Z psich pazurów

Dziwna sprawa z tą powieścią. Jest w niej wszystko, co powinno być w dobrej powieści sensacyjnej: fabuła, tempo akcji, wyraziści bohaterowie... Jest też wymiar, który lubię w tego rodzaju powieściach - to powieść "o czymś", z jakimś przesłaniem, a w dodatku z rozbudowanym elementem polityki. Docenić należy oryginalny zabieg autora - opowiada o przygotowaniach do zamachu na prezydenta Kennedy, wyjawia mechanizmy, motywacje. Jednym słowem, powinien być majstersztyk. A, nie wiem dlaczego, powieść nie porwała, a po przeczytaniu kilkudziesieciu stron pojawiło się znużenie, które towarzyszyło mi do końca książki. Odłożę na półkę, a za jakiś sięgnę ponownie, aby przynajmniej zrozumieć, co było przyczyną takiego mojego odbioru tej powieści.

Książkę mogę porównać do zmiennej lini pochyłej. Część lepszych i ciekawych wątków miesza się z kilkoma nudniejszymi, ale na rzecz tych pierwszych. Dla mnie największą bolączka, to fakt że niektóre wątki zostały bardzo rozciągnięte i rozpisane, a inne gdzie wydawało by się, że również ważne zostały mocno skrócone i pokrótce opisane. Nie mniej jednak bawiłem się całkiem nieźle.

Jeden z krytyków literackich napisał kiedyś, że powieści opowiadają wyłącznie o innych powieściach, że cała literatura właściwie jest swoistą literaturą wsobną. Coś w tym jest – pomyślałem, czytając „Kongo requiem” francuskiego pisarza Jean-Christophe’a Grangé’a . Nawet nie musiałem sprawdzać w Wikipedii jego biografii, aby być niemal pewnym, że studiował literaturę i że podróżował. Bo jego powieść, bardzo zręcznie literacko napisana, jest tak ewidentnie inspirowana powieściami nie tylko kryminalnymi. Historia inspektora policji Morvana, podróżującego do Afryki, ogarniętej konfliktami, pogrążonej w okropieństwach, poszukującego wyjaśnienia zbrodni popełnionej przed wieloma latami, powtarza i „Jądro ciemności” Josepha Conrada i „Gorączkę” Cizii Zykë. I ten wątek jest, mimo że wtórny, znakomity. Ale Jean-Christophe Grangé jest autorem „Purpurowych rzek” (kto nie czytał powieści, zapewne zna intrygę z filmu Kassovitza pod tym samym tytułem z Jeanem Reno w roli Pierre’a Niemansa), powieści posępnej, nasyconej grozą i okrucieństwem (niekiedy zupełnie zbędnym, niefunkcjonalnym w ramach struktury narracyjnej). Więc tego okrucieństwa (torturowanych, oskórowanych dziewcząt) nie brakuje i w „Kongo requiem”; i to ten słabszy, ale to bardzo słabszy, wątek. Niemniej, ze względu na ogromny talent pisarski Grangé’a, przejawiający się m.in. w operowaniu różnymi gatunkami, te wszystkie elementy są bardzo dobrze wymieszane, stopione w jeden stop, który chociaż brzmi trochę cudzym głosem, wzbudza zainteresowanie.

