Zatruty kielich

Przednia to była zabawa! "Diabły" nie posiadają skomplikowanej fabuły, o czym wiedziałam już na starcie, więc nie spodziewałam się tak wielowarstwowego doświadczenia jak przy pierwszej trylogii "Pierwszego Prawa". Dostałam jednak dokładnie to, czego oczekiwałam. Polubiłam praktycznie wszystkich bohaterów, a sceny akcji były wręcz niesamowite – żywe, dynamiczne i zapadające w pamięć. Dialogi, choć niekiedy nierówne, zazwyczaj okazywały się przezabawne. Liczę na to, że w kolejnych tomach Abercrombie rozwinie skrzydła i pogłębi historie postaci, bo doskonale wiem, na co go stać. Już nie mogę się doczekać!

Bardzo dobra fantasy. Trochę skierowana do młodzieży. Denerwujacy był fakt, że główny bohater jest praktycznie niezniszczalny. Jego rany i i kontuzje goja się z dnia na dzień:) Ciekawy świat i koncepcja magii. Polecam miłośnikom dobrej fantasy i nie tylko.

Folijał ten to kawał dobrej fantastyki. Uwielbiam tą książke za ciekawy wątek star corsed lovers, walki o siebie i feministyczny oraz wciągający system magiczny. Pozycja ta uświadamia nam kobietom, że osiąganie rzeczy zarezerwowanych meżczyznom daje potęge nam. Morałem tej książki jest, to iż żeby być dobrym człowiekiem nie jest takie łatwe bo nie wystarczy robić dobre rzeczy. Trzeba dopilnować aby skutki tych działań były pozytywne (,,Ciemność pośród światła albo światło w ciemności"). Reasumując utwór ten chwyta za serce i niebierze jeńców. Czyta się go szybko i z wysoką dozą przyjemności. Świetnie pasuje do terści tej pozycji piosenka "Dla ciebie,,- Myslovitz.

🐺🔥 Gniew bogów autorstwa Johna Gwynne’a to finał, który uderza z pełną siłą i nie bierze jeńców. Od pierwszych stron czuć, że to już ostateczne starcie – napięcie wisi w powietrzu, a każdy krok bohaterów prowadzi nieuchronnie ku rozstrzygnięciu. Autor nie zwalnia tempa, wręcz przeciwnie – podkręca je do granic możliwości, serwując historię pełną emocji, brutalności i wielkich decyzji. To zakończenie, które nie tylko domyka trylogię, ale nadaje jej jeszcze większego znaczenia. 🐺🔥 Jednym z największych atutów tej części jest sposób, w jaki Gwynne prowadzi swoich bohaterów do finału ich dróg. Varg, który przeszedł długą i bolesną przemianę, staje się kimś znacznie więcej niż tylko wojownikiem szukającym zemsty. Jego wybory nabierają ciężaru, a lojalność wobec Krwiozaprzysiężonych zostaje wystawiona na najcięższe próby. To postać, która dojrzewa na oczach czytelnika, a jej historia jest jednym z najmocniejszych punktów całej książki. 🐺🔥 Elvara z kolei mierzy się nie tylko z wrogami, ale i z własnymi ograniczeniami. Walka o władzę i przetrwanie zmusza ją do sięgania po siły, które mogą ją równie dobrze zniszczyć, co ocalić. Jej wątek pokazuje, jak cienka granica dzieli kontrolę od chaosu. Gwynne świetnie ukazuje, że w świecie ogarniętym wojną nie ma łatwych wyborów, a każda decyzja niesie konsekwencje, których nie da się cofnąć. 🐺🔥 Na szczególne uznanie zasługuje konstrukcja całej opowieści. Autor z niezwykłą precyzją splata losy licznych bohaterów, prowadząc ich ku jednemu punktowi – wielkiej bitwie, która zadecyduje o losie świata. Każda perspektywa wnosi coś istotnego, a różnorodność spojrzeń pozwala lepiej zrozumieć konflikt i jego stawkę. Co ważne, mimo rozbudowanej narracji książka pozostaje przystępna i angażująca, nie przytłaczając nadmiarem wątków. ㅤ 🐺🔥 Klimat powieści to prawdziwa uczta dla fanów mrocznego fantasy. Inspirowany nordyckimi mitami świat jest surowy, brutalny i pełen niepokojącej magii. Bitwy są widowiskowe i szczegółowe, ale to nie tylko one stanowią o sile tej historii. Równie ważne są emocje – więzi między bohaterami, poświęcenie, strata i poszukiwanie własnego miejsca. To opowieść o wolności, rodzinie z wyboru i konsekwencjach decyzji, które zmieniają wszystko. ㅤ 🐺🔥 Gniew bogów to finał, który zostaje w pamięci na długo. Poruszający, intensywny i dopracowany w najmniejszych detalach, stanowi godne zwieńczenie całej trylogii. Gwynne udowadnia, że potrafi nie tylko budować epickie światy, ale też zamykać je w sposób satysfakcjonujący i pełen emocji. To książka, która wymaga uwagi i zaangażowania, ale odwdzięcza się historią, jakiej trudno zapomnieć. Jeśli ktoś szuka fantasy z rozmachem i sercem, tutaj znajdzie wszystko.

