Z lajkomierza Fryderyki

Powieść składa się z dwóch opowiadań. W pierwszym – „Jagodowe niebo” poznajemy Celinę, a w drugim „Samotna gwiazda” Michalinę. Bohaterki łączy jedno – życie każdej z nich w jednym momencie przewraca się do góry nogami i będą musiały pogodzić się z nadchodzącymi zmianami. Celina musi na jakiś czas wyprowadzić się z domu i trafia na wieś do babci. Dziewczyna musi odnaleźć się w nowej szkole i poznać nowych znajomych. Na początku nie idzie jej to łatwo, ale z biegiem czasu i po zmianie swojego zachowania zaprzyjaźnia się z wieloma osobami, a nawet zakochuje się w Andrzeju. Nastolatka wraz z chłopakiem wygrywają także ważny konkurs przyrodniczy. Michalina to trzynastolatka mieszkająca w Warszawie. Dziewczyna miała wyjechać na wakacje do Portugalii, ale pokłóciła się z mamą. Kobieta na urlop chciała zabrać swojego partnera, ale Misi się to nie podobało. Dziewczyna pierwszy raz zostaje sama w domu na dwa tygodnie, które wydają się wiecznością. Misia nie dbała wcześniej o relacje koleżeńskie, nie ma także nikogo, kot by się nią zaopiekował. Zawsze zajętej sobie dziewczynie nie zależało na przyjaźniach. Dopiero teraz dostrzega brak bliskich jej osób. Michalina zmienia jednak swoje zachowanie, poznaje nowych przyjaciół, a może nawet zyskuje miłość. Czy nastolatki zrozumieją jakie błędy popełniały w przeszłości? Czy nowe przyjaźnie i znajomości jakie zawiązały dziewczyny przetrwają próby? Powieść Katarzyny Ziemnickiej to lekka i krótka książka na którą składają się dwa opowiadania. Autorka pokazuje przemianę dwóch nastolatek, proces zmian, który zachodzi w nich samych, a także sposób w jaki zyskują nowych przyjaciół i znajdują pierwszą miłość. Książka polecam każdemu nastoletniemu czytelnikowi, choć finał opowiadań jest przewidywalny, to autorka przekonuje czytelnika, że nigdy nie jest za późno na zmiany i warto walczyć o to, czego się pragnie.

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

"Biały teatr panny Nehemias" - brzmi dość niewinnie. Trochę eterycznie, ulotnie, może odrobinę staroświecko. Nic bardziej mylnego, bo za kulisami białego teatru rozgrywają się mroczne sceny z udziałem kilkunastoletniej bohaterki. To bardzo dobra książka - zawiera w sobie przekaz, który można odczytać na kilku poziomach. Uniwersalność przesłania otwiera przestrzeń dla dyskusji. I młodzi czytelnicy - do których adresowana jest ta niedługa powieść - i ci, którzy pamiętają czasy będące scenerią dla tego "spektaklu" znajdą w niej coś prawdziwego i aktualnego. Warta przeczytania. Stawiam na półce w ramach czerwcowego wyzwania.

