Zbłąkany syn

Mógłbym powiedzieć: "Znowu Silvera...", aczkolwiek nie powiem, bo tym razem autor napisał książkę (a w zasadzie dwie) we współpracy z kimś innym. Dokładniej z Becky Albertalli. I powiem szczerze, że ta współpraca wyszła Silverze na dobre. Nadal jest amerykańsko, czyli trochę idealistycznie i ze zbyt grubą warstwą lukru, ale ten dwupak czytało mi się bardzo dobrze. To oczywiście YA, jednak to niczemu nie umniejsza (w tym gatunku też można przecież znaleźć wiele wartościowych pozycji). Obie części otrzymały u mnie ocenę 7.0. Jest to historia dwóch zakochanych w sobie nastolatków - Arthura i Bena. Dużo tu wątpliwości, zmian, niezbyt trafionych wyborów oraz (oczywiście) daleko idącej akceptacji osób homoseksualnych (czyli, jak dla mnie, niezbyt realnej - ale to już znamy z dokonań Silvery i innych jemu podobnych amerykańskich autorów YA), jednak wszystko podane w takiej otoczce, że naprawdę czyta się to fajnie i szybko. Ja polecam!

Kiedy ta książka pojawiła się na polskim rynku, byłem mentalnie w innym miejscu. Nie dlatego, że miałem naście lat. Przede wszystkim dlatego, że byłem jak Noah - nie wiedziałem, czy powinny podobać mi się koleżanki czy koledzy. A jeśli nie koleżanki, to... Co wtedy? Kim byłem? Teraz już wiem, kim jestem i myślę, że właśnie z tego powodu rozumiem Noaha. Chłopaczyna nie ma łatwego życia, ale większość problemów sam sobie stwarza. Na szczęście ma przy sobie Harry'ego. Nie powiem, że na niego zasługuje, ale miłość nie sługa, więc nie da się nic poradzić na zakochanie, co nie? Wiem, że niektórych może ta pozycja wkurzać i domyślam się, dlaczego. Mnie też irytowało zachowanie Noah. Czy chłopak jest niepoważny? To mało powiedziane! To komedia rodem z Pamiętników z wakacji, tylko chyba bardziej absurdalna. Noah jest tak nieogarnięty i pogubiony, że bardziej pogubieni mogą być tylko studenci pierwszego roku podczas poszukiwań sali zajęciowej. Niemniej jednak, wielorako zaśmiałem się w głos, podążając jego śladem. Książka nie jest idealna, ale nie jest też beznadziejna. Wracam do niej, ilekroć chcę się pośmiać. Wierzcie mi, zdecydowanie pomaga.

Czyta się łatwo i szybko. Dobrze zbudowana historia i stworzona postać głównego bohatera. Postać miejscami drażniąca, ale dobrze stworzona. Resta postaci mimo różnorodnego charakteru, wypadały raczej nijak i bez charakteru. Generalnie dobra, lekka lektura.

Miła historia z happy endem, motywm LGBT też jest fajnie poprowadzony. Jedyne co to szkoda tylko że to książka, która operuje licznymi uproszczeniami, szczególnie w podejściu do polityki i monarchii. Przedstawiony realizm ma tu raczej symboliczny niż dosłowny charakter. Gdyby nie powyższe, dałbym więcej gwiazdek

Lubię móc czytać drugi powieści zaraz po skończeniu pierwszego. Wszystko mam wtedy jeszcze w głowie: miejsce, postaci, akcję. Dlatego z przyjemnością sięgnęłam po kolejną książkę Erica Bella o nastoletnim Alanie Cole'u: "Alan Cole nie tańczy". Pierwszy tom "Alan Cole nie jest tchórzem" wzbudził mój podziw dla autora i nastroił bardzo pozytywnie do głównego bohatera. W drugim tomie Alan przyznał przed samym sobą, że jest gejem. Wie o tym już nawet cała szkoła. Ale nie wiedzą tego jego rodzice; ani apodyktyczny ojciec, ani budząca się (z bierności) matka. Drugi tom bardziej kręci się wokół tego tematu, ale stawia też pytania o postrzeganie człowieka: poprzez umiejętności, zdolności, płeć, orientację? Czy człowiek jest z natury dobry, czy zły? A może w każdym jednocześnie jest dobro i zło? Pomimo traumatycznego dzieciństwa Alan jest optymistą. Ale ma pod górkę. Chciałby być artystą, zmieniać świat, tymczasem musi się mierzyć z przemocą w szkole. Och, jak ważne jest czyjeś wsparcie, dobre słowo, wiara w ciebie, twoje możliwości. I wewnętrzna odwaga! Alan ją ma. Bardzo polecam obydwa tomy. https://bajdocja.blogspot.com/2022/02/alan-cole-nie-tanczy.html