Nie będę ukrywać, że rozpoczynając czytanie IV tomu serii, która stała się jedną z moich ulubionych, miałam lekkie obawy: czy czar Żniwiarza nie pryśnie? Czy perspektywy nowych bohaterów mi się spodobają? Czy chcę sobie znowu fundować ten emocjonalny rollercoaster, skoro wszystko było już dobrze i teraz znowu się spieprzy? I wiecie co? Jest jeszcze lepiej niż zapamiętałam z poprzednich trzech części. Darrow dojrzewa, a pióra Pirce’a Browna staje się tylko lepsze. Orbitowałam w jego środkach stylistycznych jak bohaterowie książki w stanie nieważkości. Widziałam wydarzenia jakbym oglądał film. Ale warsztat byłby niczym, gdyby nie genialna, wielowątkowa fabuła i intrygi. Układ Słoneczny po dekadzie od obalenia Imperium bynajmniej nie jest utopią. Autor do bólu prawdziwie wykreował sytuację polityczną ze wszystkimi problemami, jakie mogłoby trafić Republikę po takim czasie, i nie oszczędza bohaterów, którzy już nie podbijają, lecz są u steru rządów. Wciąż pozwala im wątpić i popełniać błędy, a oglądani okiem nizin społecznych, są wręcz tymi złymi. Nie wytrzymam jeśli nie napiszę, że dzieciaki są absolutnie tym, czego można by się było spodziewać po zmieszaniu materiału genetycznego ich rodziców. Dzięki rozdzieleniu narracji na cztery postaci fabuła miała świetną dynamikę, a czytelnik wgląd na różne części Układu Słonecznego i poglądy skrajnie różnych osób. Odczucia, jakie żywiłam do bohaterów zmieniały się wraz z biegiem narracji - w jednych przypadkach na plus, w innych na minus - ale jedno je łączy: wszystkie były jednakowo angażujące i miały swoje momenty. Uwielbiam to uniwersum, jego patetyczny ton, rozdmuchaną do granic możliwości doniosłość opisów i dialogów, tytuły jakimi obnoszą się bohaterowie, legendy i przywiązanie do tradycji. I uwielbiam ciarki jakie miałam przy ostatnim zdaniu ostatniego rozdziału.

