Zanim przekwitną wiśnie

Ciekawy, obiecujący początek. Oto niewinna bohaterka wciągnięta w sytuację, która ją przerasta i nijak nie przystaje do jej wyobrażeń o szczęściu. Poddając się przewrotnemu losowi i woli rodziny zostaje rzucona między wilki. I z czasem sama zostaje wilkiem. Okej, wszystko rozumiem, ale ta cała przemiana mało wiarygodna. Niemożliwe lub mało prawdopodobne jest stanie się wyrachowaną wampirzozołzoczarownicą ot tak w jedną chwilę, wcześniej słodką, niewinną, nieświadomą świata owieczką bywszy. Poza tym bardzo, ale to bardzo ważna życiowa decyzja podjęta przez protagonistkę marnie umotywowana. Dobrze rozpoczęta historia okazała się w dalszych odsłonach płytka i niewiarygodna. Na plus ładnie poprowadzona pierwszoosobowa narracja, ciekawie opisane zwyczaje związane z rytuałem małżeństwa i rolą państwa młodych w tymże w Chinach sprzed rewolucji. Smutne realia po rozpoczęciu rewolucji również opisane ciekawie, aczkolwiek niestety niedużo tego było. Wszystko do ślubu było ciekawe i zapowiadało się na niezwykłą historię, oczekiwałam wręcz jakiejś małej sagi z nutą zemsty w tle. Niestety, po ślubie równia pochyła. Miałam wrażenie pisania po łebkach. Chyba za wiele sobie obiecałam i tak to potem jest, oczekiwania kontra rzeczywistość 😊Ale nie odradzam.

Arcydziełem to nie jest, ale i takich ambicji autorka nie miała. To ksiazka o Chinach i jedzeniu, a więc i o ludziach, a i o tym, że najważniejszym adorktem posiłku nie jest jego jedzenie, a wspólne jego spożywanie. Zgłodniałem pieruńsko!!! Jutro gotuję słodki pydding ryżowy.

"Perła Chin" to wzruszająca opowieść o fikcyjnej przyjażni narratorki z amerykańską noblistką Pearl Buck.Długoletnia przyjażń obu kobiet jest pokazana na tle tragicznej historii Chin od końca dziewiętnastego do lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Przeczytałam tę powieść z wielką przyjemnością.Urzekła mnie ona pięknym przemawiającym mocno do wyobrażni językiem i niebanalnym stylem.

Spokojna książka, ukazująca rzeczywistość XIX wieku w Japonii. Jeśli ktoś liczy na porywający romans i szybką akcje to się zawiedzie. Książka o zwyczajach, myśleniu, życiu ówczesnych samurajów, a raczej ich rodzin. Cieszę się że sięgnęłam po tą pozycję. Jest inna od tych czytanych na co dzień, uspokajająca.

Kiedy kupiłam tę książkę kilka lat temu, nie sądziłam , że kiedykolwiek zwiedzę Chiny. Byłam tam czterokrotnie i właśnie po drugim moim pobycie przypomniałam sobie, że mam kilka książek dotyczących tego kraju. Autorka tej książki urodziła się w Chinach,obroniła doktorat w Paryżu i obecnie mieszka w Nowym Jorku. Dokładnie, jak bohaterka tej powieści Meng Ning. Meng Ning mieszka w Hongkongu i pod wpływem swojej duchowej przewodniczki, buddyjskiej mniszki, pragnie wstąpić do klasztoru. Jej decyzja nie podoba się matce, z której zdaniem dziewczyna przecież się liczy. Wyjeżdża zatem do Paryża i tam rozpoczyna studia. Nie znaczy to, że zmieniła swoją decyzję. Potrzebuje czasu, by ta decyzja nie była decyzją pochopną. O tym, czy rzeczywiście zdecyduje się na taki krok, przesądzi przypadkowe spotkanie z młodym amerykańskim lekarzem, zafascynowanym kulturą i filozofią Chin. Spotkanie w okolicznościach dość dramatycznych młodego Amerykanina całkowicie zmieni życie Meng Ning. Można się domyślać , że w grę wchodzi uczucie . I tak rzeczywiście jest. Z tą jednak różnicą, że pojmowanie miłości i wzajemnej relacji kobiety i mężczyzny przez młodą mieszkankę Hongkongu jest zupełnie inne , niż jej rówieśniczek w Europie czy w Ameryce. I to decyduje o wyjątkowości tej książki. Odnoszę wrażenie , że każda najprostsza czynność, relacja, jedzenie, a przede wszystkim picie herbaty w Chinach jest podbudowane filozofią stuleci. Mądrość, rozwaga, szacunek, pokora i posłuszeństwo, to fascynuje i tak bardzo pociąga.Polecam!

