obrazy twarzy bohatera i pyska wilka są wyraziste, malujące emocje które przeżywają, - umiarkowana kolorystyka rysunków w różnych odcieniach oddzielających kolejne etapy historii, - ilustracje stonowane na matowym papierze, - czytelna i odpowiedniej wielkości i rodzaju czcionka w dymkach, również dla osób o słabszym wzroku, - na dole strony umieszczone są dodatkowe tłumaczenie tekstu w języku francuskim, który pojawia się w tekście, Książka kupiona w dyskoncie za 10 zł, ale warta dużo więcej. Cieszę się, że ją znalazłam i poznałam. POLECAM fanom komiksów o tematyce obyczajowo – przyrodniczej z rysunkami wysokich gór w tle.

Właśnie skończyłem czytać ten komiks i stwierdzam, że podczas jego lektury uderzyła mnie ogromna fala wspomnień z czasów dzieciństwa. Kilka razy już wspominał, szczególnie przy pisaniu opinii o tej serii, że wychowałem się w Gdyni na Pogórzu Górnym, które w latach 90-tych ubiegłego stulecia było czymś na kształt Swobody. Mieliśmy klasycznych blokersów, trzy, a przez pewien czas nawet cztery, lokalne gangi, w lasku łączącym nas z Pogórzem Dolnym były nieraz ustawki oraz regularne chlanie piwska. Słowem Swoboda pełną gębą. Dlatego czytając komiksy Michała Śledzińskiego zawsze przed oczami przemykają mi wydarzenia z czasów dzieciństwa. Są one bowiem nieraz tak podobne do tego o czym pisze w dość przerysowanej formie Michał Śledziński, że ciężko mi nie uwielbiać tej serii. Komiks składa się z pięciu historyjek, gdzie przewija się tytułowy Niedźwiedź, jeden z bohaterów głównej paczki Osiedla Swoboda. Akcja komiksów jest osadzona pomiędzy pierwszym a drugim tomem serii, choć tak naprawdę można po nią sięgnąć nie znając jej. Każda z opowieści to zamknięta całość, co nie ukrywam dodatkowo umiliło mi lekturę. Lubię sytuację, gdy nie muszę czekać nie wiadomo ile czasu na kolejny tom, aby dowiedzieć się co dalej. Natomiast patrząc, jak powoli powstaje ta seria i ile czasu czekam na Osiedle Swoboda 3, cieszy mnie takie podejście do tego zbioru opowiadań. A o czym możemy tutaj przeczytać? Cóż, o starym dobrym piwoszu, który ima się różnych prac, w tym opieką nad ślepy, ekhem... dresem, demontażem domów czy pomaga biednym "lewakom" uciec przed osiedlowym gangiem. Swego rodzaju święty człowiek, z kuflem piwa w łapie, ubrany w kraciastą kamizelkę, kurtkę i z czapką nasuniętą mocno na oczy. Dokładnie taki, jak to widać na okładce powyżej. Ma to swój unikalny czar, który mimo pewnej dozy satyry pozwala zobaczyć w Niedźwiedziu dobrego człowieka. Chętnego do bitki i wychylenia kilku głębszych, ale jednak o gołębim sercu, wyczulonym na niedolę potrzebujących.

Jeden z najbardziej intrygujących komiksów jakie kiedykolwiek czytałem. Moim zdaniem jego siła tkwi przede wszystkim w fabułę, w pomyślę na postać tytułowego bohatera, jakim jest Judasz Iskariota. Chyba w żadnym artykule, książce, dokumencie itp. nie spotkałem się z takim spojrzeniem na największego zdrajcę w dziejach ludzkości. Ale czy napewno zdrajcę? I to właśnie jest osią tej historii. Jaka była naprawdę rola Judasza w Bożym planie? Czy Iskariota rzeczywiście zdradził? Czy mógł postąpić inaczej? Czy dysponował wolną wolą przy podejmowaniu decyzji, która zaważyła na losach całej ludzkości? I właśnie o tym jest ta opowieść. A wszystko to okraszone niezwykle plastycznymi, pełnymi artyzmu, kadrami Jakuba Rebelki. Czy warto ? Nawet nie powinniście się zastanawiać.