Krótki opis: Luzia jest pomywaczką z darem do tworzenia małych cudów. Pracodawczyni odkrywa jej sekret i wykorzystuje Luzię, by zdobyć uznanie na królewskim dworze. Moja opinia: Książka idealnie łączy w sobie elementy historii i fantastyki. Zostajemy przeniesieni do Złotego wieku Hiszpanii - momentu rozkwitu kulturalnego, a jednocześnie działań inkwizycji i czystek heretyków. Bardzo podoba mi się trzecioosobowa narracja, która stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne karty. Bo w Familiar każdy ma coś do ugrania - pod własnym dachem albo w politycznych przepychankach. Chociaż akcja koncentruje się na głównej bohaterce Luzii, to poprzez zmieniający się obiekt narracji - mamy szansę lepiej poznać też inne postaci, wraz z ich emocjami i motywacją. I naprawdę mnie wciągnęła ta książka - swoją oryginalnością, budowaniem napięcia i ciekawym tłem... jednak nie było do końca idealnie. Akcja rozwija się w bardzo dobrym tempie do połowy książki - a później drastycznie przyspiesza, co odbija się na jakości i wyszedł z tego drobny misz masz. Przykładowo relacja romantyczna to typowy slowburn - powoli budowana pasja i oczekiwanie... niestety w pewnym momencie przeskakujemy kilka kroków dalej i całe napięcie wyparowuje. Z czasem magia w książce również wymknęła się autorce spod kontroli i nie pasuje do atmosfery z początkowych rozdziałów. Samo zakończenie przynosi dość sporo satysfakcji, bo Bardugo domyka wiele wątków. Od tej autorki miałam szansę czytać jeszcze trylogię Cień i kość... I choć Grishaverse to pewnego rodzaju fenomen - to nie zawsze książki utrzymywały dla mnie równy poziom. W Familiar mam poczucie, że wszystko szło super... aż autorka zaczęła się martwić, czy się wyrobi w jednym tomie. I niestety ucierpiała na tym fabuła. Podsumowując, Familiar to naprawdę przyjemna i świeża pozycja w fantastyce. Choć ma niedociągnięcia - to myślę, że warto po nią sięgnąć. Motywy: ● fantasy historyczne ● konkurs, turniej magiczny ● slowburn ● dwór i polityczne intrygi [ współpraca Wydawnictwo Czwarta Strona ]

Fenomenalna jednotomówka dark fantasy. Nie spodziewałem się, że moje pierwsze spotkanie z twórczością Christophera Buehlmana okaże się aż tak udane. Autor w swojej powieści zabiera czytelnika do Francji połowy XV wieku, która jest wyniszczona wskutek szalejącej zarazy czarnej śmierci. Na domiar złego kraj staje się areną zmagań pomiędzy siłami nieba i piekła. W tych niewesołych okolicznościach poznajemy Thomasa, rycerza grasanta, który spotyka na swej drodze pewną dziewczynkę sierotę. Nie jest ona jednak zwyczajna i twierdzi, że przemawiają do niej anioły. Przede wszystkim pierwsze skrzypce gra w tej powieści klimat. Dwa ognie można moim zdaniem określić jako swoistego rodzaju post-apo i powieść drogi. Nasza drużyna przemierza Francję spustoszoną przez epidemię dżumy, co chwila napotyka się na wymarłe osiedla i masę ciał, których nie ma nawet kto pochować. Jednocześnie cały czas trwa angielska inwazja, a podróżnych napadają rabusie. Mroczny nastrój świetnie dopełniają pomysłowe sekwencje horrorowe. Dwa ognie klasyfikowałbym raczej jako dark fantasy, nie czystą grozę, ale makabrycznych, niepokojących lub zwyczajnie obrzydliwych scen tu nie brakuje. Jeśli chodzi o samą fabułę, to choć ma dość epizodyczny charakter, to mocno wciąga. Co uważniejsi zobaczą tu też dużo umiejętnie wplecionej religijnej symboliki. Wiele dobrego mam do napisania też na temat bohaterów. Są oni naprawdę dobrze wykreowani, widać jak przeszłe wydarzenia odcisnęły na nich piętno. Pod tym kątem muszę szczególnie pochwalić wątek Thomasa, który na kartach powieści przechodzi swoisty redemption arc. Świetnie wypadają również relacje między bohaterami, zwłaszcza ta dotycząca Thomasa i Delphine. Autor bardzo umiejętnie potraktował w powieści kwestię religijności. Choć niejednokrotnie na kartach książki księża są przedstawieni jako przeżarci korupcją i zepsuci, to zarazem u innych widzimy piękno czystej wiary, która podnosi na duchu człowieka w najtrudniejszych momentach. Mimo, że powieść przez większość czasu ma poważny charakter, to nie zabrakło tu też humoru. Świetnie pod tym kątem wypadają nieraz cięte dialogi między Thomasem a Delphine, ale nie zawodzi także humor sytuacyjny, przy scenie z potrawką i wróblem mocno parsknąłem śmiechem. Czy powieść ma jakieś wady? Na pewno nie jest dla każdego, duża ilość brutalnych scen wielu odrzuci. Niemniej mnie osobiście tytuł ten naprawdę zachwycił. Wszystko mi tu zagrało: historia, bohaterowie, klimat, styl i zakończenie, które mnie wzruszyło. To był ten szczególny przypadek powieści, kiedy tak cieszyłem się lekturą, że im bliżej było końca, tym bardziej nie chciałem, aby się skończyła. Ode mnie w pełni zasłużone 10/10.