Być może będzie to niepopularna opinia, jednak moje uczucia po tej lekturze są mieszane. Z jednej strony "Kobieta, którą porwał wiatr" to niezwykle wstrząsająa historia, o której niełatwo zapomnieć... z drugiej strony niektóre fragmenty gryzły się ze sobą. I nie mam na myśli zestawienia powagi wojny z przesądami, wpływającymi na życie bohaterów - skądinąd trochę fantastycznmi/bajkowymi, lecz np. samo zakończenie historii. O ile Bajla wzbudziła we mnie ogrom emocji i z wielkim przejęciem czytałam o jej losach, tak jej córka nieszczególnie przypadła mi do gustu. Nie będę nawet rozpisywała się o jej historii miłosnej, która dla mnie była ostatecznie szokująca. Nie zmienia to jednak faktu, że warto sięgnąć po ten tytuł. Przedstawia on brutalną odsłonę świata i ludzi - ludzi, którzy stawali się dla siebie nawzajem wilkami i potworami.

Książka o intrygującym tytule i smakowitej okładce. To ciepła historia z przepisami na pyszne dania portorykańskiej kuchni (podane na końcu książki), o relacjach w rodzinie, ale... bez happy endu. To sprawiło, że bardzo posmutniałam w trakcie lektury, ale był to też element zaskoczenia, bo spodziewałam się czegoś innego. Generalnie ok.

Kolejny raz Lisa See stanęła na wysokości zadania. Jej powieść "Chińskie lalki" jest mega epicka, wysublimowana, dopieszczona. Dlatego też czyta się ją z zainteresowaniem już od pierwszej aż do ostatniej strony. Powieść opowiada o losach trzech bohaterek - Grace, Ruby i Helen. Każda z nich ma swoje tajemnice, a jednak udaje im się stworzyć mocną więź i pomagać sobie w chwilach niedoli. Trzy przyjaciółki pracują w branży rozrywkowej, co widzę się z tym, że trochę że sobą rywalizują. Ale i tak najważniejsza jest ich przyjaźń i oddanie. Ciekawe losy tych dziewcząt rozgrywają się na tle smutnych wydarzeń historycznych (wybuch II wojny światowej, atak Japończyków na Pearl Harbour, zrzucenie bomb na Hiroszimę i Nagasaki). Szczerze polecam tę powieść.

Druga część cyklu, równie bolesna, wzruszająca. Piękna, pomimo, że porusza duszę i gra na wszystkich strunach smutku i żalu jaki wzbudza los kobiet. Szkoda, że tak mało jest podobnej literatury, wartościowej i połykającej czytelnika w całości ;) Audiobook, czyta Pani Paulina Holtz, mistrzyni w interpretacjach głosowych. Jeśli ktoś jest zainteresowany to wersja audio jest już niedostępna, ja zdążyłam wysłuchać w Audiotece marzenia Joy, dziś już nie istnieje, natomiast pierwszą część znalazłam na jakimś innym mało popularnym, portalu, ale było ciężko a nazwy niestety, nie pamiętam. Książki papierowe nie są już wznawiane a ebooków także brak... wielka szkoda....