O życiu nastolatków w sezonie na zielone kasztany i nie tylko w nim Powieści o młodzieży i dla młodzieży powstało już naprawdę wiele. Jak w każdym gatunku i rodzaju są książki świetne, bardzo dobre, przeciętne i takie, które nam się nie spodobają. Są również Autorzy, którzy piszą dla nastolatków wiele i po których lektury sięgamy, albo z przekonaniem, że będą dobre, albo nawet nie bierzemy takiej książki do ręki. Do tej pierwszej grupy z pewnością w moim przypadku należy Pani Barbara Kosmowska, której książek młodzieżowych przeczytałam naprawdę wiele i na żadnej, w tym również na tej się nie zawiodłam. Iga ogromnie cieszy się z sukcesów mamy, ale jednocześnie bardzo tęskni za nieobecną cały czas kobietą i chce spędzać z nią więcej czasu. Kasia czuje się odsunięta przez rodziców, którzy teraz dużo więcej czasu poświęcają bliźniaczkom i chce kogoś do kochania tylko dla niej. Zosia pisze listy do nienarodzonej siostry, jednocześnie martwiąc się o mamę, która jest w zagrożonej ciąży i chce, by z dzieckiem było wszystko w porządku. Paweł nie lubi wszystkich sportów, do których zachęca go ojciec, ma już swoją pasję, którą jest teatr i chce tylko akceptacji rodzica. Robert bardzo kocha swoją młodszą siostrzyczkę i nie chce, by ta przez niepełnosprawność była wykluczana ze społeczeństwa. Lena pisze wiersze, odkrywa, kto jest jej prawdziwym przyjacielem i chce zrozumieć sytuację po rozwodzie rodziców. Maciek pierwszy raz się zakochuje i słuchając opowieści taty podczas wspólnych porządków, chce dowiedzieć się co tak naprawdę się z nim dzieje. Ewa nadmiernie się maluje, naśladując koleżanki i nie dostrzegając osób jej prawdziwie przychylnych, a tak naprawdę chce tylko akceptacji środowiska. Michał zawsze porównywany do starszego brata, chce, by ktoś docenił również jego starania. Olga musi poradzić sobie z odrzuceniem przyjaciółki przyzwyczajonej do stawiania na swoim i chce zrozumieć swoje emocje oraz całą niełatwą sytuację. Maniek po trudnych doświadczeniach ze swoją mamą zachowuje się agresywnie, ale tak naprawdę chce tylko mniej cierpieć. Ta pozycja to nie jest powieść, a raczej zbiór jedenastu krótkich opowiadań, powiązanych ze sobą dość luźno. Łączy je jednak z pewnością jedno — są to bardzo różne opowieści o nastolatkach i do nich właśnie kierowane. Jak bardzo możemy się od siebie różnić, tak bardzo różni są również młodzi ludzie opisani w książce. Mają zupełnie inne problemy, rozterki, radości i marzenia. Każdy z nich chce, pragnie lub potrzebuje czegoś innego... Książkę czyta się naprawdę dobrze. To krótka lektura, której wystarczy poświęcić tylko jeden wieczór. Opisane w niej historie nie zawsze są łatwe i piękne, a już na pewno nigdy nie są proste, ale zmuszają do refleksji i zastanowienia. To jedna z tych pozycji kierowanych do nastolatków, którą jednocześnie powinno przeczytać wielu dorosłych, by zrozumieć swoje dorastające dzieci. Zdecydowanie polecam "Sezon na zielone kasztany", który bardzo mi się podobał. To wartościowa pozycja ukazująca bardzo różne problemy nastolatków, z którymi często młodzi ludzie mierzą się na co dzień, więc z pewnością niejeden Czytelnik będzie się utożsamiał z bohaterami. Lektura warta uwagi! Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Literatura.