Trzecia książka pana Turtona, którą przeczytałam i kolejny raz dziwnie i oryginalnie. Pomysł na książkę świetny i czyta się znakomicie. Dzięki niej wyleczyłam się z marazmu czytelniczego. Zakończenie, jak dla mnie, bardzo niesatysfakcjonujące. Fabuła poplątana ale sam pomysł i świat przedstawiony wart jest czasu poświęconego ma czytanie. Polecam fanom intryg i postapo.

Ależ to była przyjemna podróż przez piekło, o którym tak wcześniej dużo się nie myślało. To moja pierwsza styczność z tworem Kuang i myślę, że sięgnę po coś jeszcze. Jedna z rzeczy, która mnie urzekła to te odkrywanie kolejnych kart, kolejnych plot twistów związanych z podróżą Alice i Petera, z relacjami między nimi, a resztą bohaterów. Kiedy zdawało się, że wie się już naprawdę dużo, Kuang odkrywała przed nami kolejne zaskakujące momenty. Satysfakcjonujące zakończenie, może dla niektóry aż nad to łatwe i przewidywalne, ale ja poczułam satysfakcję. Poczułam się nakarmiona słowami, które miałam nadzieję usłyszeć.

Pierwsza część trylogii o Krwiozaprzysiężonych - Cień Bogów - była książką bardzo solidną. Stanowiący jej kontynuację Głód Bogów, pomimo pewnych niedociągnięć, jest powieścią o klasę lepszą. Tempo jest szybsze, postacie się rozwijają. Problem nudnawych rozdziałów Elvary zniknął. Strzałem w dziesiątkę okazało się dodanie dwóch nowych punktów widzenia. W efekcie wydarzenia śledzimy z perspektywy pięciu różnych bohaterów, co pozwala nam na zyskanie całościowego obrazu sytuacji. Za szczególnie udaną uważam postać Guðvarra, która mogłaby wyjść spod pióra samego Joego Abercrombiego, mistrza w kreowaniu charakterów nikczemnych a jednocześnie pasjonujących. W sumie mocno polecam, zwłaszcza tym czytelnikom, którzy po lekturze pierwszej części mieli mieszane wrażenia i teraz wahają się, czy czytać dalej. Zdecydowanie warto!

Zapowiadało się na prawdę świetnie, a nietsety skończyło dużo gorzej. Cześć pierwsza bardzo wciągająca i nawiązanie do słowiańskich mitów również zapowiadało dobrą książkę, no ale jak się zaczyna tak trzeba kończyć. Ta książka mogła być znacznie dłuższa i porywająca. Jak zwykle dobrze napisana pod względem akcji, napięcia i logiki w fabule.

Mick Herron ma talent do pisania zajmujących historii. „Joe Country” w jego cyklu „Slough House” pełni rolę gorzkiej pigułki, albowiem nasze kulawe konie stają się bardziej zgorzkniałe. Rzeczywistość ich ściskająca nie rozluźnia pętli wokół nich. Suma wcześniejszych doświadczeń każe na świat patrzeć przez pryzmat coraz ciemniejszych barw. Ratuje ich czarny humor, ale to ulga raczej krótkotrwała. Niewątpliwym plusem kolejnej odsłony jest rozwinięcie bohaterów drugiego planu, a konkretnie przesunięcie środka fabularnej ciężkości na Louisę Guy. To nadaje nowe tony powieści. Nie widzę potrzeby opisywania treści powieści, więc może napiszę tylko, że treść przybiera brutalniejszy obrót, a wyrafinowane szpiegowskie metody zostają zastąpione przez broń palną. Niemniej magnetyzm pozostaje na takim samym, wysokim poziomie.