Bardzo ciekawa i lekka książka. Jak już niejednokrotnie wspominałam bardzo lubię książki z zabarwieniem historii Chin. Tutaj też, to znalazłam. Pozycja pełna przygód i niespodziewanych zwrotów akcji. Prozaicznie toczące się zwykłym tokiem życie Lily - praca, marzenie wydania swojej pierwszej książki, romans z żonatym byłym profesorem, nagle przewraca się do góry nogami. Propozycja jaką dostaje wydaje się być nie do odrzucenia! Stawiając wszystko na jedną kartę postanawia wyruszyć w wyprawę, podczas której poznaje swojego jeszcze nie widząc - przyszłego męża Alex'a. Aczkolwiek zanim dojdzie do szczęśliwego zakończenia, czeka ją jeszcze masa wyzwań i rozczarowań a nawet smutku i łez. Treść jest tak wciągająca, że przeczytałam ją w dwa dni! Wiem jedno– jeśli będę mieć okazję, napewno przeczytam resztę książek tej autorki.

Świetna książka, która trochę naprostowała moją historyczną ignorancję w niektórych kwestiach dotyczących II Wojny Światowej. Autor stworzył barwnych bohaterów, z których każdy ma swoją rolę i dobrze reprezentuje pewien aspekt swoich czasów, zarówno w latach wojennych, jak i późniejszych. Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych: w 1942 i 1986 roku, przez co możemy obserwować jakie zmiany nastąpiły w bohaterach i ich otoczeniu. Fabuła zaskakuje, szczególnie zakończenie. Postawa głównego bohatera jest niejednoznaczna, niełatwa w interpretacji i sporo mnie nauczyła o tym jak postępować słusznie w obliczu niesprawiedliwości.

Japonia XIX wieku zaczyna wchodzić w burzliwy okres rozwoju. Zmiany jednak nie są proste w tradycjonalnym kraju, w którym ciągle panuje umiłowanie do przeszłości i jej rytuałów. W tym trudnym czasie poznajemy młodą i inteligentną kobietę, która próbuje wedrzeć się w męski świat i znaleźć tam swoje miejsce. Tsuru postanawia przeciwstawić się dotychczasowemu modelowi roli japońskiej kobiety i robi wszystko, aby spełnić swoje marzenie i zostać cenionym lekarzem (tak jak jej ojciec). "Kwiat śliwy, mroczny cień" jest spokojną historią, w której zdarzają się niespodziewane zwroty akcji. Przy tej lekturze można zarówno się wzruszyć jak i uśmiechnąć, lecz na pierwsze miejsce wysuwa się zdumienie na sposób w jaki były traktowane kobiety w XIX-sto wiecznej Japonii. Cała fabuła jest mocno osadzona w historii Kraju Kwitnącej Wiśni i dość obrazowo opisuje trudny czas przemian (co jest równie ważnym wątkiem). Osobiście bardzo lubię pióro pani Hearn i polecam lekturę miłośnikom tego niesamowitego i barwnego kraju

Kawiarenka w Kabulu jest bardzo ważnym miejscem dla przyjaciół i osób najbliższych głównej bohaterki Sunny. Można by rzec, że jest jej enklawą, mimo wszelkich niebezpieczeństw zagrażających eskalacją problemów, jakie wynikają na co dzień w Afganistanie. Książka przedstawia główne problemy kobiet, które są skazane na rygorystyczne posłuszeństwo wobec swoich mężów, swojej rodziny oraz praw zapisanych w świętej księdze islamu.

