Za punktem K. Rozmowy nie tylko o tym, co widać na skoczni

Jako zagorzała fanka siatkówki nie mogłam nie sięgnąć po tą książkę. Książkę pochłonęłam w jeden dzień. Jest napisana moim zdaniem świetnie. Przedstawia historię Maggie od jej początków ze sportem po chwilę sięgania po największe sukcesy opisując poświęcenie i pracę jaką musiała wykonać, a także przeciwności, które stawały jej na drodze. W książce znajduje się wiele fotografii z prywatnego archiwum, dzięki którym jeszcze łatwiej poczuć historię.

Ciężko napisać mi tę opinię i ocenić, ponieważ jestem wielkim fanem dyscypliny. W biografii można wiele dowiedzieć się o samym Janne jak również o historii skoków czy kulisów w związku. Są historie z dzieciństwa jak i kariery. Powtórzę opinię innych, że psuje opinię brak chronologii. A plusy, że pokazuje wiele problemów, ale przez to ma aż 450 stron

Opisuje być może najważniejsze śledztwo w historii tej organizacji. Wciąga, stawia pytanie o kondycję futbolu i opowiada o kilku facetach, którzy postanowili wykorzystać wszystkie swoje możliwości, żeby zyskać jak najwięcej kosztem najbiedniejszych. O kilku takich, którzy ukradli futbol.

Podarowanie mi pełnej anegdot książki o Lidze Mistrzów, przez mojego brata było w te święta jak strzał do pustej bramki (to nie mogło się nie udać). Z wielkim zaciekawieniem czytałem o początkach po przemianie, chyba nawet jestem skłonny wreszcie po latach zrozumieć sympatię mojego kuzyna Maćka do Juventusu. Przewracając kolejne strony, przypomniałem sobie też moje pierwsze wspomnienia z tymi rozgrywkami, gdy rodzice nagrywali nam na kasecie VHS późno wieczorne skróty Ligi Mistrzów, żebyśmy mogli je obejrzeć o normalnej porze. Zwód Redondo, wolej Zizu i cała masa goli Raula - mojego pierwszego piłkarskiego Idola. Jednocześnie z lekturą co ciekawszych meczów szukałem na youtube, czasem bez skutku. Janek, rocznik '93. Ps. Mam nadzieję, że nigdy nikt z telewizji mających wtedy dostęp do tych meczów, nie wpadnie na pomysł, by z każdej z tych lig mistrzów zacząć wrzucać takie retro skróty meczów w dobrej jakości - straciłbym wtedy kolejne tygodnie z życia na ich oglądnięcie :)

Bardzo interesująca historia fińskiego mistrza w skokach narciarskich. Wzloty i upadki. A wszystko głównie przez problem alkoholowy, który towarzyszył skoczkowi przez prawie całą karierę sportową, jak i potem w karierze muzycznej. Co niestety doprowadziło do jego zbyt wczesnej śmierci.

Książka „Świat według Kiepskich. Zwariowana historia kultowego serialu Polsatu” to obowiązkowa lektura dla każdego fana tego legendarnego sitcomu. Autorzy odsłaniają kulisy produkcji, serwując czytelnikom mnóstwo ciekawostek i anegdot, które rzucają nowe światło na proces powstawania serialu. Dużym atutem jest szczegółowe przedstawienie relacji między twórcami a obsadą (także między samymi aktorami i twórcami), a także obszerne fragmenty poświęcone pracy scenarzystów, bez których serial nie stałby się tak kultowy (legendarne teksty). Lektura tej książki to prawdziwa sentymentalna podróż pełna nostalgii, momentami wzruszająca, ale też przypominająca, dlaczego „Świat według Kiepskich” zapisał się w historii polskiej telewizji. Czytając, można na nowo docenić geniusz produkcji i ludzi, którzy ją tworzyli. Niestety, książka nie jest pozbawiona wad. Największym minusem jest oprawa graficzna wiele zdjęć nie pasuje do treści, a zamiast zakulisowych ujęć otrzymujemy głównie dobrze znane kadry z serialu. Drugim mankamentem jest fakt, że publikacja powstała już po śmierci Dariusza Gnatowskiego, Ryszarda Kotysa i innych osób związanych z produkcją. Zabrakło więc ich wspomnień i osobistych refleksji, co mogłoby jeszcze bardziej wzbogacić treść. Mimo tych drobnych niedociągnięć książka wciąż jest niezwykle wartościową pozycją, która pozwala lepiej zrozumieć fenomen „Świata według Kiepskich”. To pozycja, której nie może zabraknąć w biblioteczce prawdziwego fana serialu.