Pozwolę sobie zacytować znalezioną na jednym z portali najbardziej trafną ocenę tej wyjątkowo wciągającej, brutalnej, przerażającej i budzącej całą gamę emocji powieści, która to ocena jest kwintesencją fabuły. << "Granica" nie jest lekką pozycją do poduszki. To Arcydzieło, w trakcie lektury którego trzeba się skupić nie tylko przez wielowątkowość i bardzo dużą liczbę bohaterów, ale również przez dynamiczną akcję, która niesamowicie wciąga i która bez wątpienia powinna zostać zekranizowana. Po prostu GENIALNA książka. >> Co prawda jest to trzeci tom cyklu "Power of the Dog" Dona Winslow'a, niemniej "Granicę" czyta się jakby to była samodzielna, niezależna powieść. I niech nie przeraża Was, że książka liczy niemal 900 stron, bo jej akcja jest tak dynamiczna, sugestywna, a zarazem brutalna, czasem wręcz nieprawdopodobna, choć oparta na faktach i osobistych doświadczeniach autora, że nawet nie zauważycie kiedy zacznie ubywać kolejnych stron. Don Winslow stworzył przejmującą, prawdziwą do bólu powieść sensacyjną, która przenosi czytelnika do samego centrum narkotykowej wojny, trwającej już niemal pięćdziesiąt lat. Przyznam, że książka nie porwała mnie od samego początku, bowiem gubiłam się w mnogości imion, nazwisk, miejsc, nazw karteli narkotykowych; kiedy jednak przebrnęłam przez te wszystkie zawiłości i wniknęłam w zatrważający i autentyczny świat narkotykowego Meksyku, nie potrafiłam oderwać się od powieści. Postaci w powieści przewija się mnóstwo, jednak głównym bohaterem i osią tej opowieści jest Arturo Keller, który od niemal czterdziestu lat uczestniczy w narkotykowej wojnie z meksykańskimi kartelami. Jego bezwzględność w zwalczaniu członków gangów narkotykowych, w tym słynnego kartelu Sinaloa, niszczeniu dziupli produkujących narkotyki, grup je przemycających kosztowały go życie najbliższych przyjaciół oraz rozpad rodziny. Teraz Art Keller jest obecnie dyrektorem DEA, agencji federalnej odpowiedzialnej za egzekwowanie prawa dotyczącego narkotyków i substancji kontrolowanych, której głównym celem jest walka z nielegalnym handlem i dystrybucją narkotyków na terenie Stanów Zjednoczonych. Zalew miast amerykańskich najgroźniejszymi narkotykami, ich niekontrolowany przemyt i dystrybucja na ulicach oraz wciąż rosnąca liczba zgonów z przedawkowania powodują, że Keller rozpoczyna kolejny etap wojny z kartelami narkotykowymi. Ta wojna wydaje się nie mieć końca, bowiem gdy ginie jeden narkotykowy król na jego miejsce natychmiast pojawia się następny i kolejny, a walka o władzę, wpływy i potężne pieniądze z handlu narkotykami nieustannie trwa, bez szans na jej zakończenie, siejąc przemoc, śmierć i spustoszenie wszędzie tam, gdzie się pojawią. Akcja powieści dzieje się w różnych miejscach, czasem przenosi nas w przeszłość, ukazuje wiele aspektów i skutków działalności narkotykowych gangów; przemierzymy więc meksykańską pustynię, zagłębimy się w najciemniejsze zakamarki Meksyku i Gwatemalii, amerykańskich więzień, znajdziemy się na Wall Street oraz w Waszyngtonie. A wszystko po to, by dotrzeć do dilerów, skorumpowanych polityków i policjantów, banków piorących brudne pieniądze, narkomanów, a także do dzieci, które nielegalnie przekraczają amerykańską granicę w nadziei na lepsze jutro. Stworzone przez Dana Winslow'a sugestywne obrazy, przemykają przed oczami czytelnika, niczym filmowe kadry. Wraz z oszczędnym, ale mocnym językiem sprawia, że opowiedziana historia staje się bardzo wiarygodna, prawdziwa, rzeczywista, brutalna, przerażająca, niepokojąca i bezwzględna, co powoduje, że u niejednego czytelnika wywoła spore emocje. Tak było w moim przypadku. POLECAM !!!

Tę książkę czyta się dobrze. Trzyma w napięciu do końca. Przedstawia jakiś inny świat... Tematyka godna Dostojewskiego: zabójstwo, zemsta po kres życia, kara, pomsta, policjant-mściciel, prywatna sprawiedliwość, odrodzenie, spełnienie... Ale jakoś inaczej... - to nie jest Dostojewski, to Dziki Zachód. Gdzie dobro, a gdzie zło? Noir.