Malwina przyjeżdża z mamą na całe wakacje do małego miasteczka. Jej rodzicielka znalazła tam zlecenie więc mają spędzić w miasteczku trochę czasu. Dziewczynka często myśli o swoim ojcu. Jest jej nieznany. Wie tylko, że jest jakimś pianistą jazzowym z Nowego Jorku. Nie wie, o jej istnieniu gdyż spędził z jej mamą tylko jedną noc. Z tęsknoty za tym nieznanym mężczyzną próbuje nauczyć się gry na pianinie, mimo braku większych sukcesów. Stopniowo poznaje mieszkańców, którzy nie należą do grupy ludzi przeciętnych. Dobrym przykładem takiej osoby jest Mirella. Jest ona cyrkowym dzieckiem. Słynie z pięknych, choć niekoniecznie prawdziwych, historii. Ubarwia ona całą książeczkę i bardzo przypadła mi do gustu. Mimo wszystko Malwina jest bardzo samotna. Jest też dosyć szarą i pospolitą postacią. Wydaje mi się, że jest to zabieg celowy, który ukazuje świat wokół niej jako bardziej kolorowy i pociągający dla czytelnika. Lubię takie książki. Czasami mam ochotę poczytać coś takiego, co oderwie mnie od problemów. Motyle dzienne, motyle nocne jednak nie są do końca lekką pozycją. Mamy tutaj ukryte troski, które autorka celowo ukrywa i samemu trzeba się domyślać, co gryzie daną postać. Malwina jest tłem dla innych, co bardzo mi się nie spodobało. Obdarzyłam sympatią tą nastoletnią dziewczynkę i wolałabym, by nie tolerowała tak swojej samotności. Domyślam się, że pozwala to jej na przemyślenie wszystkiego. Mimo, że z pozoru wydaje się skierowana do młodszych czytelników jest w niej jakiś psychologiczny motyw, który każe zastanowić się nad tym wszystkim. Niedawno skończyłam czytać inną książkę z tej serii, Sezon na zielone kasztany, i tam również zauważyłam takie ukryte aluzje dla starszych czytelników. Zastanowiło mnie to, gdyż obie pozycje są innych autorek a mimo to mamy tutaj zastosowany ten sam zabieg. Przyznam, że trochę mnie to zraziło, gdyż miałam ochotę na coś bardzo lekkiego i luźnego, przy czym nie za bardzo będę musiała wysilać umysł a tu proszę, taka niespodzianka. Gdybym na początku wiedziała, czego się spodziewać po tej książeczce nie wiem, czy bym się na nią zdecydowała. Owszem, można ją przeczytać ot tak - bez zagłębiania się, jednak myślę, że wtedy nie miałoby to większego sensu. Jeśli wziąć pod uwagę bohaterów i fabułę, bez większego zagłębiania się, to bardzo dobra książeczka. Przyznam, że trochę denerwuje mnie wciskanie morałów tam, gdzie nie bardzo bym chciała, by były. Malwina też jest taką nietypową nastolatką, jak dla mnie. Już sama do końca nie wiem, prawdę mówiąc, czy to dobrze, czy źle. Lubię nieprzeciętne bohaterki i tak też jest tutaj, jednak mogłaby wykazać się czymś więcej. Wydaje mi się, że autorka nie poświęciła jej za dużo czasu. Miałam wrażenie, że dziewczynka jest taką trochę płaską postacią. Inni bohaterowie już byli bardziej dopracowani. Od samego początku zaciekawił mnie Adam. Ze smutkiem muszę przyznać, że trochę się nudziłam, czytając tą książeczkę. Chcąc nie chcąc, spodziewałam się, że wzbudzi we mnie troszkę więcej uczuć. Tak narzekam, narzekam i prawie zapomniałam wspomnieć o zakończeniu. Bo ono miało w sobie to coś, czego brakowało mi przez resztę książki. Wyczułam w nim prawdziwy smutek – jakby autorce też było przykro, że żegna się już ze swoimi wymyślonymi postaciami.

Staszek Tondera to zwykły nastolatek. Od dziecka rodzice wpajali chłopakowi, że pieniądze należy zarabiać uczciwie, jednak w ten sposób nie zyskał jeszcze żadnych, a jego kieszeń świeci pustkami. Piętnastolatek nieraz słyszał, że pieniądze szczęścia nie dają, ale już niejednokrotnie przekonał się, że ich brak tym bardziej. Stanisław wie, że pieniądze nie spadają z drzewa, ale w takim razie skąd pełne portfele u kolegów z klasy. Kiedy wreszcie los uśmiecha się do nastolatka sprawa wygląda podejrzanie, a chłopakowi wydaje się, że nie byłoby to uczciwe zarobiona kasa. Autor ukazuje jak pomysłowo i na jak wiele sposobów nastolatek zbiera swoje oszczędności. Chłopak od jałmużny przez znajdowanie monet na ulicy i rozmowę z bankomatem zbiera całkiem pokaźną sumę. Czy Staszek podejmie ryzyko czy zachowa ostrożność w trakcie zbierania pieniędzy? Ile kasy uda się zarobić nastolatkowi? Jak wiele sposobów by dorobić znajdzie pomysłowy chłopak? Powieść Pawła Beręsewicza to humorystyczna książka o sposobach na pozyskiwanie pieniędzy przez nastolatka. Tych normalnych, bezpiecznych, ale także czasem śmiesznych, dziwnych i niebezpiecznych. Autor ukaże czytelnikowi wiele ciekawych historii, nie zawsze będzie wiadomo o co chodzi, ale jeśli nie wiadomo o co chodzi to chodzi o pieniądze. Powieść polecam każdemu, bez względu na wiek. Każdy czytelnik podczas czytania powieści uśmiechnie się chociaż raz i pozna wiele możliwości zarobienia pieniędzy, które odkryje nastolatek będący głównym bohaterem książki.