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Autor podobnie jak przy pierwszej książce o historii Ligi Mistrzów, w reporterskim stylu opisuje każdy z kolejnych sezonów. Myślę, że jak ta seria miała się zakończyć jakimś sezonem, to idealnie, że skończyła się tym wygranym przez Real z niemożliwym wtedy Karimem Benzemą. Pamiętam, że na jednym z tych meczów rewanżowych byłem w kinie i nie dowierzałem, że znowu to robią. Na fajny plus to, że okładki obu książek da się ułożyć tak, że tworzą "uszatkę". Polecam zwłaszcza fanom Realu...

Andy Greene pokazuje kulisy The Office barwnie, ale czasem zbyt rozwlekle. Siła książki tkwi w głosach aktorów i scenarzystów – to żywa mozaika wspomnień. Brak tu jednak ostrzejszej analizy, przez co miejscami przypomina długi artykuł fanowski zamiast pełnoprawnej biografii serialu.

Przede wszystkim - książki lepiej nie kupować w wersji e-book, tylko tradycyjnej. A wynika to z drugiej kwestii - nie jest to typowa książka z działu reportażu/literatury faktu a encyklopedia i zbiór esejów. Czasami miałem wrażenie, że ze względu na jej charakter czasami wkradał się do niej pewien chaos, ale nie przeszkadza on w najmniejszym stopniu w jej odbiorze. Autory wykonał kapitalną pracę sięgając do wszelkich dostępnych źródeł (w szczególności "z epoki") odtwarzając historię pierwszych 10 mundiali. Pozycja dla każdego zainteresowanego piłką nożną. Jest to pozycja którą trudno ocenić w skali 1-10, ponieważ - jak wspomniałem powyżej - nie jest to typowa książka a połączenie encyklopedii ze zbiorem esejów.

Niestety jest to dużo słabsza pozycja od tomu pierwszego. Owszem, Jarosz podaje wiele ciekawych informacji, również tych "okołomeczowych" ale nad całością ciąży niechlujstwo autora lub korekty. Cały 2. tom jest nafaszerowany irytującymi błędami, które odbieram nie jako brak wiedzy Jarosza, ale jego niechlujstwo przy pisaniu i korekcie. Na przykład pisząc o eliminacjach do mundialu w Katarze autor raz pisze, że w półfinale baraży grała Szkocja z Walią a raz że Szkocja z Ukrainą. Takich błędów znalazłem sporo. Zdarzają się też istne potworki gdy brakuje spacji pomiędzy kilkoma słowami. Xiążka zawiera opis mundialu w Katarze, ale opisując wcześniejsze mundiale autor czasami pisze tak jak by nie brał pod uwagę tego ostatniego. Rodzi to podejrzenie, że gdy powstał ostatni rozdział Jaroszowi zabrakło chęci (albo czasu) na naniesienie stosownych zmian w przygotowanym wcześniej texcie. Podsumowując niechlujstwo bardzo obniża wartość tomu drugiego.

Sięgnąłem po tę pozycję z ciekawością i lekką obawą. Nie czytam książek biograficznych, ale ostatnio robię wyjątki i "Cygan" jest jednym z nich. Jako miłośnik boksu z zaciekawieniem czytałem szczegółowe opisy walk i drogę na szczyt Dawida. Naprawdę był z niego materiał na prawdziwego mistrza. To, co zrobiono mu przed walką z Royem Jonesem, to zakrawa na kpinę, a słowa tego pseudo ministra niesprawiedliwości wołają o pomstę do nieba. Jak można było go zatrzymać tuż przed taką walką?! Czy ci ludzie naprawdę postradali zmysły?! Wątki dotyczące afery podkarpackiej niezwykle interesujące, no i oczywiście rzekoma taśma z nagraniem byłego marszałka sejmu... Tyle wątpliwości dotyczących śmierci Dawida. A ten żałosny film Vegi, czy ten facet naprawdę uważa się za reżysera? Ogólnie ciężko wyrobić sobie klarowną opinię na temat Dawida. To był człowiek wielu sprzeczności, wielu talentów, ale strasznie pogubiony. Gdyby tylko poprzestał na boksie, mielibyśmy wreszcie prawdziwego mistrza, a nie takich różnych, co to potem za kasę robią z siebie pośmiewisko na freak fightach. Polecam lekturę!