⭐️⭐️⭐️⭐️✨ 4.5/5 Cudowne zakończenie tej historii. Ta seria to mój comfort read i finał tylko mnie w tym utwierdził. Emily i Wendell… moje bejbiki. Kocham 🫶🏻 Mam jedno małe „ale” — liczyłam na więcej magii i akcji w królestwie Wendella. Momentami czułam lekkie powtórzenie schematu z poprzedniego tomu. Ale mimo tego… to było naprawdę piękne zakończenie. I była tam scena pod koniec, która totalnie złapała mnie za serducho 🥹 Bo wśród całej tej armii mrocznych shadow daddies naprawdę potrzeba bohaterów takich jak nasz złotowłosy król. Wendell, będę tęsknić 🥹

To jedna z tych książek, które działają bardziej podskórnie niż efektownie. Kingfisher buduje historię na bohaterach - wyrazistych, momentami skrajnych, przez co albo ich kupujesz, albo autentycznie nie znosisz. I to działa, bo emocje wobec nich napędzają całą opowieść. Akcja rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, napięcie nie wybucha, tylko się zaciska. To w gruncie rzeczy współczesna baśń, tylko obdarta z komfortu i jednoznaczności. W duchu Bettelheim - konfrontacja z lękiem, wyborem i tym, co niewygodne. Mocno podkreślony motyw „najsłabszego ogniwa” (tu symbolicznie wybrzmiewający jak w historii o gęsi, alertem w postaci Cordelii czy częściowo Hester) zostaje odwrócony, siła nie jest tam, gdzie się jej spodziewasz. Najciekawsze jest to, jak bardzo wszystko balansuje na granicy wiary i absurdu. Klimat jest mroczny, dziwny, a momentami wręcz niepokojąco „cichy”. Nie daje pełnej satysfakcji fabularnej, ale zostawia z czymś dużo ciekawszym dyskomfortem i pytaniami, które zostają na dłużej.

Cała seria jest niezła. Ciekawie obmyślony świat. Nie jestem pewna czy zrozumiałam jego reguły, ale nie przeszkadzało mi to we wciągnięciu się w historię. Na minus rozwleczone zakończenie, autor chciał domknąć losy postaci, chyba niepotrzebnie. Mimo to godna polecenia.

Mocno polecana swego czasu książka, o dziwo, spodziewałem się gniota (strasznie nachalnie ją promowano). Zaskoczyła, ciekawie opisane postacie, jest ich sporo, ale nie ma natłoku. Dobrze opisane zaszłości historyczne i niesnaski między niektórymi narodami, (nawet chory brzydal się znajdzie). Przyzwoicie opisana struktura "państwowa" na Marsie, Ziemia również nie jest zaniedbana. Poruszony jest wątek ekologiczny, pandemiczny, jedno co zawodzi, to mimo to, że akcja dzieje się za ponad 100 lat, to technologia praktycznie stanęła w miejscu, nie licząc oczywiście druku 3d i telomerazy. Mimo wad zabieram się za tom 2. Czyta się bardzo przyjemnie.