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Zosia wraz z Manią zachorowały na ospę. Gdy dziewczynki wyzdrowiały (co zdażyło się tuż przed ich wyjazdem do Górzewa) zachorowała ich mama ,Alina. Na szczęście z ratunkiem przybywa Malina wraz Misiem, Krzysiem i Rufusem. Razem jadą nad Bałtyk do uroczego domku Pani Czesi. Poznają tam również jej wnuczka Arusia, uzależnionego od telefonów i komputerów. Gdy Aruś znika prowadzą w tej sprawie poszukiwania oraz małe śledztwo. Po jego znalezieniu wyruszają na Mazury do Uroczyska Rusałek, gdzie przeżyją mnóstwo przygód. Bardzo polecam książkę 😁

"Złoty szyfr" to kontynuacja, która trzyma poziom. Po raz kolejny nieustraszeni bohaterowie rozwiązują liczne, trudne zagadki i stawiają czoła złym postaciom. Tym razem muszą walczyć nie tylko z czasem, ale również z pożarem i próbą zamachu. Dzieje się! Po raz kolejny autorka super powiązała rzeczywiste wydarzenia z tymi mającymi miejsce w książce. San Francisco stanowi ciekawe tło wydarzeń i charakterystyczny element tej serii.

Piąta z serii książek o rezolutniej Zosi, która mieszak przy ulicy Kociej 5 i uwielbia przesiadywać na swoim ulubionym drzewie w ogrodzie. Po długiej zimie musi nadejść wiosna. Zosia ma głowę pełną pomysłów i planów na nadchodzący czas! Pojawia się też nowy towarzysz – kot Muffin, który zawładną jabłonią Zosi. To przezabawna historia, która daje wiele radości i uśmiechu w trakcie czytania.

Ooo, jaka dobra książka. Raczej dla młodzieży i dorosłych niż dla dzieci - ze względu na trudną terminologię, nie temat. Od piątej klasy wzwyż już chyba może być. Można przeczytać to wspólnie z młodym człowiekiem i przedyskutować. A tematów byłoby mnóstwo: chory brat, rozwód rodziców i nowe małżeństwo jednego z nich, eurosierota, dziecko niepełnosprawne w klasie, materializm, agresja i przemoc w szkole, odkrywanie własnej tożsamości (proszę nie mylić z tożsamością seksualną), przyjaźń, pierwsza miłość. Warto.

Ciepła, urocza, magiczna- taka to była opowieść. Autorka zabiera nas w niezwykłą podróż , gdzie towarzysząc Sophie oraz jej opiekunowi uciekniemy przed bezdusznymi urzędnikami i zajmiemy się poszukiwaniem matki dziewczynki, bo choć wszyscy dorośli próbują jej wmówić, że ona nie żyje, Sophie wierzy w rzeczy niemożliwe. Przeniesiemy się w niezwykły świat dachołazów wraz z nimi przeżywając niebezpieczną przygodę, która nie raz nas wzruszy. A na koniec łzy na pewno się poleją... sięgnijcie po tę opowieść , naprawdę warto!

Powiem wam szczerze, że w momencie gdy sięgałam po te książkę byłam przekonana, że jest to wesoła historia dla młodszych czytelników. Opowiadająca o dziewczynie, której marzenie odnośnie posiadania psa w końcu się spełniło. Liczyłam na to, że przy tej opowieści odetchnę nieco od trudnotematycznych książkach, a tymczasem okazało się, że byłam w wielkim błędzie! ___ Dziewczyna z białym psem to książka opowiadająca o losach kilku pokoleń. Teraźniejszość łączy się z przeszłością, aby skrywany w odmętach wspomnień sekret ujrzał w końcu światło dzienne. A wszystko zaczęło się w Niemczech... Gdy naziści zaczęli mordować Żydów.... ____ W teraźniejszości babcia głównej bohaterki zaczyna chorować. Na czas jej pobytu w szpitalu Jessica wraz z rodzicami opiekuję się szczeniakiem babci. Kobieta postanowiła przygarnąć psa, gdyż podobno ktoś chciał go zabić... Jess cieszy taki obrót sprawy, ponieważ od zawsze marzyła o psie. Wszystko komplikuje się jednak w dniu, gdy na adres babci dostarczono pocztówkę dla Marie Bayer, a w rzeczach babci, Jess odnajduję zdjęcie dziewczynki z psem identycznym jak Snowy. Kim jest Maria? I co takiego ukrywa przed wszystkimi babcia dziewczynki? ____ Mimo traumatycznych zdarzeń poruszanych w książce czyta się ją szybko, a styl pisania autorki to istne arcydzieło. Zakochałam się w nim i dosłownie płynęłam czytając. Nie było tu rozdziału wiejącego nudą, zawsze działo się coś ciekawego, a poruszane tematy w książce są niezwykle pouczające. Mowa tu o przyjaźni z osobą niepełnosprawną ponieważ przyjaciółka Jess, jest sparaliżowana i jeździ na wózku, a także historia o nazistach.... Po prostu polecam wam tę książkę bo myślę, że warto ją przeczytać, ale zaopatrzcie się lepiej w chusteczki i to spory zapas....

