Zbuntowana szlachcianka

Bardzo ciekawa, baśniowa pozycja :) Wydaje mi się nawet być ciekawsza od poprzedniej części, ale pierwszą "Kieckę..." przeczytałam kilka lat temu, więc mogę się trochę mylić ;) Autorka bardzo ciekawie opowiada o czasach XIX wieku, nawiązuje do historii Zakopanego. Przyznam, że ta pozycja zachęciła mnie do poznania testy twórczości Pani Maludy :) Bardzo miła odskocznia od codzienności.

„Kochankowie Burz” to wyjątkowa, głęboko poruszająca opowieść, która przenosi czytelnika w burzliwy okres powstania styczniowego i dziejów Polski. Choć tytuł może sugerować romans, książka ma znacznie większą głębię – to historia romantycznej miłości, poświęcenia, ale też dramatycznych wyborów na tle realiów XIX wieku. Utwór stanowi całkowicie zbeletryzowane dzieje młodziutkiej Niny Nałęczowskiej. Naprawdę nazywała się Nina Kosmowska herbu Trąby i była wnuczką bohatera Insurekcji Kościuszkowskiej. Poprzez jej losy, czytelnik śledzi aktualne wydarzenia historyczne. Autorka poświęciła ponad dekadę na stworzenie tej serii, jednak nie doczekała się jej sukcesu. Pierwsze wydanie, które ukazało się w 2015 roku, zostało wydrukowane w nakładzie zaledwie 100 egzemplarzy – wyłącznie dzięki środkom zebranym w ramach zbiórki. Z powodu braku funduszy i trudności ze znalezieniem wydawcy, powieść przez długi czas pozostawała praktycznie nieznana szerszemu gronu czytelników. Przeczytałam wszystkie tomy i serdecznie polecam – to lektura o ogromnej wartości historycznej i emocjonalnej. Warta poznania, szczególnie przez tych, którzy cenią połączenie literatury obyczajowej z faktami historycznymi.

„Miłość w Zakopanem”, to literacka propozycja, która łączy w sobie urok tatrzańskich krajobrazów z ciepłą, niespieszną opowieścią o poszukiwaniu życiowej równowagi. Autorka, znana z umiejętnego portretowania kobiecej psychiki, tym razem zabiera nas pod Giewont, by udowodnić, że góry potrafią uleczyć nawet najbardziej zszargane nerwy. Moja ocena to solidne 7/10 – to lektura rzetelna, niezwykle klimatyczna i napisana z dużym szacunkiem do czytelnika szukającego w literaturze ukojenia. Fundamentem historii jest klasyczny motyw zmiany otoczenia jako katalizatora wewnętrznej przemiany. Główna bohaterka, przytłoczona wielkomiejskim tempem życia i zawodowym wypaleniem, decyduje się na wyjazd do Zakopanego. To, co miało być jedynie krótkim urlopem, szybko zamienia się w głęboką lekcję pokory wobec natury i własnych pragnień. Fabuła prowadzi nas przez urokliwe zakopiańskie uliczki, górskie szlaki i przytulne wnętrza pensjonatów, gdzie zapach parzonej kawy miesza się z rześkim, górskim powietrzem. Jeż nie buduje intrygi opartej na gwałtownych zwrotach akcji. Tutaj dynamika kryje się w powolnym nawiązywaniu relacji z lokalną społecznością i odkrywaniu uroków codzienności. Kluczowym wątkiem jest oczywiście rodzące się uczucie, które w wydaniu autorki jest subtelne, dojrzałe i pozbawione zbędnego lukru. To romans, który rozwija się w rytmie górskich wędrówek – wymaga wysiłku, cierpliwości, ale w zamian oferuje najpiękniejsze widoki. Atuty: Klimat i rzetelne obserwacje Największą siłą tej powieści jest jej niezwykła plastyczność. Agnieszka Jeż ma dar opisywania przyrody w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal słyszy szum potoków i czuje pod stopami kamienisty szlak. Zakopane w jej wydaniu to nie tylko kiczowate Krupówki, ale przede wszystkim miejsce z duszą, tradycją i specyficznym stylem bycia. Autorka wykazuje się dużym profesjonalizmem w kreowaniu bohaterów. Nie są oni jednowymiarowi; mają swoje lęki, bagaż doświadczeń i wątpliwości, co czyni ich niezwykle autentycznymi. Jeż rzetelnie analizuje proces odzyskiwania spokoju, pokazując, że góry nie rozwiązują problemów za nas, ale dają nam przestrzeń, byśmy mogli zmierzyć się z nimi sami. Mankamenty i słabsze strony Mimo wielu zalet, książka posiada aspekty, które wpływają na ocenę siedmiu punktów: Przewidywalność: Fabuła trzyma się sprawdzonych schematów literatury obyczajowej, przez co zakończenie można przewidzieć niemal od połowy lektury. Niespieszne tempo: Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, długie opisy przyrody i rozbudowane monologi wewnętrzne mogą wydawać się nużące. Idealizacja góralszczyzny: Momentami autorka wpada w lekko idealistyczny ton, portretując życie w górach jako niemal wolne od prozaicznych problemów, z którymi borykają się mieszkańcy Zakopanego na co dzień. „Miłość w Zakopanem” to rzetelnie napisana, kojąca opowieść, która idealnie sprawdzi się jako lektura na weekend. Agnieszka Jeż stworzyła książkę, która jest jak spacer doliną – nie wymaga ekstremalnego wysiłku, ale pozwala odetchnąć pełną piersią.