Bez względu na to, czym dany człowiek się zajmuje, warto słuchać ludzi dobrych i mądrych. W książce "A człowieka widzi?" księdza Jana Kaczkowskiego sporo tej mądrości znalazłam i przede wszystkim otwartego umysłu. Bardzo to szanuję, choć oczywiście nie ze wszystkim muszę się zgadzać, bo jakieś tam różnice w postrzeganiu udało mi się złapać. Dzisiaj jednak skupmy się na tym, co mnie urzekło i zastanowiło. Będzie sporo cytatów, bo są ładne, a po co zmieniać coś ładnego w coś, co mówi na około to samo, żeby tylko dane słowa sparafrazować. Myślę, że ksiądz Kaczkowski byłby podobnego zdania, bo o "lipie" mówi już na początku książki. I tu pierwsze co nas uderza. Jak to ksiądz może mówić o czymś takim jak katolicka lipa. Ale ma w tym rozumieniu wiele racji. To jest coś, o czym w kościele się nie usłyszy, a przynajmniej mi się nie zdarzyło. Ale ksiądz Kaczkowski na tym nie poprzestaje, bo idzie dalej i znów uderza bardzo celnie. To jest coś, o czym wielokrotnie myślałam przechadzając się po różnego rodzaju katolickich festynach czy imprezach. [...] Moja pełna recenzja: https://www.kulturonieznawczyni.com/post/a-cz%C5%82owieka-widzi-ks-jan-kaczkowski-czyli-z-kopytami-do-nieba-bez-%C5%BCadnych-przystank%C3%B3w

Ech, Günther, Günther. Gdybyś był choć w połowie tak dobrym szefem zespołu jak pamiętnikarzem, to Haas może nie szorowałby po dole tabeli, a ciebie nie wykopaliby ze stołka na początku 2024 roku. Co jest zabawne, bo książka wcale jakaś super interesująca nie jest. Jest to dziennik, w którym najbardziej rozpoznawalna morda netflixowej Jazdy o życie, opisuje swoje wrażenia z 2022 roku, więc powtarza się schemat: dotarcie na tor - treningi w piątek - treningi i kwalifikacje w sobotę, ewentualnie sprint - wyścig w niedziele - powrót do domu/podróż na kolejny tor. Jako że Haasowi szło mocno średnio w tamtym roku, jest dość powtarzalnie czyli depresyjnie w sosie z firmowych przekleństw autora z okazjonalnymi euforiami potwierdzającymi regułę. Dodatkowo Günther skupił się tylko na Haasie, więc próżno oczekiwać smaczków z pozostałej części cyrku - choć zdarzają się, szczególnie gdy ktoś nadepnie autorowi na odcisk. Najbardziej więc bronią się rozdziały, w których Günther nudzi się w przerwie wakacyjnej i opisuje stare dzieje ze swojej kariery w rajdach lub przyjaźń z Nikim Laudą. Wtedy na prawdę pokazuje talent do ciekawego pisania, więc szkoda że takich rozdziałów jest w książce jak na lekarstwo. Ale ogólnie - nic, co by urwało zawieszenie, chyba że jest się zagorzałym fanem autora.

Bardzo dobrze napisana książka, a do tego oprawiona ładnymi ilustracjami. Autor wyselekcjonował 10 opowiadań spraw kryminalnych z całego świata i opisał je bardzo skrupulatnie. Mieliśmy najapierw wprowadzenie do sprawy, kto kim jest, gdzie mieszka, co się wydarzyło; potem po śladach szliśmy do rozwiązania sprawy, aż wreszcie opisane jest jak odkryli sprawce lub przetoczony jest proces. Naprawdę dobrze się czytało. Można powoedzieć, że jest to opis sprawy kryminalnych w pigułce. Najważniejsze informacje na 10 stronach, autor nie dawał zbędnych opisów ani niepotwierdzonych informacji. Zdecydowanie opowiadanie, które najbardziej mnie poruszyło to Zniknięcie Tii, jest to mocne opowiadanie, najwięcej w nim niewiadomych no i pokazanie jak okropna potrafi być natura człowieka. To jak skrywa w sobie drugą stronę/twarz. Przerażające. Jeśli interesuje was gatunek true crime to polecam waszej uwadze