Cholerny świat, Pączuś! Powieść zaczyna się od mocnego uderzenia, czyli od końca świata. Niczym w Autostopem przez galaktykę Douglasa Adamsa Ziemia zostaje prawie całkowicie zniszczona a jej mieszkańcy wybici przez obcą korporację Borant (ponieważ ludzkość na czas nie dopilnowała formalności). Ci, którzy nie zginęli od razu, mogą przetrwać poprzez wstąpienie do Lochu, wielopoziomowej lokacji niczym z gier RPG. Zawodnicy będą walczyć z potworami, zdobywać doświadczenie i ekwipunek, a ich zmagania będzie obserwowała cała Galaktyka. Różnica między zwykłymi grami a tą jest jednak jedna. Śmierć w Lochu jest absolutnie prawdziwa i permanentna. Na początek powiem kilka słów o naszych bohaterach. Narrację poznajemy z perspektywy Carla, dawnego członka straży wybrzeża, później zaś mechanika na statkach. Jest on zupełnie w porządku, to taki dość typowy protagonista, ale jak najbardziej można go polubić i mu kibicować. Show natomiast kradnie Wielka Czempionka Najsilniejsza w Lochu Królewna Pączuś, czyli kotka jego byłej, która przypadkiem trafiła z nim do Lochu i uległa tam transformacji w zawodnika. Pączuś jest zarazem wyniosła, urocza i bardzo zabawna. Naprawdę fajnie wypada również relacja między nią a Carlem. Chyba największą zaletą powieści jest masa fantastycznej akcji. Nasi bohaterowie nie mają prawie zupełnie czasu na odpoczynek, po kilku dniach każdy poziom Lochu zapada się, jeśli zawodnik nie zdoła przejść dalej, to natychmiast ginie. Oczywiście nie brak tu opisów walk, są one nieraz bardzo pomysłowe. Carl i Pączuś starają się, jak tylko mogą, wykorzystać zasady gry i jej błędy, aby zwiększyć swoje szanse na przeżycie. Humor w zdecydowanej większości przypadł mi do gustu, czy to w zabawnych dialogach, czy też na przykład opisach przedmiotów zdobywanych przez graczy. Nie jest to jednak czysto komediowa powieść, co chwila jako czytelnicy zdajemy sobie sprawę, w jak tragicznej sytuacji znalazła się ludzkość i nasi bohaterowie. Zgodzę się z opinią Zuzy z kanału Książkowisko, że można by tę historię przedstawić w formie dużo poważniejszej i też by się obroniła. Czy ta powieść ma jakieś wady? Zauważyłem, czytając komentarze, że sporo osób narzeka na pewną powtarzalność fabuły. Dla mnie nie jest to problem, bo jednak gry RPG poniekąd wyglądają właśnie w ten sposób, że mamy naprzemiennie walki z bossami i odpoczynek. Sam autor zresztą starał się ten schemat urozmaicać, na przykład poprzez wywiady udzielane przez naszych bohaterów. Osobiście nie mam żadnych poważnych uwag do tej powieści, choć podejrzewam, że ten konkretny typ humoru i stylistyka powieści LitRPG wielu odrzuci. Czas na podsumowanie. Dungeon Crawler Carl to kawałek naprawdę udanej i zabawnej rozrywki. Jeśli szukacie czegoś lekkiego do poczytania, to jak najbardziej mogę ten tytuł polecić. Podobnie, jeśli lubicie takie powieści jak Igrzyska śmierci czy Ready Player One to ta książka jest wręcz stworzona dla Was. Ja sam od razu zabieram się za kontynuację, kiedy tylko zostanie wydana w Polsce. Ode mnie 8/10.

Historia Alwyna Skryby nabiera tempa... Chciałoby się. Akurat akcja płynie leniwie, gdzie wydawało by się, że krew z roztrzaskanej głowy, uciętej ręki płynie wartko. A krwi tu pod dostatkiem. To zdecydowanie największy atut tej opowieści. Czuć smród, słychać mlaskanie krwawego błota pod nogami i jęki agonii. Wojna na wielu, wielu stronach. Bitwa za bitwą i podstęp za podstępem. Bardzo podobały mi się wątki związane z pobytem Skryby u Kaerytów. Ciekawe plemię, z którego wywodzi się Jutowa Wiedźma. Dowiadujemy się o niej trochę więcej co sprawia, że fascynuje mnie ona jeszcze bardziej. Wojna religijna nabiera rozpędu, wojna polityczna jedna wygasa, druga dopiero się rozpoczyna. Nie do końca wiadomo, po której stronie barykady stoimy. Są wyraźni my i oni, ale którzy to ci dobrzy, a którzy źli? Tylko czy w tej historii świat jest czarno-biały? No właśnie nie. Może czerwony od krwi i flaków. Więc kto sprowadzi drugą Zatratę? My czy oni? A może wszyscy razem? Trzeci tomie. Nadchodzę.

