Kamienna noc

Książka, która zaskoczyła mnie swoją głębią i nieoczywistością. Autorka stworzyła wielowarstwową powieść, łączącą elementy kryminału, thrillera psychologicznego i romansu. Bohaterka, Joanna, to postać pełna sprzeczności, której losy śledzi się z zapartym tchem. Narracja prowadzona z jej perspektywy sprawia, że emocje i napięcie są odczuwalne na każdym kroku.

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

to całkiem przyjemny kryminał z nieco zawiłą i rozczarowująca końcówką. akcja rozgrywa się w Warszawie, nadkomisarz Nowak usiłuje rozwiązać sprawę ukamienowania pewnego biznesmena. jak nietrudno się domyśleć, w powieści przewija się wątek religijny, a trop prowadzi do kontrowersyjnego stowarzyszenia związanego z Duchem Świętym. sięgnąłem, bo lubię styl autora. to już druga jego książka jaką przeczytałem i nie zawiodłem się, no prawie. czyta się szybko. postać Nowaka jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego detektywa. nadkomisarz ma rodzinę, stroni od nałogów i twardo stąpa po ziemi. lokacje zaprezentowane w powieści są mi szczególnie bliskie, bo codziennie je odwiedzam i być może to również zadecydowało o zakupie tej pozycji w składzie książek za dychę. chciałem także sprawdzić jak konatkowski poradził sobie z opisami tych miejscówek, czy zrobił odpowiedni research, i czy pojawił się na nich by wiernie je odzwierciedlić. udało mu się. zawiłym aspektem Bazyliszka jest dla mnie zbyt duża ilość pojawiających się postaci, których nie sposób spamiętać. rozczarowaniem zaś końcówka, która po mega petardzie na początku okazuje się finalnie mokrym kapiszonem. polecam jako czytadło do pociągu, poczekalni i na kibel jeśli ktoś lubi czytać w ubikacji. fani kryminałów z wątkiem kryminalnym oraz stołecznym również się nie zawiodą.

Przede wszystkim nie polecam czytania tej książki tym, którzy starają się ograniczyć spożywanie alkoholu i rzucają palenie. Akcja toczy się głównie w nocnym klubie i bohaterowie non stop piją i palą, co wywołuje u czytelnika naturalne skojarzenia i pragnienia. To taki żarcik. Książka co najmniej do połowy objętości jest dość powolna pomimo trzech zbrodni. Jej urokiem jak dla mnie było dość oryginalne przedstawienie preferencji seksualnych bohaterów i wytworzenie napięcia, które przy zabawnych sytuacjach i dialogach dawało ciekawy efekt. Nie ma tu rozbuchanych scen erotycznych, są natomiast emocje i różnorodne skłonności głównych bohaterów w stworzonym przez autorkę trójkącie. W drugiej części książka nabiera rozpędu i staje się klasycznym kryminałem ze scenami napięcia, zagrożenia i szybkimi zwrotami akcji. Finał godzien Agathy Christie z wyjaśnieniem intrygi i przedstawieniem rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Dla lubiących takie klimaty książka godna polecenia.

Mroczny thriller Marty Guzowskiej z fabułą, która zdecydowanie nadawałaby się do serialu “Kości”. Małe miasteczka mają to do siebie, że zazwyczaj to one są centrum niewyobrażalnych dla ludzi historii. Dawno nie czytałam polskich kryminałów, dlatego “Czarne światło” jest lekką odmianą na tym bookstagramie. Marta Guzowska opisała naprawdę dobrze całą historię. Jeśli chodzi o bohaterów - Mario Ybl (czytajcie jego nazwisko tak, jak chcecie) zaskoczył mnie swoją cynicznością i poziomem sarkazmu (uwierzcie mi na słowo, że ten facet nie potrafi powstrzymać się od złośliwych komentarzy). Dosłownie wszędzie zauważa głupotę ludzi, czego również nie jest w stanie nie oceniać. Adam - współpracownik antropologa - jest osobą zapatrzoną w swoją pracę i zdecydowanie człowiekiem naiwnym. Dziewczyna profesora (choć każdy nazywa go jego narzeczoną) - Pola, ma w sobie więcej cierpliwości niż przedszkolanki, naprawdę. Codziennie znosi postękiwania mężczyzny, zajmuje się jego terapią. Przez większość książki dosłownie zastanawiałam się czemu ona nie rzuciła Mario i nie wyjechała. Skoro opisywanie głównych bohaterów mam już za sobą (nie wysilę się, by wspomnieć o Rudej, Maurycym i całej reszcie, bo popsułabym Wam największą zabawę) to może warto teraz zająć się okładką. Cóż, jest ona na pewno nietuzinkowa - buszuję w książkach od dawna, a z taką jeszcze się nie spotkałam. Można więc powiedzieć, że Paweł Panczakiewicz wykonał porządną grafikę. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was do tej książki Marty Guzowskiej. “Czarne światło” zdecydowanie jest dobrym kryminałem wartym uwagi i powinien zachwycić fanów tego gatunku.