Ta książka to rzeczywiście bardziej reportaż niż powieść. Autor fajnie oddał klimat i realia lat 70-tych w Polsce, a także pokazał jakie wtedy było prawo. Opisana historia rzeczywiście momentami szokuje, aczkolwiek liczyłem na coś więcej. Należy docenić trud autor, który nie tylko wplata własne odczucia i przemyślenia, ale także stara się dotrzeć do głównych bohaterów i zawrzeć ich zdanie i opinie dotyczące przedstawionej historii. Myślę, że książka godna polecenia, z przyjemnością się ją czytało.

Ksiażka kupiona na prezent. Nie do końca w moim klimacie, więc nie bardzo wiem jak ją ocenić. Entuzjaści takiej literatury powinni natomiast być zachwyceni. Jest to głównie rozmowa, przekomarzanie się Alicji Majewskiej z Włodzimierzem Korczem, dwiema niewątpliwie popularnymi osobami, przetykane aluzjami i pytaniami Artura Andrusa. Z racji tego, że każdy z nich słynie z poczucia humoru, praktycznie każda strona jest nim na wskroś przesiąknięta. Jest mnóstwo anegdotek, wspominek różnego rodzaju, pojawa się wiele znanych nazwisk i w sumie nie ma żadnych braków, a jednak uważam, że zdecydowanie lepiej byłoby posłuchać, aniżeli poczytać. Sympatyczna, niewymagająca, być może relaksująca pozycja.

Bardzo lubię "Peszkina", z resztą jest taką osobą, którą raczej nie da się lubić. Przesympatyczny, umie zrobić dobre pierwsze wrażenie, pierwszy do imprezy. Jako piłkarz jakiś Himalajów piłkarstwa nie osiągnął, ot wyjechał do średniaka niemieckiej bundesligi i trochę pokopał w Anglii w tamtejszej drugiej lidze. Wydaje mi się że gdyby jego nastawianie było bardziej profesjonalne - jak np. Lewego osiągnął by zdecydowanie więcej - no ale wtedy nie byłby "Peszkinem". Czyta się to zdecydowanie fajnie choć na początku przeszkadzało mi ciągłe "rzucanie mięsem" bo to jednak książka i nie wypada (ostatni raz tyle bluzgów chyba było w "365dni"), później się przyzwyczaiłem. Przez całą książkę przewija się non stop alkohol. Nie twierdzę że Peszkin ma z tym problem ale ewidentnie dużo "nieprzyjemnych" rzeczy wydarzyło się u Niego po spożyciu. Miałem blisko osobę uzależnioną od alko i było dokładnie tak samo jak czytam w książce. Na imprezie była duszą towarzystwa tylko po jakimś czasie ta impreza nie kończyła się, rano na klina było piwo i od początku picie. Dlatego ja inaczej patrzę na te opisy imprez, mnie to zniesmacza i odrzuca. A jeżeli słyszę że na kadrze jest dobrze bo sobie "pany pilkarzy siadają na 2h i piją kilka piwek a za Hajty to piło dwa dni wódę" no to ja się pytam czy to jest normalne? Czy jest profesjonalne? Każdy z Nas jest człowiekiem ale gdy jesteś na kadrze to wydaje mi się że nawet po meczu będąc nadal w turnieju Euro to wciąż jesteś reprezentem kraju i ja bym się jedno piwo napił ale nie kilka i poszedł na odnowę biologiczną po meczu. Mam tylko nadzieję że teraz w kadrze jest inaczej. Reasumując książka super się czyta, choć przesiąknięta alko i przekleństwami. Polecam 👍😉