Jim Woodring to komiksowy twórca, który raczej niespecjalnie dobrze znany jest rodzimemu czytelnikowi. Biorąc pod uwagę ilość wydanych w naszym kraju jego tytułu, nie powinno być to mocno zaskakujące. Dodatkowo spora część jego prac nigdy nie znalazła się w ścisłej czołówce mainstreamu, stając niszowymi perełkami. Jedną z takich pozycji jest komiks Podróże Franka wydane u nas przez Kultura Gniewu. Tytułowy Frank to antropomorficzne stworzenie, które zaczęło pojawiać się okazjonalnie w dziełach twórcy już w latach 90-tych. Spotkał się on z tak dużą aprobatą odbiorców, że w końcu doczekał się swojej własnej serii. Album dostępny na naszym rynku jest zbiorczym wydaniem owych zeszytów, gdzie mamy okazję zobaczyć przygody dziwacznego bohatera. Akcja przenosi nas do specyficznej krainy zwanej Unifactor, gdzie kompletnie nic nie jest normalne, a ilość niebezpieczeństw czyhających na bohatera jest przeogromna. Dzielny Frank rzuca jednak wyzwanie przygodzie i wyrusza w ekscytującą podróż w nieznane. Na swojej drodze napotyka on kolejne nietuzinkowe postacie, którym daleko do przeciętności. Są to między innymi obwoźny handlarz sprzedający dziwaczne magiczne przedmioty, niezbyt lubiany kompletnie nieszanowany przez innych mieszkańców krainy człowiekowieprz czy potężny i niebezpieczny czarnoksiężnik z twarzą przypominającą półksiężyc. To wszystko to zaledwie garstka absurdalnej akcji, jaką można znaleźć w tym tytule. Jim Woodring hołduje tutaj zasadzie, że jeden obraz jest wart więcej niż tysiąc słów, tym samym organiczna ilość wykorzystywanego tekstu do kompletnego zera. Mamy więc tutaj do czynienia z komiksem niemym, gdzie całość historii opowiadana jest przez mocno nietuzinkowe rysunki. Warstwa wizualna pozornie przypomina wczesne dzieła Walta Disneya. Twórca serwuje jednak rysunki, którym daleko jest do prac dla dzieci. Każda kolejna plansza to pokaz surrealistyczności, gdzie dominuje szaleństwo wymieszane z ogromną dawką niepokoju... Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-podroze-franka/

Powieść graficzna, w której autor łączy biografię niemieckiego pisarza, Hansa Fallady, z fabułą jednej z jego książek, czyli z tytułowym „Pijakiem”. „Pijak” Fallady to krótka i w gruncie rzeczy niezbyt skomplikowana historia, która bardzo dosadnie pokazuje, na czym polega alkoholowy nałóg. Owszem, jest może odrobinę zbyt dosłowna, ale dzięki temu trafia w sam środek tarczy – bez nadmiernego filozofowania czy półśrodków. W ogromnym skrócie – Erwin Sommer, tytułowy „Pijak”, jest zwykłym mieszczaninem, który w zasadzie z dnia na dzień postanawia zostać alkoholikiem. Nietrudno się domyślić, jak to się skończy: upadkiem na dno w stanie czystym. A jako że Erwin nie jest mimo wszystko idiotą – przynajmniej nie pod tym względem – w międzyczasie oddaje się również rozważaniom o wolności czy odpowiedzialności za siebie i innych. Arcydziełem bym tej książki nie nazwał, ale już bardzo przyzwoitą literaturą – jak najbardziej. Tutaj moja recenzja (https://lubimyczytac.pl/ksiazka/pijak/opinia/51828248). Jacob Hinrichs spaja w jedną opowieść poplątane losy Fallady z historią Erwina Sommera. Robi to zgrabnie, w przemyślany sposób, ale chyba trochę powierzchownie. Przez to nie wszystkie wątki, które pojawiają się na kartach komiksu, mogą być zrozumiałe bez znajomości powieści. Poza tym uważam, że gdyby nie dość rozbudowane posłowie, czytelnicy nieznający powieściowego pierwowzoru mogliby momentami poczuć się odrobinę zdezorientowani. Hinrichs nadrabia jednak rysunkami – zdecydowaną, grubą kreską, bez cieniowania, z bardzo wyrazistymi kolorami. Nie trzeba być ekspertem od malarstwa, żeby zauważyć tutaj wpływ ekspresjonizmu. Zresztą jedna ilustracja jest dosłownym cytatem „Krzyku” Edwarda Muncha. Robi to naprawdę mocne wrażenie – programowo brzydkie, pozornie niedbałe rysunki, doskonale podkreślają wymowę tej książki. W połączeniu z niektórymi wątkami – na przykład narkotykowym nałogiem Fallady czy jego próbą samobójczą – dostajemy naprawdę piorunującą mieszankę. Nie podobały mi się jedynie drobne anachronizmy. Owszem, autor w posłowiu przyznaje, że zależało mu na tym, aby „wyrwać [Falladę] z ram czasowych i umieścić w teraźniejszości”, ale mnie osobiście ten zabieg niezbyt przypadł do gustu. Mimo wszystko książka Hinrichsa to dobra rzecz, godna polecenia. Przy czym przed jej przeczytaniem warto chyba najpierw poznać literacki pierwowzór.

"Śmiech i Śmierć" to w zasadzie zbiór kilku różnych historii, które mogą być zabawane lub poważne. Dla mnie to był dobry komiks w podróży. Można poczytać przeczytać jedną historyjkę i sobie kontemplować życie patrząc w okno. Kreska mi przypomina stare amerykańskie komiksy, które by mogły się pojawiać w ramach jakiejś gazety czy czasopisma. Jest lekka, minimalistczna i to nadaje dziełu również spokojny charakter. To nie jest jakieś wybitne dzieło ale z pewnością dobry kompan podróży. 👍