Cytat dnia
Największą zaletą czytania jest to, że nawet jeśli wszyscy czytamy tę samą książkę, każdy z nas może wyobrazić sobie coś zupełnie innego. Cz...
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Zanim przekwitną wiśnie Aly Cha 
Pięć japońskich kobiet. Matki, córki, babki, siostry, ciocie, każda naznaczona jakąś tragedią. Każda szczęśliwie kochała, urodziła córkę, a potem wszystkim im przydarzyło się ich własne trzęsienie ziemi i dobre życie się zawaliło. Szukają więc szczęścia, miłości i godności, niestety powielają błędy poprzednich pokoleń. Próbują porzucić pokorę, oszukać przeznaczenie i znaleźć dla siebie lepsze życie.
Pomimo wielu wzruszeń, które dostarczyła mi powieść, mimo pięknego języka, nie jestem zachwycona.
Smutna to książka, nieszczęść w niej tyle, biedy, poniżenia, przemocy i strachu, że psuło mi to przyjemność czytania. I nie zrekompensowały mi tego opisy Kraju Kwitnącej Wiśni, jej wierzeń i tradycji, co zwykle przynosi mi dużo satysfakcji. Nie tym razem. Może dla mnie nie ten czas na takie tragedie? A może zabrakło mi nutki optymizmu w zakończeniu, które wprawdzie jest otwarte, ale nie wróży nic dobrego.
Zanim przekwitną wiśnie Aly Cha
Lubię powieści, które prowadzą czytelnika do innego, nieznanego świata, często o odmiennej kulturze, obyczajach, wartościach. Ta książka zabrała mnie do Japonii, ale tej z końca lat 60-tych ubiegłego wieku. Jej bohaterkami jest pięć kobiet, związanych ze sobą mocnymi więzami rodzinnymi, które los mocno doświadczył, dla których miłość, rodzina i szczęście były nieziszczonym marzeniem, bo nawet jeśli ich doświadczyły, to ta wymarzona idylla trwała zbyt krótko, bo nad każdą z nich ciążyło fatum przeszłości, przeznaczenie, którego nie potrafiły zmienić, choć próbowały.
Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej poznajemy Miho i Yuki, jej sześcioletnią córeczkę, którą kobieta przywozi w środku śnieżnej zimy do swojej matki Asako, z prośbą o zaopiekowanie się dziewczynką; obiecuje, że wróci po nią gdy przekwitną wiśnie.
Druga przenosi nas do przeszłości, na małą wysepkę do rybackiej osady, gdzie poznajemy Chiyo, jej najstarszą córkę Michiko, jej dramatyczne losy i tragicznie zakończoną miłość, owocem której była Asako. Ona też doznała od życia jedynie chwil szczęścia i prawdziwego uczucia; po śmierci ukochanego męża całą uwagę i miłość poświęciła córce Miho. Jednak jedna nieprzemyślana decyzja, wynikająca z potrzeby bliskości, doprowadziła do dramatu - Miho, skrzywdzona przez ojczyma uciekła od matki i dopiero po 20 latach pojawiła się na progu rodzinnego domu.
Trzecia to dalszy ciąg wspólnego życia Asako z ukochaną wnuczką Yuki, która marzy o tym, aby móc latać, tak jak pani w telewizji. Ale przeszłość i popełnione błędy nie dają o sobie zapomnieć, złej karmy z przeszłości nie da się odmienić, mimo że wszystkie bohaterki miały odwagę, aby stawić jej czoła.
Książka jest interesująca i wciągająca, chociaż niekiedy zdarzają się dłużyzny, zbyt banalne zdania czy sformułowania, ale można na to przymknąć oko, bo ma ona w sobie coś, co każe zagłębiać się w kolejne linijki tekstu. Na uwagę zasługują ciekawa, trzyczęściowa konstrukcja powieści oraz zmieniające się tło czasoprzestrzenne, a także realia historyczne czy kulturowe, choć to nie one mimo wszystko odgrywają kluczową rolę. Istotne są tutaj dzieje życia bohaterek, złożone relacje kolejnych pokoleń matek i córek, ich niezmienna walka o pozycję w tym hermetycznym świecie, o przetrwanie, chwile radości czy szczęścia. Smutna czasami, przygnębiająca, kończąca się zupełnie nieoczekiwanie ...