Książka jest inna od poprzednich, przy czym warta lektury (słuchałam audiobooka). Podobało mi się w jaki sposób autorka odzwierciedliła ówczesne realia oraz ich wyzwania. Wzmianki kulinarne oraz ogrodnictwo były ciekawostką. Dobrze wyważona książka, fajna dla relaksu.

Joanna Wtulich, znana z umiejętnego łączenia prawdy historycznej z porywającą fikcją literacką, w swojej powieści Zdrajca i generałowa zabiera czytelników w samo serce XIX-wiecznej Warszawy – miasta buzującego od spisków, wielkich nadziei i jeszcze większych rozczarowań. To pasjonująca opowieść o lojalności, cenie wolności i miłości, która rodzi się w najmniej odpowiednim momencie. Moja ocena tej książki to mocne 8/10. Autorka udowadnia, że historia nie musi być nudnym zestawieniem dat, lecz może pulsować życiem i autentycznymi emocjami. Akcja powieści osadzona jest w burzliwym okresie poprzedzającym wybuch powstania listopadowego. Głównymi bohaterami są postacie, których losy splatają się na tle wielkiej polityki i narodowowyzwoleńczych dążeń. Wtulich z niezwykłą dbałością o detal odtwarza atmosferę tamtych dni – od salonowych plotek, przez tajne spotkania spiskowców w kawiarniach, aż po duszne gabinety, w których zapadały decyzje ważące o losach narodu. Tytułowa relacja między „zdrajcą” a „generałową” to majstersztyk budowania napięcia. Autorka nie idzie na łatwiznę, unikając czarno-białych podziałów. Pokazuje, że granica między patriotyzmem a zdradą bywa niezwykle cienka, a wybory moralne w obliczu zagrożenia życia nigdy nie są oczywiste. Największą siłą książki jest kreacja bohaterów. Generałowa to postać wielowymiarowa – silna, inteligentna, a jednocześnie rozdarta między powinnością wobec męża i statusu a rodzącym się uczuciem do człowieka, którego świat uznaje za wroga. Z kolei postać „zdrajcy” jest fascynującym studium człowieka, który dla wyższych celów (lub zawiłych motywacji osobistych) decyduje się na życie w cieniu i pogardzie. Joanna Wtulich posiada rzadką umiejętność pisania o uczuciach w sposób niesentymentalny, a jednocześnie głęboko poruszający. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna, ale nigdy nie dominuje nad tłem historycznym, co czyni tę powieść wartościową zarówno dla miłośników romansów, jak i powieści historycznych. Warsztat pisarski Joanny Wtulich zasługuje na najwyższe uznanie. Język jest potoczysty, dopasowany do epoki, ale jednocześnie nowoczesny w dynamice narracji. Autorka świetnie radzi sobie z opisami dawnej Warszawy – czytelnik niemal słyszy turkot kół powozów na bruku i czuje zapach palonych świec w pałacowych wnętrzach. Intryga jest poprowadzona sprawnie, z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji, które sprawiają, że od książki trudno się oderwać. Choć powieść jest niemal kompletna, momentami można odnieść wrażenie, że niektóre wątki polityczne są traktowane nieco zbyt skrótowo na rzecz relacji miłosnej. Dla osób poszukujących wyłącznie militarnej analizy przygotowań do powstania, proporcje mogą być nieco zachwiane. Niemniej jednak, jako proza środka – łącząca emocje z historią – książka ta wypada znakomicie.