Świetna książka. Dawno nie czytałem tak dobrego kryminału. Dobra konstrukcja powieści pozwoliła na dużą frajdę w czytaniu - akcja powili się rozkręcała, zagadka była na tyle skomplikowana że chciało się ją rozwiązać razem z główną bohaterką, spostrzeżenia rzeczywistości w jakiej żyjemy bardzo trafne i nie raz podane w sposób, że trudno było nie parsknąć. Styl, dialogi w punkt. No i kochany, wspaniały Łagów. WOW!

Kolejna świetna książka Mariusza Czubaja. Na początek mamy morderstwo znanego polityka. Tajemniczy biznesman wynajmuje głównego bohatera Marcina Hłasko (byłego gliniarza) do odszukania PR-owca Daniela Okońskiego. Tajemnice z przeszłości, sekrety znanych polityków. Marcin Hłasko jest w tej powieści również głównym narratorem, cudownie posługuje się ironią, czasami jest lekko złośliwy i sarkastyczny. Cudownie się to czyta. Na myśl przychodzą mi kryminały Chandlera. Zastanawiam się skąd tak słabe oceny książek Mariusza Czubaja, dla mnie jest pisarzem kryminałów numer 1. I w 2015 książka zdobyła główną nagrodę Wielkiego Kalibru (nagroda na kryminał roku)

Bietka, takie rzadko spotykane imię a kobieta je nosząca jest niezwykle ekscentryczna. Jak tylko ją poznałam jako królową kryminału oraz wyzwoloną seksualnie kobietę wiedziałam, że to ona zostanie zamordowana. Irytująca i wbijajaca wszystkim koleżankom szpilki. Tylko, aby znaleźć morderczynię było ciut trudniej, każda miała motyw a o alibi trudno. Świetnie się bawiłam czytając tą książkę. Jestem chętna poznać inne powieści autorki.

Jens Lapidus kopiuje w tym kryminale pomysł na sukces, który sprawdził mu się w serii "Szybki Cash": cztery różne wątki, które zmierzają do wspólnego finału, sztokholmski półświatek przestępczy, pobyt w więzieniu. Dobrze i szybko się czyta, książka zwłaszcza dla miłośników szwedzkiego autora.

Jak na thriller, który powstał na bazie scenariusza mamy coś dobrego. Początek (tak do 7-8 rozdziału) był nijaki, męczyłam się i zastanawiałam się, czy nie przerwać czytania. Przetrwałam ten nijaki początek i powiem Wam, że było warto. Im bliżej połowy książki, tym bardziej historia mi się podoba. Motyw przeszłości, wplątanie w to kościoła i do tego pokazanie jak działały kiedyś układy. Jedynie co mi nie pasowało to brak tłumaczeń z języka niemieckiego na polski, dlatego moja czytelnicza dusza miała problem, by się wciągnąć. Dobrze skonstruowana historia, pełno zwrotów akcji i plot twist na koniec - majstersztyk.