Przepiękna, bajkowa, ale nie przesłodzona powieść. Mabel i Jack są już starszym małżeństwem. Bardzo przybici faktem, że nie doczekali własnego potomstwa. Zdecydowali , że przeniosą się na dziką Alaskę. Niestety kraina ta nie jest mlekiem i miodem płynąca. Nastały dla nich ciężkie czasy. Potworna zima, zapasów nie za wiele, a przeżyć do wiosny trzeba. Pewnego wieczora wykorzystując dobry humor i ciągle sypiący śnieg postanowili ulepić bałwana, jak się troszkę bardziej postarali powstała dziewczynka, Mabel przyniosła czapkę i rękawiczki, aby figurka wyglądała lepiej. Jakie było ich zdziwienie, gdy rano zobaczyli że figurka jest uszkodzona, zniknęły rękawiczki i czapka, a od miejsca gdzie stała w stronę lasu jest mnóstwo śladów małych stópek. Autorka przepięknie opisała niedostępną Alaskę, nieurodzajną glebę, lasy i dzikie zwierzęta, czytając to prawie jakby się tam było. No i przewija się rosyjska baśń o śniegowej dziewczynce. Ta książka to zupełnie coś innego niż czytałam do tej pory, ale bardzo mi się podobała. Żałuję tylko, że nie poczekałam z nią do okresu świątecznego, myślę że wtedy jest najlepszy czas na wszystkie "cuda". Bardzo polecam.

Książka oparta na faktach, akcja rozgrywa się w dalekiej Islandii, na początku XIX wieku. Powieść przedstawia tragiczne losy kobiety oskarżonej o współudział w morderstwie, wobec której jako areszt przed egzekucją zastosowano pobyt u rodziny urzędnika państwowego, i tu rozgrywająca się akcja ukazuje relacje skazanej z członkami tej rodziny. W sposób ciekawy opisane są losy tej kobiety, oraz ustosunkowanie się do niej ludzi, których spotyka na swej drodze. Interesujący jest wątek wikariusza, który jako kapłan wspierał ją w tym tragicznym dla niej czasie, wpływ skazanej na tego człowieka i powstała między nimi więź emocjonalna. Na podstawie tej powieści można wyobrazić sobie ówczesne życie na islandzkiej wsi. Głównym tematem utworu jest popełnione morderstwo i fakty dotyczące życia osoby skazanej, Agnes. Jednak mnie poruszył także opis życia tamtejszych ludzi, przedstawiało się ono ubogo, żyli oni w nędznych warunkach, spożywali liche posiłki, rzadko się myli. Książka jest fabularyzowana, obok wydarzeń rzeczywistych jest fikcja literacka, ale jak autorka nam wyjaśnia, główna bohaterka, jak i niektóre osoby z nią powiązane żyły naprawdę, co jest udokumentowane w materiałach historycznych. Książka nie jest trudna, czyta się ją łatwo, przenosi nas do dawnej, trochę niebezpiecznej Islandii. Polecam.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Doceniam przedstawienie swojej japońskiej rodziny przez autorkę. Minusem dla mnie było rozrzucenie tematów, momentami wszystko nie łączyło mi się w całość. Dużo informacji mnie zaciekawiło, ponieważ nie sięgałam nigdy po pozycje dot. życia w Japonii, jednak jak wspominali inni czytelnicy - autorka mogłaby bardziej rozwijać najistotniejsze wątki.