Urszula Gajdowska jest autorką cyklu obyczajowo-historycznego „W dolinie Narwi”, którego fabuła rozgrywa się na Podlasiu w pierwszej połowie XIX wieku. Bajeczne otoczenie, wciągająca fabuła i liczne spiski sprawiają, że powieść „Zakochana hrabina”… Jest tu romans, przygoda i nieustannie trzyma w napięciu, która zachęca do odkrywania dalszych losów bohaterów żyjących na Podlasiu. Otóż hrabina Aurelia Plater jest młodą, atrakcyjną wdową, w dodatku bogatą. Panowie zachwycają się hrabiną, wielu uderza do niej w konkury, inni proponują jej status kochanki. Niestety ich zamiary nie zawsze są uczciwe. Wdowa zostaje uwikłana w próbę zabójstwa, a następnie w serię niebezpiecznych zdarzeń. Pewne sprawy mimo upływu czasu nadal pozostają aktualne jak miłość, intryga, zazdrość. Hrabina jest kobietą, która wie, czego chce. Autorka wykreowała postacie, wobec których nie można przejść obojętnie. Kto pomoże Aurelii wyplątać się z tarapatów? No właśnie tego dowiemy się po przeczytaniu tej książki.

Dwie poprzednie części czytałam w 2018 roku, więc trochę czasu temu. Czytając ostatnią część, niewiele pamiętałam z wcześniejszych losów bohaterów. Nie przeszkodziło mi to jednak, mimo ogromu postaci przewijających się w treści, wciągnąć się w akcję i dowiedzieć jak potoczyły się dalsze losy bohaterów.

Dla mnie "Opowieść starego lustra" to dwie piękne historie w jednym. Zarówno ta, toczącą się współcześnie, jak i ta w lustrze jest niesamowita. Do tego płynnie poprowadzona narracja sprawiła, że czułam się częścią tej opowieści - prawie jakbym zamieniła się w Alicję i żyła jej życiem... Któż z nas nie chciałby mieć takiego magicznego lustra, które trafiło w ręce bohaterki?

Książka opowiada historię 3 osob Henryk, Izabela i Emilia. Henryk jest dzieckiem Alfreda i Marii Suchogórskich. Jest typem lekkoducha oraz hazardzisty. Nie chcę podejmować żadnej pracy. Żyje na garnuszku rodzicow, ale gdy jego ojciec spotyka się z Zlotkiewiczem ktory ma weksle jego syna na 20000 rubli ma dość stylu zycia jego syna. Pod groźbą Henryk podejmuje pracę w banku u Zlotkiewicza. Emilia jest córką Złotkiewicza. Ojciec planuje jej ślub z Henrykiem. I po pewnych perypetiach dochodzi do ślubu. Mamy tu też Izabelę. Po śmierci matki zostaje wyrzucona z domu ojczyma i za namową chrzestnej wyjeżdża do Warszawy. I tam zaczyna zarabiać jako dama do towarzystwa. I spotyka na swej drodze Henryka i ona się w nim zakochuje. Książka pokazuje skutki niespłacania długów. Małżeństwa bez miłości i wszelką zazdrość tej trzeciej. Trzeba brać odpowiedzialność za każdy swój czyn i nie wierzyć kazdemu kogo spotka się na drodze nawet przyjacielowi. Jest to 1 tom z 5 czesci. Osobiscie nie lubię ksiazek gdzie sa osadzone w czasach zaborów. Jakoś nie dla mnie te czasy. Więc nie poczułam tej historii i nie mam chęci by sięgnąć po kolejne części.