Zaletą książki „Weterynarz na dyżurze” jest przede wszystkim jej bezkompromisowa szczerość, która skutecznie burzy sielankowy obraz zawodu lekarza zwierząt, utrwalony w popkulturze przez kultowe dzieła Jamesa Herriota. Gareth Steel nie próbuje czarować czytelnika opowieściami o puszystych pacjentach i wdzięcznych właścicielach; zamiast tego rzuca nas na głęboką wodę medycznego realizmu, gdzie zapach krwi, potu i środków dezynfekujących jest niemal fizycznie wyczuwalny. To proza napisana z ogromną pasją, ale też z bolesną świadomością kosztów emocjonalnych, jakie niesie ze sobą ta profesja. Bohaterem tego „szczerego do bólu” dziennika jest sam autor – lekarz weterynarii z wieloletnim stażem, który postanowił spisać swoje doświadczenia z dyżurów w systemie ratunkowym. Fabuła, jeśli można tak nazwać zbiór anegdot i przypadków medycznych, to dynamiczny zapis walki o życie zwierząt w warunkach polowych, nocnych i ekstremalnych. Steel prowadzi nas przez sale operacyjne, wiejskie obory i domowe zacisza, pokazując, że weterynarz to często nie tylko chirurg, ale też psycholog, mediator, a czasem i sprzątacz. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. To książka niezwykle potrzebna, stanowiąca doskonałą odtrutkę na przesłodzone filmy o klinice dla zwierząt. Steel ma świetne pióro – pisze dynamicznie, z dużą dawką specyficznego, wisielczego humoru, który jest niezbędny w zawodach obciążonych tak wysokim poziomem stresu i odpowiedzialności. Największym atutem dziennika jest ukazanie etycznej szarości codziennej pracy weterynarza. Autor nie boi się poruszać tematów tabu: od problemów finansowych właścicieli, które uniemożliwiają leczenie, przez trudne decyzje o eutanazji, aż po agresję ze strony ludzi. Steel genialnie punktuje paradoksy współczesnego świata – naszą wielką miłość do czworonogów, która często kończy się tam, gdzie zaczyna się wysoki rachunek za operację lub konieczność opieki nad schorowanym zwierzęciem. Edukacja: Książka to kopalnia wiedzy o tym, jak naprawdę funkcjonuje opieka weterynaryjna i jakie błędy najczęściej popełniają właściciele zwierząt. Czynnik ludzki: Steel pokazuje, że w leczeniu psa czy kota najtrudniejszy do „obsłużenia” jest zazwyczaj człowiek na drugim końcu smyczy. Autentyczność: Brak cenzury w opisywaniu porażek medycznych sprawia, że autorowi ufa się bezgranicznie. Warsztatowo dziennik jest bardzo sprawny, choć momentami może przytłaczać naturalizmem. Steel nie oszczędza nam opisów otwartych złamań, ropni czy trudnych porodów, co dla wrażliwszych czytelników może być wyzwaniem. Jednak to właśnie ten brak filtrów stanowi o sile rażenia tej lektury. „Weterynarz na dyżurze” to lektura obowiązkowa dla każdego właściciela psa czy kota oraz dla osób marzących o studiach weterynaryjnych. Gareth Steel napisał książkę, która boli, bawi i uczy pokory wobec życia. Choć momentami chaotyczna jak nocny dyżur, jest to opowieść, która na długo zmienia sposób, w jaki patrzymy na biały fartuch lekarza naszych pupili.

Książka jest bardziej historią, opowieścią o Oslo niżeli tradycyjnym przewodnikiem i to właśnie mocno doceniłam w tej książce. Autorka opowiada o mieście, swoich emocjach z nim związanych, o ciepłych miejscach i tych, które zawiewają chłodem. Dostajemy zarówno kąski architektoniczne, jak i artystyczne czy muzykalne ślady miasta. Można poczuć smak bułeczek cynamonowych czy zapach kawy, gdy mróz gra na norweskich nosach. Ukazuje Oslo od każdej strony - tej zielonej, zalesionej, pełnej parków, od wodnej, plażowej, pełnej pływających po fiordzie saun, ale nie oszczędza też niezbyt udane projekty miasta czy pomysły architektonicznych wizjonerów. Bardzo mnie się podobała ta książka, jest inna, czuć w niej coś więcej niż puste fakty na temat Oslo, jego budynków. Można liznąć zarówno historii, jak i problematyki ówczesnego miasta, jej gospodarki czy nawet treningu z księciem Norwegii. Autorka przedstawiła Oslo swoimi oczami, swoimi odczuciami na temat miasta zaraz po przyjeździe, jak i po kilku latach życia tam, czy to w pandemii czy przed. Do mnie absolutnie trafia klimat, forma i treść. Czułam się jak na dobrym, spokojnym i klimatycznym spacerze bądź zwiedzaniu z kimś znajomym. Osobiście polecam.