Matylda to utalentowana i niezwykle rezolutna dziewczynka, którą mieliśmy okazję poznać w książce „Matylda. Tajemnica i marzenia.” Tym razem również, świat dziewczynki ulega licznym zmianom. Zachodzą one nie tylko za sprawą przeprowadzki, powrotu ojca ale również są wywołane dojrzewaniem. Świat wokół niej i jej koleżanek, ulega zmianie i Matyldzie coraz trudniej jest te zmiany zrozumieć. Za namową taty dziewczynka zaczyna prowadzić pamiętnik, w którym zapisuje swoje sekrety. W ostatnim czasie zdecydowanie ma o czym pisać, dojrzewanie bowiem to nie jest łatwy czas. W dodatku nauczycielka Matyldy dziwnie się ostatnio zachowuje a jej kot markotnieje z każdym dniem coraz mocniej. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy Matylda na plaży dostrzega tajemniczego chłopaka. Książka „Sekretnik Matyldy” to historia niezwykle artystycznej rodziny, która wiedzie życie w harmonii ze swoim własnym rytmem i tradycjami. Domownicy żyją zgodnie z poszanowaniem wartości takich jak: prawda, religia, szacunek, miłość, umiłowanie natury i sztuki. Znajdują w swojej codzienności czas na rozmowę, wspólne posiłki, naukę, odpoczynek. Wszystko to w otoczeniu dźwięków skrzypiec i muzyki klasycznej. „Sekretnik Matyldy” to ciekawa i niezwykle ciepła lektura o roztrzepanej, dobrej i zabawnej dziewczynce o duszy artystki. To również lektura o miłości, bliskości oraz wierze w bliskich nam ludzi. To jedna z tyk publikacji, które przywracają wiarę w harmonię rodziny i świata. Uważam że świat Matyldy i jej bliskich, jest wyjątkowy i nie sposób go nie lubić. Nie znajdziemy w tej książce zaskakujących przygód i fantastycznych historii. Znajdziemy za to spokój, wyciszenie i prostotę zwykłej a co za tym idzie wyjątkowej codzienności. Książeczki Anny Czerwińskiej - Rydel przynoszą spokój i uważam, że są idealne do czytania przed snem. Do tego są pięknie wydane z wieloma uroczymi ilustracjami, które przykuwają uwagę i bawią. Koniecznie zajrzyjcie do Sekretnika Matyldy. Gorąco Was do tego zachęcam. ********************** www.kochamciemojezycie.blogspot.com

Noskawery Książka, która opowiada o dziewczynce (Zuzi), która bardzo chciała dostać noskawerego, ponieważ Zuzia uważała, że lepsza połowa klasy je nosi. Gdy Zuzia dostała noskawerego nie zwracała uwagi na to już nie był modny. Polecam tę książkę, ponieważ mówi o tym, jak ludzie chcą być modni.