Detektyw i złodziejka Wybierając “Detektywa i złodziejkę” nie robiłem wcześniej rozpoznania po jaki rodzaj literatury sięgam (a zazwyczaj wiem co będę czytał). Wybór podyktowany był potrzebą przetestowania niedawno uruchomionego dostępu bibliotecznego do audiobooków. Jak na wybór raczej przypadkowy wyszło nieźle, a przy okazji miałem okazję poznać twórczość nowej (dla mnie oczywiście) Autorki. Sam tytuł zapowiada już sporo. Bohaterami tej historii są Poppy Hart i Harry Graves, a ich spotkanie ma miejsce w roku 1830. Poppy jest tytułową złodziejką (choć to raczej zdarzenia z jej trudnego dzieciństwa), a Harry doświadczonym już i znanym detektywem. Poppy, choć jeszcze bardzo młoda (17 lat) okazuje się osobą sprytną, błyskotliwą, pełną inicjatywy i dążącą do niezależności. Jej uroda przyciąga wzrok i zainteresowanie mężczyzn. Charakter Harry’ego, starszego od niej o 12 lat, stanowi jaskrawy kontrast na tle dziewczyny. Uchodzi za człowieka poważnego, skrytego, tajemniczego i niezależnego. Poppy, dziewczyna biedna, wychowywana w sierocińcu, z którego dopiero niedawno się wyrwała (mieszka z przyjaciółką), oferuje Harremu swoje „profesjonalne” usługi z nadzieją, że przydadzą się mu w jego pracy jej zdolności. Harry oczywiście ofertę odrzuca – ale tylko do czasu gdy zorientuje się, że za sprawą sprytnej dziewczyny utracił ważny dla niego, zaszyfrowany list. Gdy Poppy pojawia się po dwóch dniach Harry angażuje ją, po czym wspólnie podejmują śledztwo w sprawie kradzieży cennej kolekcji diamentów. Intryga kryminalna jest tutaj banalna, co jednak nie ma istotnego znaczenia dla opowiadanej nam historii, gdyż jej kluczowy wątek dotyczy relacji bohaterów, która w miarę poznawania się podczas śledztwa zbliża ich do siebie coraz bardziej. Sposób prowadzenia narracji, opartej w dużej mierze na zabawnych dialogach (a czasem na przekomarzaniu się bohaterów) może się podobać. Doceniam też relacjonowane z poczuciem smaku sceny intymne, które nie są nacechowane wulgarnością, jaka często pojawia się w tego typu literaturze. Oczywiście nie jest to proza wybitna, ale lekturę można potraktować jako rozrywkę w czystej postaci.

Druga część, to dalsza historia Niny, Aleksa i osób z ich otoczenia . Historia pełna intryg, miłości, patriotyzmu. Autorka bardzo dokładnie opisała fakty historyczne, wpisując w nie codzienne historie ludzi zamieszkujących Pałac w Makowie. Mnie osobiście książka bardzo wciągnęła i sięgam po trzecią część.

Po przeczytaniu pierwszej części miałam bardzo mieszane uczucia. Wydawało mi się, że cała zagadka została już rozwiązana, a styl bycia Hani i - przepraszam - średnia umiejętność łączenia przez nią faktów irytowały mnie. Na szczęście druga część zrobiła robotę. Moim zdaniem jest znacznie lepsza niż początek książki. Czułam tę historię i przeczytałam ją z wielką przyjemnością. Jedyne, czego mi brakowało, to domknięcie historii w takim momencie, w jakim się ona rozpoczęła. Wolałabym jeszcze na końcu zobaczyć Jana w dobrej formie. Ale to tylko takie moje życzenie. Po tej książce po raz kolejny szukam odpowiedzi na pytanie, dlaczego ludzie tak bardzo utrudniają sobie życie? Po co komplikują proste sprawy? Jak znajdę odpowiedź, dam znać.

