Z jednym wyjątkiem

Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami. Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego. To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją polubiłam, ale ma miejsce do rozwoju, więc zobaczę co z niej będzie dalej.

Znam już Huberta, ale z racji tego że tę przygodę zaczęłam od 5 tomu, to chciałam wrócić do początków. I szczerze mówiąc, gdyby nie to że już darzę go sympatią, to nie wiem czy po tym tomie byśmy się polubili.... Sprawa ciekawa, wciągająca, ale jakieś to wszystko pomieszane, zagmatwane. A do tego to zakończenie?????? wtf

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Kolejna odsłona serii o Lipowie oferuje angażującą i wielowątkową fabułę, w której kryminalna intryga płynnie łączy się z rozbudowaną warstwą obyczajową oraz pogłębionymi wątkami psychologicznymi. Styl Katarzyny Puzyńskiej pozwala w pełni zanurzyć się w opisywanym świecie, tworząc klimat, który skutecznie odrywa od codzienności i sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Osią wydarzeń jest brutalna zbrodnia – w sąsiedztwie Lipowa znaleziono ciała dwóch młodych kobiet. Do grupy dochodzeniowej z Brodnicy, kierowanej przez charyzmatyczną komisarz Klementynę Kopp, dołącza Daniel Podgórski. Razem muszą zmierzyć się z pytaniem, czy w okolicy grasuje seryjny morderca i jakie znaczenie kryje się za makabrycznymi śladami pozostawionymi na ciałach ofiar... Napięcie budowane jest tu bardzo umiejętnie, a klucza do rozwiązania zagadki należy szukać w odległej przeszłości. Dynamikę opowieści odświeżają nowe twarze w zespole, w tym psycholog Julia Zdrojewska oraz policjanci Wiktor Cybulski i Grzegorz Mazur. Powieść potrafi trzymać w napięciu do samego końca, a finał dostarcza odpowiedzi na kluczowe pytania dotyczące motywów sprawcy i powiązań między ofiarami. Przeszłość okazuje się mieć decydujący wpływ na bieg tragicznych wydarzeń, dając poczucie fatalistycznego wymiaru całej historii. Wszystkie te elementy sprawiają, że kolejna część serii o Lipowie pozostawia czytelnika z satysfakcją, ale i z niecierpliwym oczekiwaniem na dalsze losy bohaterów...

Powieść stanowi genialne połączenie komedii pomyłek z wciągającym kryminałem, gdzie chronologia wydarzeń wywrócona jest do góry nogami. Główna bohaterka, Monika, to dziewczyna z małego miasteczka, która próbuje odnaleźć się w korporacyjnym świecie u boku przystojnego, lecz cynicznego szefa. Konflikt charakterów między pruderyjną asystentką a kobieciarzem „Diabłem” generuje mnóstwo zabawnych sytuacji i błyskotliwych ripost. Wszystko zmienia się wraz z zagadkową śmiercią szefa, w którą Monika zostaje wplątana jako główna podejrzana. Autor serwuje nam surrealistyczną zagadkę, w której nikt nie jest tym, kim się wydaje, a trup niekoniecznie oznacza koniec kłopotów. Jedyny minus tej powieści? Ryzykujesz opinię dziwaka, wybuchając śmiechem w samym środku zatłoczonego autobusu.

Sięgając po „Trzydziestą pierwszą” Katarzyny Puzyńskiej, miałam spore oczekiwania, bo to autorka, która potrafi wciągnąć i zbudować napięcie. Po lekturze mogę powiedzieć, że było to dla mnie ciekawe doświadczenie, choć nie w pełni satysfakcjonujące. Najbardziej doceniam klimat książki – wyraźnie mroczny i momentami niepokojący. Autorka dobrze radzi sobie z budowaniem atmosfery i stopniowym podkręcaniem napięcia, co sprawia, że chce się czytać dalej. Styl jest charakterystyczny i dość szczegółowy, co z jednej strony pozwala lepiej wejść w przedstawiony świat, ale z drugiej momentami spowalnia akcję. Były fragmenty, które wydawały mi się nieco rozwleczone i wybijały mnie z rytmu czytania. Nie do końca przekonała mnie też warstwa emocjonalna – miałam trudność, żeby w pełni zaangażować się w to, co przeżywają bohaterowie. Zabrakło mi większej intensywności albo czegoś, co mocniej by mnie poruszyło. Podsumowując, to książka dobra, ale nie wybitna. Ma swój klimat i potrafi zainteresować, jednak nie zostawiła we mnie tak silnego wrażenia, jakiego się spodziewałam. Myślę, że najbardziej docenią ją osoby, które lubią spokojniejsze, bardziej szczegółowe historie z nutą mroku.

Daleko tej lekturze do klasycznego kryminału,  w którym mroczny detektyw tropi seryjnego mordercę – to brawurowa komedia omyłek, w której największym zagrożeniem są zdeterminowane kobiety. Poznajemy trzy bohaterki, które dzieli niemal wszystko: wiek, pozycja społeczna i temperament. Łączy je jednak wspólny mianownik – małżeńska zdrada. Nasze bohaterki nie zamierzają jednak płakać w poduszkę - planują definitywne rozwiązanie problemu. Problem w tym, że ich metody rozwiązywania konfliktów, są - delikatnie mówiąc- bardzo nieszablonowe... Plan jest prosty: sprawiedliwość musi zwyciężyć. Jednak w świecie Rudnickiej żaden plan nie ma prawa się udać. To, co miało być prostą nauczką, błyskawicznie przeradza się w lawinę absurdów, w której trupy ścielą się gęsto, świadkowie wyrastają spod ziemi, a policja depcze bohaterkom po piętach. Autorka w genialny sposób ukazuje potęgę kobiecej solidarności, która jest w stanie przetrwać nawet najbardziej niezdarne tuszowanie śladów zbrodni. Cięte dialogi, czarny humor i balansowanie na granicy tragizmu oraz farsy sprawiają, że czytelnik z jednej strony martwi się o los „świnek”, a z drugiej nie może przestać się śmiać z ich kreatywności w wychodzeniu z opresji. Świetny odmóżdżacz po mocniejszych lekturach. Nieźle się ubawiłam.

„Czarownica” to powieść autorstwa Camilli Läckberg, utrzymana w charakterystycznym dla autorki stylu łączącym wątki kryminalne z obyczajowymi. Książka jest rozbudowana objętościowo, a narracja prowadzona jest wielotorowo, z wyraźnym podziałem na różne perspektywy i plany czasowe. Jako czytelniczka można zauważyć dużą dbałość o tło społeczne oraz psychologiczne portrety postaci. Autorka poświęca sporo miejsca relacjom międzyludzkim i kontekstowi lokalnej społeczności, co wpływa na tempo akcji – momentami jest ono spokojniejsze i bardziej refleksyjne. Styl pisania jest przystępny, a język klarowny, co sprawia, że książkę czyta się stosunkowo łatwo, mimo jej długości. Konstrukcja fabularna jest złożona, a liczne wątki mogą wymagać większego skupienia. Ogólnie rzecz biorąc, „Czarownica” to pozycja wpisująca się w konwencję skandynawskiego kryminału, z naciskiem na aspekt społeczny i psychologiczny, co może przypaść do gustu osobom ceniącym bardziej rozbudowane i wielowarstwowe narracje.

Książka, która zaskoczyła mnie swoją głębią i nieoczywistością. Autorka stworzyła wielowarstwową powieść, łączącą elementy kryminału, thrillera psychologicznego i romansu. Bohaterka, Joanna, to postać pełna sprzeczności, której losy śledzi się z zapartym tchem. Narracja prowadzona z jej perspektywy sprawia, że emocje i napięcie są odczuwalne na każdym kroku.

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

Bez ceregieli. To najlepsza książka z cyklu, które do tej pory przeczytałem. Opis, że Lackberg w szczytowej formie absolutnie nie jest na wyrost. Szkoda tylko, że tak długo do niej się zbierałem. A to że coś zostało niedokończone tylko bardziej zachęca, aby jak najszybciej sięgnąć po kolejne części. Jakby to ujął klasyk - Lackberg TOP.

Zawsze z przyjemnością pochłaniam książki tej autorki i z niecierpliwością czekam na każdą jej nową powieść, ale też wyszukuję starsze pozycje, których jeszcze nie miałam okazji przeczytać. I jedną z nich jest książka "Złudzenie". Połączenie kryminału z thrillerem psychologicznym okazało się dosyć ciekawą propozycją, która roztaczała taki specyficzny klimacik tajemniczości i jakiejś "bomby" wiszącej w powietrzu, która nieoczekiwanie wybucha, mając taką siłę rażenia, iż niszczy wszystko co jest w jej zasięgu. Z pozoru szczęśliwe i poukładane małżeństwo Laury okazuje się tytułowym złudzeniem i farsą. Czytelnika zżera też ciekawość kim jest kobieta z małą córeczką, które ktoś brutalnie zamordował i jaki miał motyw, aby tak okrutnie obejść się z matką i jej dzieckiem. Wraz z rozwojem akcji, na jaw wychodzą tajemnice tego małżeństwa oraz innej pary małżeńskiej z nimi zaprzyjaźnionej. A wszystko odbywa się w dusznej atmosferze małego miasteczka. Z pewnością nie jest to najlepsza książka Charlotte Link, jednak trzeba przyznać, że trzyma poziom i wyczuwa się wyraźnie charakterystyczne pióro autorki. Wydaje mi się, iż kiedyś już ją czytałam lub oglądałam film nakręcony na jej podstawie, gdyż wydarzenia tu opisane wydały mi się dziwnie znajome. Autorka umiejętnie dozuje napięcie, myli tropy i stwarza mroczną atmosferę. Lektura mi się podobała i dostarczyła miłej rozrywki na całkiem przyzwoitym poziomie.

W dziwnych okolicznościach ginie młody chłopak, co staje się początkiem wielowątkowego śledztwa. Okazuje się, że sprawa łączy się z niewykryta zbrodnią sprzed lat. Takich zarysów fabuły było już wiele, nic tu nie jest szczególnie zaskakujące, jednak czyta się przyjemnie i można się wciągnąć w wir zdarzeń. Wątek obyczajowo - romantyczny jest dobrze wkomponowany w całość, a bohaterowie wyraziści, nienatrętni. Czytałam z przyjemnością

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.

Bardzo ciekawy początek nowej serii! W tym kryminale wszystko się zgadzało - od nietuzinkowej intrygi kryminalnej, pełnej zwrotów akcji i dynamicznych wydarzeń, poprzez świetny warsztat autora, sprawiający, że od lektury trudno się oderwać, aż po intersującego głównego bohatera. To ostatnie szczególnie zasługuje na uwzględnienie, bo obecnie trudno wymyślić oryginalnego detektywa - Chmielarzowi się to udało, a główny "antybohater" jest napisany ciekawie, niesztampowo i trudno przejść nad jego postacią obojętnie. Wszystko to składa się na bardzo smaczną mieszankę, przy której trudno się nudzić.

Proza Rosamund Lupton elektryzuje. Tytułowa cisza pojawia się w tej książce w co najmniej kilku symbolicznych znaczeniach. Trzy są nad wyraz czytelne. To cisza dzikiej przyrody Północy, w której bicie serca oznacza najważniejszy przejaw życia, a płakać nie można, gdyż łzy zamarzają. Druga stwarza świat głuchoniemej Ruby, która podąża z matką, by odszukać ojca gdzieś na Alasce. Ruby utknęła w ciszy, ale jest w stanie rozpoznawać dźwięki i słowa. Co więcej – dotyka ich i je smakuje. Przebywa często w wirtualnym świecie, w którym ciszy przeciwstawione są napisane wyrazy. Trzecia interpretacja odnosi się do skomplikowanego związku Yasmin i Matta. Związku, o który zdesperowana kobieta będzie walczyć w surowych warunkach atmosferycznych. To ta przestrzeń niedopowiedzenia, niewyrażonych emocji i słów. Lodowata cisza między małżonkami, którzy kruszą lód, by ponownie do siebie dotrzeć – w sensie symbolicznym i tym dosłownym. „Barwa ciszy” zawiera elementy thrillera i pogłębionej prozy psychologicznej. To powieść drogi z wyraźnie zaznaczonymi proekologicznymi inklinacjami. Świetnie skonstruowana rzecz, podczas lektury której wciąż zadajemy pytanie o granice zdrowego rozsądku i z niedowierzaniem przyglądając się motywacjom do działania Yasmin, podążamy za nią całymi sobą. To bowiem opowieść, w której potęga dzikiej natury zmierzy się z potęgą ludzkiej miłości i przywiązania. Niesamowita historia o tym, jak wiele oblicz może mieć strach w otoczeniu aury koła podbiegunowego.

Nie zmieniłabym ani jednego zdania, słowa, przecinka, co w moim przypadku oznacza naprawdę dużo. Odrzućcie uprzedzenia, skupcie się na historii, warsztacie pisarskim, klimacie... Namiętnie pragnę dalszych powieści tej autorki. Ona rozkręca się z każdą kolejną książką, wręcz rozkwita, żadne tematy jej niestraszne. Dla mnie ewenement w dobie mrozów i innych wyrobników piszących na akord. Na pewno przeczytam jeszcze nie raz

Uroczo powolne poszukiwania skarbu. Które znienacka kończą się morderstwem. bardzo ładny i spokojny kryminał retro.Wielkopolska początku wieków i majątki ziemskie. Temat ładny, ładnie poprowadzony, sympatycznie i konsekwentnie. Lubię ten cykl i panią Kawiatkowską głównie za to, że jest taka spokojna i zrównoważona w wypowiedzi. Nie chodzi mi o poprawność polityczną, tylko o to, że w zbeletryzowanej powieści potrafi pokazać, ze nie kazdy Niemiec jest zły. Akcja nie toczy się szybko, ale to już jest znak rozpoznawczy tego cyklu. Za to opakowana jest kuchennymi rewolucjami, mnóstwem gwary wielkopolskiej oraz tradycjami. Bez zbędnych wątków, aczkolwiek niezwiązane z akcją akapity czy opisy się zdarzają, ale... to tylko nadaje tej powieści subtelności. W opinii o poprzedniej powiesci tego cyklu napisałam, ze jest to "kawa z pianką." - i to zdanie zdecydowanie podtrzymuję. Bardzo lubię autorów po których wiadomo czego się spodziewać.

Bietka, takie rzadko spotykane imię a kobieta je nosząca jest niezwykle ekscentryczna. Jak tylko ją poznałam jako królową kryminału oraz wyzwoloną seksualnie kobietę wiedziałam, że to ona zostanie zamordowana. Irytująca i wbijajaca wszystkim koleżankom szpilki. Tylko, aby znaleźć morderczynię było ciut trudniej, każda miała motyw a o alibi trudno. Świetnie się bawiłam czytając tą książkę. Jestem chętna poznać inne powieści autorki.

Kolejna historia z antropologami. To ciekawe, że nadal nie denerwuje mnie sam bohater, ale Pola. Boże jak bardzo jest irytująca i zupełnie nie rozumiem dlaczego Mario ją nadal kocha. Ona jest okropna od samego początku. Dla mnie niestety nie jest to książka kryminalna, bo to że mamy zbrodnię to jeszcze nic nie znaczy. Ganiamy razem z wiecznie pijanym Mariem i nie odkrywamy mordercy tylko na niego wpadamy! Jednak wolę kryminały gdzie próbujemy odkryć z bohaterami mordercę albo próbujemy ukryć zbrodnię. Tutaj tego nie było, choć sama historia nie jest najgorsza.