"Nowojorski stan umysłu" Z dużym zainteresowaniem podszedłem do tej książki, bo bardzo lubię realistyczne historie kryminalne prosto z ulicy. A już początek z umiejscowieniem akcji w Harlemie i wspomnieniem o muralu Big L`a mnie kupił i wiedziałem, że to będzie dobrze spędzony czas. Fabuła przypominała mi bardzo znakomity serial "The Shield", było też trochę klimatu z "The Wire". Główny bohater Malone należał do elitarnej jednostki NYPD, rządził miastem, z czasem coraz bardziej się panoszył i przeszedł na ciemną stronę mocy. Naginanie zeznań, łapówki, przywłaszczenie narkotyków, zlecenia od gangsterów. Gdy dopadli go agenci FBI wszystko zaczyna mu się sypać, a on musi podjąć decyzję czy będzie donosić na swoich policyjnych "braci". Nie było tu w ogóle nudy, cały czas coś się działo. Było dynamicznie, ale nie bezmyślnie. Winslow pokazał jak cały system jest chory, a ryba psuje się od głowy. Każdy każdego kryje, liczy się tylko zysk i dobry PR. Końcówka była mocno szarżująca i sensacyjna, wkradło się też trochę patosu, dlatego nie oceniłem jeszcze wyżej. Niemniej to w swoim gatunku doskonała powieść, na czasie, już w czasach smartfonów i BLM. A smaczku dodaje kilka aluzji do hip-hopu, odniesienia do Illmatica, to mi się zawsze podoba. W swojej kategorii to była znakomita powieść, samo się czytało.

--- Pierwsze kilkadziesiąt stron przytłacza ilością nazwisk, funkcji, stopni, nazw broni, wzgórz, miejscowości... Na szczęście na początku książki jest mapka, jest drzewko stopni marines z nazwiskami i ksywkami, jest glosariusz terminów wojskowych na końcu... Mi wystarczyło przeczytanie pierwszego rozdziału (60 stron), żeby się oswoić i jednocześnie wciągnąć w brudne, mokre, wyczerpujące życie młodych chłopaków w wietnamskiej dżungli. Do tego dochodzi ciągły strach, niebezpieczeństwo ostrzału, ataku z zaskoczenia, niepewność co do pomocy medycznej, dostaw żywności, łączności z dowództwem... --- Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, wydarzenia są dynamiczne, intensywne, obserwowane głównie z punktu widzenia podporucznika Mellasa (świeżo powołanego tuż po szkole wojskowej dowódcy pierwszego plutonu), przeplatanym z perspektywą innych żołnierzy. Nie ma tu patosu, kolorowania wojskowej roboty, gloryfikowania bohaterstwa. Jest za to świetnie językowo poprowadzony opis trudu, brudu, ciągłej wilgoci, braku snu, wszędobylskich pijawek, insektów, ropiejących ran, strachu, złości, konfliktów, bezsensownych rozkazów... 700 stron drobnym maczkiem wypełnione bezustanną akcją, kolejnymi odprawami, patrolami w dżungli, ostrzałami, starciami z AWP. Do tego psychologia poszczególnych przełożonych, układy wśród oficerów jak i szeregowych żołnierzy, rodzące się przyjaźnie, rasistowskie rozgrywki białych z czarnymi i działania odwetowe. Jest o czym czytać, nie ma nudy! Chyba najlepsza książka "wojenna" jaką do tej pory czytałem bijąc na głowę "Na Zachodzie bez zmian", "Rzeźnia numer 5" czy „Johnny poszedł na wojnę”...

Ta część przygód Mitcha Rappa jest chyba najlepsza z dotychczasowych . Dla mnie rewelacja . Kompletna powieść sensacyjna , pełna zwrotów akcji , brutalna gdy trzeba , ale bez przesady . Mitch staje do walki z Saudami , fałszywymi , okrutnymi niby sojusznikami . Powieść świetnie ukazuje fałsz świata arabskiego . Powoli zbliżamy się do końca przygód tego bohatera ( przynajmniej z polskimi wydaniami ) Gorąco polecam cykl , a zwłaszcza ten tom .