Na początku było mi trochę trudno przestawić się na narrację trzecioosobową, bo zazwyczaj czytam książki pisane w pierwszej osobie. Po kilku rozdziałach jednak dało się do tego przyzwyczaić. To moja pierwsza książka z wątkiem mlm i muszę przyznać, że była bardzo przyjemna w czytaniu

Książka Ilustrująca niełatwy los nastolatka, który stara się jedynie wtopić w resztę społeczeństwa. Ktoś by powiedział, że życie za młodziaka nie może być tak złe, no chyba, że ma się takiego brata jakim jest Nathan. Wtedy każdy kolejny dzień w życiu Alana Cole'a jest 100 razy gorszy. Dla mnie książka była świetna. Okazała się fajną formą rozrywki i oderwania się od tego co tu i teraz. Jak widać po okładce jest to książka poruszająca kwestię orientacji, ale również przemocy - fizycznej i psychicznej oraz problemów w domu. Ale myślę że najistotniejsze w tej powieści jest ujęcie przyjaźni - tej prawdziwej, która stanie się naszą jedyną pomocną ręką w trudnych chwilach. Alan Cole ma naprawdę prawdziwych i godnych zaufania przyjaciół. Na niektórych momentach i żartach kolegów głównego bohatera głośno się śmiałam. Jeden z wątków był dla mnie naprawdę szokujący i po ludzku przykry, ale o tym dokładniej za moment. A końcówka książki mnie z kolei wzruszyła. Stąd wiecie, że gdy książka potrafi wzbudzić tyle emocji, z pewnością jest spod dobrej pisarskiej ręki. :) Cała akcja książki polega głównie na konflikcie dwóch braci (z których jeden za wszelką cenę próbował ustalić kto jest lepszym, zupełnie bezcelowo :/) oraz wykonywaniu przez nich 7 zadań mających wyłonić zwycięzcę. Jak przeczytałam o jakie zadania chodzi, sama poczułam lekki stres, więc 'byłam w tym' wspólnie z głównym bohaterem, którego swoją drogą bardzo polubiłam. To przykład typowego ziomka, który jest tym cichym dzieciakiem w szkole, ale jest niesamowicie wartościową osobą. Dodam jeszcze że na końcówce wzruszyłam się, chociaż nie spodziewałam się że dzieje Alana mnie aż tak poruszą. Książka z wartościowym wnętrzem... ZAPRASZAM NA IG@azetowa

Książka ma naprawdę dobre momenty. Bohaterki są ciekawe. Akcja dzieje się szybko i jest jej dużo. Główna tajemnica rozwiązuje się pod koniec, jednak większość odpowiedzi dostaniemy dopiero po sięgnięciu po drugi tom. Dużo tutaj romansu i radzeniu sobie z ex. Czuć, że to książka dla nastolatek, jednak przyjemnie się ją czyta. Cały zamysł mi się podobał. Przydałoby się jeszcze więcej magii. Trochę się o niej dowiadujemy. Teraz tylko więcej jej używania potrzeba.

Dzięki "Leah gubi rytm" ponownie przenosimy się do Creekwood, które znamy już z powieści "Simon oraz inni homo sapiens". Tym razem Becky Albertalli oddaje głos najlepszej przyjaciółce Simona, Leah, która jest perkusistką zespołu Emoji i nie stroni od sarkazmu. To ostatni rok szkoły, pełen wyzwań, przyjaźni, zauroczeń, wyboru college'u, a wielkimi krokami zbliża się bal na koniec szkoły. Leah do tej pory świetnie sobie ze wszystkim radziła, ale gdy zdaje sobie sprawę, że zaczynają się w niej budzić uczucia do osoby, której najmniej się spodziewała, zaczyna gubić rytm. Czy uda jej się wrócić na właściwą ścieżkę? Becky Albertalli ma lekki i przyjemny styl pisania, dzięki czemu pochłonęłam tę powieść w dwa dni. Przyznaję, że naprawdę wciągnęłam się w historię Leah i szczerze ją polubiłam, zresztą tak, jak innych bohaterów z Creekwood. Od pierwszego tomu miałam dość długą przerwę, jednakże to nie odbierało mi przyjemności z czytania. Na początku miałam wątpliwości, czy ta część będzie podobała mi się tak samo jak "Simon oraz inny homo sapiens", ale już po przeczytaniu kilku stron moje wahania od razu się rozwiały. Zdecydowanie polecam tę książkę, bo można miło spędzić przy niej czas i oderwać się codzienności. Nie mogę doczekać się już kolejnej części, bo jestem bardzo ciekawa, co tym razem przygotowała autorka.