Kolejna część serii i kolejna dobra - słuchało się jej bardzo przyjemnie, fabuła nie stawała się mniej interesująca nawet na chwilę. Jednak wciąż największy sentyment mam do pierwszego tomu, który był wyjątkowy. Tutaj ponownie miałam niewielki, ale jednak problem z przewidywalnością - choć nie każdy, to sporo zwrotów akcji było do przewidzenia. Bohaterowie, może poza jedną czy dwiema postaciami, cały czas na ogromny +. Cała seria na pewno ze mną zostanie na jeszcze trochę - pewnie sięgnę też po inne książki autorki!

✨️Kto i za co pokocha? Nie wyobrażam sobie, jak można nie pokochać tych książek. To magia w czystej postaci i cozy fantasy w jednym. Pokochają ci, którzy lubią się śmiać, a szczególnie jeżeli lubią sarkastyczny i abstrakcyjny humor, bo tego jest tu na pęczki. Wyobraźnia autora nie zna granic, bo światy przedstawione, które wykreował, są niesamowite, absurdalne, a przy tym tak cudownie uroczo magiczne, że aż chciałoby się w nich żyć (chyba że akurat coś nie dzieje się po Twojej myśli, to wtedy lepiej zmykać najdalej jak się da)! Pokochasz za odjechaną magię, która daje się wyczuć niemal w każdym słowie, pokochasz za kreatywność, z jaką powołane do życia zostały nawet najmniejsze elementy przyrody, pokochasz za bóstwa i demony, za barwny, dynamiczny świat i oczywiście za Sally oraz Agnes i ich determinacje, pomysłowość i energię. To, co Marek Maruszczak zrobił w tych powieściach, to ja nie mam pytań. Jestem po prostu oczarowana. ✨️Czy ja pokochałam? Pewnie, że tak! Bawiłam się doskonale i z każdą kolejną stroną, z każdym kolejnym rozdziałem odkrywałam coś nowego. Podobało mi się podejście do opisów przyrody. W tych historiach wszystko żyje, bez względu na to, czy jest to roślina, czy zwierzę, czy co najlepsze — hybryda. Humor, absurdy, abstrakcje, magia i przygodyyyyyy! Te wszystkie elementy dają mieszankę wybuchową, stworzoną z szaleństwa, ironii i totalnie dziwacznych zasad, które obowiązują w tym pokręconym, magicznym świecie. Nie potrafię wskazać, która z części podobała mi się bardziej, bo obie są rewelacyjne (możesz je czytać niezależnie, jeśli już o to pytasz), a ich humor rozłożył mnie na łopatki. ✨️Czy polecam? O raju, no jasne, że polecam. To powieści, które jak otwarcie zapraszają w swoje skromne progi, tak nie chce później z nich wypuszczać (a i Ty możesz nawet nie mieć na to ochoty, bo w ich wnętrzu mimo wielu niebezpieczeństw, jest też bardzo komfortowo). To lekkie, zabawne i bardzo oryginalne historie, w których roi się od niespotykanych stworzeń i jeszcze bardziej niespotykanych zwrotów akcji. __ ✨️O czym jest? __ Sally jest młodą wiedźmą, która dziwnym zrządzeniem losu zostaje oskarżona o magiczny terroryzm i trafia w sam środek niebezpiecznej, a jednocześnie absurdalnej przygody. Czy przeklęta puszcza Charmwood, to odpowiednie miejsce dla młodej czarownicy? _ Agnes pracuje w Hotelu Limbo, uzdrowisku dla bóstw i demonów. Przypadkowo zostaje kapłanką upadłego boga wojny, który to jest małym, irytującym chomikiem. Czy uda jej się wykaraskać z zaistniałej sytuacji?