Spotkaliście kiedyś prawdziwego Mikołaja, który rozdaje prezenty? Jak on wygląda? Ma czerwony strój, białą, długą brodę, jeździ na saniach zaprzęgnietych w renifery? Możecie się mylić 😊 Przekonał się o tym Linus, niesforny chłopiec, który trafił do szpitala ze złamaną nogą. Niespodziewanie odwiedził go dowcipny, niekonwencjonalny, szczupły mężczyzna, w skórzanej kurtce i motocyklowych butach. Przedstawił się jako Mikołaj Majk, który ma swoją stronę na fejsbuku, jezdzi czerwonym maluchem i potrafi czytać w myślach. On i jego włochaci pomocnicy ukażą chłopcu ciężka pracę Mikołaja i zabiorą w cudowną przygodę do bajkowego świata świątecznych przygotowań. Niekonwencjonalne postacie, wartka, wciągająca akcja w sam raz dla młodszych czytelników.

Tym razem niezwykle wykorzystany został motyw okularów (niczym w szmaragdowym miasteczku w Czarnoksiężnika z Krainy Oz, choć tu czytelnik doświadcza zdecydowanie więcej emocji!). Po przeprowadzce do nowego miejsca bohaterów spotykają ciągłe zmiany, jedna tajemnica przeplata się z drugą. Świat magii oplata ściśle rodzinną codzienność bohaterów. Wszystko zdaje się być niezwykłe, niepokojące, a czasem nawet groźne ... Wyobraźnia autorki zdaje się nie mieć granic. Czy bohaterowie odkryją, co w istocie dzieje się w tym miasteczku? Przeczytaj!

„Pamiętnik Czachy” Joanna Jagiełło. Czyli niesamowicie zabawna opowieść 9 - letniej Amelii, która w sposób nad wyraz dorosły, poważny, zabawny i logicznie myślący zapisuje swoje barwne i pokręcone życie w pięknym pamiętniku. Jej perypetie to nie tylko dziecięce rozterki, ale pod postacią humoru autorka „przemyciła” współczesne realia rodziny po przejściach …., bo Amelia ma siostrę i innego tatę niż ona. Z tatą mama jest po rozwodzie i wkracza ten trzeci (kolejny) mężczyzna. . Niby to wszystko jest śmieszne, fenomenalne, szybka i zwarta akacja a nawet niekiedy z elementami grozy. To jednak gdzieś w sercu trochę smutne i bolesne, że tak niestety bywa, że życia tak właśnie się układa. Że te scenariusz na dobre i na złe, w zdrowi i chorobie - nie zawsze się sprawdza. I zapewne wielu czytelników może się z nią identyfikować. . Książka jest świetnie napisana, zawiera bardzo trafne i intrygujące ilustracje. Humor nie opuszcza jej aż do ostatniej strony - „nie każdy może mieć psa. Niektórzy zasługują tylko na stary odkurzacz…”. Jest ciepła i rodzinna. Amelia to prawdziwa „petarda”, każdemu z Was poprawi humor, dostarczy takiej dawki endorfin, że długo i długo czytelnik będzie ją wspominać, cytować i nie daj boże naśladować :).

Poznajcie Tuśkę. A właściwie Karolinę vel Szarlotkę. Albo Szalotkę – dziewczynkę o wyjątkowych zdolnościach. Tusia ma pewien talent – jej węch jest niezwykle wyostrzony. Dzięki niemu może perfekcyjnie odkrywać nie tylko tajemnice przepisów kulinarnych i potraw –Tusia zapachami opisuje wspomnienia, emocje, a także zdarzenia. Babcia twierdzi, że taki dar jest rekompensatą potężnej wady wzroku – bez okularów o szkłach grubych jak denka okularów dziewczynka nie widzi prawie wcale. Nadeszły wakacje, które ze względu na chorobę babci, Tusia spędzi inaczej niż zwykle. Zamieszka w pensjonacie, w którym pracują jej rodzice. Tam pozna kucharza Bazylego, który stanie się jej przewodnikiem po kulinarnym świecie. To właśnie wokół kulinariów toczyć się będzie fabuła. Autorka raczy czytelnika ciekawostkami i przepisami, wabi zapachami i nieustannie podsyca nasz apetyt (nie tylko na czytanie). W pensjonacie Tusia będzie uczestniczką licznych zawirowań i zwariowanych sytuacji. To tu pozna pewnego młodzieńca, nietypowego, nad wyraz inteligentnego kota i tajemniczego ducha przechadzającego się po korytarzach budynku. Będzie zabawnie, z humorem i swobodnie.