To była naprawdę przyjemna książka, totalnie w klimatach Red, White and Royal Blue, więc jeśli ktoś lubi takie historie z dużą dawką humoru i miejscami naprawdę głupkowate to nie będzie zawiedziony. Sięgnęłam po te książkę w momencie, w którym potrzebowałam przeczytać coś naprawdę lekkiego i "odmóżdżającego" i był to idealny wybór. Idealna pozycja na wieczory z herbatką, na poprawę humoru.

Całkiem niezła pierwsza część cyklu, ta taka bardziej czarodziejska. Początek historii był całkiem wolny, zarysowywał świat i dopiero po pojawieniu się Bazyla zaczęło robić się ciekawiej. To w ogóle moja ulubiona postać. Mam wrażenie, że kolejne tomy będą dużo ciekawsze, a to był tylko taki wstęp, żeby zarysować historię uzasadniającą stan głównego bohatera w kolejnych częściach.

,,Theo [...] wierzy w światy równoległe. W którymś z nich na pewno wciąż żyje. W którymś z nich obaj nadal są szczęśliwi. Jednak nie w tym." ,,Zostawiłeś mi tylko przeszłość" autorstwa Adama Silvera, to moja pierwsza książka od tego autora ale zdecydowanie sięgnę po więcej. Ta historia to prawdziwy rollercoaster. Wspomnienia z przeszłości koją serce a teraźniejszość roztrzaskuje je na nowo. Nie zaliczę ile łez uroniłam. Pierwsza połowa jest wyciskaczem łez, tak samo jak zakończenie całej historii (tu akurat w pozytywnym sensie, moje serce zostało uleczone) a druga jest pełna plot twistów. Wspólna miłość Griffina i Jacksona do Theo była naprawdę ciężka do przeżycia, gdzie oboje byli pogrążeni w ciężkiej żałobie. Było mi szkoda jednego i drugiego, jednak to Griff zdobył całe moje serce. Jego bezpośrednie zwroty do Theo, przez które próbuje się pocieszyć i zachować zdrowy rozsądek, przebijały moje serce na wskroś. Był wspaniale wykreowanym bohaterem. Jego emocje oblewały mnie niczym kubeł zimnej wody. Cieszę się również z jego relacji z Wade'm, obaj zasłużyli na szczęśliwe zakończenie.

Dla kogo jest ta książka: - dla osób, które kochają się uwrażliwić - Dla poszukujących nadziei - Dla osób w wieku 15-30 lat (nie tylko, ale tu myślę, że może najbardziej bujać) - Dla fanów młodzieżowych dystopii - Dla tych, których pochłania codzienność - Dla bojących się śmierci - Dla tych którzy chcą żyć a nie egzystować - Dla lubiących nowe koncepty fabularne - Jeśli chcecie poczytać o przyjaźni ✨📚

Nie sądziłem, że mnie tak wciągnie, podchodząc do niej na początku sceptycznie. Od momentu wypadku akcja się zrobiła ciekawa. Cała książka jest odkrywaniem tajemnicy, może pod koniec trochę przewidywalnej a jednak wciąż trzymającej akcje w napięciu. Świetne i zabawne metafory oraz porównania tworzą wciągający styl autora. Ciekawy język nastolatków w dialogach. Wisienką na torcie są mądre przemyślenia i refleksje przemycane w toku akcji dające większej głębi książce. Skończyłem w jeden wieczór.