Dopiero po wejściu na ten portal zorientowałam się ,że przeczytałam 3 cześć serii, ale stwierdzam, że zupełnie to w niczym nie przeskodziło. W powieści poznałam dwie dość sympatyczne młode dziewczyny, bliźniaczki. Maria marzy o rozpoczęciu studiów, a Sabina to wolny duch i sama chce decydować o swojej przyszłości. Niestety koniec I wojny światowej przynosi kolejne zawirowania. Na dodatek jest ogromny problem z utrzymaniem majątku, dlatego do głosu dochodzi starszy brat, który zadecydował, że maria ma szybko i bogato wyjść za mąż, a Sabina zostać zakonnicą. Dużym plusem tej powieści na pewno jest pokazanie walk o Lwów, powstawanie kobiecych oddziałów zbrojnych, ogromnej determinacji aby miasto pozostało polskie. Ta cześć mi się najbardziej podobała. Trochę mniej korzystnie wypada wątek romantyczny, bo niestety dość przewidywalny w swym rozwoju. Podsumowując pozycja ciekawa i pod względem historycznym i pod względem historii rodzinnej, bo same kurhany są czymś zagadkowym i raczej mało spotykanym. Aż chciałoby się więcej takich wątków.

Książka mimo, ze inspirowana prawdziwymi wydarzeniami nie zachwyciła mnie tak, jak tego oczekiwałam. Ogólnie historia dosyć ciekawa, jakich na dawne czasy nie mało, takie bylo kiedyś piekło kobiet, każda z nich musiała walczyć, czasem zostając w małżeństwie wbrew sobie.

Twórczość Tanyi Valko od lat budzi ogromne emocje, stanowiąc unikalne połączenie literatury sensacyjnej z reportażowym zacięciem. Tom Arabskie opowieści. Historie prawdziwe to kolejna cegiełka w monumentalnej sadze, która tym razem stawia na jeszcze większą autentyczność, odchodząc nieco od czystej fikcji na rzecz świadectw, które autorka zebrała podczas swoich wieloletnich podróży i pobytu na Bliskim Wschodzie. Moja ocena to solidne 7/10 – to książka rzetelna, wstrząsająca i napisana z pasją, choć momentami trudna do zniesienia ze względu na swój ładunek emocjonalny. Jedna z najbardziej poruszających opowieści dotyczy losów kobiety, która zostaje zatrudniona jako pomoc domowa i niania w luksusowej rezydencji w Arabii Saudyjskiej. Autorka ze szczegółami opisuje mechanizm ubezwłasnowolnienia: Odebranie dokumentów: Zaraz po przekroczeniu granicy bohaterce zostaje zabrany paszport, co czyni ją całkowicie zależną od humoru pracodawcy (system kafala). Kontrast warunków: Podczas gdy dzieci, którymi się opiekuje, kąpią się w zbytkach, ona sypia w ciasnej komórce bez okien i pracuje po 18 godzin na dobę. Przemoc psychiczna i fizyczna: Valko ukazuje, jak „pani domu” wyładowuje swoje frustracje na służącej, stosując kary cielesne lub głodzenie za najdrobniejsze uchybienia. Historia ta kończy się dramatyczną próbą ucieczki, która pokazuje, że w tym świecie prawo niemal zawsze stoi po stronie bogatego obywatela, a nie skrzywdzonego pracownika. Choć historie te są niezwykle wciągające, tom posiada pewne negatywy, które rzutują na ocenę 7/10: Epatowanie okrucieństwem: Autorka momentami przekracza granicę między rzetelnym reportażem a literaturą typu misery porn. Niektóre opisy tortur czy upokorzeń wydają się zbędne i służą jedynie szokowaniu czytelnika. Jednowymiarowość mężczyzn: Większość arabskich bohaterów w tych historiach jest nakreślona według jednego schematu – to albo sadyści, albo słabeusze ulegający despotycznym matkom. Brakuje tu pogłębionej analizy psychologicznej, która tłumaczyłaby te zachowania poza prostym stwierdzeniem, że „taka jest kultura”. Stylistyczna powtarzalność: Historie, choć różne, z czasem zlewają się w jedną wielką skargę na kulturę/ kraj/prawo. Czytelnik może odnieść wrażenie, że czyta w kółko tę samą opowieść, tylko ze zmienionymi imionami bohaterek.