Bardzo ciekawa koncepcja usytuowania kryminału w świecie w którym Niemcy wygrały II-ą wojnę światową w Europie – cały czas walcząc jednak na Wschodzie, na Uralu. Powszechna propaganda, przepustki, zamordyzm i kult jednostki. Wypisz, wymaluj – jak w Związku Radzieckim za Stalina lub nawet długo po nim. Jak by tak miała wyglądać wygrana Niemiec to lepiej wyszli na przegranej wojnie. Słuchając książki cały czas zastanawiałam się – czy tak faktycznie wyglądała by sytuacja w Niemczech, gdyby nie przegrali. Czy faktycznie walczyliby w wyniszczającej wojnie – nie mogąc wygrać na Uralu? Bardzo prawdopodobne. Ale chyba postawili by na technologię, która pozwoliłaby im zakończyć wojnę również na Dalekim Wschodzie. Czy tylko ci z elity urzędniczej i wojskowej byliby bardzo bogaci wzbogaceni na wojennych rabunkach? Na pewno staraliby się zafałszować historię, bo przecież cały czas to robią – wybielając się i wymazując z pamięci niechlubne fakty lub przeinaczając je. To tylko tło dla kryminału/sensacji, ale zmusza do refleksji – co robi z ludźmi życie w zakłamaniu?, jak propaganda potrafi wypaczyć ludzkie dusze?… Historia jest tak autentyczna w tej alternatywnej rzeczywistości, że do końca nie wiadomo jak się skończy. Bardzo dobra pozycja.

Mam słabość do Harrisa. Tajny ośrodek dekryptażu, relacje międzyludzkie i trudne decyzje podejmowane w trakcie wojny. Trochę wątku romantycznego. Błyskotliwe uświadomienie, że ci ludzie naprawdę wiedzieli więcej o ruchach wojsk niemieckich niż sam AH. Polecam.

Lubię od czasu do czasu sięgać po powieści szpiegowski Johna le Carré, z jego brytyjską ironią, gdy opisuje działania służb specjalnych Wielkiej Brytanii. Szkoda, że zmarły przed pięcioma laty autor, nie napisze już żadnej fascynującej książki. Tym razem nie uczestniczymy w akcjach angielskich służb specjalnych i walce z innymi wywiadami. Tym razem autor serwuje nam bardzo dobrze skonstruowany thriller polityczny, ukazując nam mechanizmy, jakie działają na styku polityki, służb specjalnych i wywiadów, a prywatnych firm zbrojeniowych zatrudniających najemników. Pretekstem do tego jest tajna operacja „Fauna i Flora” , którego pomysłodawcą jest wiceminister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii i jego bliski przyjaciel kontraktor wojskowy. Akcja tak tajna, że gdy coś zaczyna podejrzewać osobisty sekretarz ministra Toby Bell, zostaje natychmiast odesłany na daleką placówkę dyplomatyczną. W akcji tej uczestniczył też Christopher Probyna, dyplomata brytyjski. Trzy lata po zakończeniu tej akcji, emerytowany już dyplomata i obdarzony tytułem szlacheckim zaprasza do swojej posiadłości w Kornwalii uczestników tej akcji. Okazuje się, że akcja, w której uczestniczył i zapewniano go, że zakończyła się sukcesem, okazała się porażką. Na tle spokojnej, wręcz sielskiej kornwalijskiej wsi w rezydencji Pribyna toczy się subtelna gra. Po jednej mamy ludzi uczciwych, niestety wplątanych w brudne gry i którzy pragną dojść prawdy. Po drugiej strony mamy ludzi cynicznych, aroganckich, przekonani o swojej wyższości z agencji rządowych i prywatnego biznesu, dla których najważniejsze jest ich interes. „Subtelna prawda” jest jedna z najciekawszych powieści autora, gdyż pokazuje kulisy działań wywiadów, służb specjalnych, rządów, ale też biznesów powiązanych z nimi. Oczywiście opisuje to na podstawie brytyjskiej administracji i dyplomacji, ale też relacje międzynarodowe. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie stworzeni przez autora bohaterowie i ich fantastyczne i bardzo zniuansowane portrety psychologiczne.