Chang-Rae Lee urodził się w Korei Południowej, lecz jako dziecko wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Podobny los wybrał dla głównej bohaterki swojej powieści „Kiedy ulegnę”. June urodziła się bowiem w Korei, ale większość swojego życia spędziła właśnie w Stanach Zjednoczonych. Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1950, czyli w roku wybuchu wojny koreańskiej. W tamtym czasie Korea była już podzielona wzdłuż 38 równoleżnika na Koreę Północną i Koreę Południową. June mieszkała wraz ze swoją rodziną na Południu, niedaleko Seulu, ale w chwili postępujących działań wojennych wszyscy postanowili opuścić rodzinne strony i udać się w kierunku miasta Pusan, by ratować swoje życie i nadzieje na jakąkolwiek przyszłość. June miała wówczas zaledwie 11 lat, ale okrucieństwo wojny, z którym się zetknęła, postawiło ją w sytuacji, z którą prawdopodobnie nie potrafiłby sobie poradzić niejeden dorosły. Widziała okrutne zbrodnie dokonywane nie tylko na obcych jej ludziach, ale i na członkach najbliższej rodziny, musiała dbać o jedzenie, dach nad głową i sposób ucieczki jej samej i jej młodszego rodzeństwa, wreszcie musiała mierzyć się z wieloma słabościami i brakiem umiejętności i możliwości podjęcia wielu działań wynikających z faktu, iż najzwyczajniej w świecie była jedynie małą wystraszoną dziewczynką. Lee bardzo brutalnie, ale i wiernie przedstawił los uciekinierów z Południa pragnących ratować życie i przetrwać okrutny czas wojny. Skupił się jednak nie tylko na losie Koreańczyków, przedstawił bowiem także obraz wojny widziany i doświadczany przez żołnierzy amerykańskich. Drugim głównym bohaterem powieści jest właśnie Hector Brennan walczący po stronie Południa, na którym okrucieństwo wojny także odcisnęło swoje piętno i to do tego stopnia, że zamiast brać udział w walkach samowolnie zgłosił się do Oddziału Rejestracji Zabitych, by w tym splocie bezdusznych wydarzeń uniknąć chociaż patrzenia na chwile śmierci swoich towarzyszy broni. Autor nie łagodzi opisu przedstawianej rzeczywistości, ukazuje ją tak, jak mogła w istocie wyglądać. Wojna nie ma w sobie nic z romantyzmu, odarta z jakichkolwiek ludzkich uczuć kształtuje biorącego w niej udział człowieka i determinuje jego przyszłe losy, w tym relacje z innymi ludźmi, równie okrutnie doświadczonymi jak on. W takich to okolicznościach June poznała Hectora, a ich losy splotły się ze sobą już do końca. Za sprawą powołania do życia równie ważnych bohaterów, jakimi są Sylvie i Ames Tannerowie, Chang-Rae Lee przedstawił także inny ważny temat, a mianowicie tworzenie sierocińców dla koreańskich dzieci, które przetrwały wojnę, lecz pozostały na świecie same, bowiem członkowie ich rodzin zostali zabici. Historia tworzenia tego typu ośrodków