Powieści Lapidusa nie da się przeczytać jednym ciągiem. Jest to zarazem jej wada i zaleta. To książka dla cierpliwych, takich którzy lubią układać puzzle lub szukać fragmentów całości nawet jeśli zajmuje to sporo czasu i wysiłku. W Sztokholm Delete mamy właśnie taką rozsypankę scen i narracji od samego początku. Co mają ze sobą wspólnego młodociany przestępca z rodziny imigrantów, młoda prawniczka, zaczynająca swą karierę zawodową w dużej i renomowanej firmie, i informatyk z nadmierną skłonnością do gier hazardowych który tonie w długach i stara się to ukryć przed pełną obaw żoną ? Na pierwszy rzut oka - nic. Na drugi rzut oka też nic. Trzeba dotrzeć do, mniej więcej, połowy książki żeby dostrzec na początku wątłe niteczki prowadzące od jednego bohatera do drugiego (a jest ich więcej niż trzech). A potem to już idzie mocno z górki z prawdziwie wybuchowym zakończeniem. Zdaję sobie sprawę że nie każdy tam dotrze. Mi zajęło to tydzień z okładem - sporo jak na kryminał. Ale nie żałuję.

Szybko się czyta o komisarzu Witczaku, Trzy morderstwa osób które są że sobą powiązane. Fajne są sposoby morderstw. Akcja szybko się toczy, bo autor dołożył codzienne problemu podwładnych . Dużym minusem jest końcówka, opis motywu jest podany jak kawa na ławie. Motyw zbrodni powinien się pomału rozwijać. Trzeba wczuć się w rolę Witczaka. Ciekawą postacią jest Agnieszka "Cyna" Cynowska postać, która ma problemy z orientacją.Szybko działa, potem myśli, ale pewna siebie. To co sprawdziłem zakończyłem serię o komisarzu Witczaku. długi okres czasu potrzebowałem, żeby sięgnąć po pierwszą część przygody. Dałem 2 i 3 części słabe noty i nawet nie chciałem czytać 1 części, lecz jednak upływ lat zmienił moje podejście. Trzeba czytać jednak po kolei, łatwo się mówi gorzej się robi.

Saramonowicz potrafi budować tragikomizm jak mało kto. Nie inaczej jest tutaj. Z jednej strony to opowieść o współczesnych stosunkach damsko męskich uwikłanych w ambicje, obsesje i alkohol; o patchworkowej rzeczywistości rodzin klasy średniej. Z drugiej - urocze pocztówki z niewinnego początku dojrzewania. I tak jak krwiste są tu przemyślenia i dialogi dorosłego, rozedrganego ojca, tak emocjonalnie szczere i prawdziwe szczeniackie - w najbardziej pozytywnym znaczeniu - są myśli i zachowania ledwie nastoletniego syna. Wszystko to jest napisane ze zwykłą dla Saramonowicza lekkością, autentycznością i swoistym humorem. Nie raz niepohamowanie się uśmiałem słuchając tej książki w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, jak zawsze wybitnie budującego klimat. Tylko zakończenie rozczarowuje. Jakby autor musiał już kończyć, ale naprawdę nie miał pomysłu jak. W bólach urodził więc coś miałkiego, zupełnie niekorzystającego do całości „vibe’u” książki. Mimo to szczerze Wam „Chłopców” polecam. To świetna lektura, zwłaszcza na wakacyjne poczytywanie na leżaczku, albo słuchanie w urlopowej trasie.

Interesująca podróż kryminalna szlakiem polskich miast, pod postacią ciekawych opowiadań różnych autorów. Jedne historie podobały mi się bardziej inne mniej, mimo to książkę czytało mi się przyjemnie i szybko. Jest to też kolejna pozycja, dzięki której można poznać pióra autorów, z których twórczością nie miało się do tej pory do czynienia.

Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami. Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego. To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją polubiłam, ale ma miejsce do rozwoju, więc zobaczę co z niej będzie dalej.