Rozpoczynając tę trylogię nie miałam pojęcia, jak okrutna okaże się jej pierwsza połowa. Zdecydowanie ogromny minus za brak jakichkolwiek trigger warningów, bo momentami było to naprawdę trudne w odbiorze. Szczerze mówiąc, prawie mnie to pokonało i sama się zastanawiam, czy wszystko ze mną w porządku, skoro mimo wszystko kontynuowałam czytanie. Chyba najbardziej trzymała mnie ciekawość tego, jak zmieni się dynamika między głównymi bohaterami. Na początku w mojej wyobraźni właściwie nie było na to miejsca... trudno było uwierzyć, że z tego wszystkiego może powstać jakakolwiek inna relacja. To, co działo się na dworze, było delikatnie mówiąc ciężkie do przełknięcia. Mam wobec tej książki bardzo ambiwalentne uczucia. Z jednej strony czułam się tak, jakbym czytała coś wypaczonego, coś, do czego nie przyznałabym się publicznie. W pewnym momencie jednak wszystko zaczyna zmieniać kierunek. Historia nabiera tempa i nagle ma się wrażenie, że to już nie opowieść o rozwiązłości i przemocy seksualnej, lecz coś znacznie bardziej złożonego. W pewnej chwili zamiast chaosu i szoku zaczyna się widzieć przed sobą rozgrywkę szachową - pełną manipulacji, strategii i powoli odsłaniających się intencji bohaterów. I chyba właśnie ta przemiana sprawia, że mimo tego całego dyskomfortu trudno się od tej historii całkowicie oderwać.

Jeszcze zastanawiam się nad oceną co do tej książki, ponieważ męczyłam się z nią potężnie i jednak sprawiła, że złapał mnie lekki zastój czytelniczy. Co nie odejmuje jej, że była serio ciekawa. Różni się od pierwszego tomu, ponieważ jak sam tytuł wskazuje, będziemy poruszali się w obrębie strategii wojennej i intryg politycznych. Wojna między oba państwami jest coraz bliżej, a nasi bohaterowie muszą się wykazać sprytem i inteligencją, aby pokonać wroga. Absolutnie uwielbiam dynamikę relacji pomiędzy Laurentem i Damenem. Trochę się obawiałam, że autorka szybko zakończy motyw upodlający Damena, ale na szczęście wszystko potoczyło się tak jak chciałam. Scena z kielichem była tak dowalona i love it! Chyba jedna z moich top (yeah... jestem masochistą) Bardzo podoba mi się, że relacja między bohaterami jest ona typowym slow burnem, ponieważ to tylko pokazuje, że ani jedna ani druga strona nie ufa w pełni sobie. Moje ulubione momenty to wtedy, kiedy zaczynają się powoli przed sobą otwierać. Chociaż bardzo lubię te sceny zazdrości, śmieszą mnie strasznie i lubię je komentować podważając ich zdanie. Było wiele fajnych scen, ale gdybym miała każdą wymienić po kolei to mogłabym nie skończyć. Jednakże, muszę zrobić sobie przerwę od tych książek. Ponieważ nie da się jej przeczytać na raz. Między innymi przez historie i czas w których się znajdujemy, a także politykę. Problemem dla mnie było również to, że wiele rzeczy wybrzmiewało chaotycznie. Przez co ciężko się to czytało. Często musiałam wysilać się, aby zrozumieć o co chodzi. W pewnych momentach już czytałam na siłę, a nie chcę aby to wpłynęło na mój odbiór książki. Akurat ten tom rozwija się bardzo powoli i opiera się na planowaniu. Trudno by było gdyby, wszystkie obrady zbrojeniowe opierały się na tym, że pod wpływem ekscytacji, wszyscy znajdujący się w sali, jak jeden mąż zaczęliby wywracać stół do góry nogami z powodu udanego ataku na wroga XD. Drewna by zabrakło na takie atrakcje. Dlatego rozumiem osoby, które uważają, że w tej części nic się nie dzieje. (...) + Za to, że Laurent dalej Laurentuje i nie zmienia się z charakteru. Pod wpływem, boskiego błogosławieństwa.

Wreszcie jakaś książka, która zaskakuje w pozytywnym sensie. Osadzona w XVIII wieku, łącząca w sobie wiele gatunków. Między innymi komedię, powieść salonową, społeczną, przygodową i awanturniczą. Jakie to było dobre! Nieoczywiste, poruszające wiele ciekawych tematów w nieco inny i często zdumiewający sposób. A do tego napad, piraci, tajemnicze wątki dotyczące alchemii... Choć zakończenie może nie do końca uznaję za prawdopodobne, jednak w kontekście całości jak najbardziej mnie satysfakcjonuje.

O tym, dlaczego zawsze należy się wylogowywać z poczty. Bardzo prawdopodobne, że to właśnie takiej książki szukałam przez ostatnie lata i bardzo możliwe, że jestem po prostu kiepska w szukaniu. W każdym razie, miło było dla odmiany przeczytać książkę, w której homoseksualizm bohatera nie jest przyczynkiem do wielkiego dramatu, nikt po drodze nie umiera na AIDS, a całość może się tak zwyczajnie dobrze skończyć. Wyszła z tego historia bardzo zabawna, a przy tym niegłupia i nie bagatelizująca problemu. Największy minus jaki dostrzegam, to zmieniony tytuł drugiego wydania.