i adopcji dzieci emigrujących z przybranymi rodzicami do Stanów Zjednoczonych to równie bolesna co radosna historia ogromnych nadziei, oczekiwań i przypodobań, byle by tylko osiągnąć upragniony cel i zyskać nową adopcyjną rodzinę, a co za tym idzie lepszą przyszłość. Niestety, świat nie jest idealny i sprawiedliwy, a zawiedzione nadzieje mogą prowadzić do przeróżnych wydarzeń mających charakter domina, których całe spektrum ukazał Chang-Rae Lee właśnie na przykładzie powieściowego sierocińca Tannerów. Sylvie Tanner to postać bardzo ważna, spaja ona bowiem w powieści to wszystko, co bez niej miałoby charakter liści spadający z drzew i unoszących się na wietrze w zupełnie innych kierunkach. Sylvie łączy losy i tworzy punkty styczne, które pozwalają na powrót do przeszłości nawet po upływie wielu lat. W warstwie fabularnej przenosi nas ona do Mandżurii początku XX wieku, losu tamtejszych misjonarzy i tworzenia przez Japończyków marionetkowego państwa Mandżukuo, a także do o wiele wcześniejszych, bo XIX-wiecznych wydarzeń, bezpośrednio determinujących akcję powieści, a mianowicie do roku 1859, kiedy to rozegrała się największa bitwa wojny francusko-austriackiej, czyli Bitwa pod Solferino. To właśnie bilans strat po tej bitwie przyczynił się do utworzenia Czerwonego Krzyża i rozwoju pomocy humanitarnej, w ramach której swoją działalność po wojnie koreańskiej prowadzili także Tannerowie. „Kiedy ulegnę” jest więc powieścią wielowątkową. Zwrócę jedynie uwagę na fakt, że wielu wątków powieści w recenzji nawet nie podejmuję, by nie zdradzać czytelnikowi zbyt wielu szczegółów i nie zniechęcić tym samym do lektury. To, co przywołałam, tworzy jedynie pewne ramy, wewnątrz których Lee umieścił przepiękne płótno literackie stworzone z niezwykłym epickim rozmachem. Monumentalność historii zaskakuje, przenosi ją na wyższy poziom, domagając się od czytelnika odczytania wszelkich sensów. Na okładce powieści znalazła się zapowiedź: „Miłość może zranić bardziej niż wojna”. I w istocie tak jest, wojna nigdy nie wiąże się z niczym pozytywnym i trudno oczekiwać po niej czegoś innego, ale miłość to głównie nadzieja, życie i plany na przyszłość. Niespełniona jest jak nóż przebijający serce. „Kiedy ulegnę” to powieść o ludziach żyjących w naprawdę bardzo trudnych czasach, o ludziach niepotrafiących unieść tego, co przynosi im los, o ludziach doświadczających bólu, straty, cierpienia i pragnienia rychłej śmierci, ale na przeciwległym biegunie jest też ogromne pragnienie życia, przetrwania i pokonania wszelkich przeciwności, pragnienie tego, by trwać mimo wszystko, by nie ulec do samego końca, bez względu na to, kiedy i w jaki sposób ma on nastąpić. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/233611138956860