3/180/2021 „Klasyczna powieść szpiegowska” powiada wydawca na okładce. No to ja znam inne klasyczne powieści szpiegowskie. Albo wydawca trochę przekoloryzował. W tej książce na pierwszych 170 stronach nie dzieje się nic. Potem zresztą też niewiele. Poznajemy cały życiorys głównego bohatera. Jest ciekawy, nie powiem. No ale nie szpiegowski, żadnych toreb w lewej / prawej ręce, gazet, okularów i innych klasycznych gadżetów z czasów przedcyfrowych. Mikrofilmów też nie ma. A z takimi atrakcjami kojarzą mi się klasyki szpiegowskie. A tu trochę przesłuchań rekrutacyjnych, mnóstwo anarchistyczno-lewicowej propagandy, trochę spotkań pod osłoną nocy (i lasu) i na koniec strzelanka. Żebyście mnie dobrze zrozumieli: książka jest dobra. Tylko nie spełnia mojego wyobrażenia o klasyce szpiegowskiej powieści. Mam jeszcze trzy na półce, może będą bardziej spełniające…

Niezbyt skomplikowana , za to bardzo dobrze napisana sensacja . Atak na Biały Dom, uwięziony prezydent i cały korowód służb specjalnych i polityków. Na tym tle niedościgniony główny bohater . Skrytobójca . Vince Flyn z prostych historii sensacyjnych robi perełki .

"Lontano" Jean-Christophe Grange to triller zanurzony w afrykańskiej przestrzeni, przesączony tamtejszymi wierzeniami. które prowadzą do rytualnych mordów. Stopień ich okrucieństwa jest olbrzymi. W serię rytualnych mordów zostaje zamieszana wysoko ustosunkowana rodzina Morvanów, której ojciec dorobił się bogactwa na interesach z kopalni cennych minerałów w Afryce. Cała książka toczy się w mrocznej atmosferze zbrodni. Jest to pozycja dla ludzi z mocnymi nerwami.

Przez przypadek ominąłem tom numer dwa tej serii, ale z pewnością po niego sięgnę niebawem. Joe Coughlin jest lokalnym watażką, który bardzo sprawnie odnajduje się w realiach przestępczych Florydy, oraz tych kubańskich. Coughlin usługuje gangsterom, toteż oprócz nich musi równie dobrze odnajdywać się na wyższych szczeblach, obracając się wśród śmietanki towarzyskiej i elit politycznych Tampy. Ponad wszystko kocha jednak swojego syna, którego wychowuje sam. Tomas jest nadzwyczaj inteligentny jak na 9 latka, Joe stara się go chronić przed całym złem, który otacza jego ojca. Świetna powieść, Dennis Lehane jest pewniakiem jeśli chodzi o powieści gangsterskie (poza jedną podobały mi się jak dotąd jego wszystkie książki). Bardzo polecam.

Zawsze zzainteresowaniem czyta się o rozgrywce niezłomnych agentów z zagrażającymi Ameryce islamskimi terrorystami. Tu - dodatkowo - dobrze napisane. Trochę tylko dziwi jakim cudem agent, ktory umiejscowił się jako dowódca grupy bojowników walczących w Afganistanie z amerykańskimi "najeźdźcami", uniknął przez dlugi czas bezpośredniej z nimi konfrontacji, nie musiał stać przed dylematem zabijania swoich [i jakim sposobem bezkonflktowo rozegrał tę walkę gdy na początku opowieści jego oddział staje do konfrontacji z ofnsywą talibów na Kabul]. No i to "przechrzczenie się" na islam, tak poważne i glębokie, ktore jednak nie zmieniło jego nastawienia w misji: obrona Ameryki przed wrogą siłą islamu. Nota bene ta przemiana, tak często podkreślana jako diametralna, kategoryczna, czasem nie wydaje się tak głęboka...

O tej książce napisano już wszystko, na jej fabule nakręcono serial TV. Autor opisuje to co widział od dziecka, brał w tym wszystkim aktywny udział, w większości znał, albo słyszał o osobach, które opisuje. Do tej pory ponosi konsekwencje tego co opisał. W wywiadach mówi, że gdyby wiedział... jakie, nigdy by tej książki nie napisał. Książkę polecam tym wszystkim, którzy chcą poszerzyć swoje wiadomości o mafii lub tym, którzy jeszcze z tą tematyką się nie spotkali. To naprawdę dobry początek. POLECAM !!!