Dobra książka. Świąteczna niewątpliwie, ale nie mdła, trochę ciepła, trochę smutna, trochę refleksyjna, nieśpieszna. Zaskoczyła mnie, jako że to dopiero druga książka tej autorki. Dobrze napisana, ładny język. Polecam, bo jakoś zostaje w człowieku ta historia

To historia miłości Elżbiety Bawarskiej, znanej jako Cesarzowa Sisi i Cesarza Franciszka Józefa. Cała historia opowiadana jest naprzemiennie z perspektywy Sisi, jej starszej siostry Heleny oraz Franciszka. To typowy romans z tłem historycznym, w którym główną rolę odgrywają przemyślenia i emocje wspomnianej trójki bohaterów. Czytało mi się bardzo dobrze. Akcja była wartka, a przemyślenia głównych bohaterów nie przytłaczały jej. Poznałam kilka wątków z życia Elżbiety, jej rodziny i etykiety na cesarskim dworze. Żałuję tylko, że nie będzie mi dane poznać dalszych losów cesarskiej pary oraz dowiedzieć się jak Sisi poradziła sobie na sztywnym cesarskim dworze pełnym wrogów i fałszywych przyjaciół.

" Takie kobiety jak my, potrafią znaleźć sposób, żeby postępować słusznie, trzymając się w cieniu." (str.341) Powieść " Szkoła niemieckich narzeczonych" to poruszająca kobieca perspektywa na jeden z najmroczniejszych rozdziałów III Rzeszy. To był świat w którym propaganda, strach i ideologia próbowały zdominować ludzką wolność. Cześć społeczeństwa gorliwie się temu poddała, lecz byli też tacy, w których tliła się odwaga, solidarność i pragnienie prawdy. Z narażeniem życia potrafili stawić czoła sytuacji. Akcja toczy się w latach 1938-1939 w Berlinie. Bohaterkami są trzy młode dziewczyny, Hanna, Klara i Tilde. Po śmierci matki Hanną zaopiekowali się bogaci krewni. Zamieszkała w luksusowej dzielnicy i uczęszczała do elitarnej szkoły w której nawiązała przyjaźń z Klarą. Mama Hanny była cenioną lekarką i córka chciała pójść w jej ślady. Stryjostwo wymagało od niej doskonałości i błyskotliwości. Nie znosili żadnych sprzeciwów. Stryjenka próbowała zastąpić jej matkę, jednak w rzeczywistości robiła wszystko by awansować i błyszczeć w towarzystwie, a Hanna była doskonały narzędziem do osiągnięcia celu. Młodej dziewczynie trudno było odnaleźć się w nowym otoczeniu. Hannie nie odpowiadało życie w luksusie, gdzie wszystko jej narzucano. Zainteresował się nią dużo starszy od niej kapitan SS, co zmieniło stosunek Klary do Hanny, bo to ona była początkowo wybranką kapitana. Kapitan szybko pokazał swoje prawdziwe oblicze. Narzucał swoje zdanie, okazywał niezadowolenie, jak coś mu się nie spodobało w postawie Hanny. Tilde była niemiecką Żydówką, utalentowaną krawcową z urody przypominała ojca Goja, dlatego mogła w miarę bezpiecznie funkcjonować. Jej ojciec opuścił je kiedy wzmagała się fala nienawiści i prześladowań Żydów. Losy trzech dziewcząt splatają się w różnych momentach. Hanna pragnęła studiować medycynę, lecz nie były to czasy dobre dla kobiet. Zgodnie z propagandą Hitlera kobiety miały być wzorowymi żonami, matkami. Zajmować się domem, rodzić dzieci i je wychowywać. Niektóre zawody były dla nich zakazane. Na terenie Rzeszy tworzono specjalne ośrodki, w których młode dziewczyny były przygotowywane do perfekcyjnego pełnienia roli przyszłej pani domu, całkowicie podległej mężowi. Tam też znalazły się nasze bohaterki. To powieść, która łączy dramat wojenny z opowieścią o dojrzewaniu, lojalności, odwadze i buncie. Ukazuje jak propaganda i presja społeczna próbowały kształtować młode dziewczyny według narzuconych wzorców. Bohaterki wbrew systemowi próbują zachować człowieczeństwo. Musiały porzucić swoje marzenia i spełniać oczekiwania narzucone im przez bliskich. Były zagubione, ale na tyle odważne by walczyć o prawdę, z mniejszym lub większym skutkiem. Szczególnie życie Tildy było walką o przetrwanie. W powieści jedni bohaterowie żyją w kłamstwie poświęcając innych, by zrealizować swoje ambicje. Inni narażając swoje życie ratując innych.