Cudowna książka, wcale nie dziwi mnie fakt, że w Szwecji okrzyknięto ją jako jedną z bestselerów. Książka o życiu i przemijaniu, o antysemityzmie z wojną w tle, o wrażliwości, fantazji,miłości, życiowych wyborach, miłości do muzyki, prawdziwej przyjaźni, adopcji , mądrości życiowej, a także o tym jak życie potrafi nas zaskakiwać. Nic nie dzieje się bez powodu......pewnego dnia spotykasz kogoś z kim wydaje ci się, że znacie się całe życie...Bardzo polecam

Pięknie napisana opowieść o kobiecej sile, przyjaźni i woli przetrwania, której nie jest w stanie pokonać ani piasek i skwar pustyni, ani brutalność oprawców. Alice Hoffman zabiera czytelnika w podróż do Izraela w I wieku naszej ery, osadzając swoją powieść w czasach historycznego oblężenia Jerozolimy przez Rzymian i ukazując tragiczny los uciekinierów, którzy schronili się w Masadzie - niedostępnej twierdzy wybudowanej przez króla Heroda. W książce pojawiają się postacie historyczne, ale autorka skupia się głównie na losach czterech fikcyjnych kobiet, których drogi przecinają się w Masadzie, a dokładnie w gołębniku stanowiącym jedno z najważniejszych miejsc w twierdzy. Odchody gołębi użyźniają bowiem pola, które zapewniają ludziom przetrwanie. Książka podzielona jest na cztery części, a każda z nich skupia się na opowieści o jednej z głównych bohaterek. Historię rozpoczynamy śledzić z punktu widzenia Jael - córki skrytobójcy, która wraz z ojcem ucieka z Jerozolimy i dociera do Masady. Podróż przez pustynię staje się dla dziewczyny drogą ku dorosłości i obnaża prawdę o jej charakterze. Staje się źródłem siły, ale również symbolem moralnego upadku. Kolejną bohaterką, którą poznajemy jest Riwka - żona piekarza, która do Masady dociera z niemówiącymi wnukami i zięciem (prawdopodobnie najciekawsza postać w książce!). Starcie z pustynią było dla Riwki brutalną lekcją o tym, jak okrutny jest świat, w którym przyszło jej żyć. Trzecia bohaterka to Aziza, nastolatka przybierająca rolę wojownika, przywdziewająca zbroję i stająca do walki ramię w ramię z mężczyznami. Ostatnią z kobiet, których losy śledzimy jest jej matka, Szira, uznawana za czarownicę. Kobieta przekonana o tym, że jest przeklęta i nikt, kogo pokocha nie będzie szczęśliwy. Uciekająca przed miłością, a jednocześnie biegnąca w jej kierunku. Nie znałam historii żydowskich powstańców ukrywających się w Masadzie, więc finał ich losów, o którym przeczytałam w książce był dla mnie nie lada zaskoczeniem. Powieść, mimo jej rozmiarów, czyta się niezwykle szybko, choć na pierwszy rzut oka może przerażać zdecydowana przewaga opisów nad dialogami, bo tych drugich jest tutaj niewiele. Hoffman pisze jednak prostym (ale bardzo plastycznym) językiem. Zdania są krótkie, często utrzymane w bardzo "sprawozdawczym" stylu, a jednak wypełnione są jakąś dziwną magią. Tym, co mogłabym zarzucić autorce jest fakt, że w pewnym momencie bohaterki zaczynają się zlewać w jedną, ponieważ nie widzę żadnego wyraźnego rozgraniczenia w sposobie prowadzenia narracji w poszczególnych częściach - każda z bohaterek brzmi dokładnie tak samo, przez co w połowie książki niektóre konstrukcje składniowe stają się mocno powtarzalne. Wiem, że książka miała pokazywać kobiecą siłę i solidarność, ale zabrakło mi pogłębienia męskich postaci - zięć Riwki to jedna z najciekawszych postaci, z jakimi się spotkałam w literaturze i ogromnie żałuję, że nie dostaliśmy o nim więcej informacji. Tej kobiecej solidarności zabrakło mi również w sportretowaniu Channy, żony ben Jaira, która została potraktowana przez narrację dość brutalnie. Piękna powieść, której finału warto doczekać, nawet jeśli w którymś momencie lektura zaczynałaby kogoś męczyć. Poza tym stanowi ona też ciekawą lekcję historii - tej historii, o której nie zawsze się mówi.

Ballada Lili K o porzuconej dziewczynce, brudnej, zaniedbanej, zagłodzonej, której zabrano mamę, o dziewczynce zostawionej w garderobie z zapachem kociego jedzenia utożsamianego ze szczęśliwym dzieciństwem. Ballada Lili K jest również o dziewczynce inteligentnej, wybitnie uzdolnionej, potrafiącej się dostosować do otoczenia, szukającej prawdy, silnej i wytrwałej, ale i przepełnionej lękami. Tylko niektórym pozwoli na zbliżenie i nawiązanie więzi. O dziewczynce, która dostrzega swoją inność. Powieść, której akcja dzieje się w niedalekiej przyszłości, gdzie panuje względny ład i porządek. Bezwzględne posłuszeństwo, zakaz dostępu do książek, ciągły monitoring ma doprowadzić do stworzenia utopijnego państwa. Jednakże, czy zniewolenie społeczeństwa może być jego miarą? W takim czasie Lili przebywa w Centrum, aż do ukończenia pełnoletności. Terapeuci próbują pomóc jej w przystosowaniu się do świata. Lili wie, że musi dopasować się do norm, wyzbyć się dziwnych zachowań i lęków, które według profesora Kauffmanna stanowią o jej wyjątkowości. Dziewczynka ma jeden cel: odnaleźć swoją matkę… Ballada Lili K, choć zaliczana do gatunku kryminału i thrillera, to raczej powieść psychologiczna, czy nawet obyczajowa, z pogranicza fantastyki. Pełna emocji historia o poznawaniu siebie, pokonywaniu własnych lęków, o akceptacji, sile i odwadze w dążeniu do osiągnięcia zamierzonych celów. Czy w kontrolowanym świecie jest szansa na prawdziwe uczucia? Świat podporządkowany władzy wydaje się być złotą klatką…