Moim zdaniem najgorsza z trylogii. Trochę się ciągła i nudziła, czasem czułam, że czytam z obowiązku. Możliwe, że moje odczucia są kierowane tym na jak wysokim poziomie była druga część, którą uważam za wybitną! 3 tom na prawdę nie jest zły (sama ocena 8/10 to prezentuje), jednak odbiega poziomem i intensywnością akcji względem poprzedniej. Dodatkowo w tej części jest niesamowicie dużo literówek, przestałam liczyć po 5. Polecam, ale! z przerwą między kolejnymi tomami. Czytanie ciągiem zdecydowanie ujmuje lekturze 🤷🏼‍♀️ Kocham lisy 🦊🧡

W książkach bardzo lubię różnorodność wśród bohaterów. Nie mówię, o różnicach w charatkerze, bo mimo, że bardzo to cenię to jednak uważam, że jest to pewna baza historii, aby bohaterowie się czymś różnili. Chodzi mi bardziej o pewne odwzorowanie świata rzeczywistego, gdzie nie wszyscy ludzie w jednej grupie są jasnej karnacji, jednego wyznania, tej samej orientacji i koniecznie są cispłciowi. Jeśli chodzi o książki Natalii Osińskiej, to autorka zawsze doskonale wywiązuje się z tej różnorodności, co widać również w zakończeniu serii o Leonie i Tośku, noszącej tytuł "Fluff". Tak jak pierwsza część jest opisywana z perspektywy Tośka, druga zaś z Leona, tak i trzecia zyskuje nowego narratora. Jest nim Matylda, koleżanka z klasy głównych bohaterów poprzednich części. Matylda jest nieco wycofaną dziewczyną, która bardziej niż w siebie wierzy w innych. Jest nieco zbyt mało spontaniczna, brak jej w życiu luzu. Przez internet poznaje Wikę, cosplayerkę z jej miasta, która tak jak Matylda jest w klasie maturalnej. Dziewczyny mają zupełnie inne historie, inne podejście do świata i życia. Jednak obie mają pewne problemy. Historia opisana w książce jest romansem, który zakwita między dwiema bohaterkami. Moim zdaniem, książka zyskuje wielkiego plusa za tę różnorodność, o której pisałom wcześniej. Bohaterowie, poza odmiennymi charakterami, reprezentują różne grupy. Główna bohaterka, Matylda, jest kobietą kochającą inną kobietę. Jej przyjaciółka, Wika, również jest postacią queer a do tego reprezentuje grupę osób z problemami psychicznymi. Leon, postać z poprzednich części, jest gejem, z kolei jego chłopak jest osobą transseksualną. Kolejnym plusem dla książki jest realność świata, w którym historia funkcjonuje. Czytałom kilka wypowiedzi, że jest to nierealne, żeby w grupie osób były tylko osoby queer, jednak z własnego doświadczenia muszę powiedzieć, że często właśnie tak jest. Młode osoby, będące nieheteronormatywnymi, często tworzą własną społeczność- w szkole, w internecie, żeby nie musieć ukrywać tego kim są, bez narażania się na przytyki. W książce bardzo podobała mi się lekkość, z jaką się ją czytało. Słownictwo jest bardzo odpowiednie dla grupy bohaterów i ich zainteresowań. Wika często używa słów z slangu fanów anime, Matylda wypowiadając się używa bardzo rozbudowanego i profesjonalnego słownictwa. Akcja książki jest bogata w kilka wątków, takich jak relacja z rodzicami czy róweśnikami, presja nauki do egzaminu maruralnego czy poznawanie kogoś za pomocą internetu. Każdy z tych wątków został, moim zdaniem oczywiście, bardzo dobrze rozwinięty i każdemu z nich zostało poświęcone tyle czasu, na ile było to potrzebne. Trudno mi się doszukać w książce scen pisanych na siłę, wszystko jest dobrze dopracowane. Zdecydowanie chciałobym polecić tę książkę każdemu, kto chciałby się na trochę zrelaksować. Seria ma dla mnie podobny wydźwięk do popularnego ostatnimi czasy "Heartstoppera" (Alice Oseman), jest lekkim romansem osadzonym w realiach nastolatków piszących maturę tuż przed wybuchem pandemii. Książka broni się sama podczas czytania, a bohaterowie Natalii Osińskiej bardzo chętnie zabiorą was w niezapomnianą podróż, której nie będziecie żałować.