Powróciłem po latach do niezłego kryminału dziejącego się w Moskwie w czasach Breżniewa. Co ciekawe autorem jest Amerykanin, to niezwykłe, bo autorzy zachodni z reguły piszą bardzo słabe rzeczy o Rosji, nie czują zupełnie specyfiki tego kraju, Martin Cruz Smith jest tu wyjątkiem. Intryga kryminalna zaczyna się tak, że w tytułowym parku Gorkiego odkryte zostają zamarznięte na kość trzy trupy (rzecz się dzieje w zimie) wszystkie ofiary zostały zastrzelone i okaleczone tak, by uniemożliwić ich identyfikację, nie wiadomo nawet dokładnie kiedy doszło do morderstwa. Sprawę prowadzi starszy śledczy moskiewskiej komendy miejskiej, inspektor Arkadij Renko, ale do śledztwa wtrąca mu się KGB, bo sprawa może pachnieć polityką. Nasz policjant/milicjant prowadząc śledztwo, jeździ po Moskwie, spotyka się z różnymi ludźmi, w tym z handlarzami ikon i futer syberyjskich, rozmawia też z cudzoziemcami skupującymi te rzadkie dobra za bezcen. Renko spotyka się nawet z członkami partyjnej nomenklatury, którzy zażywają kąpieli w tajnej łaźni mieszczącej się w podziemiach łubianki (świetna scena!). A w ogóle to śledztwo jest trudne, bo główny podejrzany jest chroniony przez KGB, które działa bezpardonowo, zabijają, albo usiłują zabić kluczowych świadków. Renko jest synem zasłużonego stalinowskiego generała, z tego tytułu ma dobre wejścia na różne salony, ale pozostaje outsiderem: mógłby zrobić dużą karierę partyjną lub wojskową, ale woli prowadzić śledztwo i dobić się prawdy, choćby najbardziej niewygodnej. Myślę, że jego motywem jest zwykła przyzwoitość, bo robiąc karierę, nieuchronnie by się zeszmacił. Jako kryminał rzecz jest nieco przegadana, ale jako portret Rosji czasów Breżniewa świetna. Mamy oto kraj z rozlewającą się korupcją; z członkami nomenklatury deklamującymi partyjne slogany, a tak naprawdę dbającymi tylko o władzę i pieniądze; ze zwykłymi ludźmi goniącymi za deficytowymi towarami; z rozprzestrzeniającą się przestępczością; z ogólną beznadzieją. Z jednej strony mamy pompatyczną i wszechobecną komunistyczną propagandę, która nikogo nie obchodzi, z drugiej – trudne, codzienne życie. Niestety, zakończenie książki psuje dobre wrażenie. Amerykański autor ulega terrorowi happy endu, no niestety w Rosji Sowieckiej typowy byłby 'bad end': Renko, który zadziera z KGB i prokuraturą winien zostać zabity lub zgnić w łagrze. Ale w książce jest inaczej: dostajemy przegadane, quasi-romantyczne, kompletne nierealistyczne zakończenie. To bardzo obniża ocenę książki.

Narrator od początku mówi o sobie, gdzie i jak mieszka.Drobiazgowo opisuje swoje codzienne życie. Zachowuje się dziwnie i jest niezwykle skryty. Po sześćdziesięciu stronach nie wiemy właściwie czym się zajmuje i co powoduje obsesyjną ostrożność i dyskrecję. Ten człowiek jest artystą, maluje motyle, co pozwala kamuflować jego prawdziwą, też , w pewnym sensie, artystyczna profesję. Jest niesamowitym perfekcjonistą. Pięknie opisuje Włochy, okolicę w której mieszka, ludzi ich zwyczaje i zachowania. Czyta się to powoli, bo co chwila książka wymusza zastanowienie się nad właśnie poznana frazą. Zakończenie mnie mocno nie zaskoczyło . Jest chyba takie jakiego się spodziewałem. Nie jest szczęśliwe ale i nie jest dramatyczne.

Myśliwy Llewelyn Moss znajduje walizkę pełną pieniędzy. Nie wie jeszcze, że walizka ściągnie na niego kłopoty. Książka z ciekawą historią i dobrze napisanymi bohaterami. Po książkę Cormaca McCarthy'ego sięgnęłam za poleceniem książek Mroza z serii Joanna Chyłka, gdzie Kornak czytał książki McCarthy'ego. Gdy zobaczyłam w jednej z bibliotek nazwisko tego autora postawiłam sobie za cel przeczytanie ich. Spodobała mi się twórczość tego pisarza. Nie było tam nowej technologii. Za to było dużo akcji. Polecam.