Ostatni tom serii „Niepokorni” to emocjonalne mistrzostwo w literaturze obyczajowej! Lady Annabel Brooke przez całe życie była wychowywana przez surową i apodyktyczną matkę – ubrana, czesana i prowadzona z przesadną ostrożnością, jakby była zaklęta w świecie cnotliwości i pokory. Gdy dowiaduje się, że jej przyszłość została zaplanowana u boku zadufanego, konserwatywnego pastora, w końcu postanawia sprzeciwić się narzuconym zasadom. To moment, w którym dziewczyna wreszcie zaczyna walczyć o siebie, o własne pragnienia i uczucia. I wtedy wkracza on – przystojny, władczy, porywczy właściciel teatru, znienawidzony przez matkę Annabel, nazywany przez wszystkich „bestią”. Jego pojawienie się zmienia wszystko. Relacja bohaterów od pierwszych chwil przyciąga i nie pozwala oderwać się od historii. Iskry, napięcie, momenty subtelnej czułości i dramatyzmu – wszystko zostało tu zbalansowane perfekcyjnie. Audiobook w wykonaniu Jacka Draguna to prawdziwa przyjemność dla ucha. Jego interpretacja postaci sprawia, że emocje są jeszcze bardziej wyraziste, a słuchacz niemal czuje każdy gest, spojrzenie i drżenie serca bohaterów. Jego głos nadaje opowieści intensywności i dramatyzmu, ale też ciepła i lekkości w momentach humorystycznych. Choć jest to ostatni tom serii, Melisa Bel zostawia czytelnika z satysfakcją i lekkim niedosytem – bo historia jest tak wciągająca, że mogłabym słuchać jej bez końca! Na szczęście wiem, że autorka już szykuje kolejną cudowną serię i jestem o tym przekonana – będzie równie emocjonująco i porywająco jak „Niepokorni”. Ten tom to idealne połączenie romansu, dramatu i życiowych wyborów, które pozostają w pamięci długo po zakończeniu słuchania. Polecam!

Romans osadzony w XIX-wiecznym Londynie, niczym klasyka literatury angielskiej przenosi nas do czasów konwenansów, dżentelmeństwa i podziałów społecznych. Napisany współczesnym językiem, lecz zdecydowanie utrzymany w tej samej konwencji, co twórczość Jane Austen czy Thomasa Hardy'ego. Tytułowa Amelia to dziewczyna borykająca się z depresją, która z czasem w medycynie odnajduje pasję oraz motor napędzający ją do życia. A więc pojawia się tu motyw młodej, dobrze urodzonej kobiety, która narażając się na skandal, wkracza do męskiego świata. Dla odmianyAmelia to nie kolejna wyszczekana i pewna siebie bohaterka stająca na przekór wszystkim i wszystkiemu, ani delikatny kwiat lotosu, który może się zerwać na wietrze. Jest fajnym wypośrodkowaniem tego wszystkiego. Mężczyźnie, który staje na jej drodze również daleko do bycia amantem i brylowania w towarzystwie. Czytanie o nawiązującej się zażyłości pomiędzy tym dwojgiem była miłą odmianą od motywu nawróconego bawidamka, który często pojawia się w romansach. John to stanowczo green flag. Książkę spokojnie można czytać jako samodzielną powieść - ja tak zrobiłam i nie czułam, że tracę wątki lub rozeznanie w sytuacji.