Pierwsze wrażenie? Nooo! - Narracja genialna! I te postacie! Jakby żywcem wyrwane z tamtych czasów (czasów przemian ustrojowych)! Soczysty kryminał z wartką akcją. Szkoda, że potem wchodzi wątek à la Dan Brown, która to maniera dawno już mi się przejadła. Na szczęście u Dominika Dána, jak na ten kanon, wyjątkowo dużo realizmu i mało czarów marów. Najsłabszym chyba elementem intrygi w części brownowskiej jest założenie, że da się dziedziczyć tajemnicę (nie jest to zresztą pierwszy autor, który wykorzytał tak idiotyczny pomysł). Nie da się długo dziedziczyć ani tajemnicy, ani inteligencji, ani niczego innego. Zresztą, jak powiedział pewien mądry pisarz - tajemnica jest bezpieczna, gdy z dwóch, którzy ją znają, przynajmniej jeden nie żyje. Bardzo raził leitmotiv z bronią krótką - sorry, ale rewolwer nie wyrzuca łusek przy strzale. Karygodny babol, tym bardziej, że z kontekstu wynika, iż przez całą powieść konsekwentnie zamiast „pistolet” powtarzany jest błędny „rewolwer”. To tak, jakby zamiast słowa „łyżka” używać słowa „widelec” przy opisie wrażeń z degustacji przepysznej zupy. Autora nie podejrzewam, gdyż z zawodu sam jest policjantem kryminalnym. Styl też mógłby być jeszcze lepszy - na przykład „pod rząd” się zdarzyło; w literaturze powinno się takich rzeczy jednak unikać (tu już bez wątpienia zawinił tłumacz). Mimo tych wad, powieści słuchało się (wybrałem bowiem audiobooka) znakomicie. Duża zasługa w tym lektora. Po co robić superprodukcję (słuchowisko) i zatrudniać gromadę lektorów, jeśli wystarczy jeden Stuhr? Mam wrażenie, że to najlepszy polski „czytacz”, choć jest i kilku innych godnych polecenia. Literatura i humor czeski mają u nas wielu wielbicieli, ale okazuje się, że przynajmniej w powieści kryminalnej i Słowacy mają w osobie Diminika Dána godnego przedstawiciela, na którego warto zwrócić czytelniczą uwagę. Polecam gorąco, tym bardziej, iż choć konwencja jest typowa dla kryminału z dodatkiem akcji i sensacji, to obraz służb w trakcie i po przemianach ustrojowych przerażająco da do myślenia tym, którzy jeszcze się nie zastanawiali, czym się zajęli ci wszyscy cwaniacy z tajnych służb komunistycznych, którzy nie zostali wcieleni do nowych formacji. I czym się zajmują nowe służby, od kiedy pod pretekstem walki z terroryzmem postawiono je ponad prawem i wszelką realną kontrolą. Szkoda tylko, że jak to w kraju Zulu-Gula, nic nie może być normalnie, więc nie można poznawać przygód komisarza Krauza jak Bóg i rozsądek przykazał, od pierwszej powieści, gdyż wydawane są w kolejności od czapy. Klucz, którym przy ustalaniu kolejności ukazywania się poszczególnych książek kierował się wydawca, jest tajemnicą, przy której tajemnice Atlantydy, Templariuszy i UFO to pikuś. No, ale to taka nasza krajowa tradycja, która co rusz się gdzieś na rynku wydawniczym objawia. Aha - no i jeszcze jest ekranizacja, też ze Stuhrem, ale jak dotąd nie oglądałem.

Kolejny kryminał z detektywem Marcinem Hłaską, ale tu już autor odleciał. Główny bohater to prawie Jack Reacher, a do tego ma do pomocy "mężczyznę z hiszpańską bródką". Ten to już zupełnie jest nie do pokonania. I zawsze na wszystko przygotowany. A na koniec okazuje się, że nie wiadomo kim był, skąd się wziął i o co mu chodziło.Tak jakby autor musiał wymyślić "coś", bo mu termin leci. Lekkie rozczarowanie.

Znacznie lepsza od pierwszej części. Komisarz Niedźwiedzki tym razem ma do rozwiązania zagadkę morderstwa malarza Potockiego. W tym samym czasie dochodzi jeszcze śmierć studentki, a więc Wrocławska policja ma pełne ręce roboty. Dobry kryminał i świetne zagadki. Czyt. Maciej Kowalik