Zasady zwycięzców. Tak spełniają się twoje marzenia.

Większość poradników jest gruba,na zasadzie marketingu,że "gruba książka-dużo wiedzy".I tu pojawia się "Kawiarnia na końcu świata".Cienka mała książka,trochę walczyłam,żeby ją przeczytać,bo co może być w takim małym podręczniku.A jak już zaczęłam to w jeden dzień pochłonęłam.3 proste pytania,za którymi stoi masa odpowiedzi.Zauwazylam,że jeden krok już zrobiłam,nie daje się reklamie zgodnie z zaleceniami Annie.Czuje,że ta książka przybliży mnie do SI.Ale muszę przyznać,że sporo rzeczy robiłam(różne zainteresowania,pracę,książki) i dalej nie widzę tego celu.Moze trzeba pobyć w tym pytaniu. Recenzja może być trochę chaotyczna,to wszystko przyszło mi do głowy po przeczytaniu jej.Ksiazka napisana prostym językiem i genialnym przesłaniem.Polecam

Kolejna bardzo dobra książka na mojej liście, do której z pewnością jeszcze kiedyś wrócę. Wydaje mi się, że popełniłem przy niej jeden zasadniczy błąd, a mianowicie nie stosowałem od razu na bieżąco części porad z tej książki i nie notowałem sobie najważniejszych punktów. Dobrze pokazuje to, że książki tego typu warto mieć jednak w formie fizycznej, a nie tylko jako audiobook, tak jak było w moim przypadku. Chociażby po to, żeby można było na bieżąco zaznaczać albo zakreślać sobie najważniejsze informacje. Mam też wrażenie, że trafiłem na tę książkę w dobrym momencie. Jest przydatna nie tylko w kwestii prowadzenia biznesu, ale spokojnie można znaleźć w niej zastosowanie również w wielu innych dziedzinach życia. Mam tylko trochę wrażenie, że niektóre rzeczy mogą być zbędne, jak na przykład aż tak skrupulatne ocenianie ważności zadań. Chociaż może to po prostu wynikać z mojej aktualnej sytuacji, gdzie nie prowadzę jeszcze biznesu na takim poziomie, żebym musiał zastanawiać się, czy delegować jakieś zadanie, komu je delegować i czy w ogóle ma to sens. Traktowałbym tę książkę bardziej jako zbiór wskazówek niż coś, do czego trzeba podchodzić jeden do jednego. Stosując się do wszystkich rad z wielu różnych książek, które miałem okazję przeczytać, można dojść do momentu, w którym samo planowanie zadań zaczyna zajmować masę czasu, który dałoby się przeznaczyć na o wiele bardziej potrzebne rzeczy. No ale znowu, może to być po prostu kwestia tego, że na razie jako freelancer nie prowadzę biznesu na taką skalę, gdzie musiałbym zlecać zadania innym i tylko nimi zarządzać.

Książka "Nie tłumacz się, działaj" to bardzo przyjemna lektura. Szczególnie podoba mi się forma, w której na koniec każdego rozdziału pojawiają się pytania podsumowujące. To świetne rozwiązanie, ponieważ skutecznie pobudza do myślenia i działania, kierując nasze refleksje ku temu, co faktycznie chcieliśmy zrobić. Ta książka naprawdę inspiruje!

Tim Ferriss w „Narzędziach tytanów” zebrał mnóstwo praktycznych wskazówek od ludzi sukcesu – przedsiębiorców, sportowców, artystów. Książka to prawdziwa skarbnica inspiracji, ale jednocześnie jest bardzo obszerna i momentami chaotyczna. To raczej coś do przeglądania i wybierania dla siebie najlepszych fragmentów niż do czytania od deski do deski. Mimo długości, warto po nią sięgnąć, bo można znaleźć konkretne strategie, które realnie wpływają na efektywność i rozwój. Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

„(...) celowe ćwiczenie pod kierunkiem eksperta może zrewolucjonizować nasze myślenie o ludzkim potencjale. Rewolucja ta rozpocznie się, gdy zdamy sobie sprawę, że osoby o największych osiągnięciach w swojej dziedzinie doszły na szczyt nie dlatego, że urodziły się z jakimś wyjątkowym talentem, lecz dlatego, że rozwijały swoje umiejętności, ćwicząc systematycznie przez wiele lat (...)”
-
Jeśli spodziewacie się w tej książce recepty na to, co i jak robić żeby zostać mistrzem w jakiejś dziedzinie to się rozczarujecie. Zapomnijcie o zasadzie 10 000 godzin! To tylko uroczy chwyt marketingowy. Co można tu za to znaleźć to dowód na to, że wrodzony talent nie istnieje, szachiści nie mają najwyższego IQ i geniusze to tak naprawdę osoby, które zaczęły ćwiczyć odpowiednio wcześnie by wykształcić solidne reprezentacje mentalne w swoim umyśle. Jeśli ktoś ćwiczy daną umiejętność przez 5, 10, 15 lat, a wy zaledwie od roku czy dwóch to nie ma co się porównywać. Bycie najlepszym to po prostu cholernie ciężka praca i jeśli ktoś jest w czymś lepszy od was to bądźcie pewni, że to dlatego, że bardzo dużo pracuje nad tym, co robi, stosując odpowiednie metody, a do tego ćwiczy już jakiś czas. Być może bardzo długo. I mając obok kogoś, kto zapewni natychmiastową informację zwrotną.

Kiedy związałam się ze sportem i narzekałam, że nie umiem czegoś zrobić odpowiednio dobrze czy na zadowalającym mnie poziomie, popełniałam błędy i nie widziałam postępów, mój mąż powiedział mi, że ma niezawodny sposób na rozwiązanie moich problemów. Oczywiście to był postęp. Jego metoda zawierała się w jednym zdaniu: „Dużo ćwicz”. Po zaledwie dwóch latach przekonałam się, jak bardzo miał rację i nie raz w trakcie lektury tej książki kiwałam głową ze zrozumieniem, bo autorzy piszą o tym, z czym sama miałam do czynienia. Dotyczy to wszystkiego, czego się uczymy, nie ważne czy to gra na gitarze (próbowałam), języki obce (Been there, done that), gra w szachy (checked), sztuki walk, medycyna, jazda na łyżwach. Nie znaczy to, że sami nie jesteśmy w stanie się czegoś nauczyć, jednak na pewno będzie trwało to dłużej i nie wykorzystamy naszego pełnego potencjału, a osiągnięty poziom nie będzie taki, jak mógłby być, gdybyśmy mieli ODPOWIEDNIEGO nauczyciela.

Czytając tę książkę nie nauczyłam się niczego nowego, jednak autorzy pomogli mi zrozumieć, że nie wszyscy wiedzą te rzeczy. I że moje metody nauki niekoniecznie odpowiadają umysłowi innego człowieka. Różnorodność jest piękna, także w tym, że każdy z nas uczy się inaczej. Utwierdza mnie to w przekonaniu, że szkoła zamiast nam pomagać - tylko przeszkadza.

Jak na książce o motywacji i szukaniu inspiracji do poprawienia swojego życia naprawdę płynnie i przyjemnie się ją czytało, co mocno mnie zaskoczyło jako inne poradniki z którymi miałam styczniość mocno mnie zniechęciły do swojego gatunku. Co do porad w książce, jeszcze ich nie wdrożyłam w życie więc kiedy to zrobię wrócę tu z moimi odczuciami co do ich skuteczności, aczkolwiek sposób ich przedstawienia i historie osób, które aktywnie ich używają zdecydowanie zachęciły mnie do spróbowania.

olecam tę książkę. Jest wartościowa i nauczyła mnie stosowania reguły 5 sekund, która może zaprowadzić mnie do czegoś, czego bym bez niej nie doświadczył. Widziałem opinie, że tę regułę dałoby się przedstawić na kilku stronach i książka jest za długa. Może i tak, ale książka zawiera tyle przykładów aby potwierdzić siłę reguły 5 sekund.

Co decyduje o naszym sukcesie? Autorka dostrzega i analizuje wagę naszego nastawienia. Rozgranicza to nastawione na TRWAŁOŚĆ i to ukierunkowane na ROZWÓJ. Zachęca nas do podejmowania wysiłku, ale popartego samopoznaniem, próbą określenia swoich mocnych stron, odkrycia pasji. Zachęca do przejęcia odpowiedzialności (locus of control w nas, nie w okolicznościach zewnętrznych czy też w rękach innych ludzi). Poświęca swoją uwagę zagadnieniu talentu, podaje bardzo liczne przykład z życia (szczególnie osób sławnych), podkreślając ich pracę, włożony wysiłek. Uczy, jak interpretować porażkę. Rzeczywiście motywuje, aby działać, tworzyć, kreować ... po prostu rozwijać się!

To chyba najcenniejsza książka tego typu, przynajmniej dla mnie zostało najwięcej właśnie z tej książki. Przeczytałem ją 3 lata temu, teraz do niej wróciłem i uświadomiłem sobie, że to właśnie stąd zastosowałem najwięcej zmian w myśleniu i postępowaniu. Z minusów to trzeba przeżyć marketing kursu autora, ale poszczególne punkty warto sobie wziąć do serca.

Dobra, bogata w treść, wartościowa. Ale skłamałbym gdybym powiedział że czytało mi się przyjemnie. Nie odbieram wartości merytorycznej - tutaj duży plus, ale co się anegdot z życia autorki naczytałem... Jak ktoś lubi dygresje i szeroko-kontekstowe odjazdy od głównych wątków, to będzie zadowolony :)

Książka "obszerna" dla wytrwałych. Dla zainteresowanych tematem będzie ciekawa. W książce wplecione są opowieści (również obszerne) o podłożu historycznym - traktowane jako przykłady ludzkich zachowań w określonych sytuacjach. Opowieści i wnioski z nich płynące - ciekawe jak dla Mnie. Warto.

Całkiem niezła książka – dużo ciekawsza od „Zimnych kąpieli” Michała Sroki, mimo że w teorii mówi o tym samym: metodzie Wima Hofa oraz wpływie zimna na nasze zdrowie. Autor, oprócz tego, że wyjaśnia założenia programu opracowanego przez holenderskiego Icemana, przywołuje wyniki badań naukowych oraz liczne przykłady osób, którym pomogły zimne kąpiele i ćwiczenia oddechowe. Przy okazji opowiada o swojej drodze od sceptycyzmu przez fascynację po pełne zaangażowanie w rewolucyjny program Hofa. Warto przeczytać, jeśli chcemy poznać ciekawe spojrzenie na omawiany temat. Raczej nie ruszymy półnadzy na Kilimandżaro z inspiracji tą lekturą, ale może wprowadzimy parę korzystnych zmian do swojego życia.

Z jednej strony bardzo wierzę w teorię, którą autor przedstawia w tej książce. Próbuję nawet ją zastosować w życiu. Z drugiej mam odruchowy wstręt do "przepisów". A ta trochę w tym właśnie tonie jest budowana - "po zastosowaniu mojej metody nic już nie będzie takie samo, wyleczysz się ze wszystkiego z czym już się zmagasz i z czym się jeszcze nie zmagasz". Brakuje mi tego wyważenia między merytoryczną wartością, która niewątpliwie solidnie przemawia z tej książki, a poskromieniem tej natarczywości, która czasem wręcz przytłacza. Finalnie jednak uważam że warto ją przeczytać.

Wreszcie zabrałam się za jej przeczytanie (leżała na półce ponad pół roku) i żałuję, że zrobiłam to dopiero teraz. Dzięki tej książce zapoznałam się z działalnością wielu naprawdę inspirujących osób, notując sobie niektóre polecane przez nich "tipy", książki czy podcasty. Z samym Timem było to moje pierwsze spotkanie, lecz wiem już, że nieostatnie.

Książka kierowana do głównie do kobiet, ale ma pewien potencjał, zwłaszcza w samorozwoju osobistym. Nie koniecznie zgadzam się z autorką, że wszystko trzeba robić na opak - warto posiadać zmysł analizy i tego bym uczył, aby wyciągać wnioski. Nie mniej dla osoby startującej w życiu z samorozwojem jest to pozycja obowiązkowa.

Od bardzo dawna chciałem przeczytać tę pozycję i absolutnie się nie zawiodłem. O ile z twórczością Petersona zaznajomiony byłem pobieżnie, tak po lekturze mam chęć bardziej zagłębić się w jego działalność. Co do samej książki, kieruje ona na drogę, która może przynieść szczęście i spełnienie, między innymi wskazując na mądrości pokoleń, powstałe na fundamencie długotrwałych prób i obserwacji. Dzięki niej lepiej zrozumiałem konserwatyzm, a także otrzymałem wskazówki co robić. Czas pokaże czy były one prawidłowe, niemniej po lekturze czuję satysfakcję. Polecam 9/10

Klasyczne dzieło autora tłumaczona na wiele języków znalazła miliony odbiorców. Napisana z inspiracji innego guru, Andrew Carnagiego. Cenna pozycja dla tych, którzy zamierzają nie tylko inwestować w rozwój osobisty, ale się rozwijać, osiągać wyznaczone cele i zdobywać kolejne szczeble rozwoju kariery ale także własnego ja.

Bardzo dobra książka o tym jak możemy traktować wszelkie wyzwania które pojawiają się w naszym życiu. Życie to kwestia interpretacji rzeczywistości i od tej interpretacji będzie zależała mocno jakość naszej egzystencji. To jedna z tych książek która daje przydatne ramy, kompas życiowy który prowadzi Nas przez wszystkie sztormy, wichury i zamiecie. Każdy prędzej czy później doświadcza takich sytuacji ale to od naszej wewnętrznej postawy zależy jak postąpimy w danej chwili. Zawsze wybieramy jakąś drogę. Pytanie czy droga którą wybieramy osłabia nas czy wzmacnia. Ta książka prowadzi nas w kierunku wzmacniania, świadomości i rozwoju - dlatego jest warta przeczytania. Na pewno do niej jeszcze wrócę.

Dopamina, czyli C8H11NO2 to samodzielny neuroprzekaźnik działający w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Czym jednak tak naprawdę jest i w jaki sposób wpływa na nasz mózg? Co z popularnym mitem definiującym dopaminę jako „hormon szczęścia”? Na te pytania oraz wiele innych stara się odpowiedzieć książka „Mózg chce więcej. Dopamina. Naturalny dopalacz”. Jej autorami są Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long. Daniel Lieberman to amerykański lekarz psychiatra oraz wykładowca na George Washington University, a Michael Long jest m.in. pisarzem, scenarzystą i mówcą publicznym. Jest to ich pierwsza wspólna książka. Oryginalne wydanie ukazało się w księgarniach w 2018 roku pod tytułem „The Molecule of More”. Wydanie polskie zostało opublikowane w 2019 roku przez Wydawnictwo JK w przekładzie Jarosława Irzykowskiego. Według początkowych rekomendacji autorzy „z biografii neuroprzekaźnika uczynili zajmującą lekturę”, a celem książki jest lepsze zrozumienie człowieczeństwa poprzez „pojęcie potęgi i grozy dopaminy”. Książka składa się z siedmiu głównych rozdziałów oraz obszernego wprowadzenia, które zawiera przegląd kluczowych koncepcji związanych z dopaminą m.in. przewijające się przez całą książkę „Cząsteczki chemiczne, kojarzone z tym, co jest na dole.” nazwane przez autorów „związkami tu i teraz (TiT)”. Zawartość książki została szczegółowo przedstawiona w spisie treści: od pierwszego rozdziału o miłości, poprzez narkotyki, panowanie, twórczość i szaleństwo, politykę, aż po postęp i harmonię. Tak szeroki przekrój tematów pokazuje, że autorzy chcieli objąć wszystkie obszary życia, w których dopamina odgrywa ważną rolę. Pierwszy rozdział poświęcony jest miłości. Autorzy przyglądają się w nim, jak dopamina napędza procesy zakochania i pożądania. Przez cały rozdział przywoływana jest jedna anegdota, na podstawie której wyjaśniane są kolejne mechanizmy, co znacząco ułatwia zrozumienie bardziej skomplikowanych procesów. Wprowadzony został tu termin „błąd przewidywania nagrody”. Autorzy odpowiadają na pytania, dlaczego miłość słabnie, tłumaczą mechanizm zauroczenia oraz chemiczne klucze do długotrwałej miłości. Zauważają, że w początkowej fazie związku wszystko wydaje się ekscytujące, a dopamina zalewa mózg nowością i możliwościami. Gdy jednak zanikają niespodzianki, poziom dopaminy spada, miłosna euforia gaśnie, a związek wymaga innych neuroprzekaźników TiT, takich jak oksytocyna, wazopresyna i endorfiny. W rozdziale o uzależnieniach (rozdział drugi) autorzy omawiają mechanizmy działania narkotyków, używek oraz uzależnień, takich jak pornografia czy gry wideo. Podkreślają, że substancje psychoaktywne potrafią skutecznie stymulować obwód pragnienia i tym samym silnie uzależniać (parafrazowane). Dla ułatwienia zrozumienia czytelnikowi przedstawiony zostaje również rysunek wizualizujący opisywane procesy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Jak wciągnę kreskę, czuję się jak nowy człowiek. A pierwsze, czego chce ten nowy, to kolejna kreska”. Idealnie ilustruje on fakt, że dopamina nie pozwala na zaspokojenie pragnienia, zawsze domaga się więcej, napędzając uzależnienie. Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long podsumowują ten rozdział stwierdzeniem, że używki wywołują nieustający głód substancji, co dobrze oddaje jeden z podtytułów tego rozdziału „Pragnienie jest trwałe, a szczęście ulotne”. W rozdziale zatytułowanym „Panowanie” autorzy pokazują dwie role dopaminy. Pierwszą z nich jako funkcja motywacyjna (dopamina jako kluczowe źródło motywacji do osiągania celów): „Dopamina pragnienia nakłania nas do tego, byśmy chcieli różnych rzeczy. Jest źródłem czystego pragnienia: dopomina się o więcej.” Druga to zaskakująco wytrwałość i samodyscyplina, umożliwiające planowanie i działanie. W rozdziale o twórczości i szaleństwie autorzy zauważają, że osoby o mocno „dopaminergicznym” temperamencie są zwykle bardzo kreatywne i poszukujące nowości. „Sztuka i nauka mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszcza większość ludzi, gdyż jedno i drugie napędza dopamina.” Jednak nie jest to bez swoich niebezpieczeństw: „...podwyższona aktywność dopaminergiczna może przyćmić systemy TiT, ograniczając zdolność do wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i poruszanie się po realnym, doczesnym świecie.” W części poświęconej polityce Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long analizują związki pomiędzy cechami osobowości, a poglądami politycznymi. Twierdzą, że konserwatyści i liberałowie kierują się różnymi motywacjami: liberałowie są napędzani dopaminą wyobrażeniem lepszej przyszłości oraz chęcią zmian. Cytując: „Postępowcy są idealistami wykorzystującymi dopaminę do tworzenia wyobrażeń świata o wiele lepszego niż ten, w którym obecnie żyjemy.”. Z kolei konserwatystom bliższy jest stabilny porządek, co autorzy wiążą z silnym układem TiT. Kolejny rozdział zatytułowany „Postęp” autorzy opisują wpływ dopaminy na wielkie migracje i rozwój cywilizacji. W skrócie, według nich dopamina jako mechanizm nagradzania ryzyka mogła odegrać kluczową rolę w przetrwaniu naszych przodków, którzy wędrowali do nieznanych krain. Ostatni rozdział „Harmonia” ma charakter poradnikowy i próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zrównoważyć działanie dopaminy i neuroprzekaźników TiT. W tej części autorzy zachęcają do stosowania prostych technik wspierających koncentrację tu i teraz (TiT). Książka Liebermana i Longa opatrzona jest bogatą bibliografią, a autorzy odwołują się do wielu prac z neurobiologii, psychologii i ewolucji. Dodatkowo po każdym rozdziale zachęcają czytelników do dalszej lektury. Obietnice złożone we wprowadzeniu (zwłaszcza te dotyczące rzucania nowego światła na wcześniej zadane pytania) zostały spełnione. Autorzy dostarczają nie tylko licznych anegdot i przykładów, ale także argumentów opartych na badaniach, choć w przypisach mogłyby pojawić się dokładniejsze dane umożliwiające samodzielną weryfikację przez czytelnika. Książka została napisana w sposób przystępny. Autorzy unikają żargonu naukowego, a przy wprowadzaniu bardziej skomplikowanych pojęć każdorazowo je objaśniają. Lektura jest stosunkowo lekka i przyjemna dzięki licznym przykładom z życia codziennego, co skłania do refleksji nad własnymi motywacjami i decyzjami. Pewnym problem tej książki jest jednak skłonność do nadmiernego uwydatniania roli dopaminy, przez co czytelnik może odnieść wrażenie, że stanowi ona niemal uniwersalne wyjaśnienie wszelkich zjawisk od miłości, uzależnień, twórczości, politykę itd. Pewnym ograniczeniem rozdziału poświęconego polityce jest to, że został on silnie osadzony w realiach amerykańskich, przez co traktowałabym go raczej jako analizę konkretnego przypadku. Mimo to książkę oceniam bardzo pozytywnie jako interesujące wprowadzenie do omawianej tematyki.

Bardzo ciekawe i świeże spojrzenie na techniki negocjacyjne. Zdecydowanie jest to książka, do której zalecam zasiąść z zakreślaczami albo notatnikiem. Mimo że niektóre sposoby wydają się być nienaturalne oraz trochę sztuczne to warto jest zweryfikować